บทที่ 2
เจอกันโดยบังเอิญจริงจริงนะ
เบน น่านฟ้า talk
ผมนั่งทำงานมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ก็ได้เวลาเลิกงานแล้ว ในขณะที่ทำงานสมองก็ไม่ได้จดจ่อกับเอกสารตรงหน้าเท่าที่ควร แต่กลับแบ่งปันความคิดไปถึงใบหน้าเนียนสวยที่เหยเก น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสารของยัยหว่าหวาที่โดนผมขู่เข็ญให้หาเงินมาจ่ายค่าปรับหากเธออยากลาออก
ผมก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรกับผม ั้แ่พบเธอผมก็รู้สึกฟุ้งซ่านวุ่นวายใจ ผมแคร์เธอเหรอ ทำไมต้องแคร์ ผมก็บอกไม่ถูก
“โอ๊ย ชั่งแม่งเหอะ” ผมสบถออกมาอย่างไม่เข้าใจความคิด คงต้องพาตัวเองไปผ่อยคลายเพื่อลบความฟุ้งซ่านหน่อยแล้ว วันนี้ผมมีนัดกับเพื่อนๆ เพื่อทานอาหารเย็นที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะเลยไปที่ผับของพวกเราเพราะวันนี้คือวันดีเดย์ จะมีลูกค้ามาที่ผับเยอะเป็พิเศษและพวกผมทุกคนต้องเข้าไปดูแลเอง
ว่าแล้วผมก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็สไตล์การแต่งตัวที่ผมชอบ คือแนวสตรีทแวย์ เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ และมีแจ็คเก็ตสักตัวเพื่อให้ดูดีขึ้น อันที่จริงบางวันผมก็แต่งตัวแบบนี้มาทำงาน นอกจากวันที่ต้องพบปะผู้คนมากมายเท่านั้นถึงจะสุภาพหน่อย
เมื่อมาถึงห้างก่อนเวลาผมก็เดินเล่นรอเพื่อนไปพลางๆ แม่งแต่ละคนนัดเวลากันแล้วพวกมึงก็มาช้าตลอด เห็นใจคนหล่อที่ต้องรอด้วยครับ ผมว่าพวกมันคงกำลังหลีสาวอยู่แน่ๆ ถึงมาช้ากันขนาดนี้ ในกลุ่มของผมยังไม่มีใครมีคู่เลยสักคน โสดยกกลุ่ม ชอบคนไหนจับจองกันได้นะครับ แต่ผมวันนี้ไม่มีอารม์แอ๊วสาวหรอกครับ รู้สึกเซ็งๆ ยังไงบอกไม่ถูกว่าแล้วก็ส่งข้อความไปเฉ่งพวกมันสักหน่อยโทษฐานที่ให้ผมรอนาน
(ในเซตนี้ ตอนของเฮียน่านฟ้า คือนิยายเื่แรกของเซต (five dark sky NO.1) ทำให้เพื่อนๆ คนอื่นยังโสดกันอยู่นะคะ)

"เมื่อไหร่จะมากันว่ะ บ้านพวกมึงอยู่ชาติที่แล้วมั๊ง " ผมบ่นพึมพำ ยิ้มและส่ายหัวไปมาในความชักช้าของเพื่อนบังเกิดเกล้าที่แต่ละคนประชดประชันเก่ง แถมอืดอาดยืดยาด เออ ดีๆ กันทั้งนั้น สรุปผมก็ต้องนั่งรอวนไปโดยไม่มีจุดหมาย
" เฮ้ย!! หว่าหวา " ถึงกับใเมื่อนั่งๆ อยู่แล้วยัยหว่าหวาเดินผ่านหน้าไป มาได้ไงวะเนี่ย กำลังคิดถึงอยู่พอดี อย่าเรียกว่าพอดีจะดีกว่าเพราะวันทั้งวัน ยัยนี่วนเวียนในหัวผมไม่ไปไหนเลย
" แต่งตัวขนาดนี้มายั่วใครวะ " ผมพิจารณาการแต่งตัวของคนที่เดินผ่านหน้า แล้วรู้สึกขวางหูขวางตา จากปกติผมรู้สึกว่าผู้หญิงที่แต่งตัว วับๆ แวมๆ ตามแฟชั่นคือน่ารัก น่ามองดี แต่กับยัยนี่ทำไมต้องขัดใจ แค่เธอใส่กางเกงยืนขาสั้นรัดติ้ว กับเสื้อยืดสีขาวรัดรูป และแจ็คเก็ตยีนส์คลุมทับอีกรอบ มันเหมาะกับรูปร่างเธอ แต่มันขัดใจผม กางเกงมึงจะสั้นไปไหน โอ๊ย ผมเป็อะไรไปวะทำไมต้องมีปัญหากับเธอเสมอ
นี่เดินผ่านหน้าผมไปเฉยเลยนะ คงไม่เห็นผมหรือแกล้งไม่เห็นรึเปล่า เท่าที่สังเกตใบหน้าดูตาบวมๆ เหมือนจะร้องไห้มาหมาดๆ มีเื่อะไร หรือเสียใจเื่ที่ผมต่อว่า แบบนี้ก็ดีสิ จะได้แกล้งต่อเสียให้เข็ด
ผมรีบเดินตามเธอมาจนถึงซอยห้องน้ำในห้างที่ไม่ค่อยมีคน บรรยากาศเป็ใจ
...................
เอะอะก็วิ่งเข้าหาน้องตลอดนะเฮีย
น่ารักดีค่า อิอิ