มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“เธอยังจำว่าฉันเป็นพี่ได้อยู่อีกเหรอ?” ซูเฟยมองไปที่น้องสาวตัวดีของเธอแล้วกัดฟัน “ฉันแค่มาดูไม่เห็นจะ ๆ ทำไมถึงต้องลับ ๆ ล่อ ๆ มีความสัมพันธ์กับผู้ชายน่าสงสัยคนนี้สินะ!”

“พี่ ฉินเฉาไม่ใช่คนอื่น!” เมื่อได้ยินคำพูดของซูเฟย ทันใดนั้นซูจีก็สร่างจากอาการมึนเมา ยืนจังก้าต่อหน้าพี่สาวของเธอ “เขาช่วยฉันไว้ตั้งหลายครั้ง! ถ้าเขาเป็นคนน่าสงสัย งั้นโลกนี้ก็คงไม่มีผู้ชายดี ๆ แล้วล่ะ!”

“ช่วยเธอ? เขาช่วยอะไรเธอ? อัดพวกนักเลงพวกนั้นเหรอ?” ซูเฟยแสยะยิ้ม “ถ้าเขาไม่พาเธอไปที่ถนนนั่น เธอจะถูกพวกนั้นทำร้ายมั้ย? ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงตงบอกฉัน ๆ ก็ไม่มีทางรู้ว่าเธอไปสถานที่แบบนั้น!”

“เจียงตง ใครบอกให้นายมายุ่ง!” ทันใดนั้นซูจีก็จ้องไปที่ชายในชุดสูทที่อยู่ข้าง ๆ ชายคนนั้นค่อย ๆ โค้งตัวลงแล้วตอบเบา ๆ ว่า

“คุณหนูรองในฐานะพ่อบ้านตระกูลซู ผมมีหน้าที่ต้องปกป้องความปลอดภัยของพวกคุณหนูทั้งสอง”

“ฉันไม่ได้ต้องการความดูแลของนาย! ฉันอายุ 20 แล้ว ฉันดูแลตัวเองได้!”

“เหลวไหล!” ซูเฟยจ้องด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “มากับฉัน!”

“ไม่!” ซูจีดื้อ แล้วหลบหลังฉินเฉาพลางบุ้ยปาก

“จะมาหรือไม่มา?” ซูเฟยแทบบ้า แม้ว่าน้องสาวของเธอจะดื้อ แต่เธอก็ไม่เคยดื้อกับเธอต่อหน้าคนนอก

ไอ้คนกะล่อนฉินเฉา! เขามีอิทธิพลไม่ดีต่อน้องสาวเธอ!

“ถ้าเธอไม่มาล่ะก็ จากนี้ฉันจะไม่ถือว่าเธอเป็นน้องฉันอีกต่อไป!” ซูเฟยแสดงท่าไม้ตายออกมา

“ถ้าพี่ไม่อยากถือว่าฉันเป็นน้องอีกต่อไป ก็เอาสิ!” ใครจะคิดว่าซูจีจะใจแข็ง “พี่เข้าใจผิดชัด ๆ พี่ไม่สามารถเปลี่ยนใจฉันได้หรอก!”

“ยัยเด็กดื้อ เธออวดดีมาก! ตอนนี้เธอปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่!” ร่างของซูเฟยสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ฉินเฉาเห็นสายตาเธอเริ่มน้ำตาคลอเบ้า

เขารีบผลักซูจี แต่ยัยเด็กคนนี้ยังดื้อ เธอไม่ยอมแพ้

“ซูจีกลับไปกับพี่ของเธอซะ” ฉินเฉาทำได้แค่ถอนใจ แล้วพาพวกพี่น้องคู่นี้ออกจากสถานการณ์ลำบาก

“ทำไม?” ซูจีเบิกตากว้างแล้วมองฉินเฉาด้วยดวงตาที่เปียกชื้น “ถ้าฉันไป แล้วนายจะทำยังไง?”

เธอยังต้องสอนฉินเฉาให้เข้าสู่ขั้นกำเนิดจิต

“ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้” ฉินเฉายิ้มแล้วส่งสัญญาณว่าเขาไม่เป็นไรให้ซูจี

“อีต้าบ้า! นายอยากจะไล่ฉันงั้นเหรอ? หึ ได้ ได้ ฉันไม่สนนายอีกต่อไปแล้ว!” เหมือนซูจีจะโกรธฉินเฉา เธอหันหลังแล้ววิ่งออกไปจากร้านขายยา

พ่อบ้านเจียงตงเหมือนจะห่วงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณหนูรอง เขาวิ่งตามซูจีไปทันที

ซูเฟยพ่นลมหายใจออกมา จากนั้นเข้าไปใกล้ฉินเฉา แล้วพูดว่า “ฉันผิดหวังกับนายจริง ๆ ”

แต่จากนั้น คำพูดของฉินเฉาก็ทำให้เธอเกือบตายอีกครั้ง

“ผมก็ผิดหวังกับคุณมากเหมือนกัน”

…………….

หลังจากที่ซูเฟยจากไป เหลือเพียงแค่ฉินเฉากับพนักงานร้านขายยาอีกสองคนแค่นั้น

“คุณผู้ชายยังอยากได้ ยาแก้เมาอีกมั้ยคะ?” พนักงานถาม

“ไม่แล้วครับ ขอบคุณ” ฉินเฉาโบกมือแล้วเดินออกมาจากร้านยา

ไฟข้างนอกสลัว ทันใดนั้นฉินเฉาก็คิดว่าลมคืนนี้หนาวเป็นพิเศษ

เขามองไปที่จักรยานเก่า ที่เคยพาสาวซ้อนท้ายเมื่อกี้นี้ แต่ตอนนี้มีแค่เขาคนเดียว

เมื่อซูจีจากไป อยู่ ๆ ฉินเฉาก็รู้สึกว่างเปล่า ค่อนข้างกังวลว่าการตัดสินใจนี้ดีหรือไม่ดี

หรือว่าเขาจะตกหลุมรักสาวน้อยคนนี้จริง ๆ? ฉินเฉาส่ายหัว ‘ตกหลุมรักอะไร?’ พวกเขาต่างกันมากเกินไป เหมือนกับระยะห่างระหว่างสวรรค์กับโลก มันเป็นไปไม่ได้

ฉินเฉาขึ้นขี่จักรยานเตรียมจากไป ทันใดนั้นก็มีเงา ๆ หนึ่งปรากฏตัวตรงหน้าจักรยาน

“นายชื่อว่าฉินเฉาใช่มั้ย?”

เงานั้นคือชายชุดสูทเจียงตง เขาเป็นชายรูปร่างสูงโปร่งน่าประทับใจ เพียงแค่มองก็สามารถบอกได้ว่าชายคนนี้ฝึกกังฟู

“หึ” ฉินเฉาไม่ได้รีบตอบ เขาหยิบแม่น้ำแดงออกมาจากกระเป๋าแล้วจุดมัน เปลวไฟสลัว ๆ ถูกจุดขึ้นต่อหน้าพวกเขาทั้งคู่

“เอาหน่อยมั้ย?” ฉินเฉายื่นซองบุหรี่ให้เจียงตง

โดยไม่พูดอะไรเจียงตงผลักซองบุหรี่คืนเขา ฉินเฉาไม่สามารถบอกได้ว่าเขาไม่สูบหรือว่าแค่ดูถูกบุหรี่แพ็กละ 5 หยวน

“จากนี้ไป โปรดอยู่ให้ห่างจากคุณหนูรองด้วย ถ้าฉันเห็นนายเข้าใกล้เธออีก ฉันจะหักขานาย”

เจียงตงขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างไม่แยแสต่อควันบุหรี่ตรงหน้าฉินเฉา

“แหมมม ช่างเป็นคำพูดที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ นะคร้าบบบ” ฉินเฉาเอาไฟแช็กใส่กลับคืนกระเป๋าแล้วไม่ได้มองไปที่เจียงตง แล้วพูดว่า “วันนี้ทำไมเจอแต่พวกอวดเบ่งวางกล้าม ไม่กังวลถึงผลที่ตามมา”

ทันใดนั้นสายตาของเจียงตงก็แผ่จิตสังหารออกมา เขาก้าวมาข้างหน้าขณะที่มือขวาเปลี่ยนเป็นฝ่ามือ ซัดเข้าใส่ซี่โครงของฉินเฉา

หมัดแปดทิศ! เจ้าโง่ฉินเฉาผู้ที่อ่านหนังสือศิลปะการต่อสู้มามากมาย จำแนกการเคลื่อนไหวนั้นได้อย่างรวดเร็ว ฝ่ามือนี้ร้ายกาจมาก ถ้ามันฟาดถูกซี่โครงเข้าล่ะก็ ถ้าไม่ตายก็ซี่โครงหักล่ะงานนี้

“ปัง!” จักรยานของฉินเฉาลอยไปที่เจียงตงหลังจากถูกฉินเฉาเตะ

“ฟึ่บ!” ฝ่ามือของเจียงตงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นจักรยาน

เสียงดังปังดังมาจากจักรยาน ทำให้โครงของมันเอียงไปด้านหนึ่ง

ฉินเฉากลัวว่าจักรยานจะได้รับความเสียหาย เขาขยับไปคว้าจักรยาน ที่เพิ่งลอยออกไป จับมันมาวางจอดมันไว้บนพื้นดังเดิม

เขานั่งลงบนจักรยานแล้วมองอย่างเย็นชาไปที่เจียงตง

“ไม่แปลกที่นายจะคุยโต เพราะว่านายสำเร็จหมัดแปดทิศ”

“ฉันแค่เรียนอย่างผิวเผิน แต่มันก็เกินพอที่จะจัดการแก” เจียงตงแสยะยิ้ม แล้วทันใดนั้นก็พุ่งมา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจจนกว่าจะทำให้ฉินเฉาพิการ

“งั้นเรามาเทียบความรู้ผิวเผินของเรากันเถอะ” ฉินเฉาอ้างถึงความรู้ในเรื่องกังฟู เมื่อเขามีเวลาว่าง ฉินเฉากับซูจีจะเรียนหนังสือเกี่ยวกับพวกศิลปะการต่อสู้ด้วยกัน

ซูจีบอกเขาว่าพวกศิษย์สายตรงทั้งหลาย ต่างมีท่าสังหารลับกันทั้งนั้น แม้แต่นิกายปีศาจก็ไม่มีข้อยกเว้น แม้ว่าจะเป็นแบบนั้นก็ตาม พวกเขาไม่เคยใช้คาถาฆ่ามนุษย์ธรรมดา เพราะว่านี่จะทำให้ถูกสวรรค์ลงโทษ

เพราะฉะนั้นฉินเฉาจึงศึกษาศิลปะกันต่อสู้หลาย ๆ แขนง แล้วนำมาประยุกต์ให้กลายมาเป็นรูปแบบของตัวเอง โดยเฉพาะหลังจากเข้าสู่โลกของการฝึกตนแล้ว ร่างกายกับกล้ามเนื้อได้ถูกปรับปรุง ทำให้ง่ายต่อการฝึกศิลปะการต่อสู้

“ฮัดช่า!” เจียงตงตะโกนออกมา ก้าวไปข้าง ๆ ใช้การเคลื่อนไหวของหมัดแปดทิศแล้วมาถึงด้านข้างของฉินเฉา ขณะที่กระแทกฝ่ามือไปที่เอวของฉินเฉา แต่ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยื่นมือออกไปด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า แล้วกวาดไปด้านข้างฝ่ามือของเจียงตง จากนั้นก็ตวัดเท้าถีบเข้าที่อกของเจียงตง

อย่างคำพูดที่ว่า ‘มือมีไว้เปิดประตู ขณะที่เชื่อมั่นในลูกเตะ’ เจียงตงไม่คิดว่าฉินเฉาจะตอบโต้แบบนี้ ดังนั้นลูกถีบนี้จึงเตะใส่หน้าอกเขาเต็ม ๆ

แม้ว่าร่างกายของเจียงตงจะแข็งแรงเพราะว่าออกกำลังกาย เขาก็ยังลอยถอยหลังออกไป 3 ถึง 4 เมตร แล้วตกลงกับพื้น

ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตนที่อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิต ความแข็งแกร่งไม่สามารถนำไปเทียบกับมนุษย์ธรรมดาได้ แม้ว่าเจียงตงจะเรียนหมัดแปดทิศ เขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินเฉา

“เป็นไปได้ยังไง?” ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น เจียงตงขดตัวอยู่กับพื้นสูทที่ดูไม่มีจุดด่างพร้อย ตอนนี้เต็มไปคราบความสกปรก

การวางท่าทีเหมือนกับผู้เชี่ยวชาญเหนือคนธรรมดา ก่อนหน้านี้หายไปจนสิ้น ตอนนี้มันแทนที่ด้วยท่าทางตื่นตระหนก

“นายไปเรียนกังฟูที่ไหน?” เขาตะโกน “ทำไมนายถึงมาใกล้ชิดกับคุณหนูรอง? พูดสิ!”

“นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย” ก่อนที่ฉินเฉาจะสูบบุหรี่หมดมวน เจียงตงก็ถูกฟาดลงนอนกองกับพื้นแล้ว

“แกเป็นใครกันแน่?” เจียงตงไม่เต็มใจจากไป มันยังคงถามต่อ “ฉันเป็นพ่อบ้านของตระกูลซู ความปลอดภัยของคุณหนูทั้งสองเป็นความรับผิดชอบของฉัน”

“ฉันเป็นแค่ยามชั้นปลายแถวธรรมดา ๆ คนหนึ่ง” บี้ก้นบุหรี่ แล้วจ้องไปที่เจียงตงอย่างเย็นชา “เห๊อะ! คำพูดดูสูงส่ง แต่ตอนซูจีตกอยู่ในอันตราย ฉันไม่เคยเห็นนายอยู่กับเธอเลย”

พอพูดจบเขาก้าวไปที่จักรยาน ก่อนจะจากไปเขาก็ไม่ลืมทิ้งคำพูดไว้

“เพราะงั้น นายไม่มีคุณสมบัติปกป้องเธอ”

เจียงตงมองเขาจากไปขณะที่ยังนั่งอยู่บนพื้น เขาพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

……………..

ในตอนนี้เอง ที่อีกมุมหนึ่งของเมืองซูโจว ชายผิวซีดที่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ พร้อมกับมือข้างหนึ่งที่แกว่งอย่างสบาย ๆ อยู่อีกด้าน หยิบมือถือออกมาแล้วกดไปที่ตัวเลขด้วยมืออีกข้าง

“ขอโทษ ฉันล้มเหลวอีกแล้ว เป้าหมายมีผู้ฝึกตนอยู่ด้วย แล้วฉันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้”

“ฉันตกใจจริง ๆ ที่ฉันได้ยินคำว่าล้มเหลวจากปากของนายอีกครั้ง” น้ำเสียงของชายจากอีกด้านของมือถือ เย็นเยียบราวน้ำแข็งเจือไปด้วยโทรศัพท์ “นี่เป็นประเพณีของสมาชิกนิกายหยานโล่วชาของนายเหรอ? ทำภารกิจล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า?”

“อย่าห่วงเลย ฉันจะเริ่มใช้แผนสังหารครั้งสุดท้าย ครั้งนี้ฉันจะไม่ล้มเหลวอีก”

หลังจากนั้นโจวเต๋อก็ปิดมือถือ เขาแหงนมองขึ้นฟ้าจิตสังหารออกมาจากส่วนลึกของดวงตาอย่างรุนแรง

“เหมือนว่าฉันจะต้องใช้ราชาวิญญาณอีกครั้ง”

……………..

ขณะเดียวกันที่ลาสเวกัส

ชายในชุดสูทสีขาวนั่งอยู่บนโซฟาหนัง พร้อมกับใต้วงแขนมีสาวทรงเสน่ห์อยู่ด้านข้าง

“คุณซูคะ นักฆ่าหลักล้มเหลวอีกแล้ว คุณจะให้โอกาสกับพวกเขาอีกครั้งจริง ๆ เหรอคะ?”

“หึ มันจะเป็นการสบประมาทสติปัญญาของฉันน่ะสิ ถ้าให้โอกาสพวกเขาอีกครั้ง” คุณซูลูบก้นของเธอแล้วพูดว่า “มันเป็นเพราะเจ้าลูกสำส่อนเสินตงที่ดันแนะนำเจ้าโจวเต๋อนั่นให้ฉัน มันรับประกันว่าเจ้าโจวเต๋อเป็นนักฆ่ามืออาชีพ แต่กลับขี้โม้ทั้งเพ มืออาชีพกับผีน่ะสิ! ราคาคุยเสียมากกว่า แมรี่เอาเบอร์ติดต่อองค์กรสเกลตันให้ฉัน เรื่องนี้ต้องให้องค์กรมือสังหารต่างประเทศจัดการ ฉันไม่เชื่อเจ้าโจวเต๋อนั่น”

“ดี คุณซู ฉันขอให้ความปรารถนาของคุณสำเร็จโดยเร็ว!” หญิงทรงเสน่ห์บิดเอวของเธอแล้วม้วนตัวเข้าสู่อ้อมแขนของคุณซู

“ฮ่าฮ่า แม่มดตัวน้อย ปากของเธอหวานจริง ๆ! ให้ฉันชิมหน่อย ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่ามันใช่น้ำผึ้งมั้ย!” คุณซูพูดจากนั้นก็เริ่มจูบแล้วลูบไล้เธอ สบายจริง ๆ ยังไงก็ตาม ระหว่างนั้นสายตาของมันไว้ด้วยความเย็นชาราวกับดินแดนมรณะ

‘ผู้ฝึกตน? เหลวไหล ถ้าแกฆ่าไม่ได้ งั้นก็แค่ยอมรับมัน ไม่ต้องหาข้ออ้างโง่ ๆ แบบนั้น รอจนฉันจ้างองค์กรสเกลตันได้ก่อนเถอะ พวกมันพร้อมกับโจวเต๋อ ฉันก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก’

‘ซูเฟย ซูจี! ฉันไม่เชื่อว่าโชคของพวกเธอจะมีอีก’

หลังจากบรรเลงบทรักไป คุณซูก็ตกสู่ห้วงหลับลึก ในตอนนี้เอง แมรี่ก็หันไปแล้วค่อย ๆ ลุกออกจากเตียง ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอยืนอยู่บนระเบียงแล้วกดหมายเลขบนโทรศัพท์

“หัวหน้าคะ โจวเต๋อถูกซูเหยาทิ้งแล้ว ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ หัวหน้า ไม่ต้องห่วง...”

จบตอน#

จบตอน