ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

    ตอนที่ 14 สถานีตำรวจ

    มานิตย์ชนะรางวัลแจ๊คพอตจากการเล่นพนันในบ่อนและคาดว่าจะทำเงินได้มากหลายแสนบาท พอมีความสุขสักพักก็เข้าที่คลับเฮ้าส์ของมาวินและพบพี่น้องมากมายมารวมตัวกัน“ทุกคนดื่ม” มานิตย์ทักทายพี่น้องและจัดสถานที่สำหรับทุกคนหลังจากจัดคนเกือบหมดแล้ว มานิตย์ก็นั่งอยู่ในสนามโป๊กเกอร์ของเขา“มานิตย์เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายของเรา” ทันทีที่พวกเขาเข้ามาพวกเขาเห็นว่าเจ้านายของพวกเขาไม่ได้เล่นไพ่ ในอดีตสถานที่แบบนี้มาวินไม่เคยพลาดมาวินมีความโชคดีและทักษะการใช้การ์ดที่ดีอยู่เสมอ"ฉันจะรู้ได้อย่างไร?" เมื่อ มานิตย์ติดต่อมาวิน เสียงของมาวินผิดคาดเล็กน้อยในโทรศัพท์และเขาไม่สะดวกที่จะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แค่อยากบอกว่าถ้าไม่อยากมาก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะมามานิตย์ และ มาวิน มีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดแต่คนอื่นไม่รู้“คุณบอกว่า มันน่าจะเกี่ยวข้องกับณัชชา?” ใครบางคนบนโต๊ะพูดถึงเรื่องของณัชชา“พี่ชายเราเป็นแบบนั้นได้ยังไง” ผู้หญิงคนเดียว มีผู้หญิงมากมายต้องการมาอยู่กับเขา"อีกอย่าง พี่ชายเราหาผู้หญิงแบบไหนก็ได้ในโลกนี้" มีคนพร้อมทำตามข้อตกลง แบบไม่มีข้อโต้แย้งมุมห้องส่วนตัวมาวิน อารมณ์ไม่ดีมากเมื่อได้รับโทรศัพท์จากณัชชา ชายคนหนึ่งนั่งดื่มเหล้าเมา หัวคิ้วขมวดใบหน้าบึ้งตึงและมีลมหายใจแปลก ๆ ไปทั่ว"พ่อเลี้ยงมีโทรศัพท์ของคุณ" มาวินเพิ่งดื่มสุราไปไม่กี่แก้วและผู้คนก็ยื่นโทรศัพท์ให้ มาวินมองไปที่หมายเลขแปลกและรู้สึกไม่พอใจมากขึ้นสถานีตำรวจในเมืองเชียงใหม่ณัชชาเอนหลังพิงเก้าอี้หาวทีละนิดง่วงมาก เธอเปิดโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่ายเธออยู่ที่นี่ตลอดทั้งบ่ายณัชชาไม่ได้คาดหวังว่าชยพลไม่เหมือนผู้ชายเลย เขาบอบบางเกินไป เธอตบเขาและชยพลก็ล้มลงทันทีเหมือนคนบ้า ณัชชาไม่ต้องการเสียเงินและหรือเป็นผู้หญิงของเขาอย่างแน่นอนบังเอิญชยพลไม่ได้ยืนมั่นคงอยู่บนพื้นฟันหน้าสองซี่หลุดออกชยพลโกรธมากและโทรแจ้งตำรวจ เขาต้องทำให้เรื่องแย่ลง“คุณณัชชา, คุณอยากขอโทษคุณชยพลไหม?” ตำรวจที่ดูแลเรื่องนี้ก็อับอายมากเช่นกัน จริงๆเขารู้ว่าเป็นเพียงการทะเลาะวิวาท การเสียเงินค่าปรับเพียงไม่กี่ร้อยก็สามารถแยกย้าย แต่ชยพลต้องการให้เธอเข้าคุก“ขอโทษเหรอ?” ณัชชาเลิกคิ้วใบหน้าของเธอไม่พอใจ "มันเป็นไปไม่ได้ ในชีวิตนี้"ทันทีที่ณัชชาเข้ามาที่นี่ ชยพลก็ตื่นเต้นและชี้ไปที่จมูกของเธอเพื่อผลักดันความรับผิดชอบทั้งหมดให้กับเธอเห็นได้ชัดว่าชยพล เป็นคนในตระกูลเมธาวัฒน์ ซึ่งมีอิทธิพลสำหรับคนส่วนใหญ่เช่นกัน และเขาต้องการกลั่นแกล้งณัชชา“อย่างไรก็ตาม, คุณชยพลต้องการให้คุณติดคุก” ผู้รับผิดชอบคดีรู้ด้วยว่าชยพลไม่ยอมง่ายๆ แต่เขาก็เห็นใจณัชชามันไม่มีประโยชน์และชยพลเชื่อว่าเขาสูญเสียฟันหน้าไปสองซี่และทำให้เขาขุ่นเคือง เขาถูกดูหมิ่นแบบไม่สามารถยอมรับได้“แค่เข้าคุกกลัวอะไร” ณัชชา อยากจะอยู่ในคุกมากกว่าที่จะก้มหัวให้ชยพลชยพลออกมาจากโรงพยาบาลและขอให้คนขับพาไปที่สถานีตำรวจชยพลไม่เคยคิดมาก่อนว่าอารมณ์ของณัชชา นั้นดุเดือดมากขนาดนี้ เขาแตะฟันหน้าของเขาและมีสองชิ้นตกลงมาข้างหน้าณัชชาถูกจัดให้อยู่ในห้องแยกต่างหาก เมื่อได้ยินผู้คนบอกว่าคู่กรณีของเธอไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆและเธอก็ไม่พบใครที่จะมาค้ำประกันภายใต้แสงสลัว แสงอ่อน ๆกระทบใบหน้าด้านข้างอันบอบบางของณัชชาและแสงสีทองรั่วออกมาจากขนตาของเธอชยพลเดินเข้าไปในประตู มองไปที่เธอและเขย่าใจของเขา แต่ความเจ็บปวดที่อยู่ลึกลงไปในเหงือกของเขาทำให้เขานึกถึงว่าเขาวางส้นเท้าขนาดใหญ่ไว้บนร่างกายของผู้หญิงคนนั้นมีโซฟาในห้องซึ่งชายคนหนึ่งเตรียมไว้ล่วงหน้า ชยพลนั่งลงด้วยท่าไขว่ห้างบนโซฟา และเขามองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาในฐานะที่เหนือกว่าฉันต้องบอกว่าณัชชามีใบหน้าที่สวยเกินไป แม้ว่าเขาจะต้องสูญเสียฟันหน้าและได้รับความอับอายครั้งยิ่งใหญ่ แต่ชยพล ก็อดไม่ได้ที่จะอยากได้ณัชชามาเป็นของเขา“ณัชชา, ผมจะไม่เอาเรื่องคุณ” มือของชยพลวางไปบนที่เท้าแขน นิ้วของเขาเเคลื่อนไหว ดวงตาของเขาเปล่งประกายสำหรับเขา สำหรับการชดเชยทางจิตใจเหล่านั้น ช่องว่างระหว่างฟันไม่เพียงพอ เขาพูดแบบนั้นมีจุดประสงค์เดียวชยพลมองไปที่ริมฝีปากของณัชชา และมองไปที่ณัชชาด้วยสายตาที่ไร้ยางอายเขาไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิง แต่เขาชอบที่จะหาผู้หญิงที่สดใหม่และสวยงาม นอกจากนี้ณัชชายังเป็นผู้หญิงที่มาวินสนใจเขาอยากรู้อยากเห็นมากและไม่ต้องการรอที่จะลิ้มรสความแตกต่างระหว่างณัชชาและผู้หญิงคนอื่น ๆอย่างไรก็ตามมีผู้หญิงที่อยู่รอบ ๆ มาวินมากมาย แต่มาวินให้ความสำคัญกับณัชชาเป็นพิเศษ คนรอบตัวพ่อเลี้ยงรับรู้ถึงความแตกต่างนี้"ณัชชามาเป็นผู้หญิงของฉัน แล้วฉันจะถือว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้น" ชยพลเล่นด้วยนิ้วที่หยาบกร้าน ดวงตาของเขาบูดบึ้ง เขารู้สึกว่าเขาใจกว้างพอ ถ้าผู้หญิงคนอื่นเขาเตะออกไปนานแล้วเขาจะไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายเลือกณัชชาเหลือบมองไปที่ชยพลและหัวเราะเยาะ เธอลุกขึ้นทันที ร่างกายของเธอนุ่มและเรียวบิดไปทีละขั้นตอนเหมือนก็อบลินชยพลพอใจและยิ้มอย่างร้ายกาจโดยคิดว่าในที่สุดณัชชาก็อ่อนลงเขาเอื้อมมือไปตบต้นขากวักมือเรียกให้ณัชชานั่งบนต้นขา ในที่สุดเขาก็เข้าใกล้ความงดงามที่น่าหลงใหลณัชชาบิดเอวและหยุดที่ด้านข้างของชยพล"คุณชยพลเงยหน้าขึ้นนิดนึง ฉันขอดูหน้าของคุณหน่อย" เสียงของณัชชานุ่มนวลและอ่อนโยน และเสียงที่ตั้งใจก็ยิ่งคายออกมาชยพลเงยศีรษะขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติเขาสงสัยว่าณัชชากำลังจะมอบจูบอันอบอุ่นแบบฝรั่งเศสให้เขาหรือไม่ตราบใดที่เขาคิดถึงริมฝีปากสีชมพูและอ่อนนุ่มของณัชชา ชยพลรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังจะตื่นเต้นณัชชาหรี่ตาลงเล็กน้อยและมองไปที่ชยพล ด้วยฟันหน้าสองซี่ที่ว่างเปล่า เธอเงยหน้าขึ้นยิ้ม ยกมือขึ้นและตบหน้าชยพลอีกครั้งมาวินออกจากรถและมีอากาศสังหารอยู่ในร่างกายของเขา เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาถูกซ่อนไว้ในคืนที่หนา"พ่อเลี้ยงทำไมคุณถึงมาที่นี่ด้วยตัวเอง?" ทันทีที่ผู้จัดการอาวุโสสุชาติได้ยินว่ามาวินกำลังจะมา เขาก็ลุกขึ้นจากเตียงทันทีและรีบไปที่หน่วยเพื่อทำงานล่วงเวลา มิฉะนั้นกลุ่มเด็กเล็กที่ไม่รู้จัก มาวิน จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"เธออยู่ที่ไหน?" น้ำเสียงของ มาวิน เย็นมากและจุดประสงค์ของเขาก็ตรงไปตรงมาเขารับสายและรู้ว่าณัชชาอยู่ที่นี่เขาไม่ได้นึกถึงผู้หญิงที่ปฏิเสธที่จะกลับมาคืนดีกับเขาในตอนเช้า และตอนนี้เธอก็ตกอยู่ในสถานที่เช่นนั้นพระเจ้าช่วยเธอไหม?“กรณีของคุณณัชชานั้นเรียบง่ายและไม่ใช่เรื่องใหญ่” ผู้อำนวยการสุชาติยังเป็นคนที่เพิ่งรู้ว่าณัชชาถูกขังอยู่ที่นี่ ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้เขาจะปล่อยให้คนของเขาปล่อยคนที่ถูกขังอยู่ สำหรับชยพลเขามีวิธีการที่เขาจะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ เพื่อไม่ให้มาวินเข้ามาด้วยตัวเอง“คู่กรณีเป็นใคร?” มาวิน สนใจเฉพาะเรื่องของณัชชาผู้อำนวยการสุชาติได้ยินมาว่ามิตรภาพระหว่างตระกูลของชยพลและพ่อเลี้ยงนั้นค่อนข้างดี ดังนั้นชยพลอาจรู้จักมาวิน เนื่องจากพวกเขาเป็นคนรู้จักกันทั้งหมด ดังนั้นสิ่งต่างๆจะง่ายต่อการจัดการผู้กำกับสุชาติแค่อยากบอกว่านั่นคือชยพลลูกชายคนโตของตระกูลเมธาวัฒน์ แต่มาวินเปิดประตูก่อนแล้วเขาเงยหน้าขึ้นดวงตาของเขามองหาร่างที่คุ้นเคยอย่างเป็นธรรมชาติเขารู้สึกหดหู่และทุกคนอยู่ที่สถานีตำรวจ ณัชชาไม่ต้องการพบเขาเลยคนโง่ยังรู้เลย ว่าในเชียงใหม่ ตราบใดที่เขาพูดไม่มีอะไรสามารถแก้ไขได้ตราบใดที่ณัชชา ยินดีที่จะพบเขา เขาก็ยินดีที่จะช่วยเธอแก้ปัญหาใด ๆหาเขายากกว่าตาย?ริมฝีปากของเขาแข็งขึ้นเล็กน้อย อยากเห็นการแสดงออกที่โดดเดี่ยวและผิดปกติของณัชชาในตอนนี้ เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเขาคือโลกทั้งใบของเธอ หากไม่มีเขาชีวิตของเธอจะมืดมนโดยไม่คาดคิดในสายตาของเขา ณัชชากำลังขี่ร่างของชยพลและนิ้วยาวของเธอก็จับปุ่มบนร่างกายของชยพลเสื้อผ้าของชยพลฉีกขาดโดยณัชชาสัมผัสเนื้อนุ่มของชยพล