เกิดใหม่มาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

        บทที่98 

        ความรู้สึกที่เริ่มบ่มเพาะ

        หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีใบหน้าแนบชิดทั้งสองใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองดวงตาของกันและกันอย่างไม่กระพริบตาใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงแค่หนึ่งฝ่ามือเท่านั้นดวงตาของทั้งสองมองเห็นดวงตาของกันและกันที่สะท้อนภาพของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

        พวกเขาแต่งหน้านิ่งไปทั้งไป๋เฟิ่งและลู่หยางต่างพากันวิ่งสนิทดวงตาของทั้งสองใช้ดวงตาจ้องมองกันและกันอย่างไม่กระพริบตา

        ลู่หยางร่างกายของเขาเองก็แข็งทื่อเช่นเดียวกันเขานั้นเป็นบุรุษยามนี้แนบชิดกับใบหน้าของสตรีเบื้องหน้าใบหน้าของนางช่างงดงาม

        ยามจันทราส่องสว่างไสวส่องแสงลงมากระทบกับผิวหน้าของนางดุจหยกชั้นดีที่สะท้อนกับแสงจันทร์ส่งเสริมความสง่างามและความงดงามบนใบหน้าให้เพิ่มมากขึ้น

        แม่ทัพใหญ่ผู้ที่สง่างามและผู้คนต่างพากันเกรงกลัวมีผู้ใดรู้เล่ายามแนบชิดเช่นนี้ใบหน้าของนางงดงามเพียงใด

        ไม่เพียงแค่ใบหน้าของนางเท่านั้นกลิ่นกายของนางที่ลอยออกมาหอมหวลราวกับดอกไม้ชนิดพิเศษที่หาได้ยากในหมู่สตรี

        นางไม่ได้ใช้แป้งหอมหรือว่าเครื่องตกแต่งร่างกายอันใดแต่กลิ่นที่ลอยออกมาล้วนแล้วเป็นกลิ่นกายของนางโดยแท้จริง

        มันทำให้ในช่วงนี้ตอนนั้นที่ใบหน้าของเขาเข้าใกล้ชิดใบหน้าของนางเข้าตกเข้าไปอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความงดงามบังเกิดความรู้สึกบางอย่างภายในใจ

        ลู่หยางถึงกับกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่หัวใจภายในอกข้างซ้ายของเขามันเต้นเร็วผิดปกติ

        ในขณะที่แม่ทัพหญิงผู้ที่อยู่เบื้องหน้าแม้ว่าบนใบหน้าของนางจะเย็นชาแต่ในขณะที่ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นแนบชิดเข้าใกล้มานางเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

        นางรู้สึกผิดปกติในร่างกายของตนเองร่างของนางร้อนผ่าวขึ้นมาใบหน้าขาวผ่องเริ่มค่อยๆเดินขึ้นเล็กน้อย

        ในตอนนี้หัวใจภายในอกข้างซ้ายของนางเองก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นเป็นจังหวะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าน้ำไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

        เพราะว่าทั้งชีวิตของนางแนบชิดติดอยู่กับบุรุษมาทั้งชีวิตทำการสู้รบภายในสงครามมันทำให้นางมองเห็นบุรุษมามากมายตั้งแต่ยังเยาว์ทั้งเรือนร่างของบุรุษสั่งใกล้ชิดบุรุษเลยทำให้นางด้านชากับบุรุษไปเสียแล้ว

        แต่มีผู้ใดจะคิดเล่าว่าในยามนี้ในขณะที่ได้แนบชิดกับบุรุษที่อยู่ด้านหน้าภายในใจของนางมันกลับบังเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาอย่างที่นางไม่เคยเป็นมาก่อน

        นางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับบุรุษผู้ใดคือหัวใจของนางไม่เคยเต้นแรงเช่นนี้ยามอยู่ใกล้บุรุษผู้ใดใบหน้าของนางไม่เคยแดงแผ่วเช่นนี้

        ในชั่วพริบตานั้นที่ใบหน้าของทั้งสองแนบชิดติดกันห่างกันเพียงแค่เล็กน้อยผู้ใดจะคิดเล่าว่า2 คนที่เป็นหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีในช่วงพริบตานั้นพวกเขาทั้งสองที่น่าจะเป็นตัวตนที่แตกต่างกับมีความรู้สึกเช่นเดียวกันดุจดั่งหลอมรวม 

        ทั้งสองต่างพากันนิ่งสนิทอยู่ในท่านั้นอยู่สักพักก่อนที่ลู่หยางจะเป็นฝ่ายรู้ตัวว่าตนเองนั้นกำลังเสียมารยาทเขารีบบิดตัวของตนเองกลับมา

        เมื่อเขาดีดร่างกายของตนเองกลับมาตรงที่นั่งของตนเองเขาแสดงใบหน้าลุกลี้ลุกลนมองซ้ายมองขวาก่อนจะเริ่มอธิบาย“ ขออภัยด้วยข้าเพียงแค่อยากจะหยิบใบไม้ออกจากสีผมของเจ้าเท่านั้น ”

        ไป๋เฟิ่งกรมใบหน้าที่แดงเผาเล็กน้อยของนางลงแล้วก็ส่งเสียงตอบรับกลับไปด้วยเสียงแผ่วเบา“ อืมม์~ ”

        หลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่มลงมือทานอาหารกันอีกครั้งในระหว่างทานอาหารก็เริ่มบทสนทนาขึ้น 

        “ เจ้าเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ได้อย่างไร? แล้วหนิงหนิงเล่า?” ไป๋เฟิ่งเป็นฝ่ายที่เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

        แน่นอนว่าเรื่องนี้นางจะต้องสงสัยอยู่แล้วเพราะว่านางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ด้วย

        เมืองหลวงอยู่ห่างไกลมากพอสมควรการที่จะเดินทางมาก็ต้องใช้เวลาหลายวันไม่เพียงเท่านั้นสิ่งที่นางกำลังสงสัยก็คือเหตุใดตัวของเขาถึงยอมละทิ้งบุตรสาวของตนเองมาที่เมืองแห่งนี้ได้

        ทั้งที่ก่อนหน้านี้ดูก็รู้ว่าเขานั้นรักบุตรสาวของตนเองเพียงใดเลยทำให้น้ำตลาดใจ 

        ลู่หยางหลังจากที่ได้ยินคำถามเช่นนั้นเลยเริ่มอธิบายออกมาอย่างรวดเร็ว“เกี่ยวกับเรื่องเดินทางมาในครั้งนี้เดินทางมาเพียงคนเดียวส่วนหนิงหนิงอยู่ที่เมืองตี้หนานได้รับการดูแลเป็นอย่างดีมีคนคอยดูแลนางอยู่หลายคน ”

        “ เพราะว่าข้าจำเป็นจะต้องเดินทางมาที่เมืองหลวงเพื่อที่จะจัดการเกี่ยวกับธุระและปัญหารวมไปถึงการไหว้วานและการขอร้องของคุณชายเว่ยด้วย”

        “ เว่ยเจ๋อจงมีอันใดให้ช่วยที่เมืองหลวง? ”  นางใช้ใบหน้าที่เรียบเฉยเย็นชาของตนเองเอ่ยถามขึ้นมาดวงตามองตรงมาที่เขา 

        “ เกี่ยวกับเรื่องนี้คุณชายเว่ยอยากจะให้ข้ามารักษาอาการของหลานชายเถ้าแก่สวีเพราะว่าเงื่อนไขการค้าขายที่คุณชายเว่ยได้รับจากเถ้าแก่สวีจำเป็นจะต้องรักษาหลานชายของเถ้าแก่ให้หาย”

        “ จึงอยู่ที่ว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ใช่เรื่องส่วนรวมแต่ว่าข้าตั้งใจจะทำให้เป็นเพราะอยากจะตอบแทนในครั้งนั้นที่โรคระบาดภายในเมืองเจ้าก็รู้ว่าคุณชายเสียสละเพื่อผู้คนภายในเมืองและเป็นผู้ที่ถือได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณของผู้คนไทยในเมืองข้าเองก็อยากจะตอบแทนเท่านั้น” ลู่หยางอธิบาย 

        ไป๋เฟิ่งพยักหน้าตอบรับกลับไปนางเข้าใจดีเกี่ยวกับเรื่องนี้บุญคุณความแค้นภายในยุทธภพและก็บุญคุณความแค้นของผู้คนถือได้ว่าเป็นเรื่องที่เด็ดขาด

        คนที่ไม่รู้จักบุญคุณเลยไม่รู้จะตอบแทนผู้มีพระคุณแน่นอนว่าไม่สามารถเป็นวิญญูชนที่โดนยกย่องได้

        “ อันที่จริงแล้วข้าเดินทางมาหลายวันแล้วแต่ยุ่งวุ่นวายกับการรักษาไม่มีโอกาสมาพบเจอตัวของเจ้าสักครั้งแล้วอีกอย่างเจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงยศตำแหน่งสูงส่งการจะเข้าพบนั้นยากเย็น”

        “ ขนาดเดินทางไปที่จวนของเจ้าข้ายังไม่สามารถเข้าไปได้เลยเลยได้แต่ฝากจดหมายไว้ตอนแรกคิดว่าเจ้าจะไม่เดินทางมาแล้วเสียอีก” ลู่หยางเอ่ยออกมาอย่างตัดพ้อเล็กน้อย

        มันเป็นเพราะว่าตอนแรกที่เขานั่งรอนานนั่งรอมาหลายชั่วยามมากคิดว่านางนั้นจะไม่เดินทางมาแล้วแท้ๆ

        แต่เมื่อได้พบเจอนางความรู้สึกตัดพ้อส่วนใหญ่มันเองก็จางหายไปแทบจะทั้งหมด

        “ จดหมายที่เจ้าฝากเอาไว้คนภายในจวนหรือมอบให้กับข้าอีกทั้งวันนี้มีราชการมากมายเลยกลับมาที่ชวนช้ากว่าปรกติว่าแต่เจ้าเดินทางมาพบข้าแถมยังนั่งรอเช่นนี้มีเรื่องสำคัญใดงั้นรึ? ” ไม่แปลกที่นางจะคิดเช่นนั้นเพราะว่าเขานั่งรอนานหลายชั่วยามราวกับว่าจะต้องพบวันนี้เสียให้ได้ 

        มันเลยทำให้นางรู้สึกว่าน่าจะมีเรื่องสำคัญบางอย่าง 

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นลู่หยางยิ้มเล็กน้อยแล้วก็กล่าวเย้าหยอกออกไป“ ข้ามาหาแม่ของลูก… ”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นไป๋เฟิ่งดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันแสดงใบหน้าบึ้งตึงเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินอายภายในจิตใจที่นั่งไม่เคยรู้สึกมาก่อน

        ลู่หยางมองเห็นเช่นนั้นนางแสดงใบหน้าบึ้งตึงออกมาเขายกมือของตนเองขึ้นพร้อมกับกล่าว“ ใจเย็นก่อนใจเย็นก่อน ตัวของข้ามาหาแม่ของลูกจริงๆก็เจ้าบอกให้นางเรียกเจ้าว่าแม่ข้าก็เดินทางมาหาเจ้าผิดตรงไหน ”

        ในขณะที่กล่าวออกมาเขาก็นำมือของตนเองเข้าไปภายในเสื้อนำถุงผ้าสีแดงที่เป็นสีมงคลออกมาหนึ่งถุง 

        และก็ยื่นถุงผ้านั้นไปให้กับนางกล่าว“ หนิงหนิงฝากมาให้ ในครั้งนี้ข้าไม่ได้พานางมาด้วยนั่งเลยฝากอันนี้มาให้กับเจ้าแถมยังกำชับอีกด้วยว่าให้เจ้าเปิดเพียงผู้เดียวค่าระยะเปิดจริงๆแต่ว่าเกรงกลัวว่านางจะโกรธเคืองข้า”

        ไป๋เฟิ่งยืมมือของตนเองไปรับของสิ่งนั้นเอาไว้ภายในมือเมื่อมันมาอยู่ภายในเมืองของนางก้มใบหน้าของตนเองมองมัน

        แต่หลังจากที่ใช้ดวงตาของตนเองมองมันนางกลับทำการเก็บของสิ่งนั้นเข้าไปภายในเพื่อสร้างความประหลาดใจให้กับลู่หยาง 

        จนลู่หยางต้องทำการอุทานออกมา“ ไม่เปิดตอนนี้อย่างนั้นหรือ? ”

        ไป๋เฟิ่งตอบกลับ“ นางมอบมันให้กับข้าข้าจะเปิดดูคนเดียว ”

        ลู่หยางได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็ได้แต่แสดงรอยยิ้มหลังจากนั้นพวกเขาก็ได้ทำการนั่งกินอาหารมื้อนั้นจนหมด

        ลูกค้าชุดสุดท้ายถูกส่งออกจากร้านร้านอาหารปิดอย่างรวดเร็วมันเป็นเพราะว่าเหลือลูกค้าเพียงแค่ชุดเดียวเท่านั้นอีกทั้งยังเป็นแม่ทัพใหญ่เลยไม่มีผู้ใดกล้าปิดร้านพวกคนภายในร้านที่อยากจะกลับเรือนของตนเองก็ได้แต่ยืนรออย่างหนักใจ 

        แต่หลังจากที่พวกนางออกไปแล้วพวกมันก็ปิดร้านลงอย่างรวดเร็ว

        ทั้งสองเดินอยู่บนถนนเส้นนึงยามราตรีหนึ่งบุรุษสวมใส่อาภรณ์สีครามผู้สง่างามสะพายกล่องไม้ด้านหลังเดินเคียงข้างสตรีชุดแดงที่จูงม้าสีดำ 

        ทั้งสองเดินอยู่กลางราตรีที่มืดมิดบนถนนเส้นนี้แทบจะไร้ซึ่งผู้คนมีเพียงแค่แสงไฟประดับอยู่ตามทางเล็กน้อยเพื่อส่องสว่างไสวให้ผู้คนสามารถเดินได้อย่างไม่เป็นอันตราย

        ความเงียบงันบนถนนเส้นนี้เปรียบเสมือนกับบรรยากาศที่พวกเขาทั้งสองกำลังเป็นอยู่ไม่มีผู้ใดผู้ออกมาเลยแม้แต่ประโยคเดียวต่างฝ่ายต่างเดินไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมายแล้วก็ไม่มีผู้ใดกล่าวด้วยว่าพวกเขาจะเดินไปที่ใด

        ลู่หยางปฏิเสธไม่ได้ว่าในขณะนี้ที่กำลังเดินอยู่ภายในใจรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อยท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันเขาจึงทำการพูดขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนบรรยากาศ “เหมือนราตรีนั้นในงานเทศกาลเลยว่าไม้ที่พวกเราสองคนเดินอยู่เช่นนี้ ” 

        เมื่อเขาพูดขึ้นมาเช่นนั้นมันก็ทำให้ไปกระตุ้นบางอย่างภายในใจของเขาทั้งสองถ้ากล่าวถึงเหตุการณ์แรกที่ทำให้ทั้งสองนั้นมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปก็น่าจะเป็นในยามราตรีในคืนที่จัดการที่ทั้งสองเดินอยู่บนถนนที่มืดมิดนั้น 

        มันทำให้บรรยากาศนั้นเงียบงันมากขึ้นไปอีกเพราะว่าไป๋เฟิ่งหันใบหน้าไปอีกทางนึง 

        ลู่หยางมองเห็นนางสะบัดหน้าหนีไปอีกทางนึงเขายกมือขึ้นมาลูบศีรษะของตนเองด้วยความหนักใจพีมพำภายในใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับตนเอง‘ลู่หยางนะลู่หยางไม่ว่าเจ้าในชีวิตนี้หรือชีวิตก่อนหน้านี้สกิลการชวนสตรีสนทนาก็ติดลบ’ 

        เมื่อคิดแล้วช่างหนักใจยิ่งนักแต่ในขณะที่กำลังเดินอยู่นั้นก็ไม่ใช่ว่าโชคชะตาจะละทิ้งเขาเสียทีเดียวเขามองเห็นว่ามีอาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้ามันมีความสูงถึงห้าชั้นเลยทีเดียว 

        ลู่หยางถึงโอกาสยื่นมือของตนเองไปคว้าจับมือของนางอย่างรวดเร็วอยู่ๆมือของบุรุษผู้นั้นก็ยื่นเข้ามาสัมผัสไป๋เฟิ่งสะดุ้งในทันทีใช้ดวงตาหันกลับไปมอง

        ลู่หยางแสดงรอยยิ้มแล้วก็กล่าวขึ้น“ ขึ้นไปด้านบนกันเถอะ.. ”

        จบบท