“นั่นล่ะครับคุณเพลง แต่จริงๆ แล้ว ผู้หญิงคนนั้น ชื่อลัดดา แกมีลูกชายอีกคนครับ แต่ไม่ค่อยได้มาที่ไซด์งานเท่าไหร่ เพราะมัวแต่เรียนหนังสือ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกันคะ”
“ก็นายดำ หรือนายดนุพร นี่ล่ะครับเป็ลูกคนกลางของผู้หญิงคนนั้นครับ”
“เหรอคะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเพลงคะ”
“เกี่ยวโดยตรงครับคุณเพลง คือเมื่อก่อนครอบครัวนี้ไม่ได้ยากจนอย่างที่คุณเพลงเห็นในตอนนั้นหรอกครับ จัดว่าร่ำรวยด้วยซ้ำ แต่ก็โชคร้ายที่สามีแก คือคุณณรงค์เดช เกิดป่วยเป็โรคมะเร็ง แล้วก็ปิดลูกเมียเอาไว้ ไม่อยากให้เป็ห่วง รักษาหมดเงินไปเกือบจะหมดบ้าน แล้วก็เอาหุ้นบริษัทรับเหมาก่อสร้าง กับบ้านมาจำนองไว้กับคุณท่านครับ แต่ไม่นานคุณณรงค์เดชก็เสีย คุณท่านก็เลยเข้าไปยึดเอาสมบัติทั้งหมดที่จำนองเอาไว้
ั้แ่หลุดจำนองไปแค่อาทิตย์เดียว คุณลัดดาแกขอร้องคุณท่านยังไงๆ คุณท่านก็ไม่ยอม จะยึดท่าเดียว และก็ให้ออกจากบ้านภายในสามวัน แต่คุณท่านก็ยังสงสารอยู่ เลยให้พาลูกๆ มาพักอยู่กับคนงานที่ไซด์งานครับ แล้วให้ลูกชายคนโตที่ชื่อ ‘เด่น หรือ เด่นณรงค์’ ที่เรียนจบแค่ ม.ปลายไปทำงานก่อสร้างด้วย แต่พออยู่ไปสักพักคุณท่านเห็นว่ามีความรู้ก็เลยให้มาช่วยงานบัญชีกับคุณท่านครับ
ส่วนแม่กับน้องก็ต้องย้ายโรงเรียนมาเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน แล้วคุณลัดดาก็ทำกับข้าวขายให้คนงานบ้าง หรือรับจ้างซักผ้ารีดผ้าบ้าง ทำความสะอาดบ้าง แล้วแต่จะมีคนจ้าง บางครั้งก็ต้องทำงานก่อสร้างด้วยครับ ลูกคนกลางกำลังเรียนก็ต้องไปอาศัยเพื่อนๆ อยู่ เพื่อเรียนให้จบ ถึงไม่ค่อยได้มาบ่อยไงครับ คุณเพลงเลยไม่ค่อยได้เห็น แต่ถึงเห็นก็คงจะจำกันไม่ได้หรอกครับ”
“ทำไมคุณพ่อทำอย่างนั้นคะ” เพราะความไม่รู้จักอีกมุมของพ่อ
“คุณเพลงไม่รู้อะไร เมื่อก่อนคุณท่านรีบสร้างเนื้อสร้างตัว พอมีลู่ทางอะไรก็รีบคว้าเอาไว้หมดครับ จะได้มายังไงไม่ค่อยจะสนใจหรอกครับ เอ่อ! คุณเพลงอย่าโกรธลุงนะครับ ที่ลุงพูดตรงๆ” โป่งอดที่จะห่วงความรู้สึกเ้านายสาวไม่ได้
“ไม่เป็อะไรค่ะลุงโป่ง เพลงพอจะเข้าใจค่ะ” เพราะก็พอรู้จักพ่อตัวเองบ้าง ที่อดห่วงเื่ฐานะการเงินของครอบครัวไม่ได้ จนต้องทำแทบทุกวิธีเพื่อไม่ให้ลูกลำบาก
“ตอนนั้นคุณเพลงน่าจะอายุได้แค่สิบขวบหรือสิบเอ็ดนี่ล่ะครับ พอเรียนจบ ป.หกท่านก็ส่งไปเมืองนอกเลย! แต่เหตุผลที่ส่งไปก็คือว่า คุณท่านไม่อยากให้เห็นคุณพีที่่นั้นเกเร ไม่ยอมเรียนหนังสือครับ คบเพื่อนไม่ดี ติดยาด้วย พอคุณเพลงไปเมืองนอกได้ไม่นาน คุณพีกับเพื่อนๆ ก็ถูกตำรวจจับข้อหาฆ่าคนตาย
คุณท่านก็วิ่งเต้นเส้นสายข้างในหมดเงินไปเยอะเหมือนกัน แต่ก็แทบจะช่วยไม่ได้เพราะหลักฐานแ่ามาก แต่จู่ๆ พ่อเด่นก็มาหาผมในคืนหนึ่งบอกว่าอยากให้ผมพาไปพบคุณท่านหน่อย ผมก็ไม่รู้เื่อะไร พ่อเด่นบอกว่าเื่สำคัญจะต้องคุยกับคุณท่านให้ได้ แล้วบอกว่าเป็เื่คุณพี ลุงก็เลยพาไป
พอไปแล้วพ่อเด่นก็บอกกับคุณท่านว่าจะขอรับโทษแทนคุณพี แต่มีข้อแม้ว่าคุณท่านจะต้องคืนสมบัติที่ยึดมาให้แม่กับน้องเป็เครื่องตอบแทน ด้วยความดีใจคุณท่านก็เลยรีบรับปากทันที แล้วก็ให้ลุงเป็พยานให้คุณท่าน ส่วนพ่อเด่นก็ให้น้องชายที่อายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดมาเป็พยานให้พี่” โป่งหยุดเล่าไว้ชั่วครู่
“แล้วเขาก็ยอมให้พี่เขาทำอย่างนั้นเหรอคะ”
“แกไม่อยากให้ทำหรอกครับ แต่พ่อเด่นอยากจะให้น้องสบาย และคิดว่าติดคุกไม่กี่ปี เพื่อแลกให้ทุกคนสบายเขาก็ยอม แต่เหตุการณ์มันกลับไม่เป็ไปตามที่พ่อเด่นหวังเอาไว้สิครับ พอพ่อเด่นติดคุกแทนคุณพีแล้ว พ่อดำหรือคุณดำทุกวันนี้กลับมาทวงสัญญาที่คุณท่านให้ไว้กับพี่ชาย แต่คุณท่านกลับไม่ยอมคืนสมบัติให้
เพราะ่นั้นกิจการกำลังแย่ ถ้าไม่ได้งานรับเหมาที่ยึดมาก็แทบจะเอาตัวไม่รอด โรงงานก็ไปได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คุณท่านก็เลยกลับคำไม่ยอมคืนเอาดื้อๆ ท่านบอกว่าไม่มีหลักฐานอะไร ทำอะไรแกไม่ได้ คุณลัดดาพอรู้เื่จากพ่อดำ ก็มาพบคุณท่านอีก แต่ก็ได้รับคำตอบเดิม คุณลัดดาโกรธมาก สาบแช่งคุณท่านไว้แทบจะไม่มีชิ้นดี พ่อดำเองก็โกรธๆ มากกว่าคุณลัดดาอีก เพราะแกเป็คนยอมตกลงกับพ่อเด่นให้ทำเื่นี้
พอรู้ว่าพี่ติดคุกฟรีก็โกรธมาก หอบเอาแม่กับน้องไปอยู่ที่อื่น แล้วั้แ่วันนั้นผมกับคุณท่านก็ไม่ได้ข่าวคุณลัดดากับพ่อดำอีกเลยครับคุณเพลง จนเวลาผ่านไปอีกประมาณเจ็ดแปดปี ลุงถึงได้พบแกอีกครั้ง แต่การพบกันครั้งนั้นมันไม่ดีเอามากๆ เลย”
“ทำไมคะลุงโป่ง”
“ก็ผมพบแกที่ศาลครับ ตอนนั้นโตเป็หนุ่มเต็มตัวแล้ว ลุงจำแทบไม่ได้”
“แล้วไปทำไปที่ศาลคะ” “น้องสาวแกที่อายุแค่สิบหกปีถูกคุณพีกับพวกๆ กลุ่มเดิม ที่ก่อเื่เอาไว้ ไปรุมข่มขืน จนป่านนี้ลุงก็ไม่ได้ข่าวเด็กคนนั้นอีกเลยครับ ไม่รู้คุณเพลงพอจะจำได้หรือเปล่า เด็กผู้หญิงที่รุ่นๆ คุณเพลงตอนนั้นครับ ผมยังจำได้ว่าเคยไปวิ่งเล่นกับคุณเพลงอยู่เลย” โป่งถาม
“เพลงพอจะจำได้ค่ะ ชื่อว่าดา หรืออะไรประมาณนี้ล่ะค่ะ แล้วยังไงต่อคะลุงโป่ง”
“ตอนนั้นคุณดำเป็โจทย์ยื่นฟ้องคุณพีกับเพื่อนๆ อยู่ครับ วันที่ไปศาลเพื่อฟังคำพิพากษา แต่จนแล้วจนรอดคุณท่านก็ชนะคดีอยู่ดีครับ เพราะก่อนหน้านั้นคุณท่านวิ่งเต้นใช้เส้นสายเหมือนครั้งก่อน เงินทองก็หมดไปเยอะมากๆ เลยครับ ส่วนพ่อดำก็โกรธแค้นคุณท่านมากแต่ก็ทำอะไรคุณท่านไม่ได้
ส่วนคุณท่านตอนนั้นก็สุขภาพไม่ค่อยดีแล้ว ไหนจะเื่การเงินที่แย่ลง ไหนจะเื่คุณพีที่ทำตัวเกเรอีก แต่คุณพีก็สัญญากับคุณท่านว่าจะกลับตัวไม่เกเร คุณท่านลงทุนพาแกไปเลิกยาที่ถ้ำกระบอกเลยนะครับจนในที่สุด คุณพีก็เลิกยาได้แล้ว เพื่อนๆ กลุ่มนั้น คุณท่านก็ขอร้องว่าให้แกก็เลิกคบกัน คุณพีก็ยอมทำตามคุณท่านนะครับ แต่มันก็เหมือนเวรกรรมมีจริงครับคุณเพลง
ต่อมาอีกไม่นานเท่าไหร่ วันนั้นคุณพีไปทำธุระให้คุณท่านเกิดขับรถชนคนตายโดยไม่ได้ตั้งใจ เดือดร้อนคุณท่านต้องใช้เงินวิ่งเต้นอีก หุ้นก็เอาไปจำนอง บ้านก็เอาไปจำนองเอาเงินมาวิ่งเต้นช่วยคุณพี เงินจ่ายให้พ่อแม่คนตายไปไม่รู้เท่าไหร่ จนเ้าทุกข์ตกลงใจจะยกฟ้อง เพราะเห็นใจคุณท่าน และไหนๆ ลูกเค้าก็ตายแล้ว และก็ได้เงินจากคุณท่านมากเหมือนกัน คุณท่านก็ดีใจใหญ่” โป่งมองไปหาหญิงสาว
+++++
“แล้วยังไงคะ”
“แต่ไม่รู้ยังไง จากท่าทีที่ดูจะเห็นใจคุณท่าน ฝ่ายโน้นกลับไม่ตกลงเอาดื้อๆ และยังกลับคำให้การอีกครับคุณเพลง แถมขู่ว่าจะยื่นฟ้องเื่คุณท่านที่ติดสินบนเ้าพนักงานเอาไว้อีก จนคนใหญ่คนโตที่เคยๆ ช่วยกันมา ก็ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยคุณท่านอีก เพราะกลัวจะโดนเล่นงาน เ้าทนายเราก็แสบครับ มันบอกคุณท่านว่าคนโน้นคนนี้จะช่วยได้ ให้เอาเงินไปให้เท่านั้นเท่านี้
สุดท้ายมันก็บอกว่าช่วยไม่ได้ เพราะฝ่ายโน้นมีคนใหญ่คนโตหนุนหลังเหมือนกัน เงินก็หนาด้วย แต่ถ้าให้ลุงเดาเ้าทนายเรานั่นล่ะครับ มันคงได้จากคุณท่านไปไม่น้อย แต่คุณท่านก็ยอมไม่ว่าจะทำยังไงท่านก็จะทำ เพื่อให้คุณพีพ้นผิด เพราะแกทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกติดคุก! แต่ในที่สุดคุณท่านก็หมดหนทางช่วยคุณพี ศาลก็เลยตัดสินจำคุกคุณพีจนถึงทุกวันนี้ล่ะครับคุณเพลง”
“งั้นตอนที่เพลงกลับมาบ้านคราวที่แล้วพี่พีก็...”
“ใช่ครับคุณเพลง ที่คุณท่านบอกว่าคุณพีไปเรียนภาษาที่เมืองนอกนั่นล่ะครับ คุณพีติดคุกแล้ว และการเงินทางบ้านก็เริ่มแย่แล้ว แต่คุณท่านก็ปิดคุณเพลงเอาไว้ ไม่อยากให้คุณเพลงไม่สบายใจ ข้าวของมีค่าก็หาไปขายจนหมด เพื่อส่งไปให้คุณเพลงเรียนตอนกลับไปแล้ว จนไม่มีอะไรจะขาย คุณท่านยอมบากหน้าไปขอเงินคุณกำธรมาส่งให้คุณเพลงเพื่อให้มีใช้ตอนที่เรียนอยู่เมืองนอก จนเกิดอุบัติเหตุและมีสภาพอย่างที่คุณเพลงเห็นนั้นล่ะครับ”
“โธ่! คุณพ่อ! เพราะเพลงแท้ๆ” “คนงานก็ทยอยออกทีละคนจนในที่สุดก็เหลือลุงกับแม่แพง แต่ไม่นานแม่แพงก็ออกไปทำที่อื่น เพราะไม่ได้รับเงินเดือนหลายเดือน”
“ทำไมบ้านเพลงถึงเป็อย่างนี้คะลุงโป่ง”
เธอรำพันด้วยความเศร้า พร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลรินออกมาเมื่อคิดไปถึงสภาพของพ่อและพี่ชายตอนนั้น
“คงต้องโทษเวรกรรมครับ คุณเพลงไม่ค่อยรู้อะไรเพราะยังเด็ก สมัยที่คุณท่านเริ่มสร้างตัวใหม่ๆ ท่านก็ปล่อยเงินกู้ให้คนเยอะ เื่ดอกเบี้ยนี่ไม่ต้องไปถามถึงครับ แล้วเวลาใครเบี้ยวไม่จ่าย คุณท่านก็จัดการให้ลูกน้องตามไปทวงเอามาให้ได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนท่านก็ไม่เกี่ยง ยึดอะไรได้เป็ยึด ทำร้ายร่างกายก็ยังมีเลยครับ ‘คุณเทพี’ คุณแม่คุณเพลงน่ะห้ามคุณท่านยังไงก็ไม่ฟัง คุณท่านกลับดุด่าคุณเทพีอีก” โป่งบอกความจริง
“จริงเหรอคะลุงโป่ง ทำไมเพลงกับพี่พีไม่เคยได้ยินเื่พวกนี้เลยคะ” เพราะทั้งเธอและพี่ชายนั้น แทบจะไม่เคยเห็นพฤติกรรมแบบนี้ของพ่อเลยสักครั้ง
“ก็คุณสองคนเกิดมาตอนที่คุณท่านรวยแล้วนี่ครับ แล้วอีกอย่างคุณท่านสั่งให้ลุงปิดเื่นี้ ห้ามบอกคุณเพลงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะไล่ลุงออกครับ แต่คุณท่านก็มีข้อดีนะครับ คือรักใครก็รักจริง กับลูกน้องอย่างลุงแกก็ให้เงินเอาไปไถ่ที่นาที่สวนให้ และยังของญาติพี่น้องลุงอีก แต่ก็มีไม่กี่คนหรอกครับที่ท่านช่วย
คุณกำธรก็ได้ใบบุญจากคุณท่านเยอะ แต่พอหลังๆ ที่มีเื่คุณพี คุณกำธรห้ามคุณท่านยังไง ท่านก็ไม่ฟัง จนแกโมโหถอนหุ้นออกจากบริษัท แล้วก็ไปเปิดบริษัทเป็ของตัวเอง คุณท่านโกรธมาก จนตัดพี่ตัดน้องเลย แต่สุดท้ายท่านก็ต้องไปขอความช่วยเหลือคุณกำธร เพราะความรักลูก แต่ก็ไปไม่ถึงครับคุณเพลง คุณท่านน่ะรักคุณเพลงกับคุณพีมาก
ั้แ่ลุงเกิดมา ก็เพิ่งจะเคยเห็นผู้ชายอย่างคุณท่านนี่ล่ะครับ ที่รักลูกมาก คุณเทพีตายไปั้แ่คุณเพลงยังเล็กๆ ท่านก็ไม่ยอมแต่งงานใหม่ กลัวเมียใหม่เขาจะไม่รักลูก แต่เพราะลูกแท้ๆ เลย คุณพีไม่น่าเลย”
โป่งหยุดเล่าเอาไว้แค่นั้น ก็ต้องเช็ดน้ำตาที่เอ่อเต็มเบ้าตา เพราะความสงสารเ้านาย ซึ่งก็ไม่แพ้กับคนที่นั่งฟัง
“นี่ถ้าคุณท่านรู้ว่าเ้าหนี้ที่เปลี่ยนจากคุณเมธีมาเป็คุณดำล่ะก็ ท่านจะต้องช็อคแน่ๆ เลยครับคุณเพลง เพราะเหตุนี้ไงครับ เขาถึงให้คุณเมธีบอกว่าชื่อเจนจบ เพราะคงจะกลัวคุณท่านรู้ว่าเป็เขา แล้วคุณท่านคงจะไม่ยอมให้คุณเพลงไปพบเขาแน่ๆ เลยครับ คุณเพลงรู้อย่างนี้แล้ว คุณเพลงจะทำยังไงล่ะครับ จะหาเงินไปไถ่คืน หรือไปทำงานใช้หนี้ แล้วถ้าคุณเพลงเลือกอย่างหลัง ทางโน้นเขาคงไม่ให้คุณเพลงสบายหรอกครับ เพราะลุงรู้ว่าคุณดำแค้นคุณท่านมากๆ เลยครับ” โป่งลงความเห็นในที่สุด
“เพลงก็ยังไม่รู้ค่ะลุงโป่ง พรุ่งนี้เพลงจะไปหาอากำธร เผื่อจะช่วยอะไรเพลงได้บ้าง ลุงโป่งไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ เพลงขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ที่ลุงโป่งไม่ทิ้งคุณพ่อ ถึงแม้คุณพ่อจะ!เอ่อ!”
เธอหยุดพูดได้แค่นั้น ก็นึกถึงเื่ที่โป่งเพิ่งจะเปิดเผย ซึ่งทำให้ยอมรับและเชื่อในการกระทำของพ่ออย่างที่เขาเล่าให้ฟังได้อย่างลำบากใจยิ่งนัก แต่เธอก็มองไม่เห็นประโยชน์ที่โป่งจะกุเื่ขึ้นมาให้เธอฟังเพื่อประโยชน์อะไร เพราะเท่าที่เขาอยู่รับใช้พ่อเธอก็ไม่มีผลตอบแทนอยู่แล้ว
“ไม่เป็ไรครับคุณเพลง คุณท่านก็มีบุญคุณกับลุงมาก แล้วอีกอย่างท่านก็ไม่มีใคร” โป่งบอก
“เพลงว่าลุงโป่งไปพักเถอะค่ะ วันนี้ดูแลคุณพ่อมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวเพลงจะดูต่อค่ะ!งั้นเพลงไปหาคุณพ่อก่อนนะคะ”
ระพีพรรณบอกโป่ง แล้วก็เดินขึ้นชั้นบนไป ทิ้งให้โป่งมองตามด้วยความสงสาร และนึกภาพไม่ออกว่าหญิงสาวจะกู้สถานะการณ์ครอบครัวได้ยังไง นึกแล้วเขาก็ท้อใจแทนยิ่งนัก
+++++
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ
รอยอาญา [Sign of Love]ธัญญรัตน์www.mebmarket.com
536
