เมื่อยามเช้ามาถึง สิ่งที่ดึงเพียงฟ้าออกมาจากโลกแห่งความฝันไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกหรือแสงแดดยามเช้าเหมือนทุกครั้ง แต่เป็แรงเคลื่อนไหวของอ้อมแขนอุ่นที่ผละตัวออก
เพียงฟ้าคลำหาความอบอุ่นที่หายไปกระทันหันทั้งที่ยังหลับตา ใบหน้าหวานมุ่ยอย่างไม่พอใจจนจอมทัพที่พึ่งก้าวลงจากเตียงหลุดขำ
"ตื่นได้แล้วฟ้า"ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างหูของเพียงฟ้าพลางใช้ปลายนิ้วเล่นกับผมยาวที่ปรกใบหน้างามจนยุ่งเหยิง
เพียงฟ้าตื่นแล้วแต่ความเหนื่อยล้าเมื่อยขบตามตัวทำให้เธอไม่อยากลุกไปไหน เธอส่งเสียงครางเบาๆด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทางแล้วใช้ผ้าห่มคลุมหัว
จอมทัพมองท่าทางน่ารักนั้นด้วยหัวใจเต้นแรง เขาอมยิ้มขณะนั่งลงบนเตียง โน้มตัวไปกระซิบพยายามกล่อมให้เ้าของร่างบางตื่นนอนอย่างอดทน
"ตื่นได้แล้วครับ เกือบ 10 โมงแล้ว เดี๋ยวปวดท้อง"
เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนหวานในแบบที่เพียงฟ้าไม่เคยัั พาเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรง เืสูบฉีดไปทั่วใบหน้าจนร้อนผ่าว
"ทำไมแทบตัวว่าทัพล่ะ แถมยังมีครับด้วย"เธอบ่นพึมพำด้วยความเขินกับสรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน
จอมทัพอมยิ้มขบขัน "ก็ตอนนี้เป็แฟนกันแล้ว ทัพก็เลยคิดว่าควรจะเปลี่ยนวิธีการพูดสักหน่อย ไม่ดีเหรอ?"
"ก็เปล่า แค่ฟ้าไม่ชินเฉยๆ..."
"งั้นก็ทำตัวให้ชินไว้ครับ จากนี้ทัพจะแทนตัวแบบนี้กับฟ้าไปตลอดเลย"
"เอาล่ะลุกขึ้นครับ ไปกินข้าวกันเดี๋ยวปวดท้อง"จอมทัพว่าพลางพยายามดึงร่างที่อ่อนปวกเปียกบนเตียงอย่างอ่อนใจ
"แต่ฟ้าปวดตัวนี่นา"เพียงฟ้าบ่นเสียงงึมงำ ก่อนจะพลิกตัวออกมาจากผ้าห่ม สบตากับดวงตาคมอ่อนโยนที่ทำให้รู้สึกเขินจนทำอะไรไม่ถูก
ถึงจะชอบเป็ฝ่ายนำในบทรัก แต่สุดท้ายเธอก็เป็เพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่เคยมีความรักมาก่อน เมื่อถึงคราวถูกจอมทัพปฏิบัติในฐานะคนรักเข้าจริงๆ ก็ทำเอาตัวร้อนผ่าว รู้สึกหวานล้ำในอกจนใจสั่น ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร
"งั้นทัพอุ้มดีไหม หรือจะเป็..."จอมทัพกล่าวด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ โน้มตัวไปหอมแก้มนุ่มที่แดงเรื่อเล็กน้อยเบาๆ "หอมแก้มแบบนี้ดี..."
การกระทำอย่างกระทันหันนี้ทำให้ใบหน้าเล็กยิ่งแดงก่ำด้วยความเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก ริมฝีปากเผลออ้าออกแต่กลับไม่รู้จะพูดตอบโต้อย่างไร
จอมทัพมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับอ้าหุบเหมือนปลาตังน้อยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะอดใจไม่ไหวก้มลงจุมพิตเบาๆบนริมฝีปากนุ่ม
"หรือจะเอาเป็จูบแบบนี้ดี..."
เพียงฟ้าทนไม่ไหวอีกต่อไป การได้รับการปฏิบัติด้วยความหวานชื่นแบบที่เคยคิดว่ามีได้แค่ในฝันทำเอาตังเธอแทบะเิด้วยความสุข เธอเขินอายแต่ก็ชื่นชอบการถูกหยอกล้อด้วยความรักอันหวานล้ำนี้จนต้องยกมือปิดหน้าหลบหนี
จอมทัพมองท่าทางเหมือนลูกกระต่ายขี้ใด้วยรอยยิ้ม รู้สึกมันเขี้ยวจนอยากจะฟัดแก้มนุ่มอีกหลายๆที แต่พอทำท่าจะััตัวแฟนสาวตัวน้อยกลับกลิ้งหนีเหมือนลูกค่างอยู่บนเตียงจนทำได้แต่หัวเราะออกมาอย่างจนใจ
"พอแล้วๆ ไม่แกล้งแล้วครับ"จอมทัพว่าพลางคว้าเอวบางมาไว้ในอ้อมแขน
จอมทัพอุ้มเพียงฟ้าไว้ในอ้อมแขน จัดท่าให้หันหน้าเข้าหากันปล่อยให้ใบหน้าหวานของคนที่ยังไม่หายเขินอายซุกอยู่บนไหล่
จอมทัพมีรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง ขณะที่เพียงฟ้ากลับตัวเล็กเพรียว สรีระที่แตกต่างแต่ก็กลมกลืนอย่างน่าประหลาดนี้เองที่ทำให้จอมทัพแทบไม่ต้องใช้ความพยายามในการอุ้มเพียงฟ้าเดินลงมาถึงห้องนั่งเล่นแม้แต่น้อย
จอมทัพวางร่างบางลงบนโซฟานุ่มอย่างเบามือ "เช้านี้อยากกินอะไร เดี๋ยวทัพทำให้กิน"
เพียงฟ้ามองท่าทางคำพูดที่เปลี่ยนไปแต่กลับดูเป็ธรรมชาติไม่แสร้งทำด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในใจ เมื่อความเขินอายเริ่มจางลงเพียงฟ้าก็กลับมาร่าเริงสดใสอีกครั้ง
"ฟ้าอยากกินกุ้งกระเทียม!"
"โอเคๆ เดี๋ยวทัพไปดูก่อนว่ามีกุ้งหรือเปล่า"จอมทัพมองท่าทางร่าเริงเหมือนปกติของเพียงฟ้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูและโล่งใจ
เขาค่อนข้างกังวลว่าการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันของเขาจะทำให้เพียงฟ้ารู้สึกไม่สบายใจ แม้จะชอบตอนเธอเขินอายทำอะไรไม่ถูก แต่ยังไงเขาก็ยังชอบท่าทางร่าเริงสดใสของเพียงฟ้าที่สุดอยู่ดี
จอมทัพเดินเข้าไปในครัวจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างเป็คุ้นเคย หยิบจับอุปกรณ์ออกมาจากตู้เก็บอย่างคล่อฃแคล่วราวกับเป็บ้านของตัวเอง
เพียงฟ้าวางคางบนผนังพิงโซฟา จ้องมองการเคลื่อนไหวในห้องครัวอย่างเพลินตา พลางขยับจมูกดมกลิ่นอาหารที่ลอยมาตามอากาศด้วยแววตาเป็ประกาย
ชั่วขณะนั้นเองที่ความคิดซุกซนแล่นพล่านเข้ามาในหัว จนริมฝีปากอิ่มเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ซุกซนออกมา
เพียงฟ้าไม่คิดทบทวนแผนการณ์ใดๆทั้งสิ้น ในเมื่อมีพลังสะกดจิตอยู่เธอก็ไม่จำเป็ต้องกลัวหรือกังวลอะไรกับการกระทำของเธอทั้งนั้น
ร่างเพรียวบางแอบย่องเข้าไปในครัวราวกับแมวขโมย แอบมองร่างสูงที่หันหลัง ง่วนอยู่กับการทำอาหารด้วยแววตาเป็ประกาย สอดแขนโอบรอบเอวจอมทัพจากด้านหลังจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัวด้วยความใ
"ฟ้า!..ทัพใหมด"จอมทัพหันหน้าไปหาร่างเล็กที่ซ้อนตัวอยู่ด้านหลังมีร่องรอยดุจางๆในน้ำเสียง
เพียงฟ้ามองตอบดวงตาคมอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะขยับสอดมือเข้าไปใต้เสื้อผ้าจอมทัพอย่างซุกซน "ฟ้ามาช่วยนวดผ่อนคลายให้ทัพระหว่างทำอาหารไง"
จอมทัพขมวดคิ้วแน่น มีร่องรอยความไม่พอใจในแววตตาและน้ำเสียงขณะกล่าวกับเพียงฟ้าด้วยเสียงเข้มขึ้นอีกระดับ "ฟ้าอย่าเล่น...มันอันตราย"
เพียงฟ้าไม่ใส่ใจเธอสบตาจอมทัพนิ่ง ในชั่วขณะหนึ่งดวงตากลมคู่นั้นเปล่งแสงออกมาจางๆ ทำให้จอมทัพที่จ้องมองอยู่ตกอยู่ในภวังค์ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้งพร้อมประกายในแววตาที่ต่างออกไปจากเดิม
"อ้อ...ขอบใจที่ช่วย"จอมทัพกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหันกลับไปสนใจกุ้งที่กำลังเปลี่ยนเป็สีส้มในกะทะอีกครั้ง
เพียงฟ้าััร่างกายแข็งแรงใต้เสื้ออย่างไม่เบาแรง บีบขยำหน้าอกแบนราบเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ลูบไล้ไปตามร่างกายทุกส่วนอย่างสำรวจตรงจสอบราวกับแมวขี้สงสัย
จอมทัพเกร็งตัวตามััเ่าั้เป็ครั้งคราว แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไรไปมากกว่านั้น ดวงตาคมยังคงจ้องมองกุ้งสีส้มสวยที่กำลังถูกพลิกไปมาในกะทะอย่างตั้งใจ
กระทั่งฝ่ามือเรียวบางขยับลงต่ำเรื่อยๆจนถึงขอบกางเกง ก่อนจะสอดมือเข้าไปัักับท่อนเนื้อที่สงบนิ่งอยู่ใต้กางเกงตัวบางอย่างแ่เบา
"อ่ะ...อย่าซนนักสิฟ้า"
จอมทัพสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สะบัดตัวออก เขาหันไปมองเพียงฟ้าอย่างห้ามปรามแต่เมื่อเห็นท่าทางดื้อรั้นก็ได้แต่ยอมรับชะตากรรมอย่างจนใจ
ในสายตาของเขาการกระทำของเพียงฟ้าเป็แค่การแกล้งหยอกเล็กๆน้อยในฐานะแฟนสาวเท่านั้น
"ซนที่ไหนกัน ฟ้ากำลังช่วยนวดให้ทัพต่างหาก"เพียงฟ้าว่าพลางเลียริมฝีปาก
เธอใช้มือบีบนวดแก่นกายที่นอนสงบนิ่งอยู่ใต้ร่มผ้าอย่างตั้งใจ จงใจรูดรั้งเน้นที่ส่วนปลายหยักพลางใช้ปลายนิ้วคลึงที่รูเล็กๆบนส่วนปลาย
"อ่า..."จอมทัพส่งเสียงครางในลำคออย่างอดไม่อยู่ ความเสียวแล่นพล่านจนเขาตาพร่าไปชั่วขณะ
แก่นกายแข็งขืนเป็การตอบสนองต่อััจนเพีบฃฟ้ายิ้มร่าเริง มือบางยิ่งเพิ่มแรงบีบนวดมากขึ้นจนจอมทัพมือสั่น มือที่ถือก้ามจับกะทะจำต้องวางลงอย่างช่วยไม่ได้
จอมทัพกัดฟันตั้งสติเอื้อมมือไปปิดเตาแก๊ส ก่อนจะต้องร้องครางเสียงดังขึ้นอีกระดับเมื่อมือบางที่บีดรัดชักรูดเป็จังหวะจู่ๆก็เปลี่ยนเป็เร่งความเร็วขึ้นอย่างกระทันหัน
"อ๊า!...อืม..."
จอมทัพอยากจะเอื้อมมือไปหยุดเพียงฟ้า แต่เรี่ยวแรงที่มีคล้ายกับถูกสูบหายไปจนหมด ร่างสูงจึงทำได้เพียงเท้าแขนที่สั่นเทาขณะถูกเพียงฟ้าซ้อนอยู่ด้านหลังเล่นกับแก่นกายเขาจนขาอ่อน
จอมทัพรู้สึกราวกับว่าสมองขาวโพลนล่องลอยราวกับร่างกายลอยอยู่กลางอากาศ ความเสียวที่แล่นไปตามกระดูกสันหลังทำให้ทุกเซลล์ในร่างสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกดีจนคิดอะไรไม่ออก
จอมทัพหลงลืมทุกสิ่งรอบตัว สมองรับรู้ได้เพียงไออุ่นของร่างที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง ััวาบหวามที่ได้รับจนร่างกายกระตุกเกร็ง
"ซี๊ด!...อา อ่า..."
จอมทัพเงยหน้าครางเสียงแหบพร่า แก่นกายที่กำไม่มิดถูกชักรูดรัวเร็วสลับช้าจนกระตุกเป็พักๆ ความเสียวที่ซัดสาดเหมือนคลื่นทำให้อารมณ์ที่มียิ่งร้อนแรงมากขึ้นเอวสอบเผลอขยับเองตามจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้
จอมทัพจ้องมองสีขาวของผนังด้วยแววตาล่องลอย ขณะที่แก่นกายยังถูกชักรูดรุนแรงจนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังสะท้อนไปทั่วห้อง
"เสียวดีไหม"เพียงฟ้าเอ่ยกระซิบพลางเบาลมเบาๆที่ข้างหู
จอมทัพรับรู้เพียงเสียงหวานที่แว่วผ่านมาแต่กลับจับใจความไม่ได้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่าเข้ามายิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ที่ใกล้จะปะทุเต็มทียิ่งทวีความร้อนแรงถึงจนร่างกายสั่นสะท้าน
เอวสอบกระตุกเกร็งเป็ระยะ ในที่สุดความรู้สึกที่ปะทุจนถึงขีดสุดก็ะเิออกมาอย่างรุนแรง ความรู้สึกเสียวผสมกับความสุขสมสุดขีดทำให้จอมทัพตาลอยจนไม่สามารถรับรู้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้อีกต่อไป
"อ๊า!...อื้ม...ฮา"
เสียงครางแหบพร่าราวกับสัตว์ป่าดังสะท้อนไปทั่วห้องครัว แก่นกายหนากระตุกพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาจนเต็มฝ่ามือเรียวบาง เปรอะเปื้อนอยู่ในกางเกงตัวบางจนเปียกชุ่ม
"เสร็จแล้วเหรอ"เพียงฟ้ากล่าวขณะลูบคลำท่อนเนื้อที่อ่อนตัวลงแต่ยังไวต่อััอย่างแกล้งหยอก "รู้สึกดีไหม"
จอมทัพส่งเสียงครางแ่ขณะตัวกระตุกเบาๆจากความเสียงที่ยังคั่งค้างอยู่ เขาหอบหายใจถี่ขณะพยายามตั้งสติดึงตัวเองกลับมาจากความสุขสมจนตัวลอยที่กำลังรู้สึก
"อ่า...อืม...ทัพเสร็จแล้ว"จอมทัพตอบรับเสียงแหบ "รู้สึกดีมากเลย ขอบใจนะ"
เขารู้สึกทั้งผ่อนคลายและอ่อนแรงจนแทบไม่อยากขยับตัว ราวกับพึ่งออกกำลังกายหนักจนร่างกายอ่อนล้าเต็มที่
"งั้นเราไปกินข้าวกัน แล้วทัพค่อยมาช่วยนวดผ่อนคลายให้ฟ้าบ้างนะ"
จอมทัพพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอ่อน ขณะพยายามตั้งสติจากความอ่อนล้าจางๆที่เกิดขึ้น เมื่อความเหนื่อยล้าจางหายไปจอมทัพก็หันไปจัดแจงตักกุ้งกระเทียมกลิ่นหอมฉุยลงบนจานอย่างคล่องแคล่ว
อาหารเช้าอันแสนยาวนานจึงเริ่มต้นขึ้นในที่สุด...