แม้ตัวเขาเองจะไม่รู้ว่าเธอเป็ใครเกี่ยวข้องกับองค์อัมมานยังไงถึงขนาดที่ตนเองและพนักงานในร้านถูกเชิญออกมานอกห้อง่ระยะเวลาหนึ่ง และมิทซ์รู้ดีว่าเพื่อนรักนั้นหวงพ่อเป็ที่สุดจนทำให้องค์อัมมานยังไม่แต่งงานใหม่อีกเลยั้แ่ราชินีชารีน่าสิ้นพระชนม์ไปั้แ่ผู้เป็เพื่อนรักอายุได้เพียง7 ปี ด้วยรักและตามใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็ที่สุดที่ไม่อยากมีแม่เลี้ยง
ก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไปผู้จัดการหนุ่มหล่อทิ้งท้ายยั่วอารมณ์ของเพื่อนรักเล็กๆน้อยๆ ก่อนจากกันว่า “อ่อ...ฉันลืมเล่าไปอีกเื่หนึ่งพ่อนายสนิทสนมกับมิสมิยาโบวิทซ์ขนาดไหนชั้นไม่รู้นะ แต่ที่รู้ๆ พ่อนายเรียก First name ของเธอนะ ไม่ได้เรียก Lastname เลย แถมเวลานั่งคุยกันก็จับมือถือแขนกันอยู่ตลอดเวลาเวลากินพ่อนายก็คอยตักอาหารเอาอกเอาใจเธอสารพัด มีป้อนกันด้วยนะ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันกะลูกน้องคอยบริการอยู่ล่ะก็...สงกะสัยว่าพ่อนายคงป้อนด้วยปากแหงๆแล้วเวลาคุยกันก็มีกระซิบกระซาบกันด้วย เห็นมิสมิยาโบวิทซ์กระซิบข้างหูพ่อนายทีไรท่านก็หัวเราะลั่นทีเดียว ส่งสายตากันหวานหยดย้อยจนมดที่ร้านฉันมันอิ่มน้ำตาลไปเป็ปีๆแน่ พ่อนายก็ใช่ย่อย ทั้งหอมแก้ม ทั้งจูจุ๊บ ทั้งกอด โอ้ย!ี้เีจะเล่าแล้ว ขืนเล่าต่อเดี๋ยวน้องชายฉันมันชักธงรบเอาเป็ว่าเธอสนิทสนมกับพ่อนายม๊าก...มากสันนิษฐานได้ว่าน่าจะสนิทสนมกันแทบทุกรูขุมขนเลยก็ว่าได้ จบการรายงานข่าวแล้วว่ะ”
เ้าชายอิสมินส่งสายตาดุดันให้เพื่อนรักทำนองว่าฝากไว้ก่อนเถอะ! แล้วสั่งกับพนักงานขับรถเสียงเฉียบขาด “กลับโรงแรม!”
พนักงานขับรถรีบทำตามความประสงค์ทันทีเพราะรู้ว่าคนสั่งอารมณ์เสียมากๆถึงมากที่สุด!
เมื่อรถลีมูซีนคันใหญ่เคลื่อนพ้นหน้าร้านไปแล้วผู้จัดการหนุ่มหล่อก็หัวเราะลั่นด้วยความสุขใจที่ยั่วอารมณ์เพื่อนรักได้พึมพำเบาๆ ก่อนเดินเข้าไปจัดการดูแลความเรียบร้อยภายในร้านต่อไป “อิสมินเอ้ย...ฉันว่าอีกหน่อยคงมีข่าวพ่อนายอภิเษกเร็วๆนี้แน่ แล้วไอ้ลูกแหง่หวงพ่ออย่างนายจะทำยังไงนะ? งานนี้สนุกแน่ๆ เลยวุ้ย”
เ้าชายอิสมินมองหญิงสาวข้างกายแล้วสั่งองครักษ์“พวกนายไปหามาว่าผู้หญิงคนนี้เป็ใคร? เกี่ยวข้องกับเสด็จพ่อยังไง?แล้วพวกที่มาลักพาตัวเธอเป็ใคร? พวกมัน้าอะไร? รีบๆ หามาให้ได้เร็วๆ แล้วเรียกหมอให้มาดูอาการของเธอด้วยนะเตรียมห้องรับรองแขกไว้ให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”
“ครับ”ซาอิดซึ่งเป็หัวหน้าองครักษ์รับคำสั่งแล้วก็หันไปสั่งองครักษ์คนอื่นๆให้เร่งหาข่าวจากเครื่องมือสื่อสารไฮเทคล้ำสมัยที่มีอยู่ในรถตามคำสั่งของผู้เป็นาย
เ้าชายอิสมินมองหญิงสาวข้างกายโดยไม่ละสายตา
“เอ่อ...ให้ผมพาคุณผู้หญิงกลับโรงแรมเองเถอะครับท่านมีนัดกับคุณอิซาเบลล่าไม่ใช่หรือครับ?” หัวหน้าองครักษ์ซาอิดอาสาจะพาหญิงสาวกลับโรงแรมแทนเพราะรู้ว่าเ้าชายนัดกับนางแบบสาวอิซาเบลล่า เบอร์บิท เอาไว้ ซึ่งกับนางแบบสาวคนนี้เ้าชายควงคู่ออกงานด้วยกันบ่อยๆในระยะนี้ สนิทสนมกันจนถึงขั้นที่นางแบบสาวคนสวยมานอนค้างอ้างแรมกับเ้าชายอิสมินที่โรงแรมอยู่บ่อยๆ จนเป็ข่าวซุบซิบไปทั่วว่าเธออาจจะได้เป็ว่าที่พระชายาของเ้าชายอิสมิน
“ช่างอิซาเบลเถอะตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะเจอใครแล้ว ผมจะคอยให้ผู้หญิงคนนี้ฟื้นขึ้นมา แล้วผมจะได้ถามเธอให้หายสงสัยว่าเธอเป็ใคร? เกี่ยวข้องอะไรกับเสด็จพ่อ? มิทซ์ถึงได้กระเด็นออกมาจากห้องได้ปกติแม้เสด็จพ่อจะใช้ร้านของมิทซ์เป็ที่นัดพบกับใครๆ มีความสำคัญหรือใหญ่โตขนาดไหน? มิทซ์ก็จะต้องคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่กับเสด็จพ่อตลอดทุกครั้งไม่เคยมีซักครั้งที่จะให้มิทซ์และพนักงานคนอื่นๆ ออกจากห้องเหมือนอย่างวันนี้เลยวันนี้เสด็จพ่อมีความลับอะไรถึงขนาดที่มิทซ์จะรู้ไม่ได้นะ?แล้วยังเื่ที่ซีอีโอของไฮเทคคอร์ปไม่ได้มาพบกับเสด็จพ่อในวันนี้อีกล่ะ?แล้วที่สำคัญเมื่อผมพบกับเสด็จพ่อ ทำไมเสด็จพ่อไม่ได้พูดถึงเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ให้ผมฟังเลย? ปกติเสด็จพ่อทำอะไรที่ไหน ก็จะเล่าให้ผมฟังทุกอย่างไม่เคยมีความลับกับผมเลย แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมสงสัยได้ยังไงกัน?แล้ว่นี้ยิ่งมีข่าวลือว่าเสด็จพ่อคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงด้วยไม่ใช่คุยกันธรรมดานะคุยกันเป็นานสองนานทุกวัน พวกนางกำนัลลือกันให้แซดว่าเวลาคุยโทรศัพท์เหมือนยังกับหนุ่มๆเพิ่งมีความรักยังไงอย่างงั้นเลย แล้วคุณดูผู้หญิงคนนี้ซิ เธอสวยมากเลย จนทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าเธออาจจะเป็คนรักของเสด็จพ่อก็ได้”เ้าชายอิสมินกล่าวกับหัวหน้าองครักษ์คนสนิท ระบายความสงสัยในใจให้รับรู้
ซึ่งเป็ที่รู้กันดีว่าเ้าชายอิสมินนั้นหวงพระบิดาเพียงใดองค์อัมมานนั้นไม่เคยมีความลับกับพระโอรสเลยแต่เมื่อมีข่าวลือว่าองค์อัมมานมีคนรัก และวันนี้ก็ไม่เล่าถึงการพบกับหญิงสาวแสนสวยให้พระโอรสรับรู้ย่อมสร้างความสงสัยให้กับเ้าชายอิสมินเป็อย่างยิ่ง
หัวหน้าองครักษ์ซาอิดรีบปลอบใจเ้าชายของตนทันที“ท่านอย่าเพิ่งคิดมากเลยครับ ผมจะรีบสืบเื่ของผู้หญิงคนนี้มาให้ท่านโดยเร็วครับ”
รถลีมูซีนคันหรูค่อยๆเลี้ยวเข้ามาจอดลงหน้าล็อบบี้สำหรับชั้นVIP ซึ่งมีระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยมแยกออกจากล็อบบี้ปกติของโรงแรมเพื่อให้การรักษาความปลอดภัยสำหรับองค์พระประมุขและเ้าชายรัชทายาททำได้ง่ายขึ้น
ยามรักษาการณ์เดินเข้ามาคอยเปิดประตูรถให้แต่ยังไม่ทันใจของเ้าชายอิสมินซึ่งเปิดประตูรถเองพร้อมกับช้อนร่างแบบบางของหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินลิ่วๆไปยังลิฟต์ซึ่งมีพนักงานกดลิฟต์เปิดรออยู่
“เอ่อ!” พนักงานที่ยืนอยู่ในบริเวณล็อบบี้ต่างมองกันตาค้างเมื่อเห็นเ้าชายอิสมินอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนเดินลิ่วๆไปยังลิฟต์ มีท่านซาอิดหัวหน้าองครักษ์รีบวิ่งตามไปที่ลิฟต์เพื่อคอยอารักขาให้กับเ้านายของตนแน่นอนว่าข่าวใหญ่ขนาดนี้บรรดากระจอกข่าวจะพลาดได้ยังไง!
เื่นี้ต้องเม้าส์!
เมื่อตัวเ้าชายไปไกลลิบแล้วรีเซฟชั่นหน้าเคาน์เตอร์ก็รวมหัวซุบซิบกันทันที “ต๊าย...ตาย! เ้าชายอุ้มผู้หญิงขึ้นห้องด้วยล่ะเธอ ฉันอยากเป็ผู้หญิงคนนั้นจังได้อยู่ในอ้อมกอดของเ้าชายอิสมิน โอ้...มันคงจะดีมากเลยนะเธอ”
“อยากรู้จังผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร?ใช่ยัยนางแบบสติแตกนั่นรึเปล่า? เ้าชายเดินเร้ว...เร็ว มองไม่ทันเลย” รีเซฟชั่นอีกคนถามพร้อมกับละสายตาจากลิฟต์รีเซฟชั่นคนแรกรีบตอบว่องไว “ไม่ใช่ยัยนั่นหรอกเธอ ถึงจะไม่เห็นหน้าแต่ผมยาวๆ อย่างนั้นน่ะไม่ใช่ยัยนั่นแน่ๆ”
“ถ้าไม่ใช่ยัยนั่นแล้วเป็ใครกันล่ะเธอ?”รีเซฟชั่นคนที่สองถามเพื่อนอีกครั้ง “ใครอ่ะ? ใครอ่ะ?”
รีเซฟชั่นคนแรกส่ายหน้าตอบเพราะไม่รู้เหมือนกัน“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ใช่ยัยนั่นน่ะดีแล้ว ฉันยิ่งภาวนาขอให้เ้าชายอย่าได้ตาถั่วคว้ายัยนั่นมาเป็พระชายาเล้ย ยัยนั่นน่ะนิสัย อ่อไม่ใช่ซิ ต้องบอกว่าสันดานนะเธอ สันดานร้ายกาจขนาดนั้นถ้าเ้าชายตาถั่วคว้ามาเป็พระชายาเมื่อไหร่ ฉันคงลาออกหางานใหม่เลยแหละ นี่ๆ คิดๆแล้วก็อยากจะเห็นหน้ายัยนั่นนัก ถ้ารู้ว่าเ้าชายอุ้มผู้หญิงขึ้นห้อง ฉันว่ายัยนั่นต้องกรี๊ดลั่นโรงแรมแน่ๆเลย อยากเห็นหน้ายัยนั่นกรี๊ดจัง จะได้หัวเราะให้สะใจไปเลย”
“นี่ๆมันต้องท่านี้ด้วยเธอถึงจะเหมือนยัยนั่น” รีเซฟชั่นคนที่สองทำท่าทางร้องกรี๊ดๆกระทืบเท้าเต้นเร่าๆ เลียนแบบท่าทางของนางแบบอิซาเบลล่าเบอร์บิทที่เคยเห็นเป็ประจำยามนางแบบสาวไม่ได้ดั่งใจ(ลับหลังเ้าชายอิสมิน)
สองสาวรีเซฟชั่นพากันหัวเราะคิกคักสนุกสนานแล้วก็คุยฝันหวานกันต่อ “อยากถูกเ้าชายอุ้มมั่งจัง”
“ฉันไม่ฝันถึงขนาดนั้นหรอกขอแค่อยู่ในอ้อมกอดของเ้าชายซักครั้งแค่นี้ก็พอแล้ว”
แต่เสียงของหัวหน้ารีเซฟชั่นทำให้สองสาวหน้าจ๋อยทันที
“นี่ๆตื่นได้แล้วพวกเธอ อย่างพวกเธอเ้าชายไม่แลให้เสียเกรดหรอกย่ะ เอาไว้ไปฝันต่อที่บ้านนะย่ะแล้วก็สงบปากกันหน่อย อยากตกงานกันนักรึไงย่ะ? มีงานอะไรก็ทำๆ กันไปซิย่ะสุ่มหัวนินทากันอยู่นั้นแหละ”
สองสาวจึงรีบก้มหน้าก้มตาทำงานของตนทันทีหัวหน้ารีเซฟชั่นมองด้วยสายตาดุๆ ก่อนเดินจากไป
เ้าชายอิสมินนั่งบนโซฟารับแขกในลิฟต์โดยโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน
ซาอิดวิ่งตามมากดปิดประตูลิฟต์แล้วรีบแตะคีย์การ์ดของตนเพื่อปลดรหัสให้ลิฟต์ทำงานเลื่อนขึ้นไปยังที่อยู่ของเ้านาย
องครักษ์คนอื่นๆรีบไปสืบหาข่าวเกี่ยวกับมิสมิยาโบวิทซ์กับพนักงานของโรงแรมทันทีตามคำสั่งของหัวหน้าองครักษ์ซาอิด
เมื่อลิฟต์เลื่อนขึ้นมาถึงชั้นที่อยู่ของเ้าชายอิสมินซึ่งตกแต่งอย่างหรูหราสมฐานะเ้าชายอิสมินก็อุ้มหญิงสาวออกจากลิฟต์
หัวหน้านางกำนัลซารีฟซึ่งรออยู่แล้วก็รีบย่อตัวทำความเคารพแล้วบอกว่า“เตรียมห้องบูรพาไว้ให้แล้วค่ะ”
“ขอบใจมากซารีฟ”เ้าชายกล่าวกับนางกำนัลแล้วเดินไปตามทางเดินอีกด้านซึ่งตรงไปยังห้องนอนของพระองค์เอง
สร้างความงงงวยให้กับหัวหน้าองครักษ์ซาอิดและหัวหน้านางกำนัลซารีฟเป็อย่างมาก“ท่านคะห้องบูรพาอยู่ทางนี้ค่ะ ท่านจะไปไหนคะ?”
“ขอบใจนะซารีฟแต่ผมเปลี่ยนใจแล้ว”
หัวหน้านางกำนัลและหัวหน้าองครักษ์มองตากันอย่างงงสุดๆเพราะไม่รู้ว่าเ้าชายอิสมินจะพาหญิงสาวไปที่ใด ก็ทางเดินที่เขากำลังเดินไปมันตรงไปสู่ห้องนอนของเ้าชายเองยังไม่ทันจะได้คิดอะไร เสียงห้าวก็มีคำสั่ง “ซารีฟ หมอที่ให้เรียกมาตรวจผู้หญิงคนนี้มาถึงรึยัง?ซาอิดเปิดประตูห้องนอนให้ผมเร็ว”
“มาแล้วค่ะรออยู่ที่ห้องบูรพาค่ะ” ซารีฟรีบตอบ ส่วนซาอิดก็รีบเปิดบานประตูห้องนอนอย่างว่องไว
เ้าชายอิสมินจึงสั่งว่า“งั้นเชิญคุณหมอมาตรวจผู้หญิงคนนี้ที่ห้องผม”
สั่งแล้วก็เดินเข้าไปภายในห้องนอนทันทีทิ้งให้หัวหน้านางกำนัลซารีฟยืนแข็งทื่อใบ้รับประทานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ รีบไปทำตามคำสั่งพร้อมกับบ่นพึมพำไปตลอดทาง
“โอ้ย! โลกจะแตกแน่ๆ ท่านพาผู้หญิงเข้าห้องนอน! แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เฉียดใกล้ห้องนอนเลยซักนิดแล้วทำไมวันนี้ถึงได้อุ้มผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องนอนซะล่ะ? โอ้ย! งงๆๆๆๆๆๆๆ”
เ้าชายอิสมินวางหญิงสาวลงบนเตียงใหญ่กลางห้องโยนสูทของเพื่อนรักที่คลุมร่างของหญิงสาวไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งข้าง ๆหญิงสาว ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก มองพินิจพิจารณาใบหน้างดงาม ยิ่งครุ่นคิด ถึงคำพูดของเพื่อนรักก็ยิ่งทำให้รุ่มร้อนใจหันไปถามซาอิดซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก เสียงเคร่งขรึม “ซาอิด คุณคิดว่าผู้หญิงคนนี้อายุเท่าไหร่?”
“เอ่อ...ไม่น่าจะเกิน20 ปีครับ” ซาอิดตอบหลังจากคาดคะเนจากใบหน้าของหญิงสาวบนเตียง ก็นะหน้าอ่อนขนาดนี้ ดูยังไงๆ ก็ไม่ถึง 20 แน่ๆ
เ้าชายอิสมินจึงกล่าวต่อ“ผมก็กะว่าไม่น่าจะเกิน 20 เหมือนกัน ชิ! ยัยผู้หญิงหน้าด้าน กล้ามายุ่งกับเสด็จพ่อของผม คอยดูเถอะ! ตื่นเมื่อไหร่ล่ะก็...ผมจะเล่นงานให้อ่วมเล้ย!”
ก่อนที่จะกล่าวอะไรต่อเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงของซารีฟ “ท่านคะ ฉันพาคุณหมอมาแล้วค่ะ”
“เข้ามาได้”เ้าชายสั่งพร้อมกับยืนขึ้นหันไปมองที่ประตูซาอิดเดินไปเปิดประตูให้หัวหน้านางกำนัลเข้ามา
“สวัสดีคุณหมอ เชิญตรวจคนไข้ได้เลย ไม่ต้องมีพิธีรีตรองให้เสียเวลา” เ้าชายอิสมินทักทายคุณหมอร่างท้วมที่เดินตามซารีฟเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาลถือล่วมยาหน้าตาจิ้มลิ้มนางหนึ่ง
“ครับ”คุณหมอร่างท้วมกับนางพยาบาลนางนั้นโค้งคำนับถวายความเคารพแล้วจึงลงมือตรวจคนไข้สาวสวยทันที
ซารีฟช่วยถอดรองเท้าของหญิงสาววางไว้บนพื้นพรมข้างเตียงแล้วคอยช่วยพยาบาลและคุณหมอที่เชิญมาตรวจอาการของหญิงสาว
ตรวจอยู่ครู่หนึ่งคุณหมอร่างท้วมก็เก็บหูฟังพร้อมกับรายงานอาการของคนไข้ให้เ้าชายหนุ่มทราบ“กราบทูลฝ่าา จากที่ผมตรวจคุณผู้หญิงแล้ว ไม่พบอาการาเ็ที่ไหนเลยครับนอกจากรอยฟกช้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จากที่คุณซาอิดได้เล่าให้ผมฟังคิดว่าเธอจะหลับเพราะยาสลบไปอีกซักระยะครับ เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอาจจะปวดศีรษะบ้าง ผมจะสั่งยาไว้ให้ครับแล้วพรุ่งนี้ผมจะมาดูอาการของเธออีกครั้งครับ”
เ้าชายฟังคำรายงานจากคุณหมอร่างท้วมแล้วจึงเอ่ยขอบคุณคุณหมอที่ยอมเสียเวลามาในยามค่ำคืนเช่นนี้ “ขอบคุณคุณหมอมากที่สละเวลามาเชิญคุณหมอกลับไปพักผ่อนเถอะ”
แล้วหันไปสั่งกับหัวหน้าองครักษ์และนางกำนัล“ซาอิดนายไปส่งคุณหมอที ส่วนซารีฟไปนอนได้แล้วล่ะ”
“ครับฝ่าา”
“ฝ่าาเพคะแต่ว่า...”
หัวหน้าองครักษ์รับคำสั่งแล้วคว้าต้นแขนหัวหน้านางกำนัลซึ่งกำลังจะทูลแย้งให้เดินออกไปด้วยกันตามด้วยคุณหมอร่างท้วมและนางพยาบาลโค้งคำนับถวายความเคารพก่อนออกจากห้อง
เมื่อทุกคนออกจากห้องนอนไปหมดแล้วเ้าชายอิสมินก็ทรงทอดตาแขกคนสวยของพระบิดา คิดหาวิธีที่จะแกล้งเ้าหล่อนไปพลางๆ โดยที่เ้าตัวยังหลับไหลไม่ได้สติ
“เอ...แล้วฉันจะทำยังไงกับแม่คนนี้ดีล่ะ?สวมรอยเป็พวกโจรลักพาตัวให้กลัวเล่นจะดีไหมน้า?เอ...หรือจะให้เป็เป้าซ้อมปามีดดีล่ะ? ไม่ดี ๆเกิดใกลัวจนหัวใจวายตายเสด็จพ่อโวยแหลกแน่ๆ อ่ะ ฮ่า! รู้แล้ว! จับเปลือยล่อนจ้อนจนหมดตัวแล้วคอยดูซิเวลาตื่นขึ้นมาจะใซักขนาดไหน โอ้...ไอเดียนี้เข้าท่า เสร็จฉันล่ะ!ยัยผู้หญิงหน้าด้าน!” เมื่อคิดหาวิธีที่จะแกล้งหญิงสาวได้แล้วเ้าชายอิสมินก็ไม่ทรงรอช้า เขาบรรจงถอดเดรสสั้นสีลาเวนเดอร์ออกจากร่างของหญิงสาวโยนลงบนพื้นข้างเตียงนอนมองเรือนร่างงดงามอย่างลืมตัว ตกตะลึงต่อความงามตรงหน้า “อา...”
เขามองใบหน้างดงามไล่ลงไปตามลำคอระหงผ่านเนินอกอวบอิ่มใต้บราเซียไร้สายบางเบาสีลาเวนเดอร์สู่หน้าท้องแบนราบเรื่อยไปถึงเนิน์ใต้บิกินี่ตัวจิ๋วสีลาเวนเดอร์ละเลียดสายตาต่อไปยังขาเรียวสวยจนถึงปลายเท้าเมื่อรู้สึกตัวก็สะบัดศีรษะไปมา
“หึ!” เขากริ้วโกรธหญิงสาวที่ช่างพกพาความงามประดุจเทพธิดาเอาไว้เต็มเปี่ยมจนทำให้เขาเผลอไผลลืมตัวว่าเ้าหล่อนคือคนที่เข้ามาเกาะแกะกับพระบิดาแม้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่าจริงหรือไม่จริง แต่ด้วยความหวงพระบิดาดั่งจงอางหวงไข่ ทำให้เขาเอ่ยอย่างกราดเกรี้ยวใส่หญิงสาวซึ่งยังหลับไหลไม่ได้สติ“ชิ! ยัยผู้หญิงหน้าด้าน!อย่างเธอมันก็แค่ผู้หญิงหน้าหนาไร้ยางอาย ที่เข้ามาตีสนิทกับเสด็จของฉันเพราะอยากสุขสบายใช่ไหมล่ะ!”
เขาสอดมือไปปลดตะขอบราเซียบางเบาขว้างลงไปกองกับเดรสตัวสวยบนพื้นตามแรงอารมณ์ทรวงอกงดงามสมบูรณ์เต็มตึงปรากฏเต็มสองตาชวนให้อยากััความนุ่มหยุ่นของทรวงงามยอดอกสีชมพูชูชันช่างท้าทายสายตาให้อยากประกบปากแล้วขบเล่นให้หนำใจ เขากำมือแน่นสูดลมหายใจหลายเฮือกเพื่อข่มอารมณ์ปรารถนาเอาไว้“ฮึ่ม!”
แล้วเกี่ยวรูดบิกินี่ตัวจิ๋วออกจากกายของหญิงสาวขว้างลงกับพื้นเนิน์นูนเด่นปรกคลุมด้วยทุ่งหญ้าสีบรอนซ์รำไรชวนให้อยากสำรวจให้ทั่วเนินแม้จะผ่านหญิงงามมามากมายแต่ก็ยังไม่เคยเห็นหญิงใดจะงดงามเท่ากับแขกปริศนาของพระบิดามาก่อนเลยทำให้เขาต้องข่มอารมณ์ปรารถนาสุดชีวิต ร่างกายของเขาก็ช่างไม่เป็ใจเอาซะเลยตึงเครียดขมวดขึงจนเขาสุดจะทานทนต่อไปได้ “ฮึ่ม!”
“โธ่โว้ย! อยากรู้จริงเลย แม่นี่เคยมีอะไรกับเสด็จพ่อหรือเปล่านะ?แต่โอ้ย! หล่อนต้องเป็นางปีศาจแน่ๆเลยถึงได้ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ซะขนาดนี้ ฝากไว้ก่อนนะยัยผู้หญิงหน้าด้านถ้าฉันรู้แน่ๆว่าเธอเคยมีอะไรกับเสด็จพ่อล่ะก็...ฉันจะทำให้เธอกระเด็นออกจากชีวิตเสด็จพ่อของฉันไปไกลๆลิบโลกเล้ย! แต่ถ้าไม่เคยล่ะก็...ฉันจะเก็บเธอมาเข้าคอเลคชั่นซะเลยโธ่โว้ย! ไม่ไหวแล้ว!ขืนอยู่ตรงนี้ต่อตบะแตกแน่ๆ โอ้...พระเ้า!”
เขาเดินตึงๆออกจากห้องนอนรับสั่งเรียกหานางกำนัลซารีฟทันที “ซารีฟ”
“เพคะ”
เมื่อนางกำนัลสูงวัยมาตามเสียงเรียกหาเขาก็สั่งทันที“ซารีฟเข้าไปดูแลผู้หญิงคนนั้น หล่อนฟื้นเมื่อไหร่ไปบอกผมด้วย”
“เพคะฝ่าา”ซารีฟรับคำสั่งแล้วก็ผลุบเข้าไปภายในห้องนอนทันที
ส่วนเ้าชายอิสมินเดินตึงๆลับไปไม่เหลียวหน้ากลับมาเลยซักนิดจนซารีฟแอบค่อนขอดในใจ ทำยังกับหนีอะไรซักอย่างหม่อมฉันไม่ใช่ผีนะเพคะ! น่าถวายให้ซักเพี๊ยะนัก!
แต่เมื่อซารีฟได้เห็นหญิงสาวบนเตียงนอนไร้เสื้อผ้าติดกายนางก็แทบอยากจะแล่นตามไปถวายซักหลายๆ เพี๊ยะ บ่นงึมงำทันที “ฝ่าานะฝ่าา! ดูซิแค่เผลอแค่แป๊บเดียวก็จับแม่หนูนี่ถอดเสื้อผ้าจนหมดเลย นิสัยแย่ๆอย่างนี้ไปเอามาจากไหนกันนะ! องค์อัมมานรึก็ไม่มีนิสัยคาสโนว่าเลยซักนิดหวังว่าคงยังไม่ได้ทำอะไรหรอกนะ? แล้วแม่หนูคนนี้เป็ใครกันนะ?ถึงได้จะถูกลักพาตัวอย่างที่ซาอิดบอก โอ้ย! มีแต่คำถามเต็มหัวเลย ซาอิดก็ไปส่งคุณหมอเ้าชายก็หน้าบึ๊ง...บึ้งยังกะกินรังแตนมาทั้งโลก คนอื่นก็ไม่เห็นเลย แล้วใครจะตอบฉันได้ล่ะเนี่ย?”
ซารีฟอยากจะเรียกนางกำนัลคนอื่นๆให้มาช่วยแต่งตัวให้หญิงสาว แต่เพราะเป็เวลาดึกมากแล้วจึงไม่อยากจะเรียกใช้อีกทั้งหากนางกำนัลคนอื่นรู้ว่าเ้าชายอิสมินพาหญิงสาวเข้าห้องนอนคงได้เอาไปลือกันสนุกปากนางจึงจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้หญิงสาวซะเองแล้วจัดหาชุดนอนมาสวมใส่ให้เ้าหล่อนแม้จะลำบากอยู่ซักหน่อยในการพยายามสวมชุดนอนให้หญิงสาวด้วยตัวเองเพียงลำพังแต่ก็ไม่เกินความสามารถของนางกำนัลาุโอย่างนางไปได้เสร็จแล้วก็เอาแปรงมาหวีผมให้ เอ่ยพึมพำชื่นชมความงามของหญิงสาวไม่หยุดโดยที่คนถูกชมยังหลับไหลไม่ได้สติไม่รู้เื่รู้ราวอะไรทั้งสิ้น
“แหมผิวก็นุ๊ม...นุ่มยังกับผิวเด็กทารก ข๊าว...ขาว ผิวสวยไร้ตำหนิจริ๊ง...จริงนะแม่หนูผมรึก็นุ่มลื่นนิ่มมือจริงๆ รูปร่างรึก็อรชรอ้อนแอ้นจริงๆ หน้าตาก็ยังกับเทพธิดาทีเดียว ลูกเต้าเหล่าใครกันนะ?ป่านนี้คนที่บ้านคงชะเง้อชะแง้ตามหากันให้ควั่กแล้วล่ะเอ...ดูลักษณะเสื้อผ้าที่ใส่ชั้นว่าแม่หนูต้องเป็ลูกคนรวยแน่ๆ เอ้า! หวีผมเสร็จแล้ว นอนหลับฝันดีนะแม่หนู เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าของแม่หนูไปส่งซักก่อนนะ แล้วฉันจะรีบกลับมาอยู่เป็เพื่อนนะจ๊ะ”
ซารีฟหอมแก้มหญิงสาวฟอดหนึ่งด้วยความหลงไหลในความงดงามของเ้าหล่อนแล้วเก็บเสื้อผ้าบนพื้นพรมเอาไปส่งซักรีดแล้วก็รีบกลับมานั่งเฝ้าหญิงสาวรอจนกว่าเ้าหล่อนจะฟื้นคืนสติ
จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงหญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นพยายามลืมตาขึ้นอย่างงุนงงพร้อมกับอาการปวดหัวรุนแรง จนต้องล้มตัวลงไปนอนใหม่สองมือนุ่มนิ่มนวดหัวตัวเองไปมาแล้วพึมพำเบาๆ เป็ภาษาบ้านเกิดของตนเอง “โอ้ย! ปวดหัวจัง ปวดเหมือนหัวจะแตกเลย”
หญิงสาวครางเบาๆ รู้สึกถึงมือนุ่มๆ กับผ้าชุบน้ำอุ่นหอมกรุ่นบรรจงเช็ดหน้าให้กับเธอจึงลืมตาอีกครั้งจ้องมองเ้าของมือนุ่มๆ
“คุณคะ?เป็ยังไงบ้างคะ?” นางกำนัลซารีฟถามหญิงสาวเป็ภาษาอังกฤษ มือก็ยังบรรจงเช็ดหน้าให้กับเ้าหล่อน
เมื่อหญิงสาวลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอได้ เธอจึงดีดตัวลุกขึ้นนั่งเขยิบตัวหนีหญิงสูงวัยจนติดพนักหัวเตียง ร่ำร้องอยู่ในใจด้วยความหวาดกลัว แง้ๆๆๆๆๆ ฉันถูกลักพาตัว! แล้วฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? อ่ะ! แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งคร่ำครวญหรอกนะ ต้องหาทางหนี!แต่จะทำยังไงล่ะ?
หญิงสาวมองหญิงสูงวัยครู่หนึ่งพร้อมกับข่มความหวาดกลัวเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา คุณป้าคนนี้ดูท่าทางใจดีนะลองถามคุณป้าคนนี้ดูก่อนแล้วกันนะ
คิดได้แล้วก็เอ่ยถามหญิงสูงวัยท่าทางใจดีเป็ภาษาอังกฤษ“ที่นี่ที่ไหนคะ?”
หญิงสาวถามออกไปแล้วก็มองไปรอบๆอย่างหาทางหนีทีไล่ จึงพบว่าตัวเธอนั่งอยู่บนเตียงใหญ่กลางห้องกว้างบนโต๊ะข้างเตียงมีนาฬิกาดิจิตอลวางอยู่ บอกเวลาตีห้าครึ่ง
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
1K
