ร้านเหล้าบรรยากาศดีนะผมว่า ชื่อร้าน ‘ชิลล์ฉิบหาย’ เป็แบบเอาท์ดอร์ เหมาะแก่การนั่งชิลล์ๆ พี่แทนพาไปที่โต๊ะพี่คนนึงนั่งรออยู่แล้วน่าจะเป็พี่เอ้ พี่แกดูโหด ดิบเถื่อนดีครับสรุปทั้งหมดดูเหมือนว่ามีแต่ผมกับพี่ออมที่ดูหน้าอ่อน แต่ปัญญาไม่อ่อนอยู่ 2 คน ที่นับไอ้เต้กับทีมพี่เถื่อนเขานี่ เพราะมันเริ่มไว้หนวดเครามั่งมันว่าอยากหล่อเหมือนไอดอลของมัน ก็ไอ้กอลิล่าอะครับ
“นี่พี่เอ้ พี่รหัสกู แล้วก็นั่นไอ้น้องมีนน้องปี 1 สายเราพี่ ส่วนไอ้หล่อนั่นหลานรหัสไอ้ปืนมันชื่อไอ้เต้”
พี่แทนแกแนะนำครบอย่างรวดเร็วส่งสัยอยากแดกเหล้าเร็วๆ
“สวัสดีครับพี่”
ผมกะไอ้เต้ไหว้พี่แกเพราะแกาุโสุด
“เออ กูชื่อเอ้ เครื่องกล ปี่ 4 ่นี้กูไม่ค่อยว่างหรอก แม่ง งานเยอะ เดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเองอยากแดกไรสั่งเลย”
พี่แกบอกผมก็ไม่เกรงใจละ ชอบจริงๆของฟรีเนี่ย พี่แทนยื่นเมนูมาให้ผม ผมสั่ง ไก่ทอดหมูแดดเดียว ต้มยำไก่ ทอดมัน ยำวุ้นเส้น ยำมาม่าพอนึกขึ้นได้ว่ากูสั่งอยู่คนเดียวก็เลยยื่นเมนูให้พี่ออมมันผมนั่งข้างพี่ออมกะพี่แทน พี่เอ้นั่งหัวโต๊ะ เป็เ้ามือไอ้กอลิล่านั่งตรงข้ามพี่แทน ไอ้เต้นั่งตรงข้ามผม เรามากัน 5 คนครับ
“สั่งแต่เนื้อนะมึงอะ ผักไม่กิน”
พี่รหัสผมว่าแล้วแกก็สั่งผัดผัก กะต้มจืด มาอีกสองอย่าง
“อ่อ ถึงได้ตัวเตี้ย”
ไอ้กอลิล่ามึงนี่เอาอีกละ
“ไอ้ปืน ปีนี้กูกะไอ้เก่งคงไม่ได้ลงแข่งมึงกับไอ้แทนหาใครมาลงหน่อย กูว่าไอ้พวกตัวสำรองทีมเราไม่ค่อยได้เื่ว่ะ”
พี่ใหญ่ของโต๊ะพูดขึ้น
“ไอ้มีนกะไอ้เต้มันจะลงคัดตัวด้วยพี่มันว่ามันเคยเล่นบอลโรงเรียน”
ลุงรหัสผมบอกพี่ปี4
“มึงสองคนเล่นเป็เหรอ”
ปู่รหัสผมหันมาถามผมกะไอ้เต้
“เป็ดิพี่ ตอนม.ปลายผมเล่นเป็ตัวจริงเลยนา”
ผมได้โอกาสคุย
“ครับ ผมก็ด้วย”
ไอ้เต้มันก็สนับสนุนผมอยากเล่นนะ เป็นักบอลมหาวิทยาลัยเนี่ยโคตรเท่ สาวติดแน่นอน
“ขาสั้นๆ วิ่งทันคนอื่นเหรอมึงอะ”
ไอ้กอลิล่ามันเป็อะไรวะแซะกูอีกละ จิกกัดกูจัง ผมเบะปากใส่มัน
“เหอะ”
ผมไม่ตอบไม่อยากคุยกะมันครับ เดี๋ยวยาว
“ไอ้ปืน มึงแปลกๆนะ ปกติไม่เคยจะต่อล้อต่อเถียงกับใคร”
ปู่รหัสผมหันไปคุยกะไอ้กอลิล่า
“ก็ไอ้เตี้ยมันกวนตีน”
“กูไม่ได้ชื่อเตี้ย”
ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่มันเรียกกูจริงไอ้เตี้ยเนื่ย มึงดิ ไอ้สูง
“พอๆ พวกมึงนี่ กัดกันจริง หลายรอบแล้วเอ้าอาหารมาแล้ว ลงมือแดกได้”
ลุงรหัสผมทำหน้าที่ห้ามทัพผมกะไอ้กอลิล่า ยังแยกเขี้ยวใส่กันอยู่
อาหารน่ากินผมนี่โคตรหิว ปกติผมเลิกเรียน 5 โมงก็หาอะไรกินเลยนี่เกือบทุ่มยงไม่ได้กินเลย ผมกินมากนะ แต่ไม่อ้วน สงสัยมันไปบำรุงสมองหมด ฮี้วววก็กูฉลาดอะ จะว่าไปแต่ละคนก็ซัดกันแหลก แดกไม่เหลือ คนที่กินน้อยสุดน่าจะเป็พี่รหัสผม
“แล้วไอ้อม มึงเรียนเป็ไง มีผู้ชายมาวุ่นวายกับมึงมั้ยเดี๋ยวกูจัดการให้”
หืม คือยังไง
“ไอ้มีนด้วยมึง ยิ่งหน้าอ่อนๆอยู่ใครมากวนตีนหรือมาวอแว บอกกูได้ กูจะไปกระทึบมันให้”
พี่เอ้แกพูดขึ้นมาหลังจากเราเขมือบของกินไปเกือบหมดแล้ว
“ห๊ะ อะไรนะพี่”
ผมสำลักเลยพี่เอ้พูดว่าอะไรวะ
“ก็ถ้าใอ้พวกผู้ชายมากวนตีน อะไรงี้ในฐานะสายรหัส น้องกูไง พวกกูก็จะจัดการให้”
พี่แทนอธิบาย
“เออ ก็หน้าตามึงสองคนอะอย่างมึงกะไอ้ออมกูว่า ต้องเจอแน่”
พี่เอ้พูดอีกละ อย่าบอกนะว่ากูหน้าตาน่ารักอะ แบบนี้ตลอด ปมด้อยกูเลย
“ไม่มีหรอกพี่ หล่อขนาดนี้ถ้ามีผู้หญิงเข้ามาล่ะก็ไม่แน่”
กูยืดอกพูดเลยก็กูหล่ออะ ไม่ใช่น่ารักซักหน่อย
“เหอะ”
ไอ้กอลิล่ามันสแยะยิ้มครับ ทำหน้าทำตาได้กวนตีนมาก
“มั่วแล้วไอ้มีน มีนะพี่ ขนาดตอนม.ปลาย ยังมีผู้ชายเขามาจีบมันเยอะเลย”
ไอ้เชี่ยเต้มึงพูดทำไม๊ หมดหล่อเลยกู ผมทำท่าจะถีบมันขามันใต้โต๊ะ ไอ้กอลิล่ามันสะดุ้ง สงสัยถีบไปโดนมันเข้า
“เดี๋ยวเหอะมึง ไอ้เตี้ย”
มันจ้องหน้าผมทำท่าจะะโข้ามโต๊ะมางับหัวผม
“อะไรของพวกมึงสองคน เอาอีกแล้ว พอๆสั่งเหล้าดีกว่า”
พี่แทนเรียกเด็กเสริ์ฟ มาสั่งเหล้าต่อกระเพาะควายกันจริงๆโต๊ะเรา แล้วไอ้เต้มันก็คุยกะลุงรหัสมันไป มีแอบบมองมาทางพี่ออมบ่อยๆเอ๊ะไอ้นี่ยังไง เดี๋ยวต้องถามมันซักที
เหล้าก็มาเสริ์ฟ พี่ออมคนชงแจกแกเก่งนะ ตอนแรกคิดว่าไม่ค่อยดื่ม มีเบียร์ด้วย ผมกินเบียร์ดีกว่าปกติไม่ค่อยกินเหล้า กินกันไปเรื่อยๆจนเกือบเที่ยงคืน ก็เช็คบิล แล้วกลับมาที่ช็อปผมว่าผมเมาแล้ว ไอ้เต้หี้วปีกผมมา มันไม่ค่อยเมาเท่าไร มันคงกินไม่มากเพราะเดี๋ยวต้องขับรถกลับอีก พี่ออมก็ดื่มไม่ค่อยมากพี่แทนกะพี่เอ้นี่ไม่ต้องพูดถึง เมาเละผมเห็นไอ้กอลิล่ากะไอ้เต้ต้องลากพี่มันสองคนขึ้นรถสายรหัสกูพึ่งได้จริงเหรอวะเนี่ย เฮ้อ
พอถึงช็อปไอกอลิล่ามันก็จัดการต่อ
“เดี๋ยวให้มันสองคนนอนกะกูที่ช็อป”
ไอ้กอลิล่าพูดกับสานรหัสมันไอ้เต้พยักหน้า
“เพื่อนมึงอะ”
ไอ้กอลิล่าปืน มันพยักมาทางพวกผม
“กลับกับผมพี่ อยู่หอเดียวกันพี่ออมไปด้วยมั้ย ได้ยินว่าอยู่ใกล้หอผม เดี๋ยวผมไปส่ง”
“เออ ก็ได้ พี่ปืนผมฝากรถมอเตอร์ไซค์ไว้ก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเอา”
ไอ้กอลิล่ามันพยักหน้า
“ไปไอ้มีน รู้ว่าคออ่อน ยังแดกมากอีกเป็ภาระกูตลอด”
“กูม่ายเมา ปิกาจูรอกูด้วยย”
“ปิกาจู พ่องมึงดิ ไปขึ้นรถ”
~~~~~~จะออกไปแตะขอบฟ้า แต่หมือนว่าโชคชะตาไม่เข้าใจ ~~~~~~
//////////////////Partปืน /////////////////////
หลังจากที่หลานรหัสกับไอ้เตี้ยกับไปแล้ว ผมก็ต้องมาลากไอ้สองคนนี้เข้าไปนอนเป็ภาระกูตลอด ผมคอแข็งนะ ดื่มมากก็ไม่ค่อยเมา วันนี้ไอ้พี่เอ้มันเลี้ยงมันงานยุ่งนะ แต่ก็ยังมาเลี้ยงสายรหัส ไม่เหมือนพี่กูหายไปเลย่นี้แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมาก ผมไม่ชอบทำกิจกรรม ตอนอยู่ปี 1 ก็โดดตลอดวันคัดเลือกดาวเดือน อะไรนั่นก็โดด จนพวกปี 2 ว่าบอกว่าจะให้ลงประกวดแต่ไม่ร่วมกิจกรรมเลยต้องเอาคนอื่นแทนรอดตัวไป
ไอ้เตี้ยหลานรหัสไอ้แทน กวนตีนฉิบหายแดกเก่งฉิบหาย จมูกมันรั้นสงสัยดื้อ ตาโตๆ ตัวขาวๆ ปากแดงๆ น่าจูบ เอ๊ยไม่ใช่ผมไม่ใช่เกย์นะ กับผู้หญิงก็มีบ้างถ้าใครเสนอก็สนอง แต่ไม่เคยจีบใครจริงจังเลยไม่เคยมีแฟน แต่กับไอ้เด็กนี่ดูๆไปมันก็น่ารักดี แต่กวนตีนไปหน่อย มันคงไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมซักเท่าไรเจอมัน 2 ครั้งแล้ว ไอ้เด็กนี่ห่วงแต่เล่นมือถือ เลยเดินชนกับผม2 ครั้งแล้ว ครั้งแรกมันโดนวงเวียนที่ผมกำลังหยิบออกจากกระเป๋าทิ่มหัวเืออก แต่ดูแล้วแผลไม่ลึก ครั้งที่ 2 มันยืนเล่นมือถือผมเดินไปด้วยแล้วหันไปมองด้านหลังเหมือนได้ยินใครเรียก เลยเดินชนมันล้มตูดกระแทกพื้นมันคงเจ็บน่าดู
หน้าตาไอ้เตี้ยมันต่างกับน้องไอ้แทนนะ น้องไอ้แทนหน้ามันหวานๆไม่เหมือนผู้ชาย ส่วนไอ้เตี้ยมันแมนๆแบบน่ารักๆ?ปกติผมไม่ชอบไปต่อล้อต่อเถียงกับใครเพราะรำคาญแต่กับไอ้เตี้ยนี่ สนุกดี เวลามันเบะปากแล้วอยากจะตีปากซักที ใช้ปากผมอะนะ มองแล้วมันเขี้ยว
ผมอยู่ปี 3 อาจารย์ก็สั่งงานเยอะ ผมเลยอาศัยช็อปนอนแทนคอนโดไปแล้วแต่คอนโดผมก็ไม่ไกลนะ ขับรถสิบห้านาทีก็ถึง แต่บางวันงานมันต่อเนื่องก็เลยเอาที่นอนปิคนิคมานอน ส่วนมากก็นอนสามสี่ชั่วโมงแค่นั้นแหละครับ ช็อปกว้างนะคนอื่นๆก็ใช้ด้านหน้าไป ส่วนที่ผมกะไอ้แทนใช้อยู่ด้านหลัง ไม่มีใครกล้ายุ่งผมกะไอ้แทนขาโหดของรุ่นเลย
ไอ้แทนบ้านมันเป็ค่ายมวย ตัวมันใหญ่ หน้ามันก็ดุ มันสูงซัก 190 เซนได้ ผม 185 เซน เตี้ยกว่ามันหน่อย ผมว่ามันเกรงใจผมนะมันคงมองว่าผมติวเรียนให้มันบ่อยๆ จริงๆแล้วผมฉลาดนะ ได้คะแนนท็อปตลอดไม่ใช่เพราะตั้งใจอะไรมาก โดดเรียนบ่อยด้วยซ้ำแต่เป็คนที่อ่านหนังสือแล้วเข้าใจง่ายและความจำค่อนข้างดีไอ้แทนมันอ่อนแคล ผมเลยติวให้มัน
ผมคบเพื่อนไม่เยอะมีสนิทก็กับมันแล้วก็พี่เอ้ พี่ไอ้แทน แล้วก็พี่รหัสผมมันชื่อพี่เก่งอยู่ทีมบอลด้วยกันเลยสนิทกันแต่่นี้มันไม่ค่อยว่าง มันต้องช่วยงานที่บ้าน บ้านมันมีโรงแรม มันรวยครับ ส่วนบ้านผมมีบริษัทรับเหมาก่อสร้างเลยเลือกเรียนโยธา แต่ผมก็ช่วยงานที่บ้านนะ เลยได้ค่าขนมเยอะอยู่
ตอนเช้าไอ้แทนพี่กะพี่มันตื่นแล้วครับเมาเหมือนหมา ถ้าไม่มีไอ้เต้ไม่รู้ว่าผมจะลากมันกลับยังไงส่งสัยต้องให้นอนร้านเหล้า
“ไงมึง เมื่อคืนเมาเหมือนหมาเลย ห่า”
“เออสัด แล้วหลานรหัสกูกลับยังไงวะ”
“ไอ้เต้มันไปส่ง เห็นว่าอยู่หอเดียวกัน”
“เออ ใช่ ไอ้ออมอะ”
“ไปด้วยกัน”
“เออก็ยังดีไอ้น้องมีนกะไอ้ออมมาแนวเดียวกันเลย กูต้องเป็ไม้กันหมาให้พวกมันอีกแน่เลย”
“ก็เื่ของมัน มึงจะไปยุ่งทำไมมึงเป็พ่อมันรึไง”
ผมเข้าใจคำว่า‘มาแนวเดียวกันของมัน’
“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ ห่าคราวก่อนไอ้อมก็ทีนึงแล้ว ไอ้พวกสถาปัต”
“ถ้ามีเื่ เดี๋ยวกูคุยกะไอ้เดี่ยวให้”
ไอ้เดี่ยว เด็กสถาปัตปี 4 มันเป็เพื่อนมัธยมผม คณะสถาปัตมันเป็คนคุม ไม่มีใครกล้ากับมันหุ่นอย่างกับหมีควาย คราวก่อนน้องรหัสไอ้แทนมันโดนเด็กสถาปัตตามตื๊อมันก็ให้ผมนี่แหละไปคุยกะไอ้เดี่ยวให้มันจัดการเด็กคณะมันจนไม่กล้ามายุ่งกะน้องไอ้แทนเลย พี่เอ้ก็เหมือนกันทั้งสองคนทำตัวเป็พ่อหวงลูกสาว แต่คราวนี้อาจจะหนักหน่อยมีลูกชายน่ารักเพิ่มมาอีกคน
“งานอาจารย์สมชาย มึงทำเสร็จยัง”
“เสร็จแล้ว”
ผมไม่ชอบปล่อยงานค้างคาจริงๆแล้วมีเวลาเยอะ เพราะโดดเรียนบ่อย อาจารย์ก็ไม่ค่อยว่านะ เพราะผมมีงานส่งและสอบได้คะแนนดี
“เออ ของกูก็เกือบเสร็จแล้วเดี๋ยวเดือนหน้าก็ว่าจะเริ่มคัดตัวนักบอลเพิ่มแล้ว เดี๋ยวไม่มีเวลาซ้อม”
“อืม”
มันเป็กับตันทีมต่อจากพี่เอ้ตอนแรกไอ้พี่เอ้จะให้ผมเป็ แต่ผมไม่เอา เบื่อต้องมาคุมทีม อยากเล่นเอาสนุกมากกว่า
“เดี๋ยวกูกลับก่อน จะไปซื้อสายกีต้าร์ใหม่”
ผมเล่นกีต้าร์เคยเล่นงานมหาวิทยาลัยบ้างแต่ไม่บ่อย อย่างว่าแหละผมไม่ชอบกิจกรรม
“เออ เดี๋ยวกูก็จะทำงานต่อแล้ว ปวดหัวฉิบหาย”
ผมขับรถออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อไปร้านขายกีต้าร์ในห้างไม่ไกลจากคอนโดของผมมากนัก
“เฮ้ย ไอ้เต้ มึงว่ากูจะกินชาบูหรือราเมนดีวะ”
เสียงคุ้นของใครซักคนยืนอยู่ระหว่างหน้าร้านชาบูกับร้านราเมน
“เื่มากอีกมึง แดกทั้งสองอย่างไปเลยกระเพาะมึงใส่พออยู่แล้ว”
ไอ้เตี้ยกับไอ้เต้ครับ มันคงมาเดินเที่ยว
“เฮ้ย ไม่ดิ กูต้องเก็บไว้กินปิงซูต่อ”
เออครับมึงยังมีแพลนจะกินต่ออีก แล้วได้เต้หลานรหัสผมมันก็หันมาเห็นผมพอดี
“สวัสดีครับพี่ปืน มาเที่ยวเหรอพี่”
มันทักผมยิ้มตาตี่ ไอ้นี่มันหน้าตี๋ แต่มันก็ดูดีนะ ไม่งั้นคงไม่ได้เป็เดือนคณะมันสูงอยู่เหมือนกันซัก 180 เซน ได้ เตี้ยกว่าผมหน่อยนึง แล้วก็ตัวบางกว่าผม ต่างกับเพื่อนมัน ตัวเล็กๆน่ารักๆ
“…”
ไอเตี้ยมันไม่ทักผมเตรียมเบะปากใส่ผมอีกแล้ว มันน่าฟาดด้วยปากจริงๆ
“มาซื้อของ แล้วพวกมึงอะ”
ผมถามมันบ้าง
“ไอ้มีนมาซื้อแผ่นเกมพี่”
ไอ้เต้มันบุ้ยหน้าไปที่เพื่อนมันผมนึกได้ว่ายังไม่ได้เลี้ยงข้าวหลานรหัสเลย จริงผมก็ไม่ค่อยสนใจอะไรพวกนี้นะแต่อยากจะหาเื่แกล้งไอ้เตี้ยมัน
“กินพิซซ่ามั้ย กูเลี้ยง”
ได้ยินไอ้เตี้ยมันจะกินชาบูกับราเมนผมเลยจะเลี้ยงพิซซ่าพวกมัน
“จริงเหรอพี่ ขอบคุณคร๊าบ”
ไอ้เต้รีบตอบรับทันที
“งั้นกูไปกินราเมนนะ”
ไอ้เตี้ยมันพูดน่ามุ่ย
“ไม่ดิ ไปกับกูพี่ปืนให้ใอ้มีนไปด้วยได้มั้ยอะ”
“เอาดิ”
“ไม่ไป กูจะกินราเมน”
“ไม่ได้ มึงต้องไปกับกู”
ไอ้เต้มันไม่ยอมลากเพื่อนมันไปทางร้านพิซซ่า ไอ้เตี้ยมันก็เลิกขัดขืนเมื่อมาถึงร้านพิซซ่าผมก็ปล่อยให้มันสั่งไป ไอ้เต้มันสั่งถาดใหญ่มาสองถาดไอ้เตี้ยมันสั่งไก่ทอดกับสปาเก็ตตี้มีเพิ่ม มันกินเก่ง แต่ไม่ชอบกินผักผมเห็นมันเขี่ยพริกหยวกกับเห็ดทิ้ง
“ไม่กินผัก แล้วมึงจะสูงได้ยังไง”
ผมแกล้งแซวมันเล่น
“เื่ของกูเถอะ”
มันตอบขณะที่ยังเคี้ยวพิซซ่าอยู่
“หึ”
ไอ้เตี้ยมันตลกนะมนคงชินที่ผมเรียกมันไอ้เตี้ยแล้วเพราะปกติมันจะต้องแย้งมาว่ามันไม่ได้ชื่อไอ้เตี้ย
หลังจากจ่ายเงินผมก็เดินไปสมทบกับกับไอ้เต้กับไอ้เตี้ยที่หน้าร้านกะว่าจะแยกไปซื้อสายกีตาร์อย่างที่ตั้งใจไว้ั้แ่แรก
“ขอบคุณคร๊าบบบ พี่ปืนที่เลี้ยงพิซซ่า”
ไอ้เต้มันยิ้มหน้าบานขอบคุณ
“ขอบคุณ”
เฮ้ยไอ้เตี้ยมันขอบคุณผมครับ ไม่น่าเชื่อเลย
“เออ กูไปซื้อของก่อน”
แล้วก็แยกกับมันสองคน ไอเตี้ยมันขอบคุณผม ไม่อยากเชื่อเลยผมว่ามันไม่ค่อยชอบขี้หน้าผม แต่พอเลี้ยงพิซซ่ามัน มันก็ขอบคุณดูเป็เด็กมีมารยาทขึ้นมาหน่อย น่าเลี้ยงบ่อยๆ หลังจากซื้อของเสร็จผมก็ขับรถกลับคอนโดว่าจะนอนซักหน่อยเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ
///////////////////// End ปืน///////////////////
43K
