มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เมื่อเห็นท่าทางคลั่งของฉินเฉาอยู่ในอากาศ แก๊งพี่น้องแสยะยิ้ม และหยิบเอาวิทยุสื่อสารออกมาจากกระเป๋าเหลียวชาชา

“ฉันยอมรับว่านายแข็งแกร่งกว่า” เสียงของเขาเผยความรู้สึกพอใจจนอดไว้ไม่อยู่ “แต่แกมันโง่ที่ทิ้งเหลียวชาชาไว้ข้างหลัง ฉันดัดแปลงยักษ์ตกตึกนี้ไว้แล้ว ครั้งหน้าที่เราพบกัน ฉันเกรงว่าจะเป็นในนรก”

จากนั้นก็ทิ้งวิทยุสื่อสารลงพื้น และกระทืบมันเป็นชิ้นๆ

“ลาก่อน!”

เสียงดังผ่านออกมาจากวิทยุสื่อสารของฉินเฉา และจากนั้นก็เงียบไป เขามองพร้อมกับกัดฟัน ได้แค่มองดูวิธีที่แก๊งลักพาตัวนำเหลียวชาชาไป โชคไม่ดี เขา หยูลู่ และคนอื่นต่างพากันอยู่ที่จุดสูงสุดของยักษ์ตกตึกนี้พอดี

“เป็นอะไรเหรอ?” หยูลู่เห็นฉินเฉาเงียบไปเลยถาม เธอไม่ได้มีสายตาเหมือนกับฉินเฉาที่จะมองเห็นบางสิ่งได้ชัดเจนในระยะ 50 เมตร แต่จากอารมณ์ของฉินเฉา หยูลู่ก็พอจะเดาได้ไม่มากก็น้อยว่าเกิดอะไรขึ้น

“ชาชาน้อยถูกจับตัวไป!” คำพูดไม่กี่คำของฉินเฉาทำให้หยูลู่สะท้าน

“ยิ่งกว่านั้นยักษ์ตกตึกนี้ยังถูกวางยาไว้ ฉันกลัวว่ามันจะดิ่งลงพื้นทั้งอย่างนี้เลย”

“อะไรนะ!” หยูลู่กลัว ครั้งนี้หัวใจของเธอแทบเต้นออกจากอก “ฉินเฉา อย่าล้อกันเล่นแบบนี้นะ! ฉันกลัว!”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น!” ฉินเฉาส่ายหัวอย่างจำยอม “เธอจะรู้ในอีกไม่นาน”

“ไม่นาน? ไม่นานฉันจะตกไปตาย!” หยูลู่แทบบ้า เรื่องแบบนี้มันบ้าจริงๆ และเธอกลัวจนขวัญหาย

“ผ่อนคลาย ฉันไม่ให้เธอตายหรอก” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยิ้ม และยื่นแขนออกไป พร้อมกับเสียงกริ๊ก เซฟตี้บาร์ก็ถูกเขาผลักขึ้นไปข้างบน

ในเวลานี้ ฉินเฉายังนั่งอยู่ในที่นั่งที่สูงจากพื้น 50 เมตร โดยไม่มีตัวช่วยเรื่องความปลอดภัยเลย

“พระเจ้า! นาย นายบ้าไปแล้วเหรอ!” ไม่ใช่แค่หยูลู่ คนข้างๆ ก็กลัวเหมือนกัน

ฉินเฉาไม่ตอบ เขากระโดดขึ้นไป และยืนอยู่บนที่นั่ง ยืนอยู่ที่จุดที่สูงที่สุด

เมื่อเห็นฉินเฉายืนขึ้น คนอื่นๆ เริ่มสั่น ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ไม่ใช่ฉินเฉาแต่เป็นพวกเขา

“ฉินเฉา อย่าบ้าน่า! นั่งลง!” หัวใจของอู๋ซิ่นแทบกระโดดออกมา เธอกุมหน้าอกเธอไว้ และร้องออกมา

นักเรียนทุกคนต่างพากันตะโกนใส่เขา บอกให้เขานั่งลง พวกเขาคิดจริงๆ ว่าฉินเฉาบ้าไปแล้ว มีแค่หลี่เจ๋ออันที่ทำตาโตเป็นประกาย สบถในใจว่า ‘ไอ้เวร รีบๆ ตายไปเลย รีบโดดลงไป!’

ปีนขึ้นไปที่เครื่องเล่นนี้ และหยุดบนจุดที่สูงที่สุด ฉินเฉาเรียกโซ่จับวิญญาณออกมาจากแหวน เขาหายใจเข้าลึกๆ และเหวี่ยงโซ่ไปที่ตำแหน่งของเสาที่สูงที่สุด

พร้อมเสียง ป๊อป ดังมาให้ได้ยิน โซ่ก็อยู่ใต้การควบคุมของฉินเฉาอย่างเต็มตัว ราวกับแขนของเขา ซึ่งพันรอบเสานั้นไว้อย่างแน่นหนา

ในเวลานี้ ทันใดนั้นโซ่ก็สั่น เครื่องจักรใต้ร่างฉินเฉา พร้อมเสียงดัง ทันใดนั้นก็เริ่มตกลงด้วยความเร็วสูง

“อ๊า!” กลุ่มคนร้องออกมาอย่างแตกตื่น มีแค่หยูลู่ที่รู้ถึงความกลัวที่แท้จริง คนอื่นๆ ไม่รู้ว่าเครื่องเล่นนี้ถูกวางยาไว้แล้ว และพวกเขากำลังจะไปนรก

เพราะโซ่ขังวิญญาณของเขา ฉินเฉายังอยู่ จู่ๆ โซ่ขังวิญญาณก็ยืดออก เท้าของเขาเหยียบลงไปบนเสา ขณะที่ร่างของเขาราวกับพายุ ไล่ตามเครื่องเล่นอย่างรวดเร็ว

“ฉินเฉา!” หยูลู่หมดหวัง ออกซิเจนในปอดของเธอแทบไหลออกมาหมด ทำให้เธอหายใจไม่ออก และหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ในตอนนี้เอง ร่างของผู้ชาย ทันใดนั้นก็ปรากฏขึ้นในใจเธอ เมื่อคิดเรื่องเขา เธออดไม่ได้ ตะโกนออกมาเสียงดัง

“ฉันอยู่นี่!” เสียงที่คุ้นเคยดังมา หยูลู่ทันใดนั้นก็จ้องมองด้วยตาลูกโตของเธอ เธอหันหัวไป และเห็นฉินเฉากำลังจับที่นั่งไว้ด้วยมือหนึ่งข้างขณะที่อีกข้างถือโซ่สีดำไว้ เขานั่งยองๆ อยู่ข้างเธอ

ความเร็วของยักษ์ตกตึกเร็วมาก เมื่อเครื่องผ่านเส้นระวัง ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลง ครั้งนี้ ทุกคนเข้าใจแล้วว่าเครื่องเล่นนี้พัง

พวกเขาคิดเรื่องเดียวกัน ในระยะ 10 เมตรที่สูงจากพื้นนี้ เครื่องนี้จะต้องพุ่งชนพื้นอย่างรวดเร็วแน่

ในจังหวะเดียวกัน ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และความตาย ยมทูตในชุดคลุมไร้แขนสีดำ กำลังยืนอยู่เหนือเครื่องเล่นนี้ ชี้เคียวในมือมาที่ทุกคน

“แม่จ๋า! หนูยังไม่อยากตาย!” หลี่เจ๋ออันทนไม่ไหวร้องออกมา พร้อมน้ำเปียกๆ ที่หว่างขา

หยูลู่ก็มองไปที่ฉินเฉาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน บางที แบบนี้คงดีกว่าที่พวกเธอตายด้วยกัน

“ฉันกำลังจะตาย? ....” อู๋ซิ่นมองไปที่ฉินเฉาอย่างว่างเปล่า และพึมพำออกมา

“ฉันไม่ปล่อยเธอตายหรอกน่า!” ฉินเฉายืนขึ้น และกระโดดขึ้นไปพร้อมกับดึงโซ่ด้วยมือหนึ่ง และอีกมือหนึ่งดึงเครื่องเล่นที่กำลังตก

“หยุด!” ทันใดนั้นเขาก็คำรามออกมา โซ่จับวิญญาณทันใดนั้นก็สั่น และจากนั้นก็หยุดยืด กลายเป็นตึงเปรี๊ยะ

ตามแขนของฉินเฉาเป็นเส้นตรง ร่างของเขาอยู่กลางอากาศ ใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดดึงเครื่องเล่นที่อยู่ใต้เขานี้ ถ้าเขาไม่ได้ฝึกพระสูตรหัวใจเพชร ด้วยความแข็งแกร่งที่เขามี เพียงแค่ความเร็วที่ตกลงของเครื่องเล่นนี้ก็อาจกระชากเขาเป็นสองชิ้น

แม้ว่าจะรวมพระสูตรหัวใจเพชรเข้าไป ร่างของฉินเฉาก็ยังสั่นราวกับกำลังถูกรถไฟลาก ทำให้เขารู้สึกเจ็บจนแทบฉีกขาด แต่เขาอดทนไว้ พร้อมกับคำรามออกมา ทันใดนั้นแขนของเขาก็เปลี่ยนเป็นกรงเล็บ โซ่จับวิญญาณภายใต้การควบคุมของเขา ก็ลากเขาขึ้นไปจากแรงดึงของเครื่องเล่น

ในตอนนี้ ฉินเฉาก็ประสบความสำเร็จแล้ว! เขาเหมือนกับถูกแขวนอยู่ ถือเครื่องเล่นที่กำลังตก และช่วยเหลือชีวิตของทุกคน

เครื่องเล่นสั่น และทำให้หัวใจของทุกคนกระตุก พวกเขาเริ่มสงบลง ทุกคนรอด และร้องออกมาด้วยความสุข

‘เขาทำได้จริงๆ!’ หยูลู่ดีใจอย่างเหลือล้น ขณะที่มหัศจรรย์ใจไปกับฉินเฉาพร้อมๆ กัน ‘เหมือนว่าเรื่องที่ไม่สามารถเป็นไปได้ ถูกฉินเฉาทำสำเร็จ เขาเป็นใครกันแน่!’

อู๋ซิ่นไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน เรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงสำหรับเธอ แม้ว่าเธอจะรู้ว่าฉินเฉาทรงพลัง อู๋ซิ่นก็ไม่คิดว่าเขาจะดุร้ายได้ขนาดนี้! นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้แล้ว!

‘ไม่แปลกที่ท่านอาจารย์จะติดต่อกับเขา บางทีพวกเขาอาจเป็นคนที่อาศัยอยู่อีกโลก!’ อู๋ซิ่นคิด

ฉินเฉาเป่าลมออกจากปาก กดความเจ็บปวดไว้ข้างใน เขาค่อยๆ ยืดโซ่ และค่อยๆ พาเครื่องเล่นลงพื้น เมื่อเครื่องเล่นแตะพื้นด้วยเสียงดัง หัวใจของผู้คนที่ยังแขวนอยู่ก็ตามลงมาถึงพื้น

คนที่รออยู่ด้านข้าง กำลังรอเพื่อน หรือว่าคนรัก ร้องไห้ออกมา และจากนั้นพวกเขาก็พุ่งเข้ามากอดคนที่รอดชีวิต

“รอฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปช่วยชาชา!” ฉินเฉาไม่มีเวลามารอให้คนมาขอบคุณเขา เขาพูดอย่างนี้กับหยูลู่ พร้อมกับจับและหดโซ่ขังวิญญาณให้สั้นลง ร่างของเขาราวกับกำลังนั่งอยู่ในลิฟต์ ด้วยความต้องการของเขา เขาก็ถูกดึงกลับขึ้นไปในอากาศ

“ฮ่าห์!” ด้วยน้ำเสียงต่ำ ฉินเฉาพลิกร่างของเขาไปตามโซ่ที่หดกลับ และขึ้นไปที่ส่วนบนของเสา

เขาเก็บโซ่คืน ยืนอยู่สูง 50 เมตรในอากาศ เขาเพ่งสายตาและมองอย่างเย็นชาไปที่ทุกสิ่งที่อยู่ข้างล่าง

สวนสนุกเต็มไปด้วยผู้คน มันจึงวุ่นวายอย่างมาก เขาเห็นหลิวชาง และซ่างกวนหยางสองสาวสวย ที่กำลังนั่งอยู่บนไวกิ้งน้ำ น้ำสาดไปบนเสื้อผ้า ทำให้รูปร่างนาฬิกาทรายของพวกเธอเผยออกมา มันน่าดึงดูด และจับสายตาอย่างยิ่ง

แต่ฉินเฉาไม่มีเวลาที่จะมาชื่นชมสาวงาม ดวงตาของเขาราวกับเรดาร์ รีบตรวจตราทุกสิ่งในสวนสนุก

ไม่นาน เขาก็พบเหลียวชาชา สาวน้อยยังคงไม่ได้สติ ถูกชายชุดดำแบกเข้าไปในรถนิสสัน

รถคันนั้นจอดอยู่ที่ประตูหลังสวนสนุก มันพร้อมจะออกตัวแล้ว

“ชาชาน้อย รอก่อนนะ!” ฉินเฉาแสยะยิ้ม เขาเรียกจักรยานของเขาออกมาจากแหวนและขี่มัน

“ไม่เจอกันนานนะเจ้าหนู...” ฉินเฉาราวกับสัมผัสกับภรรยา เคาะเบาๆ ไปที่จักรยาน GPS ที่จักรยานทันใดนั้นก็เปิดขึ้น มันแสดงจุดสีแดงเล็กๆ ซึ่งตรงกับตำแหน่งของรถนิสสันสีดำคันนั้น

“การแก้ไขของโรซี่กับจักรยานคันนี้สุดยอดจริงๆ!” ฉินเฉาถอนหายใจ เขาตั้งจุดหมายไปที่นิสสันสีดำคันนั้น จากนั้นก็ออกตัว กระโดดลงไปจากเสาสูง 50 เมตร

ตรงหน้าฉินเฉา มีรางของโรลเลอร์โคสเตอร์อยู่ ฉินเฉาขี่ไปบนรางราวกับสายลม ล้อเคลื่อนไปตามเส้นทาง ทิ้งไว้แต่ประกายไฟที่ถูกปล่อยออกมาจากการเคลื่อนที่ความเร็วสูง

ในตอนนี้ โรลเลอร์ทันใดนั้นก็มาและไล่จักรยานของฉินเฉาจากข้างหลัง ผู้คนบนโรลเลอร์พากันงง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นบางคนขี่จักรยานบนรางเหล็ก และมีความเร็วมากกว่าโรลเลอร์

แต่ก็เกิดขึ้นไปแล้ว ชายคนนั้นในชุดคลุมยาวที่กระพืออยู่ข้างหลังเขา ยังคงปั่นจักรยานเก่าๆ ตรงหน้าโรลเลอร์ ไม่ว่าจะกลับหัวหรือหมุนตัว ชายคนนั้นก็ยังคงเร็ว ความเร็วของเขายังเร็วกว่าโรลเลอร์อยู่ 0.7 หรือ 0.8 เท่านี่แหละ

ทันใดนั้นในจุดกลับตัวจุดหนึ่ง พร้อมด้วยเสียงวู้วววว ฉินเฉาก็ดึงจักรยานของเขาออกจากราง

โรลเลอร์คำรามตามหลังเขาพร้อมกับเสียงคำรามของสายลม

ฉินเฉาลงจอดที่กึ่งกลางสระของเครื่องเล่นไวกิ้งน้ำ จักรยานของเขาราวกับเรือ แม้จะแล่นผ่านผิวน้ำ แต่ก็ยังคงเร็วอยู่

หลิวชางและซ่างกวนหยานกำลังนั่งอยู่บนเรือคายัค ซึ่งเพิ่งถูกน้ำสาดใส่ และร้องออกมาอย่างมีความสุข ทันใดนั้น ก็เหมือนกับมีพายุพัดมาข้างพวกเธอ พวกเธอเห็นชายในชุดดำกำลังขี่จักรยาน ราวกับกำลังใช้เวทมนตร์ วิ่งบนผิวน้ำ ทำให้น้ำสาดใส่หน้าพวกเธอ

“พระเจ้า! นั่นอะไรน่ะ!” หลิวชางตกใจ ขณะที่ซ่างกวนหยานตกใจยิ่งกว่า

“เขาเหมือนกับหนุ่มหล่อที่ถามขนาดบราของเธอ!”

“เป็นไปไม่ได้! เขาเล่นกลแบบนั้นเป็นด้วยเหรอ!”

“หรือว่าน้ำนี้จะตื้น?” ซ่างกวนหยานจริงจัง และเอียงตัวไปข้างหน้า จุ่มมือลงไปในน้ำเพื่อทดสอบระดับความลึก

ใครจะรู้ ว่าจู่ๆ เรือคายัคจะเสียสมดุล สองสาวพากันร้องออกมา ตกลงไปในน้ำเสียงดังตูม

สระนี้ไม่ตื้นเลย มันแทบจะมิดคอสองสาว หลังจากตะกายอยู่หลายครั้ง ไลฟ์การ์ดก็พุ่งเข้ามาและช่วยสาวสวยที่เหมือนไก่ตกน้ำนี้ไว้

“ไม่อยากจะเชื่อ...” ซ่างกวนหยางที่คลุมตัวด้วยผ้าขนหนู ยังคงไม่หายกลัวเหมือนกับหลิวชาง “สุดหล่อที่อยากจีบเธอนั่น เขาเป็นใครกันแน่!”

หลิวชางย่นคิ้ว ดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง....

จบตอน