ดาวเหนือวาร์ปจากด้านหน้าประตูยมโลกตรงจุดที่เคยนัดหมายกับไมเคิล ขึ้นมารับเหยื่อคนแรกของตัวเองซึ่งแน่นอนว่าหนุ่มน้อยทำภารกิจนี้เพียงคนเดียว
"นึกว่าวันนี้จะไม่ได้เจอคุณยมทูตแล้วการรอคอยของผม... สิ้นสุดซะที"
นั่นคือคำพูดต้อนรับการกลับมาที่ดาวเหนือได้ยินทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้นภายในห้องพักฟื้นของก้อนดิน
"คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะมาที่นี่วันนี้"ยมทูตหนุ่มน้อยชะงักไปนิดนึงกับสรรพนามเรียกขานที่ดูห่างเหินสองคำนั้นทว่าแม้จะเป็อย่างนั้น เขาก็ยังบอกให้ตัวเองเ็ากับเหยื่อให้ได้มากที่สุด
"มันคงเป็ลางสังหรณ์ของผมล่ะมั้งว่าผมจะต้องตายในวันที่จะได้ออกจากโรงพยาบาล" ก้อนดินตอบยิ้มๆหากแต่เป็รอยยิ้มที่เศร้าเหลือเกิน และมันก็ทำให้ดาวเหนือสะท้านไปทั้งใจ
"สภาพแบบนี้เค้ายังจะให้คุณออกจากโรงพยาบาลอีกเหรอ?" ดาวเหนือมองแขนขาของก้อนดินที่ยังคงอยู่ภายใต้เฝือกอันมหึมา
"ก็ถ้าผมเป็มหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้านคงย้ายไปนอนโรงพยาบาลเอกชน จนเค้าถอดเฝือกให้นั่นแหละ"ก้อนดินตอบพลางแค่นหัวเราะให้กับชีวิตตกอับ ที่ไม่รู้ว่าจะมีเงินซื้อปลากระป๋องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปได้อีกสักกี่วัน
...คงดีแล้วล่ะมั้งที่เขาจะตายซะั้แ่วันนี้
"แล้วคุณจะกลับบ้านยังไงเรียกแท็กซี่เหรอ หรือมีคนมารับ?" หนุ่มน้อยตั้งคำถามต่อไปอีกโดยลืมไปเสียสนิทว่าอีกฝ่าย... จะกลับไม่ถึงบ้าน
"นั่นสินะ..."ก้อนดินตอบคำถามสั้นๆ แบบไม่ได้ใจความ ทั้งที่ความจริงแล้ว...เขาก็แค่ยังไม่มีคำตอบให้กับคำถามข้อนี้ต่างหาก
...ชายหนุ่มกังวลว่าตัวเองจะเป็ต้นเหตุให้คนอื่นพลอยได้รับาเ็ไปกับการตายของเขาจึงไม่บอกใครทั้งนั้นว่าเขาจะออกจากโรงพยาบาลในวันนี้ ถ้าเขาจะต้องตายล่ะก็ อย่ามีใครต้องมาเดือดร้อนเพราะความตายของเขาเลยจะดีกว่า
"พร้อมไหมเดี๋ยวจะพาไปชำระเงินและรับยานะคะ"พยาบาลวัยกลางคนที่เคยเข้ามาวัดความดันโลหิตของก้อนดินเป็ประจำเปิดประตูห้องเข้ามาใน่ที่ดาวเหนือกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างหนุ่มน้อยจึงจำต้องปิดปากของตัวเอง
"พร้อมครับ"ก้อนดินตอบรับขรึมๆ และพยายามช่วยเหลือตัวเองให้ได้มากที่สุดตลอดเวลาที่พยาบาลเ้าเก่าเ้าประจำเ้าที่รู้จักมักคุ้นกันมาเกือบเดือนเรียกบุรุษพยาบาลเข้ามาช่วยพยุงเขาขึ้นนั่งบนวีลแชร์
...ดาวเหนือนิ่วหน้ามองภาพนั้นด้วยความไม่เข้าใจเขาไม่รู้ว่าก้อนดินใช้วิธีไหนในการเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็ชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวชุดเดียวกับในวันที่ชายหนุ่มโดนรถชนรวมทั้งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเอาความเข้มแข็งและอดทนมากมายขนาดนั้นมาจากไหนจึงไม่แสดงออกถึงความเ็ปผ่านทางสีหน้าเลยตลอดเวลาที่ต้องเคลื่อนย้ายตัวเองจากเตียงภายในห้องพักฟื้นมายังวีลแชร์
"ทั้งหมด 12,000 บาทค่ะ"
แม้จะทำใจไว้แล้วกับค่าห้องพิเศษที่ตัวเองนอนพักฟื้นเป็เวลาถึงครึ่งเดือนหากแต่ก้อนดินก็อดมือไม้สั่นไม่ได้อยู่ดีเมื่อต้องปลดล็อครหัสผ่านแอปพลิเคชั่นธนาคารเพื่อสแกนจ่ายด้วยเงินก้อนสุดท้ายที่เขามีในธนาคาร
...นี่ถ้าเขาไม่ได้ตายวันนี้ล่ะก็เขาจะใช้ชีวิตยังไงต่อไปในสภาพที่ทำงานอะไรก็ไม่ได้แบบนี้ฟะ!
"เดี๋ยวรอเรียกรับยาตามคิวนะคะ"เ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่ปิดบัญชีทางอ้อมให้กับก้อนดินผายมือไปทางห้องยาที่อยู่ติดกัน ก่อนที่บุรุษพยาบาลจะเข็นวีลแชร์ของก้อนดินไปจากตรงนั้นโดยมีดาวเหนือวาร์ปติดตามไปทุกที่ เสมือนมีความตายคอยตามติด
"ขอบคุณครับขอเบอร์ได้ไหมครับ เดี๋ยวใกล้ถึงคิวแล้วผมโทรบอก"ก้อนดินนำเสนอทางเลือกที่ดีที่สุดให้กับบุรุษพยาบาลวัยใกล้เลข 4 ซึ่งกำลังทำหน้าที่เป็ผู้ช่วยในการพาเขาไปไหนต่อไหนในขณะนี้
"ได้ครับขอบคุณครับ" อีกฝ่ายยิ้มกว้าง แล้วรีบให้เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแน่นอนว่าทุกการกระทำอยู่ในสายตาของดาวเหนือ หนุ่มน้อยยืนมองก้อนดินเงียบๆท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่านและแออัดขณะที่ก้อนดินเองก็คอยชำเลืองมองดาวเหนือที่ยืนอยู่ด้านหลัง เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายตัวไปซ้ำรอยครั้งที่แล้ว
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปกับน้ำลายที่เริ่มบูดของคนทั้งคู่ก้อนดินเริ่มรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาตะหงิดๆทว่าชายหนุ่มเกรงใจบุรุษพยาบาลเกินกว่าจะโทรศัพท์เรียกให้อีกฝ่ายมาหาเพื่อพาเขาไปเข้าห้องน้ำ
"ขอทางหน่อยครับ"อดีตเซลล์เครื่องกรองน้ำดีเด่นใช้มือทั้งสองข้างไสล้อวีลแชร์หลบบรรดาคนไข้และญาติคนไข้ที่ยืนขวางทางอยู่แม้แขนข้างหนึ่งของเขาจะอยู่ในเฝือกหากแต่เวลานี้ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าเขาไม่จำเป็ต้องทะนุถนอมมันอีกต่อไปแล้ว
"แน่จริงจับให้ได้สิแบร่!" เด็กชายตัวเล็กเล่นไล่จับกับเด็กหญิงวัยเดียวกัน ทั้งคู่ชนกับคนไข้พยาบาล และบุรุษพยาบาลที่เดินผ่านไปมา และยังคงวิ่งไล่กันไม่หยุดท่ามกลางสายตาตำหนิติเตียนหลายคู่ที่จ้องมองมา
"จับได้แล้ว!"เด็กชายะโตะครุบเด็กหญิงอยู่ข้างหน้าวีลแชร์ของก้อนดิน ทำให้ชายหนุ่มจำต้องไสล้อรถถอยหลังหลบโดยไม่ทันได้คิดว่าด้านหลังของเขา... เป็บันได
โครมมมมม!!
"กรี๊ดดดดดด!!"
เสียงวีลแชร์ร่วงลงกระแทกบนจุดพักบันไดดังประสานกับเสียงกรีดร้องของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์เืสีแดงสดไหลออกมาจากศีรษะของก้อนดินที่ได้รับแรงกระแทก ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกนำส่งเข้าห้องฉุกเฉินและห้องผ่าตัดในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
"ผมเนี่ย...ตายอนาถจังเลยนะ" ิญญาของก้อนดิน ซึ่งหลุดออกจากร่างมายืนอยู่ข้างๆดาวเหนือ พูดขึ้นหลังจากยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดั้แ่ต้นจนจบ
"คอนเฟิร์มเคสนายก้อนดินศุภสิน ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต" ยมทูตหนุ่มน้อยไม่ตอบอะไรชายหนุ่มซ้ำยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตาพูดกับเครื่องบันทึกภาพรูปลูกตากระทั่งถึงคราวต้องอ้าปากสั่งงูน้อยที่เวลานี้หลบอยู่ภายในแขนเสื้อสูทให้ออกมาพันธนาการดวงิญญาของก้อนดิน ดาวเหนือจึงรู้สึกตัวว่าเขาทำพลาดไปเสียแล้ว
"นี่ๆ ออกมาหน่อย"หนุ่มน้อยสะกิดปลุกเ้างูก้อนดินในแขนเสื้อแล้วส่งสัญญาณบุ้ยใบ้ไปทางมนุษย์นามก้อนดิน ทันทีที่มันโผล่หัวออกมามอง
ฟ่อออออ!!
เ้างูแลบลิ้นและส่งเสียงเป็เชิงรับคำสั่งแล้วเลื้อยไปพันธนาการข้อมือสองข้างของก้อนดินไว้อย่างรวดเร็วชนิดที่ชายหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัวเป็โอกาสให้ดาวเหนือรีบวาร์ปพามนุษย์ก้อนดินกับเ้างูก้อนดินลงไปยังยมโลก
"นี่เหรอเหยื่อคนแรกของนายเรียบร้อยดีสินะ นานๆ ไปเดี๋ยวก็ชิน"ผู้คุมสูทแดงคนหนึ่งเข้ามารับดวงิญญาของก้อนดินและพูดคุยกับดาวเหนือเป็เชิงให้กำลังใจเด็กใหม่
"ขอบคุณครับ"ดาวเหนือตอบยิ้มๆ ถึงอย่างนั้นก็เป็รอยยิ้มที่ไม่สู้ดีนักเขามองตามหลังิญญาก้อนดินไปด้วยความกังวลก่อนจะตัดสินใจเดินไปรอบริเวณบัลลังก์พิพากษาเพื่อฟังคำพิจารณาโทษของเหยื่อคนแรกในการทำหน้าที่ยมทูตของเขา
"ไง... เด็กใหม่เป็ไงบ้าง?" นับเงินซึ่งยืนรออยู่แล้ว เข้ามาหาดาวเหนือพร้อมคำเรียกขานที่หนุ่มน้อยไม่อยากได้ยินสักเท่าไหร่
"ก็...เรียบร้อยดีครับ" เขายิ้มให้นับเงินพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นไมเคิลซึ่งยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลนักและกำลังมองมาทางเขาเช่นกัน
"วันนี้รุ่นพี่เขาว่างหรือครับ?"ดาวเหนืออดหันไปกระซิบถามนับเงินไม่ได้แม้จะรู้ดีว่าถึงยังไงไมเคิลก็ไม่มีทางได้ยินเสียงของเขา
"่นี้ไม่มีเคสหนักๆหมอนั่นเลยลาพักร้อน เหมือนจะถูกท่านยมฝึกความอดทนให้ไปอยู่ในห้องฝึกที่มีมารสูทขาวเป็ร้อยๆ ด้วยนะ"
คำบอกเล่าของนับเงินทำเอาดาวเหนือถึงกับยิ้มเจื่อนๆให้กับสิ่งที่ได้ยิน
"พังไหมครับ...ห้องฝึกห้องนั้น?"
คำถามของดาวเหนือทำเอานับเงินอดหัวเราะขบขันไม่ได้แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบอะไร บางสิ่งก็เบนความสนใจของดาวเหนือไปจากเธอ
"จงแจ้งชื่อนามสกุลของเ้า"
"ผมชื่อก้อนหินศุภสินครับ"
คำตอบของชายผู้ถูกเรียกว่าก้อนดินทำเอาดาวเหนือหันขวับไปจ้องหน้าเขา ด้วยอาการตกตะลึงสุดขีด ยะ... อย่าบอกนะว่า!!
"เ้ายังไม่ถึงฆาตนี่...ยมทูตคนไหนพานายก้อนหิน ศุภสินมาที่นี่?"
พระสุรเสียงที่ท่านยมทรงใช้ในการตรัสถามแม้ไม่ได้บ่งบอกถึงพระอาการเกรี้ยวกราดแต่ก็ทำเอายมทูตหนุ่มน้อยดาวเหนือถึงกับสะดุ้งเฮือก ในเมื่อมันหมายความถึงความผิดพลาดอย่างร้ายแรงของเขา
"กะ...กระหม่อมขอรับ!!" ดาวเหนือก้าวออกไปขานรับความผิดท่ามกลางความใของเหล่าผู้คุมและยมทูตรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"คนที่ถึงฆาตคือนายก้อนดินศุภสิน เหตุใดเ้าจึงพาดวงิญญาของแฝดผู้น้องมา?" ท่านยมทรงตรัสถามต่อไปอีกทว่ายมทูตดาวเหนือกลับไม่สามารถให้คำตอบใดๆ ได้ เขาได้แต่ยืนตัวสั่นปากคอสั่นอยู่ตรงนั้น
...เพราะชายคนนี้ปล่อยให้เขาเรียกชื่อก้อนดินอย่างนั้นเหรอหรือเพราะเขาไม่ได้เฉลียวใจว่านายก้อนดินจะมีฝาแฝดไม่ว่าจะเป็เหตุผลข้อไหนก็ไม่อาจนำมากล่าวอ้างสำหรับความผิดพลาดในครั้งนี้ได้เลย
"เวลาที่เขาถึงฆาตกับเวลาที่เ้าบันทึกไว้ไม่ตรงกัน เ้าไม่ได้ตรวจสอบให้ดีใช่หรือไม่?"
ไม่ว่าจะเป็คำถามข้อไหนก็ล้วนแล้วแต่ตอกย้ำความผิดพลาดของดาวเหนือทั้งสิ้น
"ขอรับกระหม่อม... ไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อนนำดวงิญญาชายผู้นี้มา" หนุ่มน้อยก้มหน้ายอมรับความผิดทั้งหมด
"เ้ารีบนำดวงิญญาชายผู้นี้กลับไปเข้าร่างนับเงิน! จงไปกับดาวเหนือ"
พระสุรเสียงของท่านยมยังคงเปี่ยมไปด้วยพระเมตตาเสมอแม้ในยามที่ยมทูตหน้าใหม่ก่อปัญหาขึ้นจากความไม่รอบคอบถึงอย่างไรเสียนี่ก็ไม่ใช่เคสแรกที่เกิดขึ้น และดาวเหนือเองก็ไม่ใช่ยมทูตคนแรกที่พาดวงิญญาผิดดวงมายังยมโลกทว่า...
"เรา...มาไม่ทัน" นับเงินยืนนิ่ง หญิงสาวพูดได้แค่นั้น เพราะรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆมาจุกอยู่ที่คอ หลังจากได้เห็นภาพผ้าขาวที่คลุมร่างของก้อนหินเอาไว้ขณะที่ดาวเหนือถึงกับเข่าทรุด
"แปลว่าผม... จะตายไปเลยจริงๆใช่ไหมครับ?" ก้อนหินถามขึ้นคล้าย้าคำยืนยันในสิ่งที่ตัวเองเข้าใจ
"ปกติต้องไม่เป็แบบนี้"หัวหน้ายมทูตสาวตอบคำถามของก้อนหินแบบไม่ตรงประเด็นสักเท่าไหร่ก่อนจะหันไปพูดกับดาวเหนือ "พี่จะไปทูลท่านยม เรากับเขาอยู่ที่นี่ก่อนนะถ้าร่างขยับหรือมีญาติมาขอให้หมอลองปั๊มหัวใจอีกรอบ รีบแจ้งพี่ทันที เข้าใจไหม?"
"ขะ...เข้าใจครับ" ดาวเหนือตอบรับตะกุกตะกัก สีหน้ายังไม่สู้ดีเพราะนอกจากไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกลงโทษแบบไหนแล้วเหยื่อที่เขาพาดวงิญญาลงไปรับโทษผิดฝาผิดตัว ก็ดันกลับเข้าร่างไม่ได้ด้วย
"ขอโทษนะ... ที่ไม่ได้บอกว่าผมชื่อก้อนหินั้แ่เด็กๆ แล้วที่คนอื่นชอบเรียกชื่อผมผิดเป็ชื่อพี่ ผมก็เลยเคยชิน"
หลังจากนับเงินวาร์ปกลับลงไปยังยมโลกได้ไม่กี่วินาทีก้อนหินก็ตัดสินใจพูดทำลายความเงียบขึ้น เพราะไม่รู้ว่าหากยมทูตสาวคนนั้นกลับมาตนจะมีโอกาสได้พูดแบบนี้หรือไม่
"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณที่ไม่เช็คให้ดีๆ ก่อนว่าคุณไม่ใช่... คนคนนั้น แล้วยัง... ไปปรักปรำคุณไว้...ตั้งหลายอย่าง" ดาวเหนือพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อท้นไม่ให้รินไหลความรู้สึกมากมายถาโถมประเดประดังกันเข้ามา
...เขาจะโทษว่าเป็ความผิดของก้อนหินก็ได้ที่ปล่อยให้เขาเข้าใจผิดๆ มาตลอด แต่ถ้าทำแบบนั้นมันก็ยิ่งบ่งบอกว่าเขาเป็ยมทูตที่ไม่ได้เื่ ไม่เอาไหน ซ้ำยังไร้คุณสมบัติด้วย
"ไม่ต้องคิดมากหรอกเดี๋ยวผมทูลท่านยมเอง ว่าถึงจะกลับเข้าร่างไม่ได้ ก็ไม่เป็ไรผมไม่ได้ซีเรียส"
คราวนี้คำพูดของก้อนหินเรียกให้ดาวเหนือเงยหน้าขึ้นมองเขา ด้วยความใและไม่เข้าใจ
"นายจะบ้าหรือไง!นายยังไม่ถึงฆาต ถ้าไม่กลับเข้าร่าง นายก็จะกลายเป็ิญญาเร่ร่อนไปทั่วรู้รึเปล่า!?"
สรรพนามเดิมที่อยากได้ยินหวนคืนมาอีกครั้งและนั่นก็เป็เสมือนสิ่งที่เรียกให้รอยยิ้มของก้อนหินกลับคืนมาด้วย
"ถ้าเร่ร่อนแล้วตามคุณยมทูตไปได้ทุกที่ผมก็โอเคนะ" เขาหัวเราะปิดท้าย สีหน้าท่าทางแลดูมีความสุขอย่างประหลาดจนดาวเหนืออยากคว้าข้าวของมาปาใส่
หากแต่...ว่ากันว่า่เวลาแห่งความสุข มักอยู่กับเราไม่นาน
"ท่านยมให้พาดวงิญญากลับไปยมโลกเราจะประชุมด่วนกันเดี๋ยวนี้เลย" นับเงินปรากฏตัวขึ้นบอกทั้งคู่ด้วยสีหน้าท่าทางที่เคร่งเครียด ยิ่งทำให้ดาวเหนือใจเสีย
...การประชุมที่ว่าคงจัดเพื่อพิจารณาโทษของเขาโดยด่วนอย่างไม่ต้องสงสัย
"ผม...ก็ต้องเข้าประชุมด้วยเหรอครับ?" ก้อนหินถามเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะเข้าไปพูดเื่ที่ตัวองอยากพูดได้
"ใช่!ท่านยมมีเื่ที่จะทรงตรัสถามนาย" นับเงินตอบรับและแม้จะเดาไม่ออกว่าจ้าวแห่งนรกมีอะไรที่ทรงอยากตรัสถามเขาแต่ก้อนหินก็พร้อมสำหรับทุกคำถาม อ้อ... เฉพาะที่เขารู้คำตอบน่ะนะ
"นั่งสิ"ท่านยมตรัสบอกทั้งสาม ทันทีที่นับเงินพาดาวเหนือและก้อนหินเข้ามาภายในห้องประชุมของตึกกองอำนวยการซึ่งเป็อาคารทรงครึ่งวงกลม ที่มีห้องเล็กๆ มากมายราวกับรังผึ้งและมีชั้นบนสุดเป็ห้องประชุมขนาด 11 ที่นั่ง
"ข้ามีเื่จะถามเ้า"
หลังจาก 9 ยมทูต กับ 1 ิญญามนุษย์ พร้อมสำหรับการประชุมท่านยมที่เปลี่ยนเครื่องทรงมาอยู่ในชุดสูทดำเช่นเดียวกับเหล่ายมทูตก็ทรงหันพระพักตร์มาทางก้อนหิน
"ครับผมจะตอบเท่าที่ผมรู้นะครับ" ก้อนหินตอบรับโดยปราศจากคำาาศัพท์ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครแย้งหรือแสดงอาการไม่พอใจ ยมทูตทั้งหมดล้วนรู้ดีว่าการขัดจังหวะในระหว่างที่ท่านยมทรงตรัสถาม ถือเป็การเสียมารยาทและรนหาที่เกิดมากกว่าเป็ไหนๆ
"แฝดพี่ของเ้าอยู่ในประเทศไทยหรือเปล่า?"
ดูเหมือนจะมีเพียงดาวเหนือคนเดียวที่งุนงงกับสิ่งที่ท่านยมทรงตรัสถามก้อนหินซึ่งนั่นก็เพราะมีเพียงเขาและก้อนหินเท่านั้นที่ยังไม่รู้เื่ราวบางอย่างเื้ัความผิดพลาดในการรับส่งดวงิญญาในครั้งนี้
"เขาไปทำงานที่กัมพูชาหลายปีแล้วครับ"ก้อนหินตอบสั้นๆ โดยยังไม่ลงลึกถึงรายละเอียดอื่นที่เขารู้ซึ่งนั่นก็เพราะยังไม่มีใครถามน่ะสิ
"ติดต่อหน่วยยมทูตโซนกัมพูชาส่งชื่อก้อนดิน ศุภสินให้ทางนั้นตรวจสอบ"
คำบัญชาของท่านยมทำให้หัวหน้าหน่วยสื่อสารประจำยมโลกซึ่งเป็ 1 ในยมทูตที่เข้าร่วมประชุมด้วยต้องรีบทำตามพระบัญชาโดยการติดต่อกับหน่วยยมทูตเป้าหมายผ่านเครื่องสื่อสารหน้าจอััซึ่งสามารถเรียกใช้งานเมื่อไหร่และที่ไหนในสามโลกก็ได้
"ทางกัมพูชาแจ้งว่าไม่มีในรายชื่อผู้ที่ถึงฆาตและผู้ที่ยังมีชีวิตขอรับ"
คำตอบที่ได้รับทำให้ผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหมดพลอยชะงักไปตามๆกัน ไม่เว้นแม้แต่แฝดน้องของก้อนดินอย่างก้อนหิน
"ส่งชื่อให้หน่วยยมทูตโลกตรวจสอบ"
คำบัญชาที่สองตามมาติดๆ และแม้เปลี่ยนจุดหมายต่างปลายทางทว่าคำตอบที่ได้รับกลับเหมือนกันอย่างน่าประหลาด
"ทางหน่วยโลกแจ้งว่าไม่มีในรายชื่อผู้ที่ถึงฆาตและผู้ที่ยังมีชีวิตขอรับ"
เื่ราวผิดปกติที่เกิดขึ้นทำให้สีหน้าของเหล่ายมทูตฉาบไปด้วยความเคร่งเครียดยกเว้นก็แต่ดาวเหนือที่ยังคงกังวลกับโทษที่ตัวเองจะได้รับ จนหูอื้อตาลายฟังอะไรแทบไม่ได้ศัพท์
"เขาไปทำงานอะไรที่กัมพูชา?"ท่านยมทรงหันพระพักตร์มาถามก้อนหินอีกครั้ง
"แรกๆบอกว่าจะไปอยู่บ่อน แต่ตอนนี้อาจจะเป็ตัวการใหญ่แก๊งคอลเซ็นเตอร์ก็ได้ครับ"
คำตอบของก้อนหินทำให้ดาวเหนือเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดเขาจึงััพฤติกรรมร้ายๆ ที่ระบุไว้ในบัญชีของยมโลก จากตัวตนของก้อนหินไม่ได้เลย
"ข้าจะส่งยมทูตไปรับดวงิญญาของเขามาพิจารณาโทษส่วนเื่ร่างกายของเ้า..."
แม้จะหูอื้อตาลายจนได้ยินเสียงรอบตัวชัดบ้างไม่ชัดบ้างแต่เมื่อพระสุรเสียงของท่านยมที่ตรัสเกี่ยวกับร่างกายของก้อนหินดังแว่วมาเข้าหูดาวเหนือก็มีอาการตัวสั่นปากคอสั่นขึ้นมาอีกรอบ
...หนุ่มน้อยทั้งรู้สึกผิดและกลัวความผิดเขาหวาดกลัวว่ามันจะไม่ได้จบแค่การตัดสินโทษให้เขาไปเกิดเพราะมันคงน้อยไปสำหรับความผิดพลาดที่เขาก่อไว้กับคนบริสุทธิ์คนหนึ่ง
"ข้าจะสลับให้ดวงิญญาของเ้าไปเข้าร่างฝาแฝดของเ้าแทน"
การตัดสินพระทัยในการแก้ปัญหาของท่านยมทำเอาก้อนหินชะงักไปนิดหนึ่ง เขาเคยได้ยินเื่แบบนี้จากในละครเหมือนกันแต่ไม่เคยคาดคิดว่ามันจะมาเกิดขึ้นกับตัวเอง
"ไม่เป็ไรครับผมยังไม่อยากโดนตำรวจตามล่าถึงยังไงร่างของผมกับหมอนั่นก็มีตำหนิที่ไม่เหมือนกันอยู่ดี" ก้อนหินยิ้มโชว์ฟันขาวปิดท้ายเพื่อยืนยันว่าเขาคิดแบบที่พูดจริงๆ
"แล้วเ้าจะให้ทางเราชดใช้ความผิดเื่นี้ยังไงลองเสนอมาได้ แต่ข้าไม่รับรองว่าจะให้ตามที่เ้าขอได้ทุกเื่"ท่านยมตรัสพลางจ้องหน้าก้อนหิน คล้ายจะอ่านใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
"ผมอยากขอให้ท่านอย่าลงโทษยมทูตที่พาิญญาผมมาที่นี่ได้ไหมครับมันเป็ความผิดของผมส่วนหนึ่งด้วยที่ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าผมคือก้อนดิน"
คำตอบอันแปลกประหลาดของก้อนหินเรียกให้ทุกคนในห้องประชุมหันขวับมาจ้องหน้าเขากันเป็ตาเดียวโดยเฉพาะดาวเหนือที่ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดจริงทำจริง ขณะที่อีกคนซึ่งหันมาจ้องหน้าก้อนหินเขม็งนั่นก็คือ... ไมเคิล
"ดาวเหนือเป็ยมทูตใหม่หากจะได้รับโทษในครั้งนี้ก็เพื่อให้เป็บทเรียนเท่านั้นที่นี่เราไม่ลงโทษกันเพื่อให้เกิดแผลในใจ" ท่านยมทรงตรัสตอบก่อนจะหันพระพักตร์มาทางยมทูตดาวเหนือผู้เป็ต้นเื่
"ข้าจะให้เ้าไปนำดวงิญญาของนายก้อนดินมาเข้ารับการพิจารณาโทษเพียงแต่ภาระในครั้งนี้คงไม่ใช่เื่ง่ายเพราะฝ่ายนั้นน่าจะมีพวกสายดำหนุนหลังอยู่เ้าต้องฝึกฝนเพิ่มเพื่อให้รับมือพวกนั้นได้"
สีหน้าของยมทูตรุ่นพี่ทุกคนล้วนแสดงออกถึงความกังวลไม่เว้นแม้แต่พระพักตร์ของท่านยมที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวลเช่นกัน
"พะ...พวกสายดำคืออะไรหรือขอรับ?" ดาวเหนือทูลถามตะกุกตะกัก
"หมอผีหรือไม่ก็ซินแสที่มีอาคมปิดดวงชะตาคนที่ถึงฆาตไม่ให้ยมทูตเจอตัวและพาดวงิญญามาได้"
คำตอบที่ได้ยินทำเอาหนุ่มน้อยถึงกับหน้าซีดเผือดเพราะไม่คาดคิดว่าตัวเองจะต้องพบเจอเคสมหาโหดเป็การรับขวัญน้องใหม่เช่นนี้แล้วถ้าเกิดเขาพาิญญาของนายก้อนดินกลับมาไม่ได้ชีวิตยมทูตของเขาจะเป็ยังไงต่อไปฟะเนี่ยยยยย!!
...ดาวเหนืออยากดึงทึ้งผมตัวเองแล้วลงไปนอนเกลือกกลิ้งบนพื้นห้องพร้อมกับปล่อยโฮให้มันรู้แล้วรู้รอด ทว่าเวลานี้เขาทำได้แค่ปาดเหงื่อที่กำลังจะย้อยเข้าตาเท่านั้น
"ผมขอไปด้วยได้ไหมครับผมรู้จักนิสัยของหมอนั่น รู้จุดอ่อนจุดแข็ง รู้วิธีพูดให้หมอนั่นตายใจ"ก้อนหินโพล่งขึ้น เรียกให้คนทั้งห้องหันขวับมามองเขาอีกรอบ โดยเฉพาะ...ไมเคิลที่จ้องเขม็งมาที่เขาหนักกว่าเดิม
"ข้าจะอนุญาตก็ต่อเมื่อเ้าผ่านการทดสอบและผ่านการฝึกฝนวิธีรับมือแล้วสิ่งที่เ้าจะต้องเรียนรู้เทียบเท่ากับสิ่งที่ยมทูตฝึกหัดทุกคนต้องเรียนรู้เพียงแต่เ้าไม่ได้มีเวลามากมายเท่ากับพวกเขา รู้แบบนี้แล้วเ้ายังจะยืนยันในสิ่งที่พูดเอาไว้หรือไม่"
แม้จะได้ยินว่าตัวเองต้องเข้ารับการทดสอบอะไรต่อมิอะไรหลายอย่างกว่าจะได้ก้าวออกมายืนเคียงข้างยมทูตของเขาได้แต่แววตาของก้อนหินก็ยังคงมุ่งมั่นไม่แปรเปลี่ยน
"ผมยืนยันคำเดิมครับ"
คำตอบของก้อนหินก่อให้เกิดรอยยิ้มบนพระพักตร์ของท่านยม
"ดี! ข้าจะให้รองหัวหน้ายมทูตมานะเป็คนทดสอบและฝึกฝนให้กับเ้า"
556
