ณ เมืองมณีธารา ซึ่งเป็เมืองขนาดใหญ่ของอาณาจักรัทมิฬ
มีเด็กหนุ่มอายุ15-16ปี ผมสีดำ ดวงตาสีดำ มีกลิ่นอายดูสูงส่งแต่ก็สงบนิ่งในเวลาเดียวกันอยู่ผู้หนึ่ง เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังนั่งตกปลาอยู่ที่ลำธารนอกเมืองอยู่คนเดียว
"นี่ก็ผ่านมานานแล้วนะ เมื่อไรท่านพ่อท่านแม่ถึงจะยอมเข้าใจ ข้าสักที" เด็กหนุ่มพึมพำออกมา
"ข้าไม่อยากรับราชการ ไม่อยากไปปกครองผู้ใดทั้งสิ้น แค่อยากอยู่อย่างสงบๆก็เท่านั้นเอง"
ทันใดนั้นเอง....
"นี่ หยางเอ๋อร์ ข้าหาเ้าอยู่ตั้งนาน ทำไมเ้าอยู่ที่นี่ละ พ่อเ้าบอกให้เ้าไปเรียนกับอาจารย์เฉินไม่ใช่หรอ" หญิงวัยกลางคนพูด
หญิงวัยกลางคนคนนี้ สามารถเดาได้ว่าสมัยวัยรุ่น คงเป็ผู้หญิงที่งดงามคนหนึ่ง ถึงจะอายุมากขึ้นแต่ก็มีร่องรอยความงดงามของเธออยู่บ้าง
"ท่านแม่ ข้าไม่อยากเรียน ข้าอยากใช้ชีวิตแบบสบายๆเรียบง่ายไม่ได้หรือไง"
"ไม่ได้ เ้าเกิดมาเป็ลูกชายคนเดียวของเ้าเมืองเ้าก็ต้องรับ่ต่อตำแหน่งของพ่อเ้าสิ รีบกลับไปเรียนเถอะ เดี๋ยวพ่อของเ้าจะว่าเอา"
"ก็ได้ ท่านแม่" เด็กหนุ่มกล่าวด้วยความไม่เต็มใจ
ภายในจวนเ้าเมือง
"เอาล่ะ ปิงหยาง วันนี้อาจารย์จะสอนวิธีฝึกวรยุทธให้เ้า" อาจารย์เฉินกล่าวต่อปิงหยางที่กำลังตั้งใจฟัง
"เอาล่ะ อาจารย์จะขออธิบายเกี่ยวกับความสำคัญของวรยุทธ์เอาไว้ก่อน ในโลกนี้ความรู้คือสิ่งที่ใช้ในการปกครอง แต่ถ้าเ้าอยากสร้างอาณาจักร หรือเป็ที่เคารพของผู้คนในโลก เ้าต้องมีพลังที่แข็งแกร่ง"
"ต่อให้เรามีความรู้มากแค่ไหน แต่ถ้าแข็งแกร่งไม่พอก็จะทำใฟ้เราไม่สามารถกำหนดโชคชะตาของตนได้ ได้แต่รับใช้ผู้แข็งแกร่งต่อไป เ้าเข้าใจไหม ปิงหยาง" อาจารย์เฉินกล่าว
"ครับ ท่านอาจารย์" ปิงหยางตอบด้วยความดีใจ เพราะเด็กหนุ่มอยากฝึกวรยุทธ์มานานแล้ว เพราะเด็กหนุ่มจะสามารถกำหนดโชคชะตาของตนได้ เขาฝันว่าอยากเป็จอมยุทธ์พเนจร ออกไปท่องโลกกว้างจะได้ไม่ต้องมาปกครองเมืองๆนี้
"เอาล่ะ งั้นอาจารย์อธิบายต่อนะ ขอบเขตของวรยุทธ์แบ่งออกเป็ 9 ขั้น ได้แก่ นักสู้ฝึกหัด นักสู้แท้จริง นักสู้กำลังภายใน ปรมาจารย์นักสู้ ปรมาจารย์แท้จริง บรรพจารย์ เ้ายุทธจักร ราชันย์มนุษย์ จักรพรรดิมนุษย์ เหนือขึ้นไปกว่านั้นในตำนานบอกไว้ว่าเป็เซียนที่มีอายุขัยยืนยาว สามารถเหินอากาศได้"
"แต่ละระด้บมี 3 ขั้น แบ่งออกเป็ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย"
"อาจารย์เป็นักสู้กำลังภายในขั้นกลาง ซึ่งวันนี้อาจารย์จะมาสอนวิธีฝึกวรยุทธให้กับเ้าซึ่งเป็ส่วนของนักสู้ฝึกหัด"
ปิงหยาง พยักหน้ารับ
"ขั้นแรกเ้าต้องรวบรวมพลังปราณจากรอบๆตัวเ้าแล้วต่อยไปที่ท่อนไม้"
อาจารย์เฉินนำท่อนไม้ท่อนหนึ่งมาตั้งไว้ในลาน
"ถ้าเ้าสามารถ ทำให้ท่อนไม้เป็รอยได้จะถือว่าเ้าเป็นักสู้ฝึกหัดขั้นต้น แต่ถ้าท่อนไม้เสียหายได้จะถือว่าเ้าเป็นักสู้ฝึกหัดขั้นกลาง ถ้าเ้าสามารถทำลายมันได้ในหมัดเดียวจะถือว่าเ้าเป็สู้ระดับสูง"
"เอาล่ะ นี่คือ'หนังสือฝึกวรยุทธขั้นต้น' หนังสือนี้สามารถฝึกได้ถึงระดับนักสู้กำลังภายในขั้นสูงเลย เอาไปสิ" อาจารย์เฉินยื่นหนังสือให้ปิงหยาง
"ครับ" เด็กหนุ่มรับหนังสือมา
"เอาล่ะ วันนี้ก็เย็นแล้วพรุ่งนี้ไว้เจอกันใหม่นะ
"ครับ" ปิงหยางพยักหน้า
หลังจากนั้น อาจารย์เฉินก็ออกจากลานไป
772
