ตอนที่ 5 – หนทางมืดมน
ในคาบพละศึกษา มีการเรียนการเล่นบาสเก็ตบอลกัน เด็กสาวคนหนึ่งเลี้ยงลูกด้วยมืออย่างชำนาญ ก่อนจะโยนลูกบาสเข้าตะกร้า ทำคะแนนไปได้ชนะขาดอีกทีมหนึ่งอย่างขาดลอย ทำเอาฝ่ายของพวกเธอดีใจกันยกใหญ่
“โห แข่งกับยัยกมลฉันก็แพ้อ่ะดิ!!” เด็กสาวอีกคนว่ากับเด็กสาวที่ชื่อกมล ผู้ที่ทำคะแนนให้กับทีมจนได้ชัยชนะ “มันเล่นบาสเก่งมากเลยนะ แบบนี้ใครจะไปสู้กับมันไหว?”
“เอ้า ตามสัญญา” เด็กสาวที่ไว้ผมหางม้าที่ชื่อกมลแบมือออกมา “ตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ คนละยี่สิบ”
พวกเด็กสาวอีกกลุ่มหนึ่งที่แพ้เลยจำต้องยอมเสียเงินค่าพนันให้แก่กมลเลย กมลรับเงินมานับอย่างยินดี ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนร่วมทีมของตน
“เย้! เดี๋ยววันนี้ ไปเลี้ยงฉลองกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือดีกว่า” เด็กสาวชื่อกมลส่งเสียงดังออกมาอย่างดีใจ พวกเพื่อนๆ ในทีมก็พากันดีใจไปด้วย ขณะนั้นเอง ฝ่ายที่แพ้ไป ในนั้นมีเด็กสาวอีกคนหนึ่งที่ชื่อโสรยา เธอหายใจหอบอย่างเหนื่อยนิดหน่อย เพราะร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก เธอเดินไปยังห้องน้ำในโรงอาหาร ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำและเอาน้ำวักล้างใบหน้าตัวเอง พอเธอทำธุระเสร็จ จะเดินออกไปก็บังเอิญพบกับปราชญาพอดี
“อ้าว คุณคนเมื่อเช้า” โสรยาจำได้ว่าเธอเดินชนกับปราชญาจนสมุดตกหล่น เธอขอโทษออกมา “ขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณเจ็บ ฉันผิดเองที่ไม่ได้เดินดูทาง”
“ไม่หรอกครับ ผมต่างหากที่ผิดเอง” ปราชญายังคงบอกแบบนั้น “คุณเดินมาดีอยู่แล้ว แต่ผมดันไม่ดูทางเสียเอง”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ” โสรยาคลี่ยิ้มให้เขาบางๆ “ฉันผิดเอง”
แล้วปราชญาก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก เขาจ้องหน้าเธอนิ่งเป็เวลาห้าวินาที จนโสรยาสงสัย เธอเอามือแตะใบหน้าของเธอดูว่ามีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?
“หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ? คุณถึงจ้องมองจัง?” โสรยาถามออกมา ปราชญาก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเขาก็เป็ฝ่ายเดินออกไปเองด้วยความขวยเขิน ทำเอาโสรยามองหลังกลับไปอย่างงุนงง ปราชญาเดินออกไปทางโรงอาหารเสียแล้ว
“อะไรของเขา?” โสรยาถอนหายใจออกมา “เออ ช่างเหอะ แต่ดูเหมือนจะเป็หวัดอีกแล้วสิ”
เมื่อเลิกเรียนของวันนี้ นักเรียนแต่ละคนก็เตรียมตัวกลับบ้านกัน แต่ก็ยังมีพวกหนึ่งที่ยังทำกิจกรรมกันอยู่ ทรัพย์สินทำการประชุมสมาชิกคณะกรรมการนักเรียนในห้องสโมสร ซึ่งตอนนั้นเอง ปราชญาก็นั่งอยู่ด้วย แต่เขาทำท่าเหม่อลอยจนทรัพย์สินเห็นเลยต้องเรียกชื่อเขา
“น้องปราช” ทรัพย์สินเรียก แต่ปราชญาก็ยังคงนั่งนิ่งๆ แบบนั้น ทรัพย์สินเลยเรียกเสียงดังขึ้น ปราชญาถึงกับสะดุ้งและหันมาสนใจทรัพย์สิน
“อ่า ครับ”
“เมื่อกี้พี่พูดเื่อะไร?” ทรัพย์สินถามปราชญา เขาถอนหายใจออกมา เพราะว่าตอบคำถามไม่ได้ เขาเลยส่ายหน้าอย่างไม่รู้
“ตั้งใจประชุมหน่อยสิ” ทรัพย์สินบ่นขึ้นมา “เอาล่ะ มาว่าต่อกัน...”
แล้วปราชญาก็ตั้งใจฟังการประชุมของทุกคน พอเลิกประชุมเสร็จแล้ว พวกคณะกรรมการนักเรียนก็เตรียมตัวกลับบ้านกัน ตอนนั้นก็เวลาห้าโมงเย็นแล้วในอาณาเขต ทรัพย์สินจัดการล็อกประตูห้องสโมสรก่อนจะเดินออกไป ปราชญากลับไปก่อนนานแล้ว
ที่ด้านหลังโรงเรียน ยังมีเด็กสาวชั้นระดับม.หกอีกคนหนึ่งยังคงทำกิจกรรมอยู่ กิจกรรมของเธอคือวาดรูปด้วยสีน้ำลงบนแผ่นกระดาษ เธอมักจะทำแบบนี้ประจำตอนเวลาเลิกเรียนและทำคนเดียวด้วย ตรีภพนั่นคือชื่อของเธอ ตอนนั้นเอง อาจารย์ที่เข้ามาเดินตรวจตราสถานที่เห็นเธอเข้า ก็บอกให้เธอรีบกลับบ้านไปได้แล้ว ฝ่ายตรีภพก็มองหน้าอาจารย์ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างเงียบๆ เก็บถาดใส่สี พู่กัน กระป๋องน้ำและรูปภาพที่วาดไม่เสร็จ เข้าไปในห้องเก็บของพวกศิลปะ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเดินออกมาจากโรงเรียน
ตรีภพเดินไปตามทางในอาณาเขตเพื่อมุ่งสู่บ้าน ในตอนนั้นเอง ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ กมลกับเพื่อนๆ ของเธอก็ใช้เงินที่ได้มาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย พอดีกมลเห็นตรีภพเดินผ่านหน้าร้านไป เธอเลยพูดกับเพื่อน
“นั่นไง ยัย ‘ตัวประหลาด’ ประจำโรงเรียน” กมลว่าออกมา เพื่อนของเธอเลยบอกว่าอยู่ที่ไหน? กมลก็ชี้ไป
“เออ ‘ตัวประหลาด’ จริงๆ ด้วย ไม่เคยคุยกับใครเลย ไม่มีเพื่อนสนิท ชอบอยู่คนเดียว วาดภาพอะไรก็ไม่รู้?” เพื่อนของกมลว่าออกมา กมลก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ถึงได้ถูกเรียกแบบนั้นไงล่ะ?” กมลพูด “นี่ บ้านเขาเป็ยังไงบ้างเหรอ? ใครพอรู้บ้าง?”
“ฉันก็ได้ยินมานะ” เพื่อนของกมลพูดตอบ “ได้ข่าวว่าอยู่กับแม่สองคนเองนี่”
“จริงเหรอ?” กมลถามเพื่อนพลางส่ายหน้า “เธออยู่ชั้นม.หกแล้วนี่ อีกปีเดียวก็จบแล้ว ไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับใครเลยหรืออย่างไร?”
ฝ่ายตรีภพ เธอก็เดินกลับเข้าบ้านไป พอเธอเปิดประตูเข้ามาภายในบ้าน ก็ได้กลิ่นเหม็นเหล้าหึ่ง เธอถอนหายใจออกมา ดูเหมือนวันนี้แม่จะดื่มเหล้าอีกแล้ว ั้แ่พ่อเสียไปจากากับพวกเอไอ แม่ก็เอาแต่ดื่มเหล้าย้อมใจมาตลอด แล้วก็ไม่ทำอะไรเลย ไม่แม้แต่จะดูแลชีวิตตัวเองอีกเลย
“กลับมาแล้วค่ะ” ตรีภพกล่าวขึ้นเสียงเรียบ และก็เดินเข้าไปในห้องรับแขก พบว่าแม่กำลังนอนฟุบหลับกับโต๊ะอยู่ ในมือยังถือแก้วเหล้าอยู่เลย ตรีภพมองภาพนั้นผ่านๆ ไป แล้วก็เดินขึ้นบันไดไปห้องตัวเอง
ฝ่ายโสรยา เธอก็เดินกลับมาที่บ้านของตัวเองด้วยเหมือนกัน เธอเคาะประตู รอให้แม่มาเปิด พอแม่เปิดประตู เธอก็ยกมือไหว้สวัสดีทักทาย พลางไอโขล่กๆ ออกมา
“ไออีกแล้วหรือลูก?” แม่เธอถามเมื่อเห็นเธอไอออกมา “ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“ค่ะ ดูเหมือนจะเป็หวัด” โสรยาตอบพลางสูดจมูก “แม่เตรียมข้าวไว้ให้ยาหรือเปล่า?”
“เตรียมสิ เตรียม” แม่ชักมือเธอเข้าไปในบ้าน ที่โต๊ะอาหาร พ่อของเธอก็กำลังทานข้าวอยู่ มื้อนี้เป็ผัดผักคะน้าไม่ใส่เนื้อสัตว์ แน่นอน เป็ผักที่แม่ของเธอปลูกเองทั้งนั้น อยู่ที่สวนหลังบ้าน ยามยากลำบากแบบนี้ มีแต่คนปลูกผักเลี้ยงสัตว์เองกันทั้งนั้น
โสรยากินข้าวเข้าไป แล้วก็เผลอไอออกมาอีก เมื่อพ่อของเธอเห็นเข้าก็ถามว่าเป็อะไรหรือเปล่า? เธอก็ตอบไปว่าเหมือนจะเป็หวัดอีกแล้ว
“ยาร่างกายอ่อนแอจังเลยนะ” พ่อของเธอพูด “แล้ววันนี้มีเรียนพละด้วยนี่ลูก ออกแรงเยอะไปหรือเปล่า? เลยกลับมาเป็แบบเนี้ย?”
“สงสัยคงจะเป็อย่างงั้นละค่ะ” โสรยาพูดกับพ่อยิ้มๆ พลางนึกถึงใบหน้าของปราชญา เธอเองก็พอจะเห็นเขาอยู่บ้างตามโรงเรียนนิดหน่อย และวันนี้ก็เจอกันตั้งสองหน ปราชญาดูเหมือนอยากจะคุยอะไรกับเธอ แต่เขากลับเดินหนีไปเสียอย่างนั้น โสรยาไม่รู้ว่าปราชญาเป็อะไร?
“อย่าหักโหมมากสิลูก บอกอาจารย์ก็ได้ว่าเราป่วย ไม่ต้องฝืนเล่นกีฬาหรอก” พ่อแนะนำอย่างหวังดี โสรยาก็พยักหน้าแล้วบอกว่าทีหลังจะทำ แล้วเธอก็กินข้าวจนเสร็จ จึงขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง แม่สั่งไม่ให้เธออาบน้ำทันที เพราะเธอเพิ่งจะกินข้าวไปหยกๆ ขืนอาบแล้วเป็อะไรขึ้นมาล่ะแย่แน่ เพราะโรงพยาบาลในอาณาเขตนี้ก็มีที่เดียวเสียด้วย และคนไข้ก็เยอะพอสมควร มีแต่คนป่วยเต็มโรงพยาบาลไปหมด
พอได้เวลาที่ควรจะอาบน้ำแล้ว เธอก็เข้าไปอาบ โดยใช้ขันตักน้ำในโอ่งอาบเอา พออาบเสร็จ เธอก็เปลี่ยนมาเป็ชุดอยู่บ้าน แล้วก็ทำการบ้านในห้องของเธอเอง พลางนึกถึงใบหน้าของปราชญาที่มองเธอวันนี้ เขามองเธอเหมือนจะอยากจะพูดอะไรสักอย่างเลย
“เราคิดถึงเขาทำไมกันนะ?” โสรยาถามตัวเองแล้วก็ขำออกมา ขณะทำการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ไปด้วย ฝ่ายตรีภพที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เธอก็ลงมาด้านล่างเพื่อทำอาหารกินเอง ก็เห็นแม่ยังคงฟุบหลับอยู่แบบนั้น โดยข้างๆ มีขวดเหล้าวางอยู่ เธอถอนหายใจและเดินเข้าไปหาแม่
“แม่ ไปอาบน้ำเถอะ ไม่ได้อาบมาวันหนึ่งแล้วนะ” ตรีภพบอกออกมาเสียงเบา แต่แม่เธอปฏิเสธ แม่ของเธอใช้มือขยุ้มผมที่ไม่เป็ทรงบนศีรษะ
“จะอาบไม่อาบมันก็เื่ของฉัน...” แม่ของตรีภพบอก “อย่ามายุ่ง”
ตรีภพเลยถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปยังสวนหลังบ้านและหยิบพืชผักสวนครัวที่ปลูกเองออกมา และใช้มันทำกับข้าวสำหรับมื้อเย็นนี้ เธอไม่ตัดสินใจจะทำให้แม่กินด้วย เพราะแม่คงไม่กินแน่ เธอทำผัดผักแล้วก็มานั่งกินข้าวเอง พอกินเสร็จ เธอก็เอาจานไปล้างที่อ่างล้างจาน ก่อนจะรีบออกไปจากบ้านเพื่อไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง ด้วยความที่แม่ไม่ทำมาหากินเลย จึงต้องตกเป็หน้าที่เธอที่ต้องหาเงินเข้าบ้าน เธอทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหาร ก็ได้เงินมาไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็พอเลี้ยงชีพไปวันๆ หนึ่งได้
“อาหารมาในสิบนาทีค่ะ” ตรีภพบอกกับลูกค้าในร้านที่มีโหวงเหวง อาณาเขตที่เธออยู่ ทุกคนมีฐานะที่ค่อนข้างยากจน จึงไม่ค่อยมีใครเข้ามาในร้านอาหารเสียเท่าไหร่ ตอนนั้นเอง กมลก็เดินผ่านร้านอาหารไป เธอยังมีเงินเหลือพอที่ได้มาจากเพื่อนของเธอจากการชนะการแข่งขัน เธอเลยกะจะเข้าไปซื้ออาหารในร้านเสียหน่อยเพื่อจะเอากลับไปฝากที่บ้าน พอดีเจอกับตรีภพพอดี กมลมองตรีภพ ตรีภพก็มองกมลกลับ ก่อนจะไม่ว่าอะไร แล้วก็เดินไปด้านหลังครัว
“ยังคงเป็คนเงียบๆ เหมือนเดิมเลยนะ” กมลบ่นขึ้นมาพลางถอนหายใจ แล้วตรีภพก็เดินมารับออเดอร์ กมลก็บอกไปว่าจะเอาอะไรกลับบ้านบ้าง ตรีภพจดรายการอาหารก่อนจะนำไปให้ที่ห้องครัว
“พี่ภพใช่ไหมคะ?” กมลถามขึ้น ฝ่ายตรีภพหันขวับมามองเธอทันที แต่แล้ว ฝ่ายตรีภพก็ไม่แปลกใจที่กมลจะรู้จักเธอ เพราะเธอมีชื่อเสียงดังในเื่การเป็ ‘ตัวประหลาด’ ประจำโรงเรียน ผู้ไม่มีเพื่อนและไม่ชอบสุงสิงกับใคร
“ค่ะ” ตรีภพตอบแค่นั้น แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย เธอทำท่าจะเดินกลับไปยังห้องครัว แต่กมลก็เรียกขึ้นก่อน
“ทำไมพี่ไม่มีเพื่อนเลยละคะ?” กมลตัดสินใจถามออกไปอย่างอยากรู้จริงๆ ตรีภพหยุดเดินไปพักหนึ่งแล้วก็ก้าวเดินต่อไปยังห้องครัว ทำเอากมลต้องยกมือเกาศีรษะ
หลังจากได้อาหารมาแล้ว กมลก็ออกจากร้านไป ตรีภพที่มองเห็นกมลเดินจากไป เธอก็ถอนหายใจออกมา
ทำไมไม่มีเพื่อนเลยละคะ?
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...” ตรีภพตอบคำถามให้กับตัวเอง บางทีอาจจะเป็เพราะสภาพที่บ้าน อาการไม่สบายของแม่ และพ่อที่จากไปแล้ว อาจจะทำให้เธอไม่ใช่คนที่ชอบจะสุงสิงกับใครก็ได้ เธอทำงานไปจนถึงเวลาสามทุ่ม ร้านอาหารก็ปิด เธอเลยเดินกลับบ้านไปตามเดิม
ทางอีกฝั่งหนึ่ง ชัยวัฒน์ เด็กหนุ่มชั้นม.ห้าที่ขี้หวาดกลัวก็กำลังทำการบ้านอยู่ ตอนนั้นก็เป็เวลาเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว แตมีคนมาเคาะประตูด้านล่าง แม่เลยบอกให้เขาลงมาเปิดให้หน่อย ชัยวัฒน์เลยลุกจากโต๊ะของตัวเอง แล้วลงไปเปิดประตูดูเพื่อจะดูว่าใครมา?
“อ้าว? พี่พุท?” ชัยวัฒน์เห็นพุทธา เขาก็งุนงง “นี่สี่ทุ่มแล้วนะครับ มีอะไรเหรอ?”
“อ๋อ” พุทธายื่นกล่องกระดาษสีขาวกล่องหนึ่งให้ ชัยวัฒน์สงสัยว่ามันคืออะไร? เขาเลยถามออกมา พุทธาก็ตอบออกไป
“คือ วันนี้เป็วันเกิดพี่น่ะ แล้วก็มีเลี้ยงฉลองกัน แล้วเค้กก็ยังเหลืออยู่ เลยเอามาให้น้องวัฒน์” พุทธาบอกจุดประสงค์ของเธอออกมา แต่นั่นไม่ใช่เื่ที่แท้จริงหรอก เธออยากเจอหน้าชัยวัฒน์มากกว่า
“จริงหรือครับ?” ชัยวัฒน์ดูรู้สึกผิดที่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็วันเกิดของพุทธา “ผมขอโทษนะครับที่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็วันเกิดพี่”
“จะขอโทษทำไม? พี่ไม่เคยบอกให้ใครรู้เสียหน่อย น้องไม่ผิดหรอก” พุทธากล่าวพร้อมกับยื่นกล่องขนมเค้กให้กับชัยวัฒน์ “เอาไปกินเสียสิ”
“โห ขอบคุณมากนะครับ” ชัยวัฒน์รับกล่องมา มันหนักพอสมควร ท่าทางจะเป็เค้กก้อนใหญ่ พุทธายังอยากจะคุยกับชัยวัฒน์ต่อ แต่นี่มันก็สี่ทุ่มแล้ว เธอก็เลยเกรงใจว่าชัยวัฒน์อาจจะทำอะไรติดพันอยู่ เธอเลยตัดสินใจกลับบ้านไปเลย พอเธอกลับบ้านไป ชัยวัฒน์ก็เดินเอากล่องใส่เค้กไปวางบนโต๊ะอาหาร
“อะไรน่ะลูก?” แม่เขาถามขึ้น ชัยวัฒน์ก็ตอบไปตามจริง แม่เขาถึงกับล้อเลียนเขา
“แหม มีผู้หญิงเอาเค้กมาให้ถึงบ้านเชียวเหรอ?” แม่บอกกับเขาพลางเดินเข้ามาดูด้วย “ไหนลองเปิดดูสิว่าเค้กหน้าตาเป็ยังไง?”
ชัยวัฒน์เลยเปิดกล่องขึ้นมา พบว่าเป็เค้กช็อกโกแล็ตสีน้ำตาลเข้ม ท่าทางจะราคาแพงน่าดู ชัยวัฒน์สงสัยว่าทำไมพุทธาถึงต้องทำขนาดนี้? ทำไมเอาของแพงๆ แบบนี้มาให้เขาด้วย?
“โห น่ากินจังเลยเนาะ” แม่เขาบอก “งั้นแม่ไปเอามีดก่อนนะ” แล้วแม่ก็เดินไปยังห้องครัว ส่วนชัยวัฒน์ก็ยังคงงุนงงอยู่ว่าทำไมพุทธาถึงเอาเค้กก้อนเบ้อเร่อมาให้เขา
ฝ่ายภัทร เขาก็กำลังทำการบ้านวิชาคณิตศาสตร์อยู่ในบ้านของตัวเอง จู่ๆ ก็มีเสียงกดกระดิ่งหน้าบ้าน ภัทรยืนขึ้นทันที เขาพอจะเดาออกว่าเป็ใครที่มากดกระดิ่งหน้าบ้าน เขาเลยลงมาเปิดประตู
“ไอ้ชัยจริงๆ ด้วย” ภัทรถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นชัชชัย เพื่อนสนิทของเขาที่อารมณ์ร้อน “ทะเลาะกับพ่อแม่มาอีกแล้วล่ะสิ?”
“เออ แกเดาถูก พ่อกับแม่ไล่ฉันออกจากบ้าน” ชัชชัยว่าพลางถอนหายใจ “คืนนี้ขอนอนที่บ้านคืนหนึ่งสิ”
“ได้สิ ได้” ภัทรชักชวนชัชชัยให้เข้ามาในบ้าน ฝ่ายชัชชัยก็บอกขอบใจ ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านของภัทร ภัทรรีบฉุดให้ชัชชัยขึ้นไปบนห้องเขาเลย เพราะเขาี้เีอธิบายให้พ่อกับแม่รู้ว่าชัชชัยมาทำอะไรที่นี่?
“เอ้า” ภัทรเอาน้ำมาให้ชัชชัยดื่ม ชัชชัยก็รับไปดื่ม ก่อนจะทำท่าสดชื่นออกมาที่ได้ดื่มน้ำเย็น ภัทรพักการบ้านไว้ก่อนและลงมานั่งคุยกับชัชชัยบนเตียงนอน
“ทะเลาะกันเื่เดิมอีกแล้วล่ะสิ?” ภัทรถามขึ้นมา ชัชชัยก็พยักหน้าอย่างยอมรับ พร้อมกับบ่นเื่ที่เขาทะเลาะกับพ่อกับแม่ออกมา
“แค่ฉันบอกว่าจะไม่ไปโรงเรียนเท่านั้นเอง” ชัชชัยว่าอย่างอารมณ์เสีย “เพราะฉันเองก็เห็นว่า เรียนไปมันก็เท่านั้น จบมาก็ทำอะไรไม่ได้ แต่พวกเขาไม่เข้าใจเลย”
“พ่อแม่แกก็อารมณ์ร้ายเหมือนแกนี่” ภัทรบอก “ไม่แปลกที่แกจะมีนิสัยแบบนี้”
“เออ ขอโทษ” ชัชชัยพูดประชดออกมา “ขอโทษทีที่เป็คนอย่างงี้”
“ไม่ ฉันไม่ได้ว่าแก” ภัทรแก้ความเข้าใจผิดของเพื่อนสนิท “แต่ฉันรู้ จริงๆ แกน่ะใจดี ขี้สงสารคน แล้วก็ปากไม่ตรงกับใจ”
“บ้า” ชัชชัยว่าออกมา “ฉันเป็คนแบบนั้นซะที่ไหน?”
“ไอ้บ้านี่ ยังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอ?” ภัทรบอกแก่เพื่อนสนิท “แกไม่รู้ตัวแกเหรอว่าแกน่ะ ถึงจะอารมณ์ร้ายก็จริง แต่ก็ขี้สงสารคน แล้วก็ใจดี”
ชัชชัยได้ฟังอย่างนั้น เขาก็ตรวจสอบจิตใจตัวเอง เป็แบบที่เพื่อนสนิทว่าหรือเปล่า? เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเลยส่ายหน้าออกมา
“ฉันไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก” ชัชชัยว่าใส่ตัวเอง ภัทรเลยถามต่อ
“แล้วพรุ่งนี้จะกลับบ้านไหม? หรือจะอยู่บ้านนี้ต่อ?”
“ไม่รู้เหมือนกันว่ะ” ชัชชัยว่าแล้วนอนทอดลงบนเตียงของภัทรทันที “แต่ฉันไม่อยากกลับไปบ้านนั้นอีกแล้ว บ้านที่มีแต่คนไม่เข้าใจ”
ภัทรถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอก “งั้นแกก็อยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้ เสื้อผ้าก็ยืมฉันใส่เอา ตัวเราเท่ากันพอดี อ้อ! อย่าไปปรากฏตัวให้พ่อกับแม่ฉันเห็นล่ะ ฉันไม่อยากอธิบายเื่ยาวๆ”
“เออ” ชัชชัยที่นอนอยู่พูดขึ้น และหันมาบอกกับภัทร “ขอบใจมากนะเว้ย เพื่อน”
“ไม่เป็ไรหรอก เพื่อนกัน” ภัทรบอก “ยังไงฉันก็ไม่ทิ้งแกแน่นอน”
ชัชชัยแอบเผยรอยยิ้มออกมา เขาดีใจที่มีเพื่อนอย่างภัทร ภัทรเป็คนใจดีและพึ่งพาได้เสมอ ขนาดเขายังเคยด่าภัทรแรงๆ ภัทรยังไม่เคยโกรธเขาเลยสักนิด และเขาก็รู้สึกเสียใจทุกครั้งที่ว่าเพื่อนออกไป ก็เลยต้องกลับมาขอโทษบ่อยๆ
“แกนอนเหอะ ฉันจะจัดการกับการบ้านวิชาเลขก่อน” ภัทรบอกกับชัชชัย ชัชชัยเลยปิดตาลงทันที แล้วเขาก็หลับไปในเวลาไม่ช้า ภัทรหันมาดูเพื่อนที่นอนหลับไปแล้ว พร้อมกับส่ายหน้า
“ไอ้ชัย ฉันรู้ แกมันเปราะบาง” เขาพูดพึมพำขึ้นมา “จริงๆ แกเป็คนใจดีนะ”
ทางด้านฝ่ายผู้นำอาณาเขต ในอาคารของพวกเขา การประชุมก็ยังไม่เสร็จสิ้นเสียที ทั้งๆ ที่พวกเขาประชุมกันมาั้แ่ตอนบ่ายแล้ว ผู้นำอาณาเขตสุดจะทนกับพิธีการสังเวยชีวิตคนอื่นแล้ว เขาตัดสินใจว่าจะต่อต้านพวกเอไอ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร?
“เราไม่มีทางหลีกหนีพ้นหรอกครับ ถ้าเราไม่ส่ง ‘เครื่องสังเวย’ ให้พวกมัน พวกมันก็จะมาทำลายอาณาเขตเรา แล้วท่านจะปล่อยให้เป็แบบนั้นเหรอ?”
“แต่ผมปล่อยให้คนตายไปอีกไม่ได้แล้ว” ผู้นำอาณาเขตที่เป็ชายร่างอ้วนบอกออกมา “มันมากเกินพอแล้ว ผมจะไม่ทนอีกแล้ว”
“แล้วเราจะทำยังไง?” ผู้เข้าร่วมประชุมอีกคนถามขึ้นมา “ถ้าขืนเราไม่ส่ง ‘เครื่องสังเวย’ ให้มัน มันต้องเล่นเราแน่ๆ”
“ทางเราก็มีอาวุธหลากหลายชนิดอยู่นี่” ผู้นำอาณาเขตบอกขึ้นมา ทำเอาอีกคนต้องพูดขึ้นมา
“หมายความว่าท่านจะส่งคนออกไปขัดขวางการส่ง ‘เครื่องสังเวย’ หรือครับ?” ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา “จะทำได้ยังไง? จริงอยู่ที่ว่าอาวุธเราฆ่าพวกมันได้ก็จริง แต่พวกมันก็มีเต็มไปหมด แล้วจะขัดขวางได้ยังไง?”
ฝ่ายผู้นำอาณาเขตก็ยกมือกุมศีรษะอย่างเป็ทุกข์ เขาเองก็คิดหาทางไม่ออกเหมือนกัน วันศุกร์ของสัปดาห์ใกล้เข้ามาแล้ว และเขาจะไม่ยอมให้เกิดเื่แบบนั้นอีก เขาต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะถึงวันศุกร์
“ท่านก็รู้อีกอย่างว่าในอาณาเขตเราไม่มีทหารอีกด้วย” ผู้หญิงอีกคนว่าขึ้น “แล้วเราจะไปต่อกรได้ยังไงกันคะ?”
“ผมทราบดี ผมทราบ” ผู้นำเอ่ยออกมาเสียงเครียด “แต่มันน่าจะมีหนทาง”
“จะรับอาสาสมัครหรือครับ?” ผู้ชายคนเดิมว่าขึ้น “ไม่มีใครกล้าออกไปนอกอาณาเขต เป็ไปไม่ได้แน่ๆ”
ฝ่ายผู้นำอาณาเขตก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ไม่มีใครกล้าต่อกรกับพวกเอไอสักคน ไม่มีใครยอมเสี่ยงออกไปนอกอาณาเขตแน่ๆ แล้วเขาจะทำเช่นไรดี?
“วันนี้ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า นี่ก็ดึกมากละ” ในที่สุด ผู้นำก็บอกออกมา ทำเอาทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่การประชุมอันแสนเครียดนี่จบลงเสียที แต่ละคนเดินออกจากห้องไป แล้วก็แยกย้ายกันกลับไปยังบ้านของตน
ผู้นำของอาณาเขตเดินเข้าไปในห้องเก็บอาวุธของอาณาเขต พบว่ามีอาวุธอยู่มากมาย ทั้งปืนพก ปืนลูกซอง ปืนกล ปืนไรเฟิล และปืนสไนเปอร์ แขวนอยู่บนผนังห้อง เขาถอนหายใจออกมา ปืนพวกนี้สามารถฆ่าพวกเอไอได้ก็จริง แต่ใครล่ะ? จะรับหน้าที่ออกไปสู้รบกับพวกเอไอ? พวกผู้ใหญ่ไม่มีทางทำได้แน่นอน แต่ละคนก็ไม่ใช่ทหาร แล้วก็ไม่มีใครยอมอาสาเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงด้วยแน่นอน แต่มันต้องมีใครสักคน พวกไหนใครสักคนที่จะต้องสู้รบกับพวกเอไอ แต่เขายังคิดไม่ออก
“เท่าที่ดูจากสมาชิกของเรา” ผู้นำอาณาเขตพึมพำขึ้นมา “ไม่มีใครกล้าออกไปแน่ แต่ละคนก็หวาดกลัวกันทั้งนั้น อย่าว่าแต่ใครเลย เราเองก็หวาดกลัวเหมือนกัน”
เขายกมือกุมขมับอย่างปวดศีรษะ เขาไม่ยอมให้เกิดเื่ถวายเครื่องสังเวยแก่พวกเอไออีกแน่ๆ แต่จะทำอย่างไรถึงจะต่อต้านพวกเอไอได้? ทุกอย่างมืดแปดด้าน ทางมันตันไปหมด เขาไม่มีหนทางที่จะหาทางออกเลย
369
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
