เทพเ้าัเกิดความพิโรธจึงร่ายคำสาปใส่แผ่นดินนี้หากภายในหัวใจมนุษย์ยังเต็มไปด้วยความละโมบโลภมาก ไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมีทั่วทั้งแผ่นนี้ก็จะมีแต่ความทุกข์ระทม
ฤดูร้อนฤดูหนาว และฤดูฝนจะถูกลิดรอนคืนทั้งหมด แผ่นดินต้าหวงจะประสบแต่ความแห้งแล้งมีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่หลั่งไหลแทนสายน้ำ
หากมนุษย์ยังคิดกันไม่ได้มองกันไม่ออกแผ่นดินต้าหวงก็สมควรสิ้นสุดเพียงเท่านี้ เพราะยามนี้เทพเ้าัเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทนเขาสร้างและดูแลสรรพชีวิตทั้งหลายไม่ใช่เพื่อให้เอามาอิจฉาริษยาหรือแก่งแย่งฆ่าฟันกัน แต่ทำเพื่อให้เหล่ามนุษย์รู้จักความสุขจากคำว่าแบ่งปันต่างหาก
นี่คือเื่ที่คุณปู่เล่าให้จินหลงฟังมาร่วมหลายปีมันฝังลึกอยู่ในหัวสมอง จนเขาจำแม่นได้ทุกประโยคทุกคำไม่มีตกหล่น
จากที่เคยคิดว่ามันก็เป็เพียงแค่นิทานปรัมปราแต่ยามนี้เมื่อตนได้หลุดเข้ามาในแผ่นดินต้าหวงดินแดนที่ไม่เคยถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของอีกโลก เขาควรต้องทำใจให้สงบและยอมรับว่าทั้งหมดที่คุณปู่เล่ามาคือเื่จริง
“ทำยังไงดีๆๆๆ”
หลังถูกพาตัวมายังห้องห้องหนึ่งเพื่อให้เขาได้พักผ่อนจินหลงกลับเอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น พลางขบคิดวิธีหาทางกลับโลกเดิม
แม้ยอมรับได้แล้วว่าตอนนี้ตนกำลังอยู่ในแผ่นดินต้าหวงมิติประหลาดที่ไม่มีใครรู้จักนอกจากคนตระกูลหลง แต่ไม่ได้หมายความว่าจินหลงจะทำใจยอมอยู่ที่นี่ได้
ทุกอย่างแปลกใหม่ไปหมดบรรยากาศ สภาพแวดล้อม วัฒนธรรม ผู้คน ไหนจะอาหารการกินมันเป็สิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยเลยสักนิด
แค่โผล่มาได้ไม่กี่นาทีก็มีคนกล่าวหาว่าเขาว่าปีศาจช่างเป็การต้อนรับผู้มาเยือนได้อย่างอบอุ่นยิ่งนักน่าประทับใจจนอยากหลบหนีไปจากที่นี่ ตอนนี้เดี๋ยวนี้เลยก็ว่าได้
แม้โลกใบเดิมที่จินหลงจากมาจะดูเลวร้ายไม่น้อยหน้าไปกว่าแผ่นดินต้าหวงเสียเท่าไหร่แต่มันก็ยังเป็โลกที่เขารู้จักคุ้นเคย ความสบายใจในการใช้ชีวิตอยู่มันย่อมแตกต่างกันอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้นตอนนี้ในหัวสมองของจินหลงจึงมีแต่ความคิดหาทางกลับโลกใบเดิมของตน มากกว่าคิดหาวิธีปรับตัวและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างแน่นอน
จินหลงจะต้องรู้วิธีทะลุมิติมาที่นี่ให้ได้เพราะนั่นเป็ทางเดียวที่เขาจะได้กลับบ้าน แล้วสาเหตุที่จู่ๆ เขาโผล่มาในแผ่นดินต้าหวงมันเกิดจากอะไรกันแน่
พลันภาพใบหน้าของเหวินหยางกลับปรากฏขึ้นในมโนสำนึกเขาเป็คนแรกที่จินหลงเห็น บางทีเื่นี้เ้าเมืองจุนเฟิงอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
เมื่อนึกได้ดังนั้นสองขาเรียวจึงก้าวตรงออกประตูมุ่งหน้าตามหาเหวินหยางด้วยสายตามุ่งมั่นตั้งใจโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้คนที่เขากำลังจะไปหาทำอะไรและอยู่ที่ใดในบ้านหลังใหญ่เบิ้มหลังนี้