# เมฆา สืบสู้ผี
*ซีรีส์: สมุดบันทึกมรณะ*
*ตอนที่ 3: กระซิบจากตัวหนังสือ*
คืนเดียวกัน อพาร์ตเมนต์เก่าของเมฆา
เมฆานั่งอยู่หน้าสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่วางเด่นบนโต๊ะไม้เก่า โน้ตสั้นๆ ที่แนบมาเขาทิ้งลงถังขยะไปแล้ว แต่ยังจำประโยคได้ชัดเจน
ห้องเงียบ มีแต่เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างเบาๆ
เมฆาไม่ได้แตะสมุดทันที เขานั่งมองมันอยู่นานเกือบชั่วโมง
ความหนาวเย็นแผ่ออกมาจากปกหนังราวกับมันเป็ก้อนน้ำแข็ง
ในที่สุดเขาก็ค่อยๆ ยื่นมือไปเปิดหน้าที่หนึ่งอย่างระวังสุดชีวิต
ตัวหนังสือลายมือสวยแปลกตาเขียนไว้ว่า
“ถึงเมฆา
ยินดีที่นายเปิดสมุดเล่มนี้
นายเป็นักเขียนคนต่อไปที่ฉันรอคอยมานาน”
เมฆาปิดสมุดลงทันที หายใจหอบ
เขาไม่ใช่นักเขียน แต่สมุดรู้ชื่อเขา
และรู้ว่าเขาจะเปิด
เช้าวันถัดมา ห้องประชุมกองปราบ
ริต้าและนิชานั่งหน้าซีดฟังเมฆาเล่าเื่สมุดที่มาอยู่บนโต๊ะเขา
ริต้าพูดเสียงเข้ม “นายไม่ควรเปิดเด็ดขาด!”
เมฆาพยักหน้า “ฉันรู้ แต่ถ้าเราไม่รู้ว่ามันเขียนอะไรต่อ เราจะหยุดมันไม่ได้”
นิชาเปิดแล็ปท็อป โชว์ผลวิเคราะห์สมุดจากร้านเก่าเพิ่มเติม
“หมึกที่ใช้เขียนเป็สูตรเก่า มีส่วนผสมของแกลลัส (หมึกเหล็กจากผลไม้) ผสมสารหนูเล็กน้อย และ… โปรตีนจากเืมนุษย์ที่ย่อยสลายไปเกือบหมด แต่ยังตรวจพบได้”
ริต้าถาม “เืใคร?”
นิชาตอบ “ยังจับคู่ DNA ไม่ได้ เพราะเก่าเกินไป แต่ฉันเจอเอกสารเก่าในหอจดหมายเหตุ มีบันทึกว่าหลวงปกรณ์ นักเขียนเ้าของร้านเคยกรีดเืตัวเองผสมหมึก เพื่อให้ ‘ตัวหนังสือมีพลัง’ เขาเชื่อว่าความกลัวของผู้อ่านจะทำให้เื่ราวเป็จริง”
เมฆาพูดเบาๆ “มันไม่ใช่ความเชื่อ มันเกิดขึ้นจริง”
ริต้าตัดบท “แล้วตอนนี้สมุดเขียนถึงนายแล้ว?”
เมฆาพยักหน้า “มันรู้ชื่อฉัน และบอกว่าฉันเป็ ‘นักเขียนคนต่อไป’”
นิชาขมวดคิ้ว “นายไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยใช่ไหม?”
เมฆาส่ายหัว “ยัง”
แต่ในใจเขาเริ่มรู้สึกถึงมัน
ความกลัวลึกๆ ที่เขาเก็บซ่อนมานาน ความลับที่เขาไม่เคยบอกใครแม้แต่ริต้าหรือนิชา
เริ่มคืบคลานขึ้นมา
บ่ายวันนั้น ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์
นิชาเอาแผ่นกระจกใสวางทับสมุดของเมฆา แล้วใช้กล้องถ่ายภาพ macro ทุกหน้าโดยไม่แตะสมุดโดยตรง
เธอซูมดูหน้าที่สอง
ตัวหนังสือเริ่มปรากฏเพิ่มขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังเขียนตัวเอง
บรรยายชีวิตเมฆาในวันนี้แบบละเอียด
ั้แ่ตอนเช้าที่เขาตื่นมา ดื่มกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล
การสนทนากับริต้าและนิชาในห้องประชุม
จนถึงตอนบ่ายที่เขานั่งมองสมุดในห้องทำงาน
นิชารีบเรียกเมฆาและริต้ามาดู
ทั้งสามยืนจ้องจอไม่พูด
ตัวหนังสือยังเขียนต่อไปช้าๆ
บรรยายว่าตอนนี้ “เมฆากำลังยืนดูตัวหนังสือที่เขียนตัวเองด้วยความกลัว”
ริต้าตัวสั่น “มันรู้ทุกอย่างแบบเรียลไทม์”
เมฆาพูดเสียงแหบ “มันไม่ได้แค่รู้ มันกำลังดึงความกลัวของฉันออกมา”
นิชาถาม “นายกลัวอะไร?”
เมฆาไม่ตอบ เขาแค่มองสมุดนิ่ง
ค่ำวันนั้น อพาร์ตเมนต์เมฆา
เมฆานั่งหน้าสมุดอีกครั้ง คราวนี้เขาวางปากกาไว้ข้างๆ
เขาไม่ได้ตั้งใจจะเขียน
แต่ความอยากรู้และความกลัวผสมกันทำให้มือเขาค่อยๆ หยิบปากกาขึ้นมาเอง
เขียนประโยคสั้นๆ ลงไปในหน้าใหม่
“ฉันไม่กลัวนาย”
ตัวหนังสือปรากฏทันทีใต้ประโยคของเขา ด้วยลายมือเดิม
“จริงเหรอ?
แล้วทำไมนายถึงกลัวความลับเื่นั้นจะถูกเปิดเผย?”
เมฆาตัวแข็ง
ความลับที่เขาเก็บมานานหลายปี
เื่ที่เขาเคยทำผิดพลาดใหญ่ในอดีต เื่ที่ทำให้คนหนึ่งตาย และเขาไม่เคยบอกใคร
เริ่มถูกตัวหนังสือเขียนออกมาทีละคำ
ช้าๆ แต่ชัดเจน
เมฆารีบปิดสมุดลง หายใจหอบหนัก
เขาโทรหานิชาทันที
“นิชา… มันเริ่มเขียนความลับของฉันแล้ว”
ปลายสายเงียบครู่หนึ่ง
เสียงนิชาแหบแห้ง “เมฆา… นายเขียนอะไรลงไปไหม?”
เมฆาตอบ “แค่ประโยคเดียว”
นิชาถอนหายใจยาว “อย่าเขียนเพิ่มเด็ดขาด มันเหมือนการให้อาหารมัน”
แต่เมฆารู้ดีว่ามันสายไปแล้ว
กล้องตัดไปที่ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ คืนเดียวกัน
นิชานั่งเฝ้าสมุดอีกเล่มที่เก็บจากร้านเก่า ภายใต้กล้องวงจรปิดและแผ่นกระจกหนา
เธอไม่ได้เปิดอ่าน
แต่บนจอมอนิเตอร์ที่เชื่อมกล้อง macro
ตัวหนังสือในสมุดเล่มนั้นเริ่มเขียนตัวเองเพิ่มขึ้นช้าๆ
บรรยายถึง “แพทย์หญิงคนหนึ่งที่กำลังเฝ้าสมุดด้วยความกลัว”
และเริ่มเขียนชื่อ
“นิชา…”
นิชาปิดจอทันที มือสั่นเทิ้ม
เธอหยิบโทรศัพท์โทรหาเมฆา แต่สายไม่ติด
แล้วไฟในห้องแล็บกระพริบสองสามครั้ง
กล้องตัดกลับไปที่ห้องเมฆา
สมุดบนโต๊ะเปิดค้างเอง
หน้าที่เมฆาเพิ่งเขียนประโยคสั้นๆ
ตอนนี้เต็มไปด้วยตัวหนังสือลายมือเดิม
เขียนถึงความลับของเขาแบบละเอียดยิบ
และจบด้วยประโยคสุดท้าย
“คืนนี้… นายจะตายเหมือนคนก่อนๆ
เพราะนายไม่สามารถหนีจากความกลัวของตัวเองได้”
เมฆายืนนิ่งหน้าสมุด
ความหนาวเริ่มต้นจากปลายนิ้ว
แล้วค่อยๆ ลามขึ้นแขน...?!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
