บทที่ 19 ลูกผู้หญิงกล้าทำก็ต้องกล้ารับ
“ตายแล้ว บัดสีบัดทะเลิงเหลือเกิน” เสียงกรีดร้องฮูหยิน ที่เธอจำได้ว่าท่านยายแนะนำว่าคืออู๋ฮูหยินกรีดร้องดังขึ้น
ฮูหยินผู้เฒ่าสีทำตาโตเบิกกว้างด้วยความใเมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลานสาวของเธอกำลังทำมิดีมิร้ายองค์ชายรอง
เซวียนเฟยหรงที่ได้สติแล้วรีบลุกขึ้น ผละออกจากจิวฮวาทันที แต่เพราะลุกเร็วไปหน่อย ปากของพวกเขาจึงกระแทกกัน ส่งผลให้ปากของทั้งคู่แตก มีเืไหลซึมออกมายังมุมปากนิดหน่อยอีกด้วย
จิวฮวาที่เห็นองค์ชายรองได้สติแล้วก็ฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ “องค์ชายรอง พระองค์ฟื้นแล้ว”
เซวียนเฟยหรงจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยอาการคิ้วกระตุก ผู้หญิงหน้าหนาคนนี้ นอกจากขโมยจูบเขาแล้วยังจะมายิ้มระรื่นดีใจอีก
แถมอีกด้านก็เป็บรรดาฮูหยินที่กำลังกรีดร้อง รวมถึงเสิ่นิฮวา ที่กำลังยืนกัดปากหน้าซีด คงจะเจ็บใจที่ไม่เป็ไปตามแผนสินะ แต่สถานการณ์นี้ก็เลวร้ายยิ่งนัก เขาไม่รู้จะเอาตัวรอดออกไปอย่างไรดี จึงเริ่มทำการเบะปากร้องไห้ แล้วชี้นิ้วไปยังจิวฮวา “ท่าน ท่านกัดข้า ฮือออ ข้าจะฟ้องเสด็จพี่”
จิวอวามองท่าทางงอแงของเซวียนเฟยหรงด้วยท่าทางลุ่มหลง ไม่นะ ขนาดงอแงก็ยังน่ารัก นี่มันเพราะอำนาจรักที่บังตาทำให้เราตาบอดได้ขนาดนี้เลยหรือนี่ “องค์ชายไม่ร้องไห้นะคะเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำการกัดปากองค์ชาย หม่อมฉันแค่พยายามผายปอดเพื่อช่วยชีวิตพระองค์เพคะ”
แน่นอนว่าสายตาลุ่มหลงของจิวฮวาไม่สามารถรอดสายตาของเซวียนเฟยหรงไปได้แน่ๆ ถึงเขากับใจกระตุก แต่ก็อดกลัวไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้นอกจากหน้าหนาแล้วยังจิตไม่ปกติอีกด้วย ปกติคนเห็นเขาเป็แบบนี้ก็ต้องมองด้วยสายตารำคาญ? สังเวช? สมเพสสิ แต่นี่กลับมองด้วยสายตาลุ่มหลง เซวียนเฟยหรงเลยแกล้งลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นเพื่อหนีปัญหาแทน “เ้าโกหก เ้าโกหก ฮืออออ”
เสิ่นิฮวาที่เห็นโอกาสว่าจะสามารถมาเข้าแทรกสถานการณ์ทำตัวเป็นางเอกได้ “องค์ชายเพคะ”
เมื่อได้ยินเท่านั้นจิวฮวาก็ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าหญิงสาวทันที “เ้าหยุด อยู่ตรงนั้น อย่าได้คิดจะเข้ามายุ่ง ข้าทำอะไร ข้าจะรับผิดชอบเอง” เื่อะไรเธอจะยอมให้เสิ่นิฮวาได้เข้ามามีโอกาสใช้สกิลนางเอกกับผู้ชายของเธอ
เซวียนเฟยหรงคล้ายมองเห็นทางรอดรำไร คล้ายว่าสตรีหน้าหนาผู้นี้กำลังจะหาทางลงให้แก่เขา เขาจึงหยุดร้องไห้ แล้วเอามือกอดอกอย่างเด็กเอาแต่ใจ “รับผิดชอบ เ้าจะรับผิดชอบอย่างไร”
จิวฮวาจ้องมองเซวียนเฟนยรงด้วยสีหน้าจริงจัง “ในเมื่อพระองค์บอกว่าหม่อมฉันกัดปากพระองค์ งั้นหม่อมฉันยินดีให้พระองค์กัดปากหม่อมฉันกลับคืนเพคะ”
เซวียนเฟยหรงถึงกับเหลือกตามองบน ใช่ ข้าไม่น่าไปฝากความหวังไว้ที่สตรีหน้าหนาอย่างนี้เลย “ใครจะไปอยากกัดปากเ้ากัน ข้าไม่คุยกับเ้าด้วยแล้ว ฮืออออ”
ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่เองก็ถึงกับกุมขมับ “จิวเอ๋อร์ มันเกิดอะไรขึ้น” นางก้าวเข้ามาสอบถามเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ ก่อนที่หลานสาวของเธอจะทำอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้ ตอนอยู่ที่จวนหลานของเธอก็ดูฉลาดดีนี่นา ทำไมพอออกมาข้างนอกแล้วกลายเป็คนโง่ไปได้ล่ะ
“ท่านยาย หลานหลงทางหลังจากกลับจากห้องน้ำ แล้วเจอองค์ชายรองกำลังวิ่งเล่น หากแต่สะพานมันไม่แข็งแรง เกิดพังลงมาแล้วองค์ชายจึงตกลงน้ำไป หลานเห็นเหตุการณ์ก็เลยะโลงไปช่วย แต่พอช่วยขึ้นมาได้ องค์ชายรองก็สลบและหยุดหายใจไปแล้วเ้าค่ะ หลานไม่มีทางเลือกจริงๆจึงต้องทำการผายปอด เพื่อส่งต่อลมหายใจ” จิวฮวากล่าวอธิบาย
เซวียนเฟยหรงถึงกับจ้องคนหน้าหนาด้วยความตกตะลึง ผู้หญิงคนนี้หน้าหนากี่ชุนกันแน่ เขารู้สึกได้ชัดๆว่านางตรวจสอบแล้วพบว่าเขาหายใจ แต่ก็ยังจะมาผายปอดเขา นี่มัน นี่มันขโมยกินเต้าหู้กันชัดๆ แถมยังเป็เต้าหู้ชิ้นใหญ่เสียด้วย
และเพราะเสียงที่เอะอะโวยวาย ทำให้องค์รัชทายาทและกลุ่มผู้ชายบางส่วนจำเป็ที่จะต้องเดินทางมาดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น เมื่อเดินมาถึงพระองค์ก็พบน้องชายคนรองตัวเปียกปอน ข้างๆมีเด็กสาวที่มีสภาพเปียกปอนไม่แพ้กันนั่งอยู่ หรือว่านี่จะคือเหตุการณ์บุรุษช่วยสาวงามที่เขาว่ากัน “เกิดอะไรขึ้น” องค์รัชทายาทกล่าวถามเสียงเข้ม
ฝูงชนเองก็เหมือนจะรู้ตัวว่ามีผู้ชมเพิ่ม จึงหันไปทำความเคารพองค์รัชทายาทกันอย่างพร้อมเพียง องค์รัชทายาทเดินหน้าเข้มมา สายตาคมจ้องไปยังน้องชายของตนเอง “เกิดอะไรขึ้น เฟยหรงอธิบายมาเดี๋ยวนี้”
จิวฮวาหันไปมองหน้าเซวียนเฟยหรงที่กำลังเบะปากคล้ายจะร้องไห้ เธอก็รีบถลาไปนั่งกั้นกลางระหว่างองค์รัชทายาทและองค์ชายรองทันที “เป็หม่อมฉัน เป็หม่อมฉันเองที่ผิดเพคะ องค์ชายรองไม่ผิดอะไรเลย”
องค์รัชทายาทหลี่ตามองเด็กสาวตรงหน้า เธอดูคล้ายชาวตะวันตก หากแต่ก็ยังมีกลิ่นอายของชาวตะวันออก ที่ถลาเข้ามาปกป้องน้องชายของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “เ้าคือใคร และอันใดคือเ้าผิด น้องชายเปิ่นหวางไม่ผิด จงอธิบายมาเดี๋ยวนี้”
จิวฮวาตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อโดนแรงกดดันจากองค์รัชทายาท หากแต่เธอก็ยังสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว และก็ยังคงนั่งกั้นกลางระหว่างองค์รัชทายาทกับองค์ชายรองต่อไป ก่อนที่จะเอ่ยปากอธิบาย “หม่อมฉันสีจิวฮวาเพคะ องค์ชายรองพลัดตกน้ำ หม่อมฉันจึงะโไปช่วย เมื่อขึ้นฝั่งมาได้ก็พบว่าองค์ชายรองหยุดหายใจไปแล้ว หม่อมฉันจึงได้ทำการผายปอด เพื่อช่วยส่งต่อลมหายใจ หากแต่ตอนนั้นเหล่าฮูหยินก็เดินผ่านมาพอดีจึงได้เห็นเหตุการณ์ใน่จังหวะที่หม่อมฉันกำลังผายปอดเพื่อช่วยชีวิตองค์ชายรอง
ดังนั้นองค์ชายรองจึงไม่ผิด เป็หม่อมฉันเองที่ผิดเพคะ ดังนั้นหม่อมฉันจะรับผิดชอบ”
“หือ ไหนเ้าลองบอกเปิ่นหวางสิว่า เ้าจะรับผิดชอบเช่นไร” องค์รัชทายาทหลี่ตาถามด้วยความสนใจ
จิวฮวาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะกล่าวออกมาเสียงดังฟังชัดว่า “ในเมื่อหม่อมฉันทำให้องค์ชายรองเสียหายไปแล้ว หม่อมฉันยินดีจะแต่งงานให้แก่องค์ชายรองเองเพคะ หม่อมฉันยินดีเป็ภรรยาให้องค์ชายรองเ้าค่ะ”
องค์รัชทายาทถึงกลับนิ่งอึ้งไปในทันทีที่ได้ยินคำตอบ แม้แต่เซวียนเฟยหรงผู้เสียหายเองก็เช่นกัน ผู้หญิงหน้าหนาคนนี้กำลังพูดอะไรนะ
แต่เหมือนจิวฮวาจะยังกล่าวไม่จบ กลัวจะโดนปฏิเสธ จึงรีบกล่าวต่อว่า “องค์ชายรองถูกหม่อมฉันััไปแล้ว แถมเป็การััที่ค่อนข้างแนบชิดอีกต่างหาก แบบนี้ก็คงจะไม่มีใครอยากจะแต่งงานด้วย หม่อมฉันจะรับผิดชอบเองเพคะ พรุ่งนี้หม่อมฉันจะให้ผู้ใหญ่ทางบ้านหม่อมฉันไปคุยเื่การสู่ขอกับทางราชวงศ์เอง”
ฮูหยินผู้เฒ่าสีถึงกับกุมขมับวิงเวียนคล้ายจะเป็ลม นายท่านผู้เฒ่าสี สีจิ้นหง และสีจิ้นเหอที่เดินตามมากับองค์รัชทายาทก็ทำได้เพียงแค่อ้าปาก หุบปาก เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เซวียนเฟยหรงก็ได้แต่นั่งงงเป็ไก่ตาแตก เขาวางแผนตกน้ำหนีการแต่งงานกับเสิ่นิฮวา แต่ทำไมอยู่ๆก็กำลังจะได้แต่งงานกับสีจิวฮวาแทนเสียแล้วล่ะ แถมสตรีนางนี้ก็ดูน่ากลัวยิ่งนัก ช่างหน้าหนาสุดๆ และโยคของบุรุษที่ควรพูด ตัวเองก็ชิงเอาไปพูดเองเสียหมดด้วย แล้วยังจะสายตาระยิบระยับที่หันมาส่งให้เขานั่นอีก เซวียนเฟยหรงแอบเอามือลูบขนแขนที่กำลังลุกชันของตนเองเบาๆ
ท่ามกลางความเงียบที่กินเวลาเกิน 2 อึดใจ ในที่สุดองค์รัชทายาทก็เหมือนจะนึกได้ว่าตนเองนั้น้าจะพูดอะไร จึงได้กล่าวออกมาทันที “แม่นางสี เปิ่นหวางว่าประโยคที่เ้าเพิ่งจะพูดไปเมื่อสักครู่ ฟังแล้วควรจะเป็น้องชายของเปิ่นหวางที่พูดมากกว่านะ”
จิวฮวาคลี่ยิ้มหวานออกมาด้วยความสดใส “ไม่เป็ไรเพคะหม่อมฉันไม่ถือ จะใครพูด สุดท้ายผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิมอยู่ดี”
องค์รัชทายาทถึงกลับอึ้งไปอีกครั้งในทันที บรรยากาศฟู่หรงมุงก็กลายเป็ความเงียบสงัดเข้ามาแทนที ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็ตัดสินใจได้ จึงเป็ลมไปในทันที โชคดีที่สีจิ้นเหออยู่ไม่ไกลจึงรับเอาไว้ได้ทัน
เซวียนเฟยหรงเหลือบตามองด้วยความอิจฉา ถ้าเป็ไปได้ตอนนี้เขาเองก็อยากเป็ลมหนีไปจากตรงนี้เช่นกัน ท่านเลี้ยงหลานคนนี้มาเยี่ยงไร ทำไมนางจึงได้หน้าหนาผิดสตรีทั่วไปยิ่งนัก
1K
