ถ้าหนูไม่ดื้อแด๊ดก็จะไม่เอาแต่ใจ
"เพราะคุณเลยที่เข้ามาสอด ตอนนี้ไอ้น้ำจะเป็ยังไงบ้างก็ไม่รู้!" ผมหงุดหงิดงุ่นง่านเดินออกมาจากร้านอย่างหัวเสีย
"เขาเป็พ่อลูกกัน เขาไม่ทำอะไรลูกของเขาหรอกน่าคุณ เขาก็แค่หวงลูกก็คุณเล่นไปถึงเนื้อถึงตัวลูกของเขาก่อน"
ผมได้แต่เบะปาก พ่อลูกงั้นเหรอ! เห๊อะ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าไม่ใช่! แต่เื่อะไรผมต้องไปบอกคนแปลกหน้าแบบไอ้หน้าปลาดุกนี่ด้วย มันคือหนึ่งในคู่แข่งของผมทำไมผมจะไม่รู้ คนของผมที่ผมส่งมาคอยตามดูแลไอ้น้ำรายงานพร้อมแนบรูปภาพประกอบผมตลอดว่ามีไอ้หน้าปลาดุกนี่มันขยันมาแดกกาแฟทุกวัน บางวันแม่งมาแดก 2 รอบมานั่งแช่มองไอ้น้ำของผมตาเยิ้มหยดย้อย แม่งต้องว่างขนาดไหนวะ!
"เดินตามผมออกมาทำไม ไม่ไปนั่งดื่มกาแฟให้เย็นฉ่ำชื่นใจล่ะ จงใจมาร้านนี้บ่อยๆไม่ใช่เหรอ" ผมกอดอกแล้วเลิกคิ้วอย่างยียวน
"หึ พูดเหมือนเห็น แปลกๆนะคุณเนี่ย"
แน่ะ มึงไม่ต้องมาทำกระตุกยิ้มให้กูเลย หล่อตายหละ ตัวก็สูงปรี๊ดเหมือนเปรตแถมตัวก็ใหญ่เหมือนตึก คิ้วก็หนาเหมือนปลิง ตาก็คมกริบยิ่งกว่ามีด จมูกก็โด่งเกินพอดี ผิวนี่อีกจะขาวไปไหนกูนึกว่าหลอดนีออนเดินได้ ขี้เหร่ฉิบหาย
"คุณ คุณมิวครับ!ใจลอยไปถึงไหนแล้วเนี่ย จะยืนให้แดดเลียอีกนานไหมยิ่งดะ..เอ่อ ผิวยิ่งเข้มๆอยู่เดี๋ยวก็เข้มเกินหน้าเกินตากาแฟในมือผมหรอก หึหึ"
หนอยแน่ะ! กูรู้นะเมื่อกี้มึงจะว่ากูดำใช่ไหมล่ะไอ้หลอดนีออนเดินได้ ผมเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด คนอะไรวะ แค่เห็นหน้าก็หงุดหงิดแล้วยิ่งเห็นมันมาวนเวียนวอแวกับไอ้น้ำแม่งยิ่งหงุดหงิด ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับเพื่อนกูเดี๋ยวมึงเจอดีแน่ไอ้หน้าปลาดุก!
"อ้าว จะไปแล้วเหรอครับ"
มึงจะเอายังไงกับกูกันแน่วะ! ผมหยุดเดินหันมามองมันแล้วเท้าเอวอย่างเอาเื่ ก่อนจะถอนใจออกมา ช่างแม่ง! เสียเวลากับมันมามากพอแล้ว คิดได้ก็หันหลังเดินออกไปขึ้นรถโดยไม่สนใจเสียงเรียกของมันอีก
"หึหึ ก็น่ารักไม่เลวเลยแฮะ" รูปร่างสูงเพรียวแต่ต่ำกว่าเขาประมาณ5เซนได้ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด คิ้วเข้มแต่เรียวสวยเหมือนผู้หญิงใบหน้ากลับคมสวยปนหล่อ หึ คนอะไรหัวร้อนได้ตลอดเวลาแถมหาเื่เก่งเป็ที่หนึ่ง แต่ คิดอะไรของมึงเนี่ยไอ้แทนเลิกคิดๆ เด็กอะไรเอาแต่ใจขี้โวยวายเป็ที่สุด
ผมเดินวนเหมือนหนูติดจั่นจนโดนพวกไอ้นุไอ้กรไอ้เต้ด่า
"มึงเป็บ้าอะไรวะไอ้มิว" ไอ้เต้ถามเหมือนเหลืออด
"เออใช่ มึงเดินวนไปวนมาจนพวกกูเวียนหัวแล้วเนี่ย"
"มึงโทรเรียกพวกกูมาเพื่อมามองมึงเดินวนไปวนมาเหมือนหมาบ้าช่ะ?" กวนตีนนะมึงเนี่ยไอ้นุ
"กูเป็ห่วงไอ้น้ำ ป่านนี้เป็ไงบ้างก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าไอ้คุณแด๊ดนั่นจะพามันไปที่ไหน คนของกูแม่งก็เสือกตามไม่ทั !!"
"คนของมึง ? หมายความว่ายังไงไอ้มิว อย่าบอกนะว่ามึ.." ไอ้เต้พูดไม่ทันจบไอ้นุก็สวนพรวดขึ้นมา แม่งไม่น่าหลุดปากเลยกู
"มึงให้คนสะกดรอยตามไอ้น้ำมาตลอดเลยใช่ไหมไอ้มิว!" ไอ้นุถามอย่างเอาเื่
"กูว่าแล้ว เล่นหวยไม่เคยแม่นแบบนี้" ไอ้กรตบมือฉาด
"มึงอธิบายมาซิไอ้มิวว่ามึงทำแบบนั้นทำไม ถ้าไอ้น้ำมันรู้กูรับรองเลยว่ามึงโดนมันงอนยาวแน่" ไอ้เต้ถามพร้อมกับขู่กลายๆ
"กู..กูแค่เป็ห่วงมันเว้ย!"
"ห่วงอ่ะกูรู้แต่หวงด้วยป่าว นี่กูชักเริ่มสงสัย"
"ห่วงได้ หวงได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขต มึงกำลังล้ำเส้นมันมึงรู้ใช่ไหมไอ้มิว" ไอ้เต้ถามสีหน้าจริงจัง
"กูไม่อยากให้ไอ้น้ำกับมึงต้องมาผิดใจกันเพราะเื่แบบนี้นะ มึงก็รู้ว่าถ้าไอ้น้ำรู้มันโกรธมึงแน่นอน"
"กูเป็ห่วงมัน กูกลัวว่ามันจะได้รับอันตรายอีก"
"เพราะเื่ในอดีตใช่ป่าววะ? มึงถึงทำแบบนี้"
"อืม เพราะกูถ้าวันนั้นกูไม่ผิดนัดไอ้น้ำคงไม่โดนแกล้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แล้วถ้าวันนั้นไม่มีคนเห็นไอ้น้ำคง.." แค่คิดว่ามันจะไม่อยู่ใจผมก็เจ็บจนปวดหนึบ ผมทนไม่ได้หรอกนะถ้าจะเป็แบบนั้น
"มึงฟังกูนะโว้ยไอ้มิว ไอ้น้ำมันโตแล้วมึงปล่อยให้มันได้เรียนรู้ได้เติบโตด้วยตัวของมันเอง มึงไม่สามารถดูแลมันไปได้ทั้งชีวิตหรอกสักวันก็ต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง ยกเว้น มึงจะ.." ไอ้เต้หยุดคำพูดไว้พร้อมจ้องหน้าผม
"มึงรักไอ้น้ำเกินกว่าคำว่าเพื่อน ใช่ไหมวะ" ไอ้กรถามขึ้น ผมนิ่งเงียบ นั่งลงเอาข้อศอกเท้ากับเข่าทั้งสองข้างก้มหน้านิ่ง
"มึงรู้ใช่ไหมว่าไอ้น้ำก็รักมึงมาก แต่ รักแบบเพื่อน กูก็ไม่อยากพูดแบบนี้กับมึงแต่กูอยากให้มึงยอมรับความจริง"
"กูรู้ไอ้เต้ กูรู้ ถึงกูจะไม่ได้ใจมันแต่กูขอปกป้องมันได้ป่าววะ ฐานะเพื่อนก็ได้ ถ้ากูไม่ให้คนคอยตามดูแลมัน วันนั้นมันอาจโดนรถชน วันนั้นมันอาจโดนไอ้พวกตัวเหี้ยนั่นรุมทำร้าย กู แค่คิดว่ามันจะเจ็บ จะโดนทำร้ายกูก็เ็ปไปทั้งใจ ฮึก กูแม่ง"
"มิว พวกกูเข้าใจมึงนะ พวกกูก็รักมันไม่ต่างจากมึงแต่พวกกูรักมันแบบเพื่อนเหมือนที่พวกกูก็รักมึงแบบนั้น พวกกูถึงจะเตือนสติมึง มึงรู้ใช่ไหมว่าไอ้น้ำกับแด๊ดของมัน เอ่อ.." พอเห็นน้ำตาที่คลออยู่ในตาไหลออกมา พูดไม่ออกเลยกู สงสาร มันรักของมันมาตั้งนานหันไปมองไอ้นุกับไอ้กรมันก็คงรู้สึกไม่ต่างจากผม
"กูผิดเหรอวะที่รักมันมากขนาดนี้ อึก" ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาเลย แต่กลั้นไม่ไหวความรู้สึกหลายๆอย่างมันตีตื้นขึ้นมาจนเก็บไม่อยู่
"มึงไม่ผิดเว้ย ไอ้น้ำเองก็ไม่ผิด มึงสองคนแค่รู้สึกไม่เหมือนกัน แต่ที่เหมือนกันคือความหวังดีและความจริงใจที่พวกมึงมีให้กัน ทำใจได้ไหมวะ ความสัมพันธ์ของพวกเราตอนนี้มันดีมากเลยนะเว้ย.. แล้วกูก็ไม่อยากให้มีเื่อะไรมากระทบให้ความสัมพันของพวกเราคนใดคนหนึ่งต้องเปลี่ยนแปลงไปในทางลบ พวกเราคบกันมานานเป็เพื่อนกันมานานและมันจะเป็แบบนี้ตลอดไป รักษามิตรภาพตรงนี้ไว้ได้หรือเปล่าวะ พวกกูขอ" ไอ้กรกับไอ้นุพยักหน้าอย่างเห็นด้วยพร้อมทั้งเดินมาตบบ่าไอ้มิวอย่างปลอบโยน
"ตอนนี้ไอ้น้ำมันมีแด๊ดของมันคอยดูแลแล้ว แล้วเขาก็ต้องดูแลมันดีมากๆด้วย แค่มองตาเขาก็รู้แล้วว่าเขารักและหวงมันมากขนาดไหน เมื่อก่อนอาจไม่ชัดเจนแต่วันนี้เขาแสดงออกมาทั้งสายตาและการกระทำชัดเจนมากว่าเขาไม่มีทางยอมเสียไอ้น้ำไปให้กับใครแน่นอน แล้วที่สำคัญไอ้น้ำเองก็รักเขาไม่ต่างกัน มึงก็รู้ใช่ไหมมิว" มันนิ่งไปพ้กก่อนจะพูดออกมา
"อืม กูรู้ ทุกครั้งที่เขาทำมันเสียใจมันก็มาซบอกร้องไห้กับกูตลอด หึ ไอ้เด็กเล้ก ไอ้ลูกกวางน้อยของกู"
"คลั่งรักมาก มึงอ่ะ รู้ตัวป่าว" ว่าพลางผลักหัวมันแรงๆเรียกเสียงหัวเราะของไอ้กรกับไอ้นุแล้วก็ไอ้มิวด้วย
"เออ กูจะพยายาม เพราะกูรู้ว่า สองคนนั่นเขารักกันแล้วตาแก่นั่นก็ไม่มีทางปล่อยไอ้ลูกวางน้อยของกูให้ใครแน่ หึ หวงเหมือนหมา"
"สัดปากดีจัด เขาแก่กว่ามึงเกือบสองรอบ เบาได้เบา"
"ใครแคร์ ถ้าไม่เห็นแก่ไอ้น้ำกูจะตั๊นหน้าให้ ไอ้แมวขโมยกูเฝ้าของกูมาตั้งนานแอบมาคาบไปหน้าตาเฉย พูดแล้วอยากปะทะ"
คำพูดของไอ้มิวเรียกเสียงหัวเราะของพวกผมดังลั่นห้อง
"เคลียร์กันได้แบบนี้ ต้องฉลองแล้วไหมพวก คืนนี้ที่ไหนดี ไม่เมาไม่กลับ" ไอ้นุเสนอ
"ใครจะเป็เ้ามือ"ไอ้กรถาม
"ไอ้มิวไง งานนี้เพื่อมันเลยเพราะฉนั้นมันต้องจ่าย" ไอ้เต้สรุป
"พวกมึงนี่มันเหลือเกินจริงๆ เออๆตามนั้นแหละ" ไอ้มิวเอ่ยอย่างปลงๆ
.....
ผมนั่งมองไอ้ตัวแสบที่นั่งกอดอกทำหน้างอมู่ทู่อย่างไม่สบอารมณ์ตรงหน้า ั้แ่ขับรถมาจอดริมหาดที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านผมก็นั่งมองมันนิ่งๆจนมันตื่น พอตื่นมามันก็ตั้งแง่กับผมเลยสินะ ดื้อฉิบ
"หิวหรือยัง"
เงียบ! มีแต่สายตาเอาเื่ที่ส่งมา ความดื้อรั้นจะไปสุดที่ตรงไหนวะเนี่ย เดี๋ยวเหอะเดี๋ยวจะดื้อไม่ออก
"ไม่หิวสินะ ดี ไม่เปลือง"
พูดเสร็จผมก็เปิดประตูรถออกไปกึ่งยืนกึ่งนั่งรับลมอยู่ตรงฝากระโปรงหน้ารถ มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงควักบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างใจเย็น เหร่สายตาไปมองไอ้ตัวแสบก็เห็นมันนั่งเม้มปากกอดอกแน่นอย่างเอาแต่ใจ อยู่ด้วยกันมาก็เพิ่งจะเห็นมันในมุมนี้ อาจเป็เพราะเมื่อก่อนผมวางตัวชัดเจนกับสถานะของคำว่าพ่อ มันเลยไม่เคยแสดงอาการแบบนี้กับผม
ตอนนี้ผมก็เริ่มชัดเจนแล้วว่าสถานะเดิมที่ตั้งเอาไว้ตอนนี้ได้ถูกเปลี่ยนไปแล้วและไอ้ตัวแสบก็รับรู้ได้ หึ ถึงได้ดื้อได้เอาแต่ใจแบบนี้ไง ผมไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกของผมเปลี่ยนไปั้แ่ตอนไหน แต่ทุกครั้งที่เห็นมันอยู่กับคนอื่นแล้วยิ้มแย้มเกินความจำเป็ผมก็รู้สึกหงุดหงิดและขัดใจ ยิ่งกับเด็กมิวนั่นยิ่งทำให้ผมเก็บความรู้สึกแทบไม่อยู่สักครั้ง หวงมาก หวงแทบบ้า ทั้งๆที่รู้ว่าไอ้ตัวแสบมันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเด็กมิวนั่นอย่างแน่นอน หวงอยู่ดี!
"อยากกลับบ้าน" อยู่ๆไอ้ตัวแสบก็เปิดประตูออกมาแล้วบอกดื้อๆขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ยังไม่ให้กลับ คืนนี้นอนที่นี่ จองห้องไว้แล้ว" อะ อะไรนะ!!
"ไม่เอา! น้ำไม่นอนนะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน" ผมโวยวายขึ้นทันที
"เสียงดังทำไม ไม่ยอมแล้วจะทำอะไรได้?" ไม่ได้กวน แต่เื่จริงจะทำอะไรได้นอกจากขู่ฟ่อๆเหมือนแมว หึ
"แด๊ด! น้ำ จะ กลับ บ้าน เดี๋ยวนี้!" ผมยักไหล่พลางทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าขยี้ให้ดับก่อนจะเก็บแล้วโยนเข้าไปในรถบนแผ่นรองเท้าอย่างไม่ใยดี
"ขึ้นรถ จะพาไปหาอะไรอร่อยๆกินก่อนเข้าห้องพัก"
"แด๊ด ฟังที่น้ำพูดบ้างไหมเนี่ย" ผมมองเด็กดื้อที่กระทืบเท้าอย่างขัดใจ
"จะขึ้นไหม รถเนี่ย?"
"ไม่ขึ้น! ถ้าแด๊ดไม่พากลับน้ำจะโทรให้ไอ้มิวมารับกลับเดี๋ยวนี้แหละ"
พูดเสร็จไอ้ตัวแสบก็ล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่ากดยิ๊กๆผมเลยเข้าไปดึงออกมาจากมือบางแล้วกดปิดเครื่องก่อนจะยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแทน
"แด๊ด! จะเกินไปแล้วนะเอาของน้ำคืนมาเดี๋ยวนี้เลย แด๊ดไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ ถ้าว่างมากนักก็ไปหาแฟนตัวเองโน่นป่านนี้ไม่ลงแดงไปแล้วเหรอ หายมาแบบนี้ได้บอกเขาหรือเปล่า โหนกิ่งไม้ร้องเรียก ผัว ผัว ๆๆ แล้วมัง"
กึก เชี้ย หลุดปากพูดมากไปแล้วไอ้น้ำ เผลอกลืนน้ำลายทันทีที่มองเห็นแววตาสีเหล็กที่เปลี่ยนไปของแด๊ด
"ปากดีใช้ได้เลยนี่" ผมเก้าถอยหลังทันทีที่แด๊ดย่างสามขุมเข้ามา กึก แด๊ดเอื้อมมือมากักตัวผมไว้ในอ้อมแขนตรงฝากระโปรงรถ
"ดะ..แด๊ด เอามือออกไปเลยนะ น้ำ น้ำอึดอัด" ผมใช้มือบางๆของตัวเองดันแขนของแด๊ดเพื่อให้หลุดออกไปจากการโดนกักตัว
"อึดอัดแล้วเหรอ แด๊ดยังไม่ได้เข้าไปในตัวของเราเลยนะ" ห่ะ แด๊ดพูดอะไร? เข้า เข้าไปไหน จนเห็นสายตาของแด๊ดที่มองระเรื่อยั้แ่ริมฝีปากลงมาหยุดตรงกึ่งกลางลำตัวของผม กึก ความสงสัยถูกเฉลย
"แด๊ดพูดอะไรไม่อายปาก" ผมว่าพลางก้มหน้าเพื่อหนีสายตาจาบจ้วงของแด๊ด
"อายทำไมเพราะต่อไป..จะไม่ใช่แค่พูด แต่ จะทำ ทำจนกว่าจะพอใจ" จั๊กจี้หูชะมัดแล้วไอ้อาการตัวกับหน้าร้อนวูบวาบของผมนี่อีก จิ๊
"แด๊ดเป็คนแบบนี้ั้แ่เมื่อไรกัน น้ำไม่ยักจะรู้"
"หึ ต่อไปจะได้รู้จนหมดเปลือกเลยหละ"
พูดเสร็จผมก็รวบเอวเล็กไว้ในมือก่อนจะออกแรงยกเพียงนิดเดียวร่างบางก็ลอยหวือขึ้นไปนั่งแหมะบนฝากระโปรงรถแล้วขยับร่างหนาเข้าไปจนชิดร่างบางแทรกลำตัว่สะโพกเข้าไปในหว่างขา รับรู้ได้ถึงอาการสั่นของร่างบาง
"แด๊ด จะทำอะไร ถอยออกไปนะ อึก"
ผมไม่ได้เตรียมตัวมารับมือกับร่างนี้ของแด๊ดเลย แพรวพราว เ้าชู้ ดวงตาสีเหล็กที่มองสบมาขุ่นมัวไปด้วยแรงอารมณ์จนผมวูบไหวไปหมดจนเผลอแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง นั่นยิ่งทำให้แววตาของแด๊ดดุดันขึ้น
"อาา หนูกำลังยั่วแด๊ดอยู่ใช่ไหมคะ"
ผมก้มลงไปจนหน้าผากเราชนกันก่อนจะแตะริมฝีปากไปบนปลายจมูกเล็กๆที่เชิดรั้น กึก ภาพไอ้เด็กมิวนั่นบีบปลายจมูกของไอ้ตัวแสบแว่บเข้ามาในม่านตา อาการหึงหวงของผมกำเริบขึ้นมาทันที ผมไล้ริมฝีปากไปจนทั่ววงหน้าสวยอย่างหลงไหลและหวงแหน ก่อนจะฝังจูบลงไปบนแก้มกลมขาวใส ไอ้ตัวแสบตัวสั่นระริกใช้มือบางผลักผมออกพัลวัน ระล่ำระลักบอกให้ผมปล่อย
"น้ำเป็ของแด๊ด จำไว้ ห้ามให้ใครมาแตะต้องของของแด๊ดอีก แด๊ดเป็คนหวงของมากนะ จะเข้าใกล้ใครหรือจะให้ใครเข้าใกล้ก็พึงระลึกไว้เสมอว่า ตัวเองมีเ้าของแล้ว แล้วเ้าของก็หวงดุมากด้วย เข้าใจไหมครับ"
ผมยังคงกกกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนส่วนปากกับจมูกก็ชอนไซไปทั่วใบหน้าและลำคอขาวระหงที่ส่ายหนีอยู่ตลอดเวลา จนผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิดในใจ
"อย่าดื้อกับแด๊ด แด๊ดไม่ได้ใจดีตลอดเวลาหรอกนะ ถ้าดื้อมากๆแด๊ดอาจจะเผลอใจร้ายกับเราขึ้นมาก็ได้"
ผมพูดชิดริมฝีปากบางแดงระเรื่อที่ตอนนี้สั่นระริกจนเ้าของต้องขบเม้มเข้าหากันแน่น แต่เพราะความดื้อรั้นก็ทำให้ไอ้ตัวแสบเบี่ยงหน้าหนีพร้อมกับดันอกผมแรงๆเพื่อให้ผมปล่อยก่อนจะขมุบขยิบปากเล็กๆนั้นเจื้อยแจ้วใส่ผมไม่หยุด
"นะ..น้ำไม่ได้เป็ของแด๊ด ละ แล้วน้ำก็ไม่ใช่สิ่งของด้วย ปล่อยน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ แด๊ดไม่มีสิทธิ์ทำกับน้ำแบบนี้นะ อยากทำก็ไปทำกับแฟนตัวเองโน่น ไปเลยนะ" เพราะความน้อยใจทำให้เผลอทุบลงไปบนอกแด๊ดไม่ยั้ง
"ใครกันแฟนแด๊ด ั้แ่แม่เราจากไปแด๊ดก็ไม่เคยมีใคร ผู้หญิงคนนั้นที่เราเห็นไม่ได้เป็อะไรกับแด๊ดเลย"
"ไม่ได้เป็อะไรแต่ยอมให้เขานั่งตัก กอดกันกลมแทบจะขี่กันอยู่แล้วด้วย เห๊อะ!"
"หึหึ หึงแด๊ดเหรอคะ แด๊ดไม่ได้เป็อะไรกับเขาจริงๆแด๊ดยอมรับว่าอาจจะมีบ้างแต่ก็แค่วันไนท์ ไม่ได้จริงจังไม่ได้ผูกมัดผ่านแล้วก็ผ่านไป ก็แด๊ดโสดนี่คะ แต่เมื่อไรที่แด๊ดมีแฟน แด๊ดจะซื่อสัตย์กับแฟนแด๊ดแค่คนเดียว.. เป็แฟนกับแด๊ดมั๊ย ไม่อยากเป็พ่อแล้วอยากเป็แฟน"
ฟะ..แฟน กึก แด๊ดดด ตึก ตึก ตึก แด๊ดขอเราเป็แฟนเหรอ
"แด๊ด พูดอะไร ฟะ..แฟนอะไร ใครอยากจะเป็แฟนกับแด๊ดกัน" งื้ออ อายจนแก้มร้อนวูบวาบอยากม้วนตัวกลมๆแล้วกลิ้งไปให้ไกลจากผู้ชายเ้าชู้คนนี้
"จริงๆแด๊ดก็ไม่อยากเป็แฟนกับเราหรอกนะ" กึก พลันความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาในอก ในที่สุดแด๊ดก็หลุดปากออกมาจนดะ..
"แด๊ดอยากเป็สามีเรามากกว่า แต่ มันจะข้ามขั้นไป เลยขอเป็แฟนก่อนถ้าตกลง คืนนี้ค่อยเป็ผะ.."
ตุ้บ! ตุ้บ! เสียงกำปั้นน้อยๆรัวทุบลงบนแผ่นอกหนาของคนแก่เ้าเล่ห์
"แด๊ด พูดอะไรเนี่ยไม่อายปาก หยุดเลยนะ" โอ๊ย! แด๊ดร่างนี้แพรวพราวและอันตรายสุดๆต้องระวังตัวซะแล้วสิ รู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
"พูดเื่จริงอายทำไม มีอะไรต้องอาย ทำใจ ทำหูให้ชินเพราะต่อไปนี้จะได้ยินบ่อยๆ" หึ่ย พูดออกมาได้หน้าตาเฉย
"แด๊ดรู้ตัวไหมว่าแด๊ดเอาแต่ใจมากแค่ไหน คอยดูน้ำจะหนีไปไกลๆเลย"
"คิดว่าหนีพ้นก็เอาสิ แต่ถ้าตามเจอเมื่อไรอย่าหวังว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวัน แด๊ดพูดจริงนะ!ถึงแด๊ดจะผ่านใครต่อใครมาเยอะแต่แด๊ดไม่เคยรู้สึกกับใครรุนแรงแบบนี้ ไม่เคยตามหึงตามหวงและห่วงใครขนาดนี้มาก่อน แต่พอเป็เรา แด๊ดห้ามตัวเองไม่ได้เลย"
แด๊ดหยุดพูดพร้อมกับเชยคางให้ผมเงยขึ้นสบตาของแด๊ด พลางใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากล่างของผมเบาๆก่อนจะกดริมฝีปากหนาตามลงมาประกบนิ่งแล้วขบเม้มพร้อมกับกัดเบาๆเพื่อให้ผมเปิดปากออก ผมเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต ชาวาบไปทั้งตัว ลมหายใจติดขัดเพราะไม่กล้าหายใจมาก
"เปิดปากให้แด๊ดหน่อยสิคะ อยากชิมมาตั้งนานแล้วอยากรู้จัง ว่าจะหวานเหมือนกับที่เคยคิดไว้หรือเปล่า"
อื้ออ แด๊ด ผมอึกอักแต่เพราะกลั้นใจนานทำให้ต้องรีบเผยอปากออกเพื่อเอาอากาศเข้าปอด แด๊ดใช้โอกาสนี้ประกบปากลงมาอีกครั้ง กลิ่นบุหรี่จางๆที่ปากของแด๊ดทำให้ผมลุ่มหลงมัวเมา แด๊ดส่งเรียวลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจภายในปากผมอย่างจาบจ้วงและถือสิทธิ์ จ๊วบๆ เสียงดูดของปากดังกึกก้อง แด๊ดทั้งขบเม้มเรียวปากและใช้ปลายลิ้นร้อนกวาดต้อนเรียวลิ้นเล็กของผมไปมา เสียงเฉอะแฉะของน้ำลายเราทั้งสองนั้นยิ่งสร้างความหฤหรรษ์ให้ จนผมตัวอ่อนระทวยอยู่กับอกของแด๊ด
แด๊ดผลักผมเบาๆให้นอนลงไปบนฝากระโปรงรถแล้วประกบร่างตามลงมาส่วนมือก็ลูบไล้เคล้าคลึงไปทั่วร่างกายของผม ปากก็ประกบดูดปากผมไม่ลดละ เราสองคนหายใจหอบสะท้านอารมณ์พุ่งทะยานจนยากจะหยุดยั้งก่อนที่ผมจะถูกแด๊ดดึงให้ลุกขึ้นแล้วอุ้มผมเข้าเอวพาเดินกลับไปในรถ แด๊ดวางร่างผมลงบนเบาะฝั่งข้างคนขับ ปรับเอนเบาะให้ราบลงไปพร้อมกับกดร่างผมให้นอนลงไปก่อนจะถอยออกมานอกตัวรถ ปิดประตูแล้วก้าวขาเดินไปฝั่งคนขับ ขึ้นมานั่งพร้อมกับสตาร์ทรถปิดประตูเปิดแอร์ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดแถว อึก ผมเริ่มมีสติ ผุดลุกขึ้นนั่งเนื้อตัวยังสั่นระริก พลางหันไปมองรอบๆรถที่ตอนนี้ไม่มีแสงสีทองประดับขอบฟ้าแล้ว
"ดะ..แด๊ดจะทำอะไร นี่มันในรถนะ" แด๊ดกระตุกยิ้มนิดๆตรงมุมปาก
"แด๊ดขอชื่นใจแค่นิดเดียว หนูหวานมากเลยรู้ตัวไหมคะ แด๊ดคง..ขับรถไม่ไหวแน่ ถ้าไม่ได้.."
แด๊ดแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากหนาอย่างหื่นๆพร้อมกับจ้องมองมาที่ผมราวจะกลืนกินดวงตาสีเหล็กของแด๊ดดูเข้มข้นและดุดัน ผมเริ่มตัวสั่นอีกครั้งในใจรู้สึกกลัวแด๊ดขึ้นมาไม่ทันขยับร่างหนีแด๊ดก็กดร่างผมให้แนบลงไปกับเบาะรถ แล้วโน้มตัวลงมาทาบทับบนร่างของผมแด๊ดก้มลงมาจนปากเราสองคนแตะกัน
"นะคะเด็กดี ถ้าหนูไม่ดื้อ แด๊ดสัญญาว่าจะไม่เอาแต่ใจ ไม่ดื้อกับแด๊ดนะคะ เสร็จแล้วแด๊ดจะพาไปกินของอร่อยๆก่อนขึ้นห้อง ตกลงไหมคะ"
อื้ออ ผมไม่มีโอกาสตอบเพราะแด๊ดไม่เปิดโอกาสให้ได้ตอบได้พูด จะมีก็แต่เสียงครางแ่ๆของเราสองคนเท่านั้นที่เล็ดลอดออกมาเป็ระยะ อาา คืนนี้ผมจะรอดจากเงื้อมมือของแด๊ดใช่ไหม ??
+++++
แด๊ดดด เบาได้เบาความหื่นของแกอ่ะ
น้องจะโดนจับกินแล้ว !!
ตอนหน้าNC น๊าา
แทนไทน้ำมนต์
++++++++
TBC.
25K
![วอร์ดร้อน ซ่อนตัณหา (Extended) [NC 25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1768821873_6523090.webp)