“คุณชายขอรับอดทนอีกหน่อยพวกเราก้น่าจะหนีพ้นแล้วขอรับ”เสียงที่ฟังดูแก่ชราและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าได้กล่าวขึ้นเขาควบม้าเต็มที่เพื่อให้พวกมันวิ่งลากรถไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่พวกมันจะทำได้ม้าพวกนี้ก้ไม่ธรรมดา เป็ถึงสัตว์อสูรเลยทีเดียว ถึงจะอยู่ระดับ1ก้เถอะ
“พวกมันเป็ใครกันแน่ถึงมาไล่สังหารพวกเราตระกูลซูแบบนี้”ชายกลางคนที่วิ่งขนาบข้างชำเลืองกลับไปมองพลางกล่าวออกมา
พวกเขาตระกูลซูจัดได้ว่าเป็ตระกูลระดับสูงในอาณาจักรวูดเสธเลยทีเดียวไม่ว่าจะเื่พละกำลัง ธุรกิจ อำนาจในอาณาจักร ล้วนสูงส่งทั้งสิ้น
ใครที่จะมาหาเื่ต้องคิดให้ดี
แต่ตอนนี้พวกเขากำลังถูกไล่ฆ่า!
“จากที่สังเกตพวกมันเหมือนจะมาจากนิกายถังพวกนี้มันรับงานฆ่าไม่เลือกขอแค่เงินถึง”หนึ่งในคนติดตามที่วิ่งอยู่เอ่ยออกมาหลังเขาสังเกตเห็นอาวุธและเคล็ดวิชาที่คนพวกนี้ใช้เหมือนกับตระกูลถังไม่มีผิด
“เหมือนจะเป็ฝีมือของคนในตระกูลเรานะ” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากในรถม้า เขาคือซูไห่เป็คุณชายสามแห่งตระกูลซู ถึงตอนนี้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมากแต่เขาก้ยังคงวิเคราะห์ออกมาอย่างเยือกเย็น
“ทำไมคุณชายถึงคิดแบบนั้นล่ะ” คนรับใช้คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
“ก็เพราะการเดินทางมาครั้งนี้ของพวกเรามีแค่คนบางส่วนในตระกูลเท่านั้นที่รู้น่ะสิ ยิ่งคนนอกยิ่งไม่ต้องไปพูดถึงไม่มีทางรู้แน่ๆ” ซูไห่ตอบคำตอบออกมาด้วยเสียงราบเรียบ
ใช่แล้วครั้งนี้พวกเขาเดินทางมาเป็การส่วนตัวเพราะคุณชายสามได้ข่าวเื่สมุนไพรที่ได้ส่งคนออกไปหาข้อมูลมานานแล้วว่ามีคนพบเจออยู่ในป่าแห่งนี้แต่ตำแหน่งนั้นค่อนข้างจะลึกเลยทีเดียวพวกเขาจึงได้ส่งผู้ฝึกตนระดับแถวหน้าของตระกูลตามมาด้วยถึงสิบคน รวมกับคนใช้และทหารต่างๆแล้วก้เป็ขบวนที่มีคนมากเกือบห้าสิบคนเห็นจะได้
แต่เพราะต้องพบเจอกับการซุ่มโจมตีที่ไม่คาดคิดตอนนี้พวกเขาจึงเหลือคนอยู่ไม่ถึงครึ่งซะแล้วคนส่วนใหญ่ที่ตายไปจะเป็ทหารและคนใช้เกือบทั้งหมดส่วนพวกผู้ฝึกตนแม้จะมีาเ็กันบ้างแต่ก้ยังไม่มีใครล้มตายไป
“พวกเราน่าจะหนีพ้นแล้วนะ”
หลังหลบหนีกันมาอย่างยาวนานเสียกำลังคนไปจนเกือบหมด ในที่สุดก้มองไม่เห็นคนที่ไล่ตามพวกเขามาแล้วทำให้ตระกูลซูหาที่ปลอดภัยเพื่อจะได้พักกันสักครู่หนึ่ง
ตอนนี้ผู้คนที่เหลืออยู่ก้จะมีผู้ฝึกตนระดับนักรบ เจ็ดคน จากทั้งหมด สิบคน คนใช้อีกสองและทหารที่ระดับผู้ฝึกหัดอีกห้าคน รวมกับคุณชายแล้วก้จะเป็ทั้งหมด สิบห้าคน
“เห้อ เหมือนจะรอดแล้วสินะ” ซูไห่อดที่จะระบายลมหายใจออกมาไม่ได้ แม้ภายนอกเขาจะทำเป็เยือกเย็นแต่มันก็เป็เพียงการแกล้งทำเท่านั้น เพื่อไม่ให้คนรอบตัวเสียขวัญกำลังใจ
การเดินทางมาครั้งนี้นับว่าขาดทุนอย่างใหญ่หลวงเลยทีเดียวสมุนไพรที่้าก้ยังหาไม่เจอ คนรับใช้ที่พามาก้ตายกันไปเป็เบือแถมตอนนี้ก้ไม่รู้ว่าจะออกจากป่าแห่งนี้แล้วกลับไปยังตระกูลได้อย่างปลอดภัยหรือไม่
“จะตามหาสมุนไพรนั่นให้เจอดีไหมนะถ้าหามันเจอแล้วเอาไปมอบให้ท่านพ่อได้มันก้น่าจะช่วยรักษาอาการที่ท่านพ่อกำลังเป็อยู่ให้หายดีได้” ซูไห่คบคิดอยู่ในใจ
ความจริงแล้วก่อนที่การซุ่มโจมตีจะเกิดขึ้นพวกเขาก้ได้ออกค้นมาสมุนไพรมาเป็เวลากว่าสามวันแล้วด้วยความที่ยิ่งค้นหาก้ยิ่งเข้าป่าลึกไปเรื่อยๆประกอบกับเจอการดักซุ่มโจมตีจากทุกทิศทางเยี่ยงนี้
ก็อดคิดไม่ได้ว่าความจริงเขาถูกหลอกแล้ว
สมุนไพรมันไม่ได้อยู่ที่นี่ั้แ่แรกยังไงล่ะ!
“กรอด อย่าให้ข้ารอดไปได้ล่ะข้าจะจัดการลากคนที่บังอาจมาทำแบบนี้ออกมาจัดการให้ได้”
ด้วยความเชื่อใจแหล่งข่าวและคนของตัวเองทำให้เขาซึ่งระมัดระวังตัวมาโดยตลอดต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้จนได้พี่น้องอีกสี่คนคงจะดีใจกันไม่น้อยแน่ๆถ้าเขาตายไป
“หยุดดิ้นรนได้แล้ว...” ทันใดนั้นก้เสียงฟังดูไร้ความรู้สึกดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างปรากฏออกมารอบบริเวณที่ตระกูลซูกำลังพักอยู่
จบครึ่งแรก
ต่อครึ่งหลัง
สิ้นเสียงดังกล่าว ก็ปรากฏร่างกลุ่มคนเกือบร้อยคนที่ใส่ชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าโผล่ออกมาแต่ถึงจะปิดบังยังไง อาวุธที่ใช้และเคล็ดวิชามันก้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของคนตระกูลซูไปได้
“ใครจ้างพวกแกมา ข้าจ่ายให้มากกว่า10เท่าเลย” ซูเกอหลี่ ผู้ซึ่งเป็หัวหน้าของผู้ฝึกตนตระกูลซูกล่าวออกมา
นาทีนี้ขอแค่คุณชายสามรอดไปได้เงินทองล้วนไม่ได้สำคัญเลยสักนิด
“หึหึ..พวกแกคิดว่าจะจ่ายได้รึไงของที่พวกเราได้มัน...”
แต่ยังไม่ทันที่หนึ่งในชายชุดคลุมสีดำจะพูดจบก็มีอีกเสียงขัดเอาไว้ก่อน“หุบปาก!”
“พวกแกอย่าพูดมาก มันจะทำให้เสียแผนได้”
“แต่หัวหน้ายังไงพวกมันก็ต้องตายกันหมดอยู่แล้ว ดูหน้าพวกมันสิทำหน้าซื่อบื้อแบบนั้นแสดงว่าไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”ชายคนแรกก้ยังคงกล่าวออกมา
“พวกแก้าอะไร บอกมาได้เลยไม่งั้นพวกเราคงตายกันหมดไปนานแล้ว ที่ข้าพูดนั้นถูกต้องใช่ไหม”
เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกนักฆ่าเอ่ยออกมาก้ทำให้ซูไห่ฉุกคิดขึ้นมาได้ ความจริงด้วยจำนวนคนนับร้อยแบบนี้พวกเขาทั้งหมดควรจะตายกันไปตั้งนานแล้วแถมการโจมตีของพวกมันก็เหมือนจะเน้นการผลักดันให้พวกเขาหนีไปตามทางที่พวกมัน้าจนมาสิ้นสุดที่ตรงนี้ มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลยที่จะต้องทำแบบนี้ถ้าพวกมันไม่ได้้าอะไรสักอย่างจากพวกเขา
“ฉลาดแบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย” หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าตอบกลับมา
“พวกเ้าไม่จำเป็จะต้องตายขอแค่ทำตามที่ข้าพูดก้พอ”
ผู้คนที่เหลืออยู่ต่างพากันโล่งอกขึ้นมานิดหน่อยเมื่อได้ยินสิ่งที่หัวหน้านักฆ่ากล่าวออกมาอย่างน้อยพวกเขาก้ยังมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ ใครบ้างล่ะที่จะอยากตาย
“ขอแค่พวกเ้า ทำลายชีพจรลมปราณแล้วยอมตามพวกข้าไปแต่โดยดี หลังจากผ่านไปสองปีพวกข้าก้จะปล่อยพวกเ้าให้เป็อิสระเอง”
“จะบ้ารึไง! ฆ่าข้าเลยดีกว่า” ทุกคนในตระกูลซูต่างเดือดดาลกันหมดการทำลายชีพจรก้เหมือนการตัดอวัยวะสำคัญของพวกเขา นอกจากจะฝึกตนต่อไปไม่ได้แล้วมันยังกระทบกับส่วนต่างๆของร่างกายทั้งหมด ถึงจะไม่ได้หนักถึงขั้นเสียชีวิตก้ตาม
‘หรือว่า คนที่จ้างพวกมันมา’
‘ไม่สิ ต้องใช่แน่ๆ บัดซบพวกมันถึงกับเลวทรามกันได้ขนาดนี้’
หลังซูไห่ขบคิดได้สักพักก้พอจะรู้ถึงสาเหตุ และ บรรดาคนที่น่าจะเป็ผู้จ้างวานออกแล้ว
“ทุกคน ใจเย็นๆก่อนข้าว่าข้อเสนอนี้ก้ไม่เลวนะ อย่างน้อยพวกเราก้ไม่ต้องตายกันหมด” ซูไห่กล่าวออกมาเสียงดัง พร้อมกับส่งสายตาให้กับคนที่ยังเหลือรอด
“แล้วพวกข้าจะมั่นใจได้ยังไงว่าพวกท่านจะไม่กลับคำ”ซูเกอหลี่ที่เข้าใจสิ่งที่คุณชาย้าจะสื่อจึงรีบรับคำทันที
“พวกเราสามารถทำสัญญากันได้” หัวหน้ากลุ่มนักฆ่ายื่นสัญญาออกมามันเป็สัญญาที่ใช้กันทั่วไปในโลกแห่งนี้ ใครที่ผิดคำสัญญาจะถูกฟ้าผ่าตาย
“ก้ได้ เรามาทำสัญญากัน”ขณะที่กำลังพูด ซูไห่ก็ยกมือขวาขึ้นลงสองครั้ง แล้วกำมือ
ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม
ผู้ฝึกตนทุกคนที่เหลือรอดรวมถึงตัวซูไห่ต่างแสดงเคล็ดวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาออกไปทันที
พรึ่บหลังจากนั้นซูไห่ก็สบัดมือส่งแผ่นจารึกไปรอบทิศสร้างเป็โล่ปราการปกป้องพวกเขาเอาไว้ กลุ่มนักฆ่าที่ไม่ทันตั้งตัวถูกเล่นงานาเ็ล้มตายไปเกือบสามสิบชีวิต
“บัดซบ ทางรอดชีวิตมีให้ไม่เลือกอยากลงนรกนักก้จัดให้” หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าโกรธจัดสั่งให้ทุกคนรุมโจมตีทันที
เคล็ดวิชาต่างๆโหมกระหน่ำมาจากทุกทิศทางแต่โล่ปราการก้ยังไม่เป็อะไรในตอนนี้ มีเพียงแค่แสดงวูบไหวไปมาเล็กน้อยเพราะนี่เป็ถึงแผ่นจารึกระดับสามสมบัติชั้นยอดที่ใช้ช่วยชีวิตในยามคับขับที่ตระกูลมอบให้เขาไว้อย่างลับๆแน่นอนบรรดาพี่น้องของพวกเขาก็น่าจะมีสมบัติที่ได้รับมาเหมือนกัน
‘หวังว่าจะมีคนมาช่วยพวกเราทัน’ ซูไห่ได้แต่คิดในใจพลางรวบรวมลมปราณก่ออาคมขนาดเล็กที่ไว้ใช้ขอความช่วยเหลือฉุกเฉินส่งสัญญาณกลับไปยังตระกูลของเขา
อาคมนี้จะต้องวาดบนพื้นดินและตั้งสมาธิให้ดีไม่อย่างนั้นจะล้มเหลวได้ ไม่เช่นนั้นเขาคงใช้ไปตั้งนานแล้ว
“อย่างที่ผู้ว่าจ้างบอกมาไม่มีผิดเห็นทีจะเลี่ยงไม่ได้แล้ว” เมื่อหัวหน้ากลุ่มนักฆ่ากล่าวจบมันก้เรียกมีดสั้นสีดำสนิทที่แผ่ออร่าน่าสะพรึงกลัวออกมา แล้วซัดออกไปทันที
เปรี้ยง! แคร่ก
โล่ปราการที่แทบจะไม่เป็อะไรหลังถูกรุมโจมตีโดยกลุ่มนักฆ่าถึงกับแตกออกในครั้งเดียว!
3K
![โอปป้าสายโหด[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688654857_68014269.webp)
