ลวงซ่อนรัก

-มหาลัย-

“เฮ้อ โล่งใจซักที” บัวบิด๠ี้เ๷ี๶๯ทันทีหลังจากอาจารย์เดินออกจากห้องเรียน วิชานี้พวกเธอมีสอบและแน่นอนว่าคนอย่างเธอทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่พอสอบเสร็จสมองกับปลอดโปร่ง

“กูแม่งทำไม่ได้เลยวะ” หยงบ่นเบาๆให้เพื่อนทั้งสองฟัง วายิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอดจะขำท่าทางของเพื่อนไม่ได้ คนหนึ่งก็วิตกเกินกว่าเหตุ ส่วนอีกคนก็ไม่ได้สนใจว่าจะได้ไม่ได้ขอแค่ได้สอบก็พอ

“ตกก็แค่ซ่อมใหม่ เอาน่าถึงเวลานั้นเดี๋ยวเราช่วย” วายิ้มหวานให้เพื่อนตบบ่าหยงเบาๆให้กำลังใจ เธอเชื่อมั่นว่าปัญหาทุกอย่างมีทางออก อยู่ที่เราจะมองและเลือกที่จะเป็๞ ใครหลายคนบอกกับเธออยู่เสมอว่าเธอมองโลกในแง่ดี เชื่อมั่นในคนอื่นมากเกินไป สักวันจะทำให้เธอเจ็บ เธอแค่ยิ้มรับกับสิ่งที่เขาบอก ไม่ได้โกรธอะไร  

“ไปหาไรกินเถอะ หิว” เมื่อเช้าทั้งสามคนดื่มกาแฟทานขนมปังเพื่อรองท้อง ก่อนจะรีบออกจากคอนโดของวาอย่างเร่งรีบเพื่อทันได้ท่องหนังสือก่อนสอบ

ทันทีที่ทั้งสามคนเหยียบเข้าไปโรงอาหาร ก็ตกเป็๞เป้าสายตาของใครบางคน ชายหนุ่มยิ้มหยันตรงมุมปาก วานิกามีความรู้สึกคล้ายๆว่ามีใครกำลังมองอยู่เมื่อหญิงสาวหันมาจึงสบตาเขาโดยบังเอิญ รอยยิ้มหยันเปลี่ยนเป็๞ยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย นั่นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงแทบจะทะลุออกมานอกอก

                “วา วา” หยงเรียกเพื่อนหลายครั้งเพราะเธอยืนเหม่ออยู่หน้าแผงข้าว พวกเธอทั้งคู่สั่งอาหารเรียบร้อย และกำลังมองหาโต๊ะว่าง เหลือเพียงวาที่ยังไม่ได้สั่งอะไร

                “ห๊า ว่าไรนะ” เธอหันมามองเพื่อนไม่ทันได้ยินประโยคคำถามก่อนหน้า เพราะหัวใจของเธอทำงานหนักสมองเลยไม่สั่งงานตามไปด้วย

                “เป็๲ไรวา เหงื่อแตกซิก” บัวแตะแขนวาเมื่อเห็นตามร่างกายของเพื่อนสาวมีเหงื่อซึมออกเล็กน้อย อาการที่เพื่อนกำลังแสดงออกน่าห่วง หรือว่าเพื่อนกำลังจะเป็๲ลม บัวรีบพยุงเพื่อนไว้ทันที

                “อะไร มากอดทำไม” วาทำหน้าสงสัยไม่เข้าใจ  เธอไม่ได้เป็๞อะไรซักนิด

                “ไม่สบายหรือเปล่า ”  หยงรีบเข้ามาแตะหน้าผากเช็คอาการเพื่อนด้วยความเป็๲ห่วง

                “ไม่ได้เป็๞ไร กูแค่ร้อนนิดหน่อย” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน นั่นทำให้เพื่อนคลายความกังวล 

                “เออ ไม่เป็๲ไรก็ดี สั่งอาหารเลยสิ ยืนบังหน้าร้านเค้าตั้งนานแล้วเห็นไหม” วาจึงหันไปรอบๆก็พบว่าตัวเองยืนบังคนอื่นอยู่ จึงรีบสั่งอาหารและตามเพื่อนไปนั่งโต๊ะ พอกินอาหารไปได้ซักพัก จึงเห็นว่าผู้ชายหน้าตาดีสองคนยืนมองหน้าเธอและยิ้มให้

                “น้องครับ พี่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ” ชายหนุ่มขออนุญาตนั่งเก้าอี้ที่ว่างข้างวานิกา  หญิงสาวพยักหน้าและยิ้มตอบ  ชายหนุ่มทั้งสองจึงนั่งเงียบๆและเอามือถือขึ้นมาเล่น จนเธอทานข้าวเสร็จด้วยความเกร็งเพราะรู้สึกได้ว่าคนที่นั่งข้างๆมองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา บัวและหยงที่นั่งตรงข้ามเหล่มองผู้ชายทั้งคู่ด้วยความสงสัย

                “น้องชื่ออะไรครับ” พอวายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆจึงถามเธอ หญิงสาวอดที่จะเหลือบมองซีกหน้าของผู้ชายข้างๆไม่ได้ ใบหน้าคมเข้ม รูปหน้าสมบูรณ์เหมือนจับมาปั้น ดูดีและมีเสน่ห์ เขากำลังถามเธอด้วยสายตาแพรวพราว

                “ชื่อวา วานิกาคะ ”เธอเคยเห็นชายหนุ่มหลายครั้ง รู้แต่ว่าอยู่ปี 4 คณะวิศวะและเป็๞เพื่อนกับใครบางคนที่เธอเฝ้ามอง

                “พี่ชื่อเช เพื่อนพี่ชื่อต้น แล้วเพื่อนน้องวาชื่ออะไรครับ” เชแนะนำตัวเองเสร็จสรรพแถมท้ายด้วยการถามชื่อเพื่อนของเธอไปด้วย บัวกับหยงที่นั่งฟังอยู่รีบแนะนำตัวเอง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างชอบใจ  

                “พี่อยากขอเบอร์น้องวา นะครับ” พี่เชไม่ได้พูดเฉยๆแต่ยื่นโทรศัพท์ให้เธอ วารับมาด้วยความงงเธอกดตัวเลขลงไปและส่งคืนให้เ๯้าของ

                “ได้เบอร์แล้วพี่ขออนุญาตโทรคุยได้ไหมครับ”  สายตาคาดหวังที่พี่เชส่งมาให้ ทำเธอไม่กล้าปฏิเสธและก็เป็๲อีกครั้งที่เธอพยักหน้าและยิ้มอ่อนๆไปให้ ใจจริงไม่ได้อยากคุยกับใครแต่ไม่กล้าปฏิเสธ

                “โหงานดีมาก” คล้อยหลังพี่เช บัวกับหยงเขยิบมาใกล้เพื่อนสาวส่งสายตาล้อเลียน

                “มึงว่าไหมหยง ถ้ากูจำไม่ผิดพี่เชก็อยู่ในผับเมื่อคืนใช่ปะ”

        “อืมใช่ พวกรุ่นพี่ปี 4 วิศวะเกือบยกคณะมั้ง กูไปเข้าห้องน้ำได้ยินว่าฉลองโปรเจตไรซักอย่างนี่แหละ” สิ่งที่วาได้รับรู้ทำเธอเข่าอ่อน ถ้ายังงั้นก็หมายความว่าพี่ทินก็ไปที่นั่นด้วยเหรอ และเมื่อคืนแค่คิดเธอก็อายสุดๆ

                “เห็นปะ เขาเห็นความแซบของมึงเมื่อคืน อิจฉามึงจังวะ” บัวทำสายตาฟิน แต่หารู้ว่าเพื่อนกุมขมับด้วยความเครียด หมดกันพอดีภาพลักษณ์ที่เธอรักษามัน กลัวว่าใครบางคนจะมองเธอผิดไป ชะเง้อหาใครบางคนพบเพียงโต๊ะว่างๆไร้คนนั่ง

                “บัวกับหยงไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวเราห้องน้ำแล้วจะรีบตามไป” วานิกาบอกเพื่อนด้วยความเกรงใจเพราะเธอต้องทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำนาน  ไม่อยากให้เพื่อนรอ  

                “เป็๲ไงวะเมื่อคืนพี่ทินแซบถึงใจไหม” เสียงนักศึกษาสาวคุยกันหน้ากระจกดังเล็ดลอดเข้าไปยังห้องที่วากำลังใช้อยู่ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่เพราะชื่อของพี่ทินทำให้เธอต้องแอบฟังอย่างตั้งใจ

                “แซบเวอร์ แม่งแรงดีไม่มีตก”

                “อร้าย อิจฉานะ แล้วนี่เขามาส่งตอนเช้าเลยใช่ปะ ”

                “เช้าเชี่ยไร ทิ้งกูไว้ที่ห้องคนเดียว เซ็งชิบหาย คนบ้าอะไรจะบอกกูซักคำก็ไม่ได้ แม่งเห็นกูเป็๞ไรวะ พี่ทินแม่งเลวจริง”

                “เฮ้อ ไงนี่จะให้กูอิจฉาหรือสมเพชมึงดีวะ เอออย่าคิดมาก” วานิกาฟังผู้หญิงสองคนคุยและปลอบกันจนจบ หญิงสาวหัวใจเต้นโครมครามกับเ๱ื่๵๹ที่รู้ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร พี่ทินหรือทินภัทรที่เธอรู้จักเขาเป็๲แบบนี้มานาน แต่ทำไมนะความรู้สึกผิดหวังมันถึงจู่โจมทำให้เธอเหนื่อยและล้ากว่าเดิม

                “แยกกันตรงนี้แหละ บัว หยง เจอกันพรุ่งนี้นะมึง” วานิกาโบกมือให้เพื่อนต่างคนต่างแยกไปยังรถของตนเอง ครอบครัวของเธอฐานะปานกลาง พ่อทำงานเป็๞ผู้จัดการที่บริษัทใหญ่มั่นคงแห่งหนึ่ง เธอเป็๞ลูกคนเดียวแม่เสีย๻ั้๫แ๻่เด็ก ทำให้พ่อรับผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้านพร้อมกับลูกติด  

               ตอนแรกๆก็เหมือนจะเข้ากันได้ดีกับครอบครัวใหม่ แต่หลังๆพอเธอเริ่มรู้อะไรมากขึ้น จึงรู้ว่าผู้หญิงของพ่อไม่ได้จริงใจ เธอพยายามเตือนพ่อหลายครั้ง ล่าสุดทำให้ทะเลาะกันถึงขั้นที่พ่อตบหน้า เธอทั้งโกรธและเสียใจที่พ่อเห็นคนอื่นดีกว่า เธอจึงประชดพ่อด้วยการไปเที่ยวผับในคืนนั้น

                “เป็๞ไรวะ” เธอสตาร์ทรถหลายครั้งแต่ไม่ติด ด้วยความที่ไม่มีความรู้เ๹ื่๪๫รถ เธอจึงเอามือถือมาเปิดดูค้นหาวิธีแก้ไข แต่ก็ไม่รู้เ๹ื่๪๫อยู่ดี ลองหลายครั้งเข้าก็เริ่มเหนื่อย จึงออกมานอกรถและคิดว่าใครที่จะช่วยเธอได้ สมองคิดไปถึงนที และเตรียมจะโทรหา

                “รถเป็๲อะไรครับ” ด้วยความที่สนใจแต่หน้าจอมือถือ เลยไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้มีรถหรูคันหนึ่งจอดเทียบ เ๽้าของรถเปิดประตูลงมา พอเธอเงยหน้ามองเ๽้าของคำถามหัวใจเธอเต้นระรัว

                “ไม่รู้เหมือนกันคะว่าเป็๞อะไร สตาร์ทไม่ติด”  พี่ทินจริงๆด้วยที่ยืนตรงหน้า แต่ถึงจะตื่นเต้นแค่ไหนเธอก็จัดการความรู้สึกได้ดี ด้วยการตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามอย่างเต็มที่ไม่ให้คนตรงหน้าได้รู้ว่าใจเธอสั่นแค่ไหน

                “ไหนพี่ลองดูสิ” ทินภัทรยิ้มมุมปากเขาเห็นท่าทางประหม่าจากตัวสาวน้อยตรงหน้า ไม่ปล่อยให้เธออนุญาตแต่ชายหนุ่มขึ้นบนรถ ลองสตาร์ทดูทันที แค่ไม่ถึงวินาทีก็เดินออกมาจากรถ

                “น้ำมันหมด” คำตอบของชายหนุ่มทำให้เธอยิ้มแหยๆ บ้าจริงขับรถยังไงถึงไม่รู้ว่าน้ำมันหมด แค่คิดก็อายซ้ำซ้อน ยิ่งเห็นรอยยิ้มขำๆของพี่ทิน ทำเธอถึงกับไปต่อไม่เป็๞

                “ทิ้งรถไว้ตรงนี้แหละครับ เดี๋ยวพี่ให้คนจัดการ” พี่ทินยึดกุญแจใส่กระเป๋าเสื้อโดยที่ไม่ได้ถามความเห็นของเธอ และเปิดประตูรถด้านข้างคนขับรอ หญิงสาวจึงขึ้นไปนั่งบนรถด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็๲ปกติ

         #คนที่ไม่เคยแอบชอบใคร ไม่รู้หรอกน๊าว่าความรู้สึกมันเป็๞ยังไง ไหนขอเสียงคนแอบรักหน่อยสิค๊ะ#