วันอาทิตย์ เมฆยังหนาแต่ฝนไม่ตก
ปลายฝนนั่งเงียบอยู่ในคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างสวนสาธารณะ บนโต๊ะมีแก้วโกโก้ร้อนของเธอ กับกาแฟดำของเขา เธอกำลังเปิดหนังสือบัญชีอย่างที่ชอบ ส่วนเขา...กำลังนั่งจ้องหน้าเธอ
อย่างที่ชอบไม่แพ้กัน
“เลิกจ้องได้แล้วค่ะ หน้าไม่ได้มีเลขบัญชีอะไรให้ดูนะ”
“มีสิ” พีทยิ้ม “มีดอกเบี้ยหัวใจที่พี่ชำระไปแล้วทุกวัน”
ปลายฝนถอนหายใจ แต่แอบยิ้มในแก้ม เธอไม่เคยชินกับการถูกจีบตรง ๆ แบบนี้ แต่กลับไม่รู้สึกรำคาญเลยสักครั้ง หลังจากจิบกาแฟไปหลายคำ พีทวางแก้วลงก่อนจะพูดเสียงเรียบ
“ปลายฝน”
“คะ?”
“พี่ไม่รู้ว่า...สิ่งที่รู้สึกอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าอะไร”
“แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นปลายฝน มันทำให้พี่รู้สึกว่า...ชีวิตที่ยังมีค่าพอให้มีใครสัก คนอยู่ข้าง ๆ”
เธอเงียบไป หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว
พีทไม่หลบตา ไม่เล่นมุก
เขาจริงจังจนเธอไม่รู้จะตอบยังไง
เขาเอื้อมมือมา วางเบา ๆ บนโต๊ะข้างมือเธอ ไม่แตะ...แค่รอ
“พี่ไม่รีบนะ ปลายฝนไม่ต้องรีบให้คำตอบอะไรเลย”
“แค่อยากให้รู้ว่า...ถ้าวันหนึ่งปลายฝนล้า หรือเจอวันที่แย่ ๆ พี่จะยังอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน”
ปลายฝนกำมือแน่น แต่ก็ยื่นปลายนิ้วไปแตะปลายนิ้วเขาเบา ๆ
“ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่ามันเรียกว่าอะไร...”
“แต่เวลาหายใจเบา ๆ ข้างพี่ มันสบายใจกว่าทุกที่เลยค่ะ”
เขายิ้ม
เธอก็ยิ้ม
ไม่มีคำว่า "รัก"
ไม่มีดอกไม้หรือแหวน
มีแค่มือสองข้างบนโต๊ะไม้ และสายตาที่ไม่หลบกัน
ในความเงียบของวันอาทิตย์หนึ่ง
เขาและเธอรู้ว่า...
ต่อให้ยังไม่ถึงจุดนั้น แต่หัวใจ...ก็เริ่มเอียงเข้าหากันแล้ว
2K
