ตอนที่ 3 เริ่มใช้แอปหาคู่
หลังจากที่ เมลิสา ริต้า และ พอลล่า แยกย้ายกันกลับบ้านในเย็นวันนั้น บรรยากาศที่คาเฟ่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของ เมลิสา ระหว่างเดินกลับบ้าน เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงบทสนทนาในวันนั้น โดยเฉพาะประโยคแซวเล่นๆ ของ
พอลล่า ที่ว่า
"ถ้าจะให้ดี เธอก็ต้องหาแฟนมาช่วยคลายเหงาแล้วล่ะ!"
เมลิสา เดินเข้าห้องของตัวเอง ทิ้งตัวลงบนโซฟาพร้อมกับถอนหายใจยาว เธอมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังลับขอบฟ้า ความเงียบทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตกลับมาสู่จังหวะที่ช้าลงอีกครั้งหลังจากงานยุ่งๆ มาทั้งวัน
สองวันที่ผ่านมาหลังจากวันนั้น ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำงานของตัวเอง ริต้า กลับไปวุ่นวายกับการจัดการเอกสารในการจ้างงานของลูกค้า พอลล่า ยังคงเดินหน้าโปรเจกต์ใหม่อย่างกระตือรือร้น ส่วน เมลิสา ก็ยุ่งอยู่กับการคิดไอเดียคอนเทนต์ใหม่ๆ เพื่อตอบโจทย์ผู้ติดตามของเธอแม้จะไม่ได้ติดต่อกัน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอก็ไม่ได้ห่างเหิน
สำหรับ เมลิสา แม้เธอจะจดจ่ออยู่กับงาน แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงบทสนทนาในแอปหาคู่กับ นธีร์ ในวันนั้น การพูดคุยที่สั้นและเรียบง่ายกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกใจตัวเองที่ยังจำมันได้
เย็นวันนั้นหลังจากที่ เมลิสา เสร็จงานและกำลังพักผ่อนอยู่บนโซฟาพร้อมกับชาแก้วโปรดโทรศัพท์ของเธอสั่นเบาๆ ข้อความจากแอปหาคู่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ชื่อของ นธีร์ ปรากฏขึ้นพร้อมข้อความที่ว่า
"สวัสดีครับคุณเมลิสา…วันนี้เป็ยังไงบ้างครับ? สะดวกคุยหรือเปล่าครับ"
เมลิสา ยิ้มเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างในใจเธอเริ่มก่อตัวขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบกลับ
"วันนี้งานเยอะเหมือนกันค่ะ แต่ก็ผ่านไปได้ คุณล่ะคะ?"
การสนทนาเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองพูดคุยกันถึงเื่ทั่วไป เช่น งานที่ทำ อาหารที่ชอบ และกิจกรรมยามว่าง บทสนทนาเป็ไปอย่างผ่อนคลายและธรรมชาติ มีมุกตลกเล็กๆ ที่ทำให้ทั้งสองหัวเราะ เช่น เมลิสา ที่แซวนธีร์ว่า
"ทำงานดึกขนาดนี้คุณแอบเป็แบทแมนหรือเปล่าคะ?"
นธีร์ หัวเราะและตอบกลับด้วยมุกของเขา
"ถ้าเป็แบทแมน ผมคงต้องหาคนช่วยเหมือนโรบินแล้วล่ะครับ สนใจไหม?"
เมลิสา หัวเราะออกมาเสียงดัง แม้จะเป็การสนทนาเพียงผ่านแอป แต่เธอก็รู้สึกถึงความเป็กันเองที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย บรรยากาศในห้องที่เคยเงียบเหงากลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น
การพูดคุยครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสนทนาเพื่อฆ่าเวลา แต่เป็่เวลาที่ทำให้ทั้งสองเริ่มเปิดใจและเป็ตัวของตัวเองโดยไม่รู้ตัว บทสนทนาเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่
หลังจากการสนทนากับ นธีร์ ในแอปหาคู่จบลงไปชั่วคราว เมลิสา ก็เปลี่ยนมาสไลด์หน้าจอมือถือเข้าสู่แชทกลุ่มของเธอ ริต้า และ พอลล่า ก็เริ่มจะส่งข้อความเข้ามาแซวเล่น โดยเฉพาะหลังจากที่พวกเธอรู้ว่า เมลิสา เริ่มคุยกับใครบางคนในแอปหาคู่
พอลล่า:
"ยัยเม์! ไหนๆ มาเล่ามา ใครคือผู้โชคดีที่ได้คุยกับดาวเด่นอย่างแก?"
ริต้า:
"ใช่เลย เล่ามาให้หมด! หล่อไหม? งานดีหรือเปล่า? หรือแค่ผ่านมาให้เธอฆ่าเวลา?หรือว่าจะเป็ผู้ชายที่แก่ทักไปหาที่คาเฟ่วันนั้นใช่หรือเปล่า"
เมลิสา อ่านข้อความแล้วกลอกตาเบาๆ เธอพิมพ์ตอบไปอย่างขอไปที
"ไม่มีอะไรหรอก แค่คุยเล่นๆ แกสองคนอย่าคิดมากได้ไหม"
แต่คำตอบนั้นไม่ได้ช่วยหยุดความอยากรู้ของเพื่อนๆ เลยแม้แต่น้อย พอลล่า พิมพ์กลับมาอย่างรวดเร็ว
"คุยเล่นๆ งั้นเหรอ? แต่ดูเหมือนแกจะยิ้มออกทุกครั้งที่แชทกับเขานะฉันเดาถูกใช่ไหม!"
ริต้า:
"ใช่! อย่าคิดว่าเรามองไม่ออกนะ เดี๋ยวนี้ดูสดใสขึ้นผิดปกติเลยและ content ที่แกสร้างก็มีชีวิตชีวามากขึ้นแสดงว่าแกกำลังมีความรักแน่ๆใช่หรือเปล่าบอกมาซะดีๆ!"
เมลิสา ส่ายหัวพลางหัวเราะ เธอรู้ว่าเพื่อนๆ ของเธอแค่แซวเล่นเพื่อความสนุก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับด้วยข้อความที่กวนๆ
"แกสองคนคิดไปเองทั้งนั้น ฉันก็แค่คุยแก้เหงาเฉยๆ คนเราต้องมีชีวิตชีวาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ทำงานจนเหี่ยวเหมือนพวกแก!"
พอลล่า:
"อ้าว! ว่าเราเหี่ยวได้ยังไงยะ! เราน่ะเป็ดอกไม้ที่เบ่งบานในทุกสถานการณ์!"
ริต้า:
"ใช่! และถ้าดอกไม้สองดอกนี้ไม่ถามแก แกก็จะไม่เล่าอะไรเลยใช่ไหมห๊ะ!!!...ยัยเพื่อนรัก?"
เมลิสา อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างขึ้น เธอพิมพ์ตอบกลับไป
"เล่าอะไรล่ะ? ก็ไม่มีอะไรจะเล่า ถามจริง ถ้าฉันบอกว่าเขาหล่อจนต้องร้องว้าว พวกแกจะเชื่อไหม?"
พอลล่า:
"หล่อจนต้องร้องว้าว! โอ๊ยยย แกพูดแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เราอยากเห็นหน้าเขาแล้วสิ!"
ริต้า:
"ใช่! ถ่ายสกรีนแชทมาเดี๋ยวนี้! เราจะได้ช่วยวิเคราะห์ว่าเขาใช่คนที่เหมาะกับเธอไหม"
เมลิสา หัวเราะลั่น เธอพิมพ์กลับไป
"แกสองคนอย่าเพิ่งไปไกลขนาดนั้นเลย! ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ"
แม้จะเป็การแซวเล่นกัน แต่บทสนทนาในกลุ่มนี้กลับทำให้ เมลิสา รู้สึกอบอุ่น เธอรู้ว่าเพื่อนๆ ของเธอเป็ห่วงและอยากให้เธอเจอคนที่ใช่จริงๆ ขณะที่เธอกำลังพิมพ์ตอบแชทกลุ่ม มืออีกข้างก็เลื่อนดูข้อความในแอปหาคู่จาก นธีร์ ไปด้วย เธออดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งความสัมพันธ์นี้ก้าวหน้าไป เพื่อนๆ ของเธอจะต้องตื่นเต้นจนกรี๊ดแน่ๆ เมลิสา ยังคงพิมพ์ข้อความตอบเพื่อนๆ ในกลุ่มด้วยท่าทางกวนๆ โดยพยายามทำให้บรรยากาศในกลุ่มยังคงสนุกสนานและไม่จริงจังเกินไป เธอไม่อยากให้เพื่อนๆ คิดว่าเธอกำลังจะจริงจังกับการคุยในแอปหาคู่นี้ เพราะจริงๆ แล้ว เธอแค่กำลังลองดูว่ามันจะไปได้ไกลแค่ไหนไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นมากมาย
เมลิสา:
"อ่ะๆ อย่าเพิ่งด่วนสรุปนะ แค่คุยกันเล่นๆ เอง เขาก็แค่คนที่มีความสามารถในการส่งข้อความได้ดีเฉยๆ"
ริต้าและพอลล่าตอบกลับทันที ไม่รอช้า
พอลล่า:
"เออ...แล้วทำไมแกยิ้มทุกครั้งที่พิมพ์ข้อความกับเขาล่ะ? บอกมาซะดีๆ!"
ริต้า:
"ใช่! แกไม่เคยยิ้มขนาดนี้ั้แ่ที่เรารู้จักกันเลยนะ!"
เมลิสาตอบกลับ
“พวกแกรู้ได้ยังไงว่าฉันยิ้มเวลาตอบแชทของเขาอ่ะ…พวกแกมีตาทิพย์หรือยังไงกัน”
“ก็พวกฉันเป็เพื่อนแกไงและก็สนิทกับแกฉันรู้ว่านิสัยของแกเป็ยังไงฮ่าๆๆอย่าโกหกพวกฉันไม่ได้หรอก”
พอลล่า ตอบ เมลิสายิ้มกว้าง เธอรู้ว่าทั้งสองคนแค่แซวเล่น แต่ก็ไม่อยากให้เื่นี้กลายเป็เื่ใหญ่ไป เธอจึงตอบกลับไปด้วยความขำขัน
เมลิสา:
"เอาเถอะ! แค่คุยกันแก้เหงา อย่าคิดมากเลย นี่... อย่าบอกนะว่าแกสองคนจะทำให้ฉันเครียดได้ด้วย!"
เธอพิมพ์ตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะในใจ เพราะรู้ดีว่าเพื่อนๆ คงแค่แหย่เล่นไปเรื่อยๆ เท่านั้น
พอลล่า:
"โอ๊ย! ไม่ต้องเครียดหรอก แค่บอกมาซะดีๆ ว่าคุยกันไปถึงไหนแล้ว!"
ริต้า:
"ใช่ๆ บอกมาเถอะว่ามีอะไรหวานๆ กันบ้างไหม หรือแค่แชทกันแบบเพื่อน?"
เมลิสา ทำหน้ายุ่งยาก ก่อนจะพิมพ์ตอบไปว่า
เมลิสา:
"บอกแล้วไงว่าแค่คุยเล่นๆ เขาก็เหมือนคนอื่นๆ ที่แชทไปมา ไม่มีอะไรหวานหรอก!"
แต่ในใจของ เมลิสา นั้นกลับรู้สึกว่าอาจจะมีอะไรที่มากกว่านั้นแต่เธอไม่อยากจะยอมรับมันในตอนนี้ เธอแค่สนุกกับการคุยกับ นธีร์ เท่านั้นเอง
ขณะที่ เมลิสา พิมพ์ข้อความกลับไปในกลุ่มเพื่อนๆ เธอก็แอบเหลือบไปมองที่แอปหาคู่บนหน้าจอมือถือ ข้อความจาก นธีร์ ยังคงเด้งขึ้นมาเป็ระยะๆ เธอรู้สึกได้ถึงความสนุกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในบทสนทนา แม้ว่าจะไม่ใช่การพูดคุยที่จริงจังมากนัก แต่การแซวกันเล็กน้อยและการพูดคุยแบบสบายๆ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
เมลิสา:
"เอาล่ะๆ... คุยไปเรื่อยๆ เหมือนเดิมแหละ แค่คุยสนุกๆ ไม่มีอะไรหวานๆ หรอกพวกแกอย่าเพิ่งคาดหวังเลยฉันยังต้องดูอีกยาวไกลว่าแต่งานพวกแกเป็ยังไงบ้าง"
เพื่อนๆในกลุ่มแซวกันไปมาอยู่ไม่นานจนกระทั่ง เมลิสา ตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อคุย และกลับไปสนใจข้อความจาก นธีร์ ที่ยังคงเด้งขึ้นมาอยู่บนหน้าจอมือถือของเธอ
เมลิสานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของตัวเอง มือถือของเธออยู่ในมือ ข้อความจาก นธีร์ ยังคงเด้งขึ้นมาเป็ระยะๆ บางครั้งก็เป็คำถามเกี่ยวกับเื่ทั่วไป บางครั้งก็เป็มุกตลกที่ทำให้เธออดยิ้มไม่ได้
นธีร์:
"ทำไมวันนี้ไม่เห็นโพสต์อะไรเลย? งานยุ่งหรือแค่เบื่อชีวิตเหมือนที่บอก?"
เมลิสา หัวเราะเบาๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
เมลิสา:
"ไม่ได้เบื่อหรอกแค่วันนี้มีแต่เื่งงๆ ติดขัดไปหมดเลย"
นธีร์:
"งั้นก็แสดงว่าไม่ได้ยุ่งกับงานหรอกสิ? เล่าให้ฟังหน่อยสิว่ามีเื่อะไรบ้าง?"
เมลิสา เริ่มรู้สึกว่า บทสนทนานี้กำลังจะไปในทิศทางที่ไม่เหมือนเดิมเธอเริ่มเปิดใจมากขึ้นเล็กน้อย พิมพ์ตอบกลับไป
เมลิสา:
"ก็แค่...พยายามหาทางออกจากสถานการณ์ที่มันยุ่งเหยิงน่ะ"
นธีร์:
"ดูเหมือนว่าคุณจะมีปัญหามากมายเลยนะ"
เมลิสา:
"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกแค่เื่เล็กๆที่ทำให้ต้องคิดเยอะนิดหน่อย"
ทั้งสองเริ่มคุยกันเื่งานและชีวิตส่วนตัวมากขึ้น เมลิสา รู้สึกว่า การพูดคุยกับ นธีร์ มันเริ่มสบายขึ้นเรื่อยๆ ความตึงเครียดจากการสนทนาในตอนแรกเริ่มหายไป เมื่อทั้งสองเริ่มถามถึงกันและกันมากขึ้น
นธีร์:
"แล้วคุณทำงานอะไรเหรอ? ดูเหมือนคุณจะเป็คนที่มีความคิดสร้างสรรค์นะ"
เมลิสา แอบยิ้มก่อนจะตอบกลับไป
เมลิสา:
"ทำคอนเทนต์ออนไลน์น่ะค่ะ ทำงานกับโซเชียลมีเดียส่วนตัวก็เป็อินฟลูเอนเซอร์เล็กๆ ด้วย"
นธีร์:
"โอ้โห น่าสนใจดีนะแล้วงานแบบนี้มันมีความท้าทายยังไงบ้าง?"
เมลิสา รู้สึกว่าเริ่มสนุกกับการตอบคำถามของนธีร์ เขาไม่แค่ถามแบบผิวเผิน แต่ดูเหมือนเขาจะสนใจจริงๆ
เมลิสา:
"มันก็ท้าทายนะ เพราะต้องคิดใหม่ทุกวัน ต้องครีเอทคอนเทนต์ให้ไม่ซ้ำซากแล้วก็ต้องรับมือกับคอมเมนต์ต่างๆของคนดูที่หลากหลาย"
นธีร์:
"ฟังดูแล้วมันเหมือนงานที่ต้องใช้ความคิดเยอะเลยนะ แต่ก็สนุกใช่ไหม?"
เมลิสารู้สึกว่าความสัมพันธ์นี้เริ่มเป็ธรรมชาติขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองเริ่มแซวกันบ้าง เล่นมุกขำๆ ใส่กัน
เมลิสา:
"ใช่ค่ะสนุกมากเลยแต่มันก็เหนื่อยนะ บางทีต้องพยายามทำให้คนดูชอบทุกอย่างที่ทำ"
นธีร์:
"ถ้าเป็ผมคงจะเบื่อไปแล้ว"
เมลิสา:
"หืม?ทำไมล่ะคะ? คุณไม่ชอบความท้าทายหรือ?"
นธีร์:
"ไม่ใช่ไม่ชอบนะ แต่บางทีคนเราก็อยากทำอะไรที่มันง่ายๆ บ้าง"
เมลิสา หัวเราะออกมาดังๆ เธอชอบที่นธีร์สามารถพูดคุยแบบสบายๆได้ไม่ต้องมีพิธีรีตองมากมาย
เมลิสา:
"อ้อ...งั้นคุณคงจะชอบงานที่ไม่ต้องคิดมากใช่ไหม?"
นธีร์:
"ใช่ครับ อะไรที่ไม่ต้องวางแผนเยอะๆ ผมชอบหมด"
เมลิสา คิดในใจว่า นธีร์ ก็ดูเหมือนจะเป็คนที่มีมุมมองแบบง่ายๆแต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะเขาทำงานเป็นักออกแบบเว็บไซต์ ซึ่งก็ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ในแบบของตัวเอง
เมลิสา:
"งั้นคุณทำงานอะไรล่ะ?"
นธีร์:
"ผมเป็นักออกแบบเว็บไซต์ครับ ต้องทำให้เว็บไซต์มันใช้งานง่ายและดูดี"
เมลิสา รู้สึกว่าเธอเริ่มเข้าใจ นธีร์ มากขึ้น ทั้งสองคุยกันจนเวลาผ่านไปโดยที่ไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่เริ่มสนิทสนมกันก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แม้ทั้งสองจะยังไม่รู้ตัวว่ามันกำลังเกิดขึ้น
ในขณะที่ นธีร์ กำลังสนทนากับ เมลิสา ในแอปหาคู่เพื่อนสนิทของเขาอย่างอาร์ม และธามไทก็ไม่ยอมหยุดถามถึงสถานการณ์ของเขาในแอปหาคู่เช่นกัน หลังจากที่เขาหายไปเงียบๆ หลายวัน ทั้งสองเริ่มสงสัยว่าเขาได้เจอคนที่ใช่หรือยัง
อาร์ม:
"เออ ไอ้ธีร์ มึงหายไปไหนมา? ลองแอปหาคู่แล้วใช่มั้ย? เป็ไงบ้างวะเจอคนที่ใช่ยัง?"
นธีร์ เห็นข้อความจาก อาร์ม แล้วก็ขำออกมา ก่อนจะพิมพ์ตอบไป
นธีร์:
"เออก็ไม่เป็ยังไงหรอกว่ะ…กูคุยอยู่กับคนหนึ่งน่ะ ตอนนี้ก็ดูๆ กันไป"
ธามไท:
"คุยกับใครเหรอวะ? เคมีดีมั้ย? หรือแค่คุยไปเรื่อยๆ?"
นธีร์ ยิ้มขำๆ ก่อนจะตอบกลับไป
นธีร์:
"เคมีดีนะ แต่ยังไม่ได้คิดอะไรจริงจัง ยังเล่นมุกและคุยกันแบบผิวเผินกันอยู่เลย"
"โอ้ย! ถ้าไม่จริงจังก็ไปชวนเพื่อนกินข้าวสิ ตอนนี้กูหิวอยู่พอดีเลยฮ่าๆๆ!"
นธีร์ ขำกลิ้ง ก่อนจะตอบกลับไป
นธีร์:
"อย่าห่วงเลยพวกมึง ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก"
แต่ในใจเขาก็เริ่มคิดถึงการสนทนากับ เมลิสา มากขึ้น มันเริ่มจะไม่ใช่แค่การคุยเล่นๆ เหมือนตอนแรกแล้ว ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
อาร์ม:
"โอเคๆ แต่ถ้ามีอะไรดีๆ บอกพวกกูทันทีนะ!"
ธามไท:
"ใช่! พวกกูต้องรู้ก่อนใครโอเคป่ะ!"
นธีร์ ขำเบาๆ ก่อนจะปิดแชทกับเพื่อนๆ แล้วกลับไปสนุกกับการแชทกับ เมลิสา ต่อ เขารู้สึกว่าการคุยกับเธอมันเริ่มจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่การคุยเล่นๆ แบบที่คิดไว้ตอนแรก
นธีร์:
"ว่าแต่... คุณจะยอมเปิดเผยตัวตนให้ผมรู้มั้ย? หรือจะให้ผมเดาต่อไป?"
เมลิสา:
"เดาเหรอ? งั้นก็ต้องบอกก่อนเลยว่า... คำตอบอยู่ที่คุณ"
นธีร์:
"เอาเลยๆ อย่าทำให้ผมเดาไปเรื่อยนะ"
ทั้งสองเริ่มเล่นมุกกันอย่างสนุกสนาน จนในที่สุดก็ลืมเวลาไปเลย
นธีร์ ไม่รู้ตัวเลยว่า ความสัมพันธ์ที่
เริ่มต้นจากการแค่ทักทายผ่านแอปหาคู่ กำลังจะพัฒนาไปในทิศทางที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน แม้เขาจะยังไม่มั่นใจว่าจะเป็อะไรที่จริงจัง แต่การสนทนาแบบนี้ทำให้เขารู้สึกดีและสนุกไปกับมัน
อาร์ม:
"มุกเหรอ? มุกอะไรวะมุกจีบกันหรอวะฮ่าๆๆ โห…นี่ถ้าไม่จริงจังก็ไปเล่นเกมออนไลน์กับเพื่อนๆ ดีกว่าไหมวะ"
273
