ตอนที่1 ทอฝัน
“สวัสดีครับ คุณคือคุณหมอทอฝันใช่มั้ยครับ”
“เอ่อ… ใช่ค่ะ แต่ฉันเป็พยาบาลค่ะไม่ใช่คุณหมอ”
หญิงสาวหน้าตาสะสวยแบบคนเมืองในชุดเสื้อยืดสีขาว สวมกางเกงยีนทะมัดทะแมงหันไปหาตามเสียงเรียกทักทาย พลางขยับกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สะพายไว้บนบ่า ตรงหน้าของเธอคือชายหนุ่มวัยฉกรรจ์หุ่นกำยำล่ำสันผิวสีเข้ม เขาสวมหมวกปีกกว้าง ใบหน้ารกครึ้มไปด้วยหนวดเครา หากดูหล่อเหลาและลึกลับพอๆ กัน
“ผมชื่อจันทร์ครับเป็คนของบ้านเวียงฟ้าครับคุณหมอ” ชายแปลกหน้ากล่าวต่อ กิริยาของเขานอบน้อมเจียมตัว
“เ้านายบ้านใหญ่สั่งให้ผมมารับคุณหมอไปส่งยังเรือนแพที่พักครับ”
ชายหนุ่มเอ่ยถึงจุดประสงค์การมาของเขา ก่อนจะผายมือไปยังเรือหางยาวที่จอดอยู่ไม่ห่างจากท่าเรือมากนัก
“เรือนแพงั้นหรอคะ” คิ้วเรียววิ่งชนกัน “ฉันคิดว่าจะได้พักบนเกาะเสียอีก แต่ก็ไม่เป็ค่ะคงได้บรรยากาศไปอีกแบบ”
“เรือของผมจอดอยู่ด้านโน้นครับคุณทอฝัน เชิญตามผมมาครับ”
“คุณจันทร์เรียกฉันว่าทอฝันเฉยๆ ก็ได้คะ”
หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาสดใสทอประกายเป็มิตร
ทอฝัน เจริญรำไพ
นางพยาบาลสาวสวยวัยยี่สิบห้าปีจากโรงพยาบาลเอกชนในเมืองกรุง เธอมีใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากบางได้รูป ดวงตากลมโต ผมสั้นประบ่าขับให้ดวงหน้ายิ่งอ่อนกว่าวัย พยาบาลสาวรับงานดูแลผู้ป่วยพิเศษผ่านคุณหมอาุโท่านหนึ่งซึ่งมีบุญคุณกับเธอ รายละเอียดคร่าวๆ ที่หญิงสาวได้รับเกี่ยวกับผู้ป่วยก็คือ ผู้ป่วยของเธอเป็ผู้ป่วยติดเตียงเนื่องจากก่อนหน้านี้เขาป่วยด้วยอาการเส้นเืในสมองแตก ตามสัญญาที่ผู้ว่าจ้างบอกต่อคุณหมอท่านนั้นมาก็คือ เธอจะต้องอยู่ดูแลผู้ป่วยเป็เวลาสามเดือน และห้ามเปิดเผยเื่ราวของการมาทำงานจ๊อบนี้ รวมทั้งเื่ราวต่างๆ ทั้งดีและร้ายที่ได้พบได้รู้เห็นเกี่ยวกับคนในบ้านของผู้ว่าจ้างต่อสาธารณะเป็อันขาด
และเมื่อนางพยาบาลสาวสอบถามถึงสถานที่ที่จะไป เธอก็ได้คำตอบว่า…
บ้านเวียงฟ้าตั้งอยู่บนเกาะหลังเขื่อน เ้าของบ้านเป็เศรษฐีเก่าชาวต่างชาติ ก่อนที่เขื่อนแห่งนี้จะถูกสร้างขึ้นมีบ้านเรือนของชาวบ้านตั้งรกรากอยู่หลายร้อยหลังคาเรือน แต่พอทางการจะสร้างเขื่อนเก็บน้ำขนาดใหญ่ขึ้นมา ทุกคนก็พากันอพยพย้ายถิ่นฐานไปกันหมด เหลือก็แต่บ้านเวียงฟ้าที่โชคดีตั้งอยู่บนูเาสูงเมื่อสร้างเขื่อนเสร็จปล่อยน้ำลงมา บริเวณโดยรอบของบ้านเวียงฟ้าก็กลายสภาพเป็เกาะไปโดยปริยาย เกาะทั้งเกาะจึงมีเพียงบ้านเวียงฟ้านี้อยู่เพียงหลังเดียวเท่านั้น
6K
