ว๊ากเกอร์แพ้รัก (อัพจบค่อยติดเหรียญ)มีe-book

รั้วมหาวิทยาลัย(วันเปิดเทอม)

By Ming Xin

“นี่ๆดูสิพี่เค้าหันมามองทางพวกเราด้วย

“เงียบๆเถอะแน็ตตี้ เธอไม่เห็นสายตาหรือไงฮะ”“ทำไมละออกจะหล่อ เท่ห์ ดูดี”“ฉันล่ะเชื่อเธอจริงๆเลย” เหมี่ยวกรอกลูกกะตาขึ้นด้านบน เอาคนที่ฉันเจอใต้หอวันนี้คืนมาได้ไหม อยากได้ผู้ชายชื่อแน็ตกลับคืนมาจัง หลังจากที่ทั้งสองทานข้าวเสร็จก็เดินกลับไปยังหอพักในระหว่างทาง“เหมี่ยวเธอรู้หรือเปล่าว่ารุ่นพี่คณะของเราป๊อบปูล่ามากเลยน่ะ”“รุ่นพี่คนไหนอีกละ”“ก็พี่เป้คนที่เจอเมื่อตะกี้ไง ฉันจะบอกให้เธอรู้เลยนะสาวๆในมอ. คลั่งไคล้พี่เขาสุดๆ”“ฉันว่าดูเฉยๆน่ะ”“แกบ้าหรือเปล่าเหมี่ยว ไหน ไหน ฉันดูหน่อยซิ” แน็ตตี้ทำท่าขยับมาจับที่ตาของเหมี่ยว“จะทำอะไรอ่ะ?”“ก็ฉันจะแหกตาของแกดูหน่อยว่ามีถั่วหรือเปล่า?”“บ้า!!!!!!!!!!!” เหมี่ยวแหวใส่“เหมี่ยว ฉันดูแล้วเธอเนี่ยน่ะไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาบ้างเลยยัยคุณหนู ต่อจากนี้ไปฉันขันอาสาจะดูแลเธอเองไม่สิฉันจะเทรนเธอเอง” “นี่ !!!! ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ”“ฮ่าๆ ไม่ได้โง่แต่ก็ใกล้เคียงล่ะ”ตอนนี้ยัยปากร้ายทั้งสองคนก็เดินต่อปากต่อคำกันจนมาถึงห้องแล้วก็แยกย้ายกันกลับเข้าห้องไป“บ๊าย / กู๊ดไนท์ย่ะ” เช้าวันรุ่งขึ้นก๊อกๆ ก๊อกๆ“แกร็ก”“ว่าไงแน็ตตี้”“นิ ยัยคุณหนูเหมี่ยว ทำไมยังไม่แต่งตัววันนี้เปิดเทอมวันแรกนะยะ”“เฮ้ย! *0* นี่มันกี่โมงแล้ว”7:00 น. “ทำไมนาฬิกามันไม่ปลุก” แล้วแน็ตตี้ก็ทำหน้าละเหี่ยใจ“เอ๊า! เปิดให้ฉันเข้าไปรอข้างในก่อน”“นายกลับไปรอที่ห้องตัวเองก่อนสิ”“ไม่ล่ะฉันขี้เกียจเปิดห้องเข้าไปอีกครั้ง รอเธอที่นี่แหละไปอาบน้ำแต่งตัวเร็วเข้าเดี๋ยวสาย”“เอ่อๆ ก็ได้” แน็ตตี้เดินเข้ามารอที่ด้านในห้องของเหมี่ยว“ยัยนี่จัดห้องได้น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยคิกขุเชียว” “ไปกันแน็ตตี้ ฉันเสร็จแล้ว”“ไปยังไง?” แน็ตตี้แสร้งถาม“ก็นั่งรถตุ๊กตุ๊กไปสิ”“รอไปเถอะเช้าแบบนี้คงมีมาสักคันแหละ”“อ้าว!”“ร้อนเหรอ?”“แน็ตตี้” คราวนี้มาในรูปแบบเสียงทุ้มต่ำ“ฮ่าๆ ตามมา”เหมี่ยวเดินตามหลังแน็ตตี้ไปอย่างว่าง่าย คนอะไรเดินเร็วเป็นบ้า ก็ลืมไปเน๊าะก็ผู้ชายนี่ ยิ่งวันนี้ใส่ชุดนักศึกษาผู้ชายเต็มยศคนอะไรดูดีชะมัด (ถ้าไม่เปิดปากพูดออกมาน่ะ”“ว้าว!!!!!! รถน่ารักจังเลย”
“เอ๊า! ขึ้นรถเร็วสิ” “เดี๋ยว”“อะไรอีกละ”“ขอถ่ายรูปกับรถมินิคูเปอร์ก่อนได้ไหม?” เหมี่ยวทำตาปริบๆเป็นเชิงขอร้องอย่างสุดซึ้ง“เอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวฉันถ่ายให้”“เย้” เหมี่ยวรีบยื่นโทรศัพท์ให้แน็ตตี้ก่อนจะไปยืนโพสท่าให้ถ่ายแช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ“สวยเน๊าะ”“ใช่ๆ ขอบใจมากน่ะ”“ฉันหมายถึงรถฉัน ไม่ใช่เธอ”“ชิ ปากดีนัก มานี่เลย” แล้วเหมี่ยวก็จับมาไปที่เนคไทของแน็ตตี้แล้วกระชากเข้ามาที่ตัวก่อนจะกดถ่ายรูป แช๊ะ แช๊ะ “ฮ่าๆ ฮ่าๆ เอารูปนี้แหละเก็บไว้ฮาดี”“ลบเลยนะ ฉันไม่สวย”“แต่ก็หล่อนี่” แน็ตตี้ชะงักกับคำพูดเหมี่ยว“ไปได้แล้วยัยคุณหนู”“จ๊ะ”มหาวิทยาลัย Hรถมินิคูเปอร์คันหรูขับมาจอดยังหน้าคณะเกษตรไม่ต้องบอกเลยว่าตอนนี้ทุกสายตาหันมามองจุดเดียวกันคือทั้งฉันและนายแน็ตตี้ตั้งแต่พวกเราลงจากรถ “แน็ตตี้ ฉันว่าคงมีคนหมั่นไส้แน่ๆเลย ดันขับรถคันซะแพงขนาดนี้มามหาวิทยาลัย”“สนใจอะไรเฉยๆไว้ มีอะไรฉันจัดการเองย่ะ”จู่ๆแน็ตตี้ ไม่สิตอนนี้เหมือนสวมร่างเป็นนายแน็ตเสียมากกว่า ทำเอาเหมี่ยวปรับอารมณ์ไม่ทัน พอจะแมนก็แมนโคตรๆเชื่อเขาเลย แน็ตตี้เดินนำเหมี่ยวไปยังห้องเรียนคาบแรก แน็ตตี้พาเหมี่ยวไปที่นั่งแถวบนสุดซึ่งเป็นแถวสุดท้าย ดูห่างไกลจากอาจารย์ผู้สอนลิบลับ แต่ไม่ต้องกลัวเพราะในห้องมีจอโปรเจคเตอร์อันใหญ่เบ้อเริ่มเปิดใช้ขณะที่อาจารย์สอน แน็ตตี้ดูคุ้นชินกับมหาวิทยาลัยเป็นอย่างดีดูไม่รู้สึกเลยว่าจะเป็นนักศึกษาใหม่ “โทษที ตรงนี้มีคนนั่งไหมขอนั่งด้วยคนสิ” มีเพื่อนคนนึงเข้ามากระซิบกระซาบ“ไม่มี นั่งเลย นั่งเลย”เผอิญมีเพื่อนผู้หญิงคนนึงพึ่งเข้ามาในคลาสขณะที่อาจารย์กำลังสอน เธอย่องมาเบาๆมาที่โต๊ะเหมี่ยว“ขอบใจ เธอชื่ออะไรละ”“ฉันชื่อเหมี่ยว แล้วนี่ก็แน็ต” เหมี่ยวตัดสินใจแนะนำไปแบบนี้ก่อนก็แล้วกัน“สวัสดีฉันชื่อโรสน่ะ”“ยินดีที่ได้รู้จัก” ทั้งสามคนทักทายกันเสร็จก็หันหน้าตั้งตาฟังอาจารย์เลคเชอร์ก่อนที่จะถูกสวดให้ขายหน้าอ๊อด!!!!“นักศึกษาทุกคนวันนี้พอเท่านี้ก่อนครับ” พรึ่บพรั่บ พรึ่บพรั่บ พรึ่บพรั่บ เสียงนักศึกษาแต่ละคนเก็บสมุดเลคเชอร์ และย้ายคลาสเรียนกันให้พรึบ“นี่! พวกเธอสองคนไปทานข้าวกันไหม?”“ไปไหมแน็ตตี้” เหมี่ยวหันไปถามความคิดเห็น“ตามใจเธอสิ”“ไป เราไปด้วยกัน”

ติดตาม e-book ใน mebmarket ได้เลยน้า
http://www.mebmarket.com/index.phpaction=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNTIzOTkwOCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE2ODMwOCI7fQ