ตอนที่ 23 เห็นูเามิใชู่เา เห็นแม่น้ำมิใช่แม่น้ำ
‘ตาเฒ่าสองคนนี้ทำแบบนี้หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? ’
‘หรือว่าพวกเขามีปัญหากับใบชานี่เยี่ยงนั้นหรือ ? ’
‘แต่ใบชานี้ ข้าเย่ฉางชิงเป็คนปลูกเองกับมือ รสชาติดีอย่าบอกใครเชียว’
เย่ฉางชิงเห็นท่าทางแปลก ๆ ของนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอก็อดนึกสงสัยขึ้นมามิได้
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ได้คำตอบ
‘ตาเฒ่าสองคนนี้มีฐานะมิธรรมดา ชาที่ดื่มปกติย่อมต้องเป็ชาชั้นดี’
‘แต่ชานี่ข้าแค่ไปเด็ดมาจากต้นชาป่าที่ปลูกเอาไว้ส่ง ๆ ’
‘อีกทั้งข้าก็มิชอบใบชาที่ถูกอบ แต่ชอบชาที่ชงจากใบชาสดที่เด็ดมาจากต้นเสียมากกว่า’
‘คงเป็เพราะเหตุผลนี้ตาเฒ่าทั้งสองถึงได้มีท่าทางเยี่ยงนี่สินะ’
‘ใช่แล้ว ! ’
‘ต้องเป็เพราะเหตุผลนี้เป็แน่ ! ’
คิดได้ดังนั้นเย่ฉางชิงจึงได้เอ่ยกับนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอพร้อมรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนทั้งสองจะมิชอบดื่มชา...”
‘มิชอบ ? ’
‘นี่เป็ชาที่ต้มจากใบรู้แจ้งเชียวนะ ! ’
‘นับแต่โบราณมามีเพียงยอดคนเช่นท่านเท่านั้นที่จะใจกว้างเช่นนี้’
‘ผู้น้อยเช่นพวกเขาสองคน มีสิทธิ์อันใดที่จะเอ่ยคำว่ามิชอบกัน’
‘นอกจากนี้การได้ดื่มชาจากใบรู้แจ้งยังถือเป็วาสนาใหญ่ในชีวิตเชียวนะ ! ’
เย่ฉางชิงเอ่ยยังมิทันจบ นักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอก็รีบโบกมือปฏิเสธทันทีหลังจากหายใ
นี่เป็วาสนาที่ผู้าุโเย่มอบให้พวกเขา แล้วพวกเขาจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน ?
“ท่านเย่เข้าใจผิดแล้ว ใบรู้แจ้ง... มิใช่ ใบชานี่แค่ได้กลิ่นข้าก็อยากลองลิ้มรสชาติที่วิเศษของชานี่ดูเสียแล้ว” นักพรตฉางเสวียนเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มกระจ่างชัด
ผู้าุโเย่เอ่ยเองว่าใบรู้แจ้งนี่เป็ใบชา เขาเข้าเมืองตาหลิวก็ต้องหลิวตาตามอยู่แล้ว
หลิวฉางเหอที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
‘หรือว่าสองเฒ่านี่จะมิเคยดื่มชาชนิดนี้กันนะ ? ’
เย่ฉางชิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา พลันเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “ที่แท้ก็เป็เช่นนี้นี่เอง”
เอ่ยจบ เย่ฉางชิงก็ค่อย ๆ รินชา
ขั้นแรกนั้นเขาเทน้ำร้อนลงในกาน้ำชาอย่างชำนาญ ใช้น้ำแรกล้างถ้วยที่ใช้ดื่มชาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรินทิ้ง หลังจากนั้นก็เทน้ำใส่ในกาอีกครั้ง...
นักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอที่เห็นภาพนี้รู้สึกปวดใจมิน้อย
นี่เป็ชาที่ชงจากใบแจ้งรู้เชียวนะ แม้จะบอกว่าเป็น้ำแรก แต่ก็เทียบเคียงกับยาวิเศษชั้นยอด
ทว่าผู้าุโเย่กลับรินทิ้งโดยมิลังเลเลยแม้แต่น้อย
‘อู้ฟู่ ! ’
‘ช่างอู้ฟู่อย่างแท้จริง ! ’
‘ทั่วทั้งใต้หล้าเกรงว่าคงมีเพียงผู้าุโเย่ที่ใจกว้างถึงเพียงนี้ ! ’
เย่ฉางชิงรินชาใส่ถ้วยสองใบ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้านักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอ
“ทั้งสองท่าน ตอนนี้ลองดื่มดูได้เลยขอรับ” เย่ฉางชิงเอ่ยเชิญด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
นักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอสบตากัน พลันพยักหน้าให้กับเย่ฉางชิงพร้อมรอยยิ้ม แล้วจึงยื่นมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น
ทั้งคู่ค่อย ๆ ละเลียดชา หลังจากเป่าไล่ความร้อนเบา ๆ
แต่ในขณะที่น้ำชาไหลลงสู่ท้องนั้น พลังทั่วทั้งร่างกายรวมถึงเส้นลมปราณสุดยอดทั้งแปดก็เกิดการหมุนเวียนขึ้นมา
ขณะเดียวกันขนทั่วสรรพางค์กายก็ลุกชัน ร่างกายผ่อนคลาย จิตใจปลอดโปร่ง รู้สึกบางเบาราวกับขนนกก็มิปาน
‘ความรู้สึกเช่นนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ! ’
‘เป็ชาจากใบแจ้งรู้จริง ๆ ด้วย ! ’
ตอนนี้ทั้งนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอต่างก็รับรู้ได้ถึงวิถี และหลักการบำเพ็ญเพียรที่อยู่ภายในร่างกายตนเอง
หากตอนนี้มิได้อยู่ต่อหน้าเย่ฉางชิงแล้วล่ะก็ ผู้บำเพ็ญตบะขั้นสูงทั้งสองคงจะเริ่มขั้นตอนของการบรรลุไปแล้ว
เย่ฉางชิงเห็นนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอมีท่าทางเคลิบเคลิ้มหลังจากดื่มชาไปหนึ่งอึก ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นอดที่จะเกิดความฉงนขึ้นมามิได้
‘แค่ชาถ้วยเดียวถึงกับดื่มด่ำเพียงนี้เชียวหรือ ? ’
เวลานี้เย่ฉางชิงชักจะเริ่มหมดความอดทนต่อตาเฒ่าทั้งสองแล้ว เขาจึงเลือกหันไปบอกกับลู่อู๋ซวงและเยี่ยนปิงซินพร้อมรอยยิ้มว่า “พวกเ้าสองคนอย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้นเลย มานั่งดื่มชาตรงนี้เถิด”
เมื่อถูกเย่ฉางชิงเอ่ยเรียก ในที่สุดลู่อู๋ซวงและเยี่ยนปิงซินก็สามารถดึงจิติญญาออกมาจากภาพวาดได้สำเร็จ
สีหน้าของพวกนางสองคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หลังจากสบตากันอยู่ครู่หนึ่งจึงได้หมุนตัวเดินมาอย่างเชื่อฟัง
“ท่านเซียน ภาพไท่เสวียนฉางชิงที่ข้าวาดขึ้นใหม่เป็เยี่ยงไรบ้าง ? ” เย่ฉางชิงรินชาอีกสองถ้วย ก่อนจะส่งให้ลู่อู๋ซวงและเยี่ยนปิงซิน พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น
แน่นอนว่าเขา้าถามความเห็นของลู่อู๋ซวงนั่นเอง
ส่วนเยี่ยนปิงซินหลังจากได้อยู่ร่วมกันมาหลายวัน ทำให้เขาได้เข้าใจสำนวนสวยใสแต่ไร้สมองได้อย่างถ่องแท้
นอกจากกวาดพื้นแล้ว สตรีที่ทำราวกับว่ารู้ไปซะทุกอย่างผู้นี้ กลับทำอะไรมิเป็ทั้งยังสอนมิจำอีกด้วย
ดังนั้นเย่ฉางชิงจึงตัดสินว่าสติปัญญาของนางนั้นช่างแตกต่างจากหน้าตาจริง ๆ
หากคนในครอบครัวมิคอยระวังเอาไว้ให้ดี หากถูกคนจับตัวไปขาย ดีไม่ดี นางอาจไปช่วยเขานับเงินค่าขายตัวเองก็เป็ได้
“เห็นูเามิใชู่เา เห็นแม่น้ำมิใช่แม่น้ำ”
ขณะที่ลู่อู๋ซวงยกชาขึ้นจิบและกำลังครุ่นคิดว่าควรจะวิจารณ์ภาพวาดอย่างไรนั้น เยี่ยนปิงซินก็ชิงเอ่ยขึ้นเสียก่อน
“ท่านเย่ ข้าพูดถูกหรือไม่เ้าคะ ? ” เยี่ยนปิงซินเอ่ยถามเย่ฉางชิงด้วยดวงตาเป็ประกาย
เย่ฉางชิงหลังจากได้ยินก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้ม หลังจากเก็บอาการประหลาดใจเอาไว้ได้แล้ว
เขาเพิ่งจะตัดสินนางว่าสติปัญญากับหน้าตาช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงนั้น แต่บัดนี้นางกลับเอ่ยคำวิจารณ์ที่เฉียบแหลมออกมาได้ อย่างที่เขาคาดมิถึง
และคำวิจารณ์ที่เอ่ยออกมานั้นถูกต้องยิ่งนัก
ไม่ว่าจะเป็อักษรพู่กันหรือภาพวาด ความจริงแล้วล้วนเกิดจากการจัดวาง ก่อนจะทำให้เกิดเป็มุมมองทางศิลปะที่ลึกซึ้งนั่นเอง
เห็นูเามิใชู่เา เห็นแม่น้ำมิใช่แม่น้ำ
ประโยคนี้กล่าวได้ถูกต้องแล้ว
“ดูท่า่ที่ผ่านมาความรู้ด้านอักษรและภาพวาดของคุณหนูเยี่ยนจะมีพัฒนาการขึ้นมิน้อย” เย่ฉางชิงเอ่ยชม
เยี่ยนปิงซินยิ้มพรายออกมา “โชคดีที่ได้ท่านเย่คอยให้คำแนะนำด้วยเ้าค่ะ”
ลู่อู๋ซวงเหลือบมองเยี่ยนปิงซินด้วยความเสียใจที่ถูกชิงตอบคำถามไปเสียก่อน จึงเอ่ยถามเย่ฉางชิงด้วยความระมัดระวังว่า “ผู้าุโเย่ ท่านเคยไปเขาไท่เสวียนหรือไม่เ้าคะ ? ”
“เขาไท่เสวียนหรือ ? ”
เยี่ยนปิงซินได้ยินดังนั้นก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมามิได้ หลังจากมองสำรวจลู่อู๋ซวงอีกครั้งจึงพูดกับตัวเองในใจว่า ‘ที่แท้ก็เป็คนของดินแดนศักดิ์สิทธืไท่เสวียนนี่เอง’
เย่ฉางชิงได้ยินคำถามนี้ก็รู้สึกปวดใจ
ในตอนนั้นหลังจากเขาถูกตรวจสอบว่าไร้รากิญญาก็รู้สึกมิพอใจอย่างยิ่ง จึงได้เสี่ยงไปสำรวจรอบ ๆ เขาไท่เสวียน หลังจากกลับมาได้มินานก็ได้ลงมือวาดภาพไท่เสวียนฉางชิงขึ้น
ดังนั้นจะว่าไปแล้วภาพไท่เสวียนฉางชิงจึงถือเป็ที่พึ่งพิง และเป็การปล่อยวางสำหรับเขาด้วย
เดิมทีวันนี้ได้พบลู่อู๋ซวง เย่ฉางชิงก็ตั้งใจว่าจะลองเลียบเคียงถามลู่อู๋ซวงเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรเสียหน่อย
อย่างเช่นว่า
ท่านเซียน ในโลกนี้คนที่มิมีรากิญญาสามารถบำเพ็ญเพียรได้หรือไม่ ?
ท่านเซียน ท่านมีวิธีบำเพ็ญเพียรได้โดยมิมีรากิญญาหรือไม่ ?
ท่านเซียน มีวิธีกำเนิดรากิญญาจากภายในร่างกายหรือไม่ ?
ท่านเซียน ท่านจะยอมบำเพ็ญเพียรกับคนที่มิมีรากิญญาได้หรือไม่ ?
“.........”
แต่ว่าเวลานี้ลู่อู๋ซวงกลับเอาแต่เรียกเขาว่าผู้าุโเย่ จนเขามิรู้ว่าควรจะเริ่มเอ่ยคำถามเช่นไรกับนางดี
เย่ฉางชิงจึงตอบกลับไปว่า “เมื่อห้าปีก่อนตอนที่ข้าเดินทางผ่านเขาไท่เสวียน ข้าััได้ถึงบางอย่างจนเกิดแรงบันดาลใจ จึงได้วาดภาพไท่เสวียนฉางชิงภาพนี้ขึ้น”
“เป็เช่นนี้นี่เอง ! ”
ลู่อู๋ซวงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตามีประกายความเสียใจพาดผ่าน
หากได้รู้จักผู้าุโเย่เร็วกว่านี้คงจะดีมิน้อย !
30K
