ผมตกหลุมรักพี่สาว(ข้างบ้าน)

        ยายเอียดหมายถึงลูกค้าหญิงสาวอีกสองคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

        “ได้ค่ะ  เพียงพอรอได้”

        เด็กหญิงบอกแล้วก็ยืนรอต่อคิว อย่างเด็กที่ได้รับการอบรมฝึกสอนให้รู้จักกฎกติกามารยาทของทางสังคมมาเป็๞อย่างดี

        แดเนี่ยลจ้องมองเด็กน้อยด้วยความรู้สึกต้องชะตาอย่างบอกไม่ถูก   แล้วแผนการอะไรบางอย่างก็ผุดเข้ามาในสมองของชายหนุ่ม  แผนที่จะตีสนิทกับลูกเพื่อเข้าไปถึงแม่  ดั่งนั้นเขาจึงแกล้งไปยืนต่อคิวจากเธอทั้งๆที่ไม่ได้อยากกินขนมอะไรนี้เลย  และเหมือนโชคจะเข้าข้างเขา  เมื่อเด็กน้อยหันมามองเขาแล้วก็เอ่ยถาม

        “พี่จะซื้อเท่าไหร่คะ”

        “เอ่อ  คือ....”  ชายหนุ่มอึกอักไม่รู้จะตอบยังไงดี สุดท้ายก็เลยตอบไปง่ายๆอย่างที่ได้ยินเธอพูดก่อนหน้านี้  “ยี่สิบบาทครับ”

        “ซื้อเท่ากับเพียงพอเลย ขนมถ้วยยายเอียดอร๊อยอร่อย”

        หนูน้อยกล่าวด้วยกิริยาน่ารักน่าชัง

        “น้องชื่อเพียงพอหรือครับ”

        “ใช่ค่ะ  ชื่อเล่นเพียงพอ  ชื่อจริงชื่อพอหทัย  แม่ชื่อพิมพ์ชนกและนี่ป้าน้ำหวานค่ะ”

        ตอนท้ายเด็กหญิงชี้ไปทางพี่เลี้ยงซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ เสียงพูดแจ้วๆทำให้ทุกคนในที่นี้ต้องหันมามองด้วยความเอ็นดู  ส่วนแดเนี่ยลนั้นแอบมีความดีใจเพิ่มขึ้นด้วยที่ได้รู้ข้อมูลของคนที่ตนแอบชอบมากขึ้น  แล้วเขาก็เห็นช่องทางนำไปสู่ความสำเร็จอยู่รำไรตรงหน้า  โดยเขาจะผูกมิตรกับเด็กคนนี้แหละ  เพื่อเป็๞ทางให้ได้เข้าไปใกล้ผู้หญิงคนนั้นมากยิ่งขึ้น

        “เพียงพอได้ขนมแล้ว เพียงพอเข้าบ้านก่อนนะคะ”

        เสียงของเด็กหญิงปลุกให้ชายหนุ่มตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิด  ซึ่งเมื่อเขารู้สึกตัว  เด็กหญิงเพียงหทัยก็เดินตามแรงจูงของพี่เลี้ยงไปโน้นแล้ว  แต่เธอก็ยังหันมาโบกมือน้อยๆให้กับเขาอยู่หย่อยๆ  แดเนี่ยลโบกมือตอบด้วยความหมายมั่นในใจ

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        แดเนี่ยลเพียรไปดักเจอเด็กหญิงเพียงหทัยที่หน้าร้านขายขนมถ้วยทุกวันจนความสนิทสนมมีมากขึ้นตามลำดับ  วันนี้เขาจึงตัดสินใจซื้อของไปฝากเธอหลายอย่าง  มีทั้งตุ๊กตาหมีกระเป๋าสะพายใบเล็กๆน่ารักเหมาะกับเธอ รวมทั้งขนมอีกหลายอย่าง 

        เขาถือของทั้งหมดไปยืนเกาะประตูรัวแล้วมองเข้าไปข้างใน รอเวลาที่พี่เลี้ยงจะพาเด็กหญิงออกมาเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านในตอนบ่ายเหมือนเช่นทุกวัน

        ประมาณบ่ายสามกว่าๆเขาก็เห็นร่างเล็กๆเปิดประตูออกมาจากบ้าน  และเมื่อหันมาเห็นเขา  ร่างเล็กก็วิ่งตัวปลิวเข้ามาหาเลยทีเดียว

        “พี่แดเนี่ยล”

        เสียงเรียกชื่อเขาแบบไม่ชัดดังลั่น

        “ค่อยๆเดินค่ะหนูเพียงพอ เดี๋ยวหกล้ม”

        เสียงพี่เลี้ยงของเ๯้าหล่อนร้องบอกขณะรีบเดินตามมาติดๆ

        “พี่แดเนี่ยลมาหาเพียงพอหรือคะ”

        สาวน้อยมายืนเกาะรัวคุยกับเขา

        “ใช่ครับ พี่ซื้อของมาฝากเพียงพอเยอะแยะเลย”

        ชายหนุ่มชูถุงใส่ข้าวของต่างๆที่ถืออยู่ขึ้นให้เด็กหญิงดู  ดวงตากลมโตใสแป๋วพราวระยับด้วยความอยากได้  พลาง๷๹ะโ๨๨ตบมือด้วยความดีใจ  ใสซื่อบริสุทธิ์ไร้จริตมารยาตามประสาเด็ก

        “มีอะไรบ้างคะพี่แดเนี่ยล”

        “เอ่อ ขอพี่เข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมครับ”

        ปากถามเด็กหญิง  แต่สายตามองไปทางหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆนี้อย่างขออนุญาต

        “เอ่อ เห็นจะไม่ได้หรอกค่ะ คุณแม่สั่งว่าไม่ให้รับคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านนะคะหนูเพียงพอ”

        หญิงวัยกลางคนที่ชื่อน้ำหวานบอกกับเด็กหญิง