Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        “ค่ะ” เด็กหญิงตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะรีบวิ่งจากไป นักรบยืนมองตามหลังจนน้องมะนาวลับสายตา เขาจึงได้เดินมุ่งหน้าไปยังห้องถ่ายแบบที่ยังคงทำงานกันด้วยความอลหม่าน

        “นิสัยไม่ดี ทำไมต้องแกล้งแม่ของน้องด้วย” น้องมะนาวที่รับรู้ว่าอะไรเป็นเช่นไร เธอฉลาดเกินวัย จนรู้สึกโกรธเมื่อเห็นคนที่รักถูกรังแก ด้วยความเป็นเด็กน้อยที่ยังเดียงสา จึงทำได้เพียงหน้าบูดบึ้งมาในห้องน้ำ แต่ว่าเสียงที่เพ่งผ่านหูแสนคุ้นชิน ทำให้เด็กหญิงที่กำลังล้างมือต้องชะงัก

        (ฉันไม่ยอมแพ้แกแน่นังน้ำส้มขวดละยี่สิบบาทกระจอก)

        “คนไม่ดีต้องถูกนางฟ้าลงโทษ” คำพูดที่เด็กหญิงคิดในใจ เธอกวาดสายตามองโดยรอบ พบกับห้องเก็บอุปกรณ์ที่อยู่ลึกเข้าไป ทำให้คิดการณ์บางอย่างได้ กับภาพคุ้นชินในละครหลังข่าวที่แม่ของเธอเคยดูตอนเย็น จนคิดเลียนแบบพฤติกรรมดังกล่าว

        “โดนนางฟ้าลงโทษเพราะเป็นคนไม่ดี คิกคิก” เด็กหญิงใช้ไม้กวาดคาดไว้ตรงประตู ก่อนจะเดินหัวเราะชอบใจมือปิดปากออกมาหลังจากทำกิจวัตรส่วนตัวเสร็จ

        การกระทำของน้องมะนาวอยู่ในสายตาของนักรบตั้งแต่แรก เขาแค่เอะใจว่าทำไมเด็กหญิงหายไปนานจึงนึกห่วง จนต้องเดินมาดู เห็นสิ่งที่เด็กน้อยทำอย่างกับผู้ใหญ่ จนเขานึกสงสัยว่าเธอเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาได้อย่างไร

        “โคตรแสบเลยมะนาวเปรี้ยวจี๊ด”

        “อุ๊ย!!! แดดดี๊มาทำอะไรเหรอคะ?”

        เด็กหญิงสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นนักรบยืนสองมือล้วงกระเป๋าดักทาง เขาไม่ได้พูดต่อว่าหรือตำหนิ ได้แต่เพียงยืนอมยิ้มจ้องมองหน้าน้องมะนาวเท่านั้น แม้จะรับรู้ในสิ่งที่เธอทำก็ตาม

        (กรี๊ด!!! ใครอยู่ข้างนอกเปิดประตูที ฉันอยู่ในห้องน้ำ!) เสียงของแอนนาหวีดดังลั่นจนน้องมะนาวสะดุ้งตัวโหยงอีกครั้ง แต่กลีบปากของเธอนั้นกลับฉีกยิ้มพอใจ จนนักรบจับไต๋ได้อีกครั้ง

        “เสียงใครน่ะ เดี๋ยวแดดดี๊ไปดูดีไหม” นักรบลองเชิงตั้งท่าจะเดินไปตามเสียงที่แว่วดัง เขาอยากรู้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยผู้เฉลียวฉลาดปนแสบเหลือร้ายจะมีไม้ตายทำอย่างไรต่อ

        “แดดดี๊ขาน้องหิวแล้วนะคะ...เลิกโรงเรียนยังไม่ได้กินของอร่อย ๆ เลยสักจิดเดียว” แต่เด็กหญิงก็จับมือของนักรบไว้ แล้วพูดด้วยความออดอ้อน จนนักรบต้องส่ายหัวเบา ๆ แล้วอุ้มเธอแนบอก สองแขนน้อย ๆ คล้องคอแกร่งอย่างอัตโนมัติตามที่คุ้นเคย

        “ยัยตัวแสบ...แดดดี๊เห็นนะว่าหนูทำอะไรคุณแอนนา” นักรบกระซิบหูของเด็กหญิงอย่างรู้เท่าทัน นั่นทำให้น้องมะนาวหุบยิ้มเก็บความออเซาะทันที

        “แหะ ๆ เห็นหมดเลยเหรอคะ?” เด็กหญิงแกล้งยิ้มเจื่อน แล้วพูดออกมาด้วยความเดียงสา

        “ทำไมถึงทำแบบนั้นครับ” นักรบถามเหตุผลกับน้องมะนาว เพราะสิ่งที่เด็กน้อยทำคงมีที่มาที่ไป ไม่ใช่ทำด้วยนิสัยเกเร

        “ก็น้องเห็นคุณคนนั้นจะตีคุณแม่ขาของน้องนี่นา น้องโกรธค่ะเลยทำแบบนั้น” เด็กหญิงเหตุผลกับสิ่งที่ทำลงไป

        “ตีแบบไหนครับ” เขาย้อนถาม

        “ยกมือแบบนี้ค่ะ ตัวคุณแม่ขาเลอะเทอะหมดเลยน้องเห็น” เด็กหญิงยกมือเลียนแบบแอนนาสาธิตให้นักรบดู พร้อมกับพูดประกอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วด้วยความเดียงสา เขาเชื่อในคำพูดของน้องมะนาว รู้สึกโกรธแต่ก็ทำเพียงควบคุมอารมณ์ไว้ ไม่อยากแสดงความเกรี้ยวกราดต่อหน้าเด็กที่กำลังอยู่ในวัยเรียนรู้และจดจำ

        “แดดดี๊เข้าใจว่าน้องโกรธและไม่พอใจนะครับ แต่ว่าสิ่งที่น้องทำมันไม่น่ารักเท่าไหร่ ต่อไปถ้าใครรังแกคุณแม่ขาของน้องอีก ให้มาบอกแดดดี๊แทนดีไหม?”

        “ค่ะแดดดี๊”

        “เก่งที่สุดเลยลูกสาวแดดดี๊เนี่ย...เดี๋ยวพาไปกินชานมไข่มุกแก้วใหญ่ ๆ”

        “เย่ เย่ เย่...แดดดี๊ใจดีเวอร์ ๆ เลยค่ะ น้องรักสุด ๆ ไปเลย”

        สิ่งที่น้องมะนาวทำกับแอนนาแม้ว่าเขาจะพอใจลึก ๆ เพราะแอนนาทำลงไปมันสมควรแล้ว แต่ด้วยความเป็นเด็กที่อาจจะจดจำและนำไปใช้ในวัยเติบโตอาจไม่ส่งผลดีเท่าไหร่ จึงได้สอนสั่งด้วยความพูดละม่อมให้เด็กหญิงคล้อยตาม เพราะหากเสียงดังต่อว่าอาจจะทำให้เด็กหวาดกลัว จนไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนที่บอกกล่าว

        “อารมณ์ดีเชียวนะพี่นักรบ คงแฮปปี้น่าดูล่ะซิท่า” เอมอรที่เห็นพี่ชายเดินเข้ามาในบ้านถึงกับเอ่ยแซว เมื่อนักรบในตอนนี้มีแต่รอยยิ้มและดูสดใส ก็เขากำลังอยู่ในช่วงอินเลิฟ อะไร ๆ มันก็ดูดีไปเสียหมด

        “ก็ปกติป้ะ พี่ก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแกไม่สังเกตเอง” นักรบตอบตาใสทั้งที่เขาเปลี่ยนไปในสายตาของทุกคน

        “ปกติมาก” เอมอรลากเสียงยาว พลางบึนปากมองบนด้วยความระอาพี่ชาย

        “เออ...ยัยอรจะว่าไปพี่เคยเจอกับน้ำส้มมาก่อนหรือเปล่า มันรู้สึกว่าเหมือนเคยเจอ” บางอย่างที่เขานั่งนึกมาตลอดเส้นทาง แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ความคุ้นเคยแต่ไม่อาจรู้ได้ว่าคุ้นเคยจากที่แห่งหนใด ทำให้ต้องเอ่ยถามน้องสาวด้วยความใคร่รู้

        “พี่รบถามทำไม?” แต่คำถามนั้นกลับทำเอาเอมอรถึงกับชะงักชั่วครู่ เมื่อเธอคือผู้กุมความลับในอดีตไว้ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะบอกใครก็ลำบากใจ ได้แต่เก็บงำมันไว้ในอก เพราะไม่อยากให้ใครเจ็บปวดเมื่อต้องรับรู้ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้ดี และเธอหวังว่ามันจะราบรื่นตลอดไป ทุกฝ่ายมีความสุขสมหวัง ทำได้เพียงย้อนถามพี่ชายลองเชิงเท่านั้น

        “ก็ไม่มีอะไรแค่พี่รู้สึกคุ้นเฉย ๆ เลยถาม” เมื่อคำตอบของน้องสาวไม่เป็นอย่างที่คิด เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ให้มากความ

        “คิดมากนะพี่รบ ไปกินข้าวกันป่านนี้แม่รอนานแล้ว” เอมอรก็ยังไม่กล้าที่จะเปิดเผย ได้แต่มองหน้าพี่ชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสงสารและเห็นใจ แต่ก็ไม่กล้าจะพูดออกไปให้รับรู้ความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน ตัดสินใจบ่ายเบี่ยงความคิดของนักรบ เธอรู้สึกกลัวว่าเมื่อพี่ชายและเพื่อนรับรู้มันจะทำให้พวกเขาแตกแยก ทั้งที่กำลังเติมความรักให้กันและกันอย่างสวยงาม

        “แต่พี่รู้สึกคุ้นจริงนะอร”

        “ไป ๆ คิดมากพี่น่ะ สมองยังได้รับการกระทบกระเทือนอยู่ใช่ไหม ทำไมชอบคิดเยอะ”

        “หรือพี่คิดมากจริง ๆ”

        “ใช่แหละ ไปกินข้าวกันดีกว่า”

        ขณะที่เอมอรและนักรบจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน เขาก็ยังคงสงสัยในความรู้สึกของตัวเอง จนเอมอรนึกหวั่นได้พูดตัดบทสนทนา บ่ายเบี่ยงสิ่งที่พี่ชายกำลังสงสัยด้วยการลากแขนเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่มีพ่อแม่รออยู่ ไม่ใช่ว่าเอมอรมีความสุขกับสิ่งที่ต้องปิดบัง เธอเหนื่อยมาตลอดห้าปี เหมือนคนที่กำลังหักหลังเพื่อนรักและพี่ชายไปพร้อมกัน แต่ด้วยความรักและผูกพันที่เธอมีให้กับคนทั้งสอง ก็กลัวว่าพวกเขาจะเสียใจ หวังไว้เพียงว่าหากพวกเขาได้มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน มันอาจจะทำให้คนทั้งสองเปลี่ยนความคิดและความรู้สึกไป ง่ายต่อการให้อภัยกันก็ได้ นั่นคือสิ่งที่เอมอรเฝ้าหวังมาตลอด