ตอนที่ 10 รอคำตอบของเ้าอยู่!
จิ้งเยี่ยปัดเสื้อผ้าเบาๆ แม้จะไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิด ทั้งยังแสร้งพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมองเกินจริง “เสด็จพี่ องครักษ์ท่านฝีมือสูงส่งยิ่ง นี่คือการทดสอบองครักษ์ลับหรือไร หรือว่า้าชีวิตน้องเก้า นับแต่ข้าถูกลอบสังหารคราวก่อน ร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง ทนการเล่นสนุกขององครักษ์ท่านไม่ได้เลย” เขาพูดพร้อมลุกขึ้นยืน แล้วหันกายเดินไปทางห้องบรรทม
หลินถงรีบตามไปทันที ขณะเดินยังถลึงตาดุใส่หนิงเหลียง เพราะอีกฝ่ายเพิ่งทำท่าดุดันใส่เขา ตอนนี้จึงอยากเอาคืนบ้าง
หย่งหยวนขมวดคิ้วจ้องหนิงเหลียงอย่างเหี้ยมเกรียม อีกฝ่ายพลันตื่นตระหนก แต่ยังคงขยับกายไปใกล้และกระซิบข้างหูเ้านายสองสามคำ สีหน้าหย่งหยวนจึงผ่อนคลายลงบ้าง จากนั้นลุกตามจิ้งเยี่ยไป
ซู่ชิงอ๋องเดินอย่างเชื่องช้าผ่อนคลาย ราวกับไม่รู้สึกถึงฝีเท้าที่ตามหลังมา หย่งหยวนเมื่อก้าวตามมาทันก็ย่างฝีเท้าขึ้นไปเดินเคียงข้างกัน
รัชทายาทแย้มยิ้มออกมา “โธ่ น้องเก้าอย่าโกรธเคืองเลย เป็เพราะองครักษ์พี่ไม่รู้จักหนักเบา แต่ก็ทำไปด้วยความจำเป็ อีกทั้งเ้ายังไม่เป็อะไรด้วย ดูสิ องครักษ์ลับเพิ่งจะปกป้องเ้าอย่างสุดกำลัง”
จิ้งเยี่ยแค่นหัวเราะสองครา พลางปรายตามองหย่งหยวน “เสด็จพี่อย่าได้พูดเช่นนั้น เกรงว่าท่านคงจะพบคนที่้าแล้วกระมัง ลองบอกข้าหน่อยเถิดว่าผู้ใดกัน” เขาพูดพลางใช้หลังมือตบอกพี่ชายเบาๆ
หย่งหยวนลอบยินดีในใจ ทว่ายังคงแสร้งทำหน้านิ่ง “น้องเก้า เ้าฉลาดจริงๆ คนที่้าย่อมพบแล้ว จึงต้องขอร้องเ้าเชิญเขาออกมาอีกครั้ง พี่อยากจะคุยกับเ้าตัวสักหน่อย”
“เช่นนั้นก็ยินดีด้วย! ดูท่าเสด็จพี่จะพบคนแล้วจริงๆ” จิ้งเยี่ยกล่าวพร้อมก้าวเข้ามาในระเบียงทางเดินหน้าห้องบรรทม “ข้าขอบังอาจถามหน่อย เสด็จพี่เตรียมสิ่งใดมาซื้อตัวองครักษ์ลับวรยุทธ์สูงผู้นั้นให้เข้าไปยังจวนรัชทายาทของท่าน”
“เื่นั้น เ้าก็รู้ดีว่าพี่ให้ความสำคัญแก่คนมีความสามารถ ขอเพียงเขาไม่เรียกร้องจนเกินไป ข้าพร้อมรับทุกเงื่อนไข ถึงที่สุดแล้วยอดฝีมือชั้นหนึ่งนั้นหายากนัก”
“เสด็จพี่ช่างอู้ฟู่ยิ่ง น้องเก้าอิจฉาขึ้นมาแล้ว” จิ้งเยี่ยกล่าวขณะเดินเข้าในห้องบรรทม เชิญหย่งหยวนนั่งลงแล้วเอ่ยถาม “เป็องครักษ์ลับคนไหนกัน องครักษ์ของท่านมิได้จำคนผิดแน่นะ”
หนิงเหลียงเดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว “ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมมั่นใจว่าไม่ผิดคน องครักษ์ลับผู้นั้นคือคนที่ปกป้องท่านเมื่อครู่พ่ะย่ะค่ะ”
จิ้งเยี่ยยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย รับถ้วยยาจากหลินถงมาเป่าเบาๆ บนผิวยาพลันเกิดริ้วคลื่นเล็กๆ จากนั้นดื่มลงไปหนึ่งอึกแล้วส่งถ้วยคืนเด็กรับใช้ข้างกาย “ร้อนเกินไป รอให้เย็นค่อยให้ข้าอีกที”
หลินถงรับคำแล้วนำถ้วยยาไปวางข้างหน้าต่างเพื่อให้เย็นลง
“น้องเก้า เ้าคงจะรู้จักองครักษ์ลับผู้นั้นใช่หรือไม่ หรือว่าไม่อยากให้เขาแก่พี่กัน” หย่งหยวนทำหน้าขรึม เมื่อเห็นจิ้งเยี่ยไม่พูดอะไรก็เริ่มไม่สบายใจขึ้นมา
“องครักษ์ลับอยู่ในการดูแลของเสด็จพ่อ น้องเก้ามีอำนาจให้หรือไม่ให้คนที่ไหนกัน” จิ้งเยี่ยสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย ทว่ามุมปากยังคงมีรอยยิ้มบางเบา ดวงตาสว่างวาบขณะกล่าว “ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือ ออกมาเถิด”
เงาร่างหนึ่งพลันกระโจนลงมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วคุกเข่าลงด้านข้างจิ้งเยี่ย ในมือมีถ้วยยาใบหนึ่ง “ท่านอ๋อง ยาเย็นลงแล้ว โปรดดื่มพ่ะย่ะค่ะ”
จิ้งเยี่ยมองบนพื้นแวบหนึ่งแล้วรับถ้วยยาจากมืออีกฝ่าย จากนั้นดื่มหมดในอึกเดียว
หย่งหยวนเห็นผู้ที่คุกเข่าก็แอบดีใจขึ้นมา ส่งสายตาให้หนิงเหลียงเพื่อเป็การยืนยัน อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างมั่นใจ เขาจึงเอ่ยถาม “บอกนามเ้ามา”
“อ้านจิ่วพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้านจิ่ว เ้าอาจรู้แล้วว่ารัชทายาทเช่นข้ามาในครั้งนี้เพราะเ้า” หย่งหยวนรู้ดีว่าหากตนไม่บอก อีกฝ่ายคงจะได้ยินทุกถ้อยคำที่เขาคุยกับจิ้งเยี่ยก่อนหน้านี้ และเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายได้ยิน จึงยื่นข้อเสนอที่ดียิ่งยวด
มิคาดคำตอบของอ้านจิ่วกลับกลายเป็ “ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
จิ้งเยี่ยที่เพิ่งดื่มยาลงไปเกือบพ่นออกมา คนซื่อบื้อผู้นี้ยังโกหกเป็ด้วยรึ หรือปกติเขามักไม่สนใจฟังอะไรอยู่แล้ว แต่ก็ไม่น่าใช่ ในเมื่อเ้าตัวเพิ่งนำถ้วยยามาให้ตนมิใช่หรือ
มุมปากหย่งหยวนพลันกระตุก ทว่าไม่นานก็ยิ้มออกมา “กฎขององครักษ์ลับคือห้ามแอบฟังคำพูดเ้านาย อืม เ้าทำดีมาก” พูดจบเขาก็หันไปมองหนิงเหลียงที่อยู่ด้านข้าง อีกฝ่ายเข้าใจทันทีจึงก้าวไปด้านหน้าแล้วพูดเสียงกระด้าง “ผู้บัญชาการองครักษ์เงาแห่งจวนรัชทายาทมีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา แต่องค์รัชทายาทได้ยินมาว่า ท่านผู้บัญชาการแพ้เ้าสามครั้ง นั่นแสดงว่าเ้ามีวรยุทธ์สูงส่ง พระองค์เลย้ารับผู้มีความสามารถ อีกทั้งชื่นชมในตัวเ้ามาก หวังว่าเ้าจะยอมมอบป้ายคำสั่งและเข้าร่วมเป็ผู้ใต้บังคับบัญชาของรัชทายาท ส่วนทางฝ่าา รัชทายาทจะไปทูลขอตัวเ้ามาเอง”
หย่งหยวนเห็นอ้านจิ่วไม่ตอบในทันทีจึงกล่าว “เ้ามีข้อเรียกร้องใดว่ามาได้เลย ข้าไม่เคยขาดตกบกพร่องต่อผู้ใต้บังคับบัญชาตนเอง”
จิ้งเยี่ยเลิกคิ้วมองผู้ที่คุกเข่า พลางยกเท้าแตะปลายคางอ้านจิ่วให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “เ้าเป็ใบ้รึ รัชทายาทรอคำตอบของเ้าอยู่!”
146
