ตอนที่ 9 ผู้หญิงคนนั้นเธอเป็ของผม
เช้าวันใหม่
ปฐีเข้าไปดูงานที่โรงแรมที่ตั้งอยู่กลางใจเมืองเชียงใหม่แต่เช้าเพราะเขากะว่าเขาจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จ แล้วบ่ายๆเขาก็จะรีบกลับไปรีสอร์ทเลย
“พี่ดิน…” ฟ้าน้องสาวคนเดียวของปฐีเดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายโดยที่เธอไม่เคาะประตู
“เข้าห้องคนอื่นที่หลังหัดเคาะประตูบ้างนะเราน่ะ”
“คนอื่นที่ไหน พี่น้องกันได้ข่าวว่าพี่ดินจะกลับรีสอร์ทตอน่บ่ายเหรอคะ ที่รีสอร์ทมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”เพราะปกติถ้าพี่ดินมาดูงานที่โรงแรมเขาก็จะต้องกลับไปนอนที่บ้านเสมอแต่วันนี้เป็เพราะอะไรกันนะที่ทำให้พี่ชายของเธอไม่ยอมกลับไปนอนที่บ้าน
“ใครบอกฟ้าว่าพี่จะกลับรีสอร์ทตอน่บ่าย”ปฐีถามน้องสาว แต่สายตาก็ยังคงเคร่งเครียดอยู่กับงานตรงหน้า
“ก็คุณพนัสเลขาพี่ยังไงล่ะคะ”
“พึ่งจะรู้นะเนี่ยว่าคุณพนัสขี้ฟ้อง”
“ฟ้องอะไรกันคะพอดีฟ้าจะเอาเอกสารมาให้พี่ดินเซ็น คุณพนัสเขาก็เลยบอกกับฟ้าว่า ให้รีบเอามาให้เพราะ่บ่ายพี่ดินจะกลับรีสอร์ท ก็แค่นี้” ปฐีทำหน้าเข้าใจในสิ่งที่ปลายฟ้าอธิบาย
“อือ...ก็เอามาสิไหนล่ะเอกสารที่จะให้พี่เซ็น”
“นี่ค่ะ” ปลายฟ้ายื่นแฟ้มเอกสารให้พี่ดินเซ็น
“คุณแม่เป็ยังไงบ้างวันนี้ไม่ตามฟ้ามาด้วยเหรอ” ก็คุณแม่ของผมท่านเป็ผู้หญิงขี้เหงา
“ไม่มาค่ะ เห็นว่านัดเพื่อนไว้” ก็คงเพื่อนแถวๆบ้านเหมือนอย่างเคยนั่นแหละ
“คุณแม่นะคุณแม่เป็แบบนี้ทุกที”
“เอาน่าความสุขของคนแก่ช่างแกเถอะ” รู้ไหมครับว่าคุณแม่ของผมท่านไปไหน เล่นไพ่ครับ อยู่แถวๆบ้านนั่นแหละแต่ไม่ต้องกลัวตำรวจจับนะครับ เพราะเล่นกับเมียตำรวจ เป็ไงล่ะครับ ท่านบอกว่าเหงาเพราะลูกๆมัวแต่ทำงานผมกับยัยฟ้าก็เลยปล่อยให้ท่านเล่นไป...ความสุขของคนแก่
“มีเซ็นตรงไหนอีกไหม” ผมถามยัยฟ้าน้องสาวของผมพลางยื่นแฟ้มเอกสารคืนให้
“ไม่มีแล้วค่ะ ฟ้าไปก่อนนะคะ”
“อือ...ฝากบอกคุณแม่ด้วยว่าวันนี้พี่ไม่กลับไปนอนที่บ้านนะ”
“ค่า...เดี๋ยวฟ้าบอกให้แต่เอ๊ะ เป็เพราะอะไรกันนะพี่ดินถึงรีบกลับรีสอร์ทแถมยังไม่กลับบ้านอีกต่างหาก”
“เื่ของพี่...ไปได้แล้ว”จากนั้นประตูก็ถูกปิดลง
เมื่อผมคิดถึงหนูนาขึ้นมาผมก็อยากกลับไปที่รีสอร์ทเร็วๆแล้วสิ ผมก็เลยรีบทำงานในส่วนของผมให้เสร็จโดยไวส่วนอันไหนรอได้ ผมก็เอาใส่กระเป๋าเอากลับไปทำที่รีสอร์ทต่อด้วย
ปฐีกลับมาถึงรีสอร์ทตอน่บ่ายๆ เมื่อเขาลงจากรถเขาก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจทันที ก็ภาพที่เขาเห็นนั้นหนูนากำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายและดูเหมือนว่าน่าจะเป็ลูกค้าอีกแล้ว
“ผมซื้อมาฝากรับไว้นะครับ” ผู้ชายคนนั้นยื่นถุงอะไรสักอย่างให้กับหนูนา
“อะไรเหรอคะ”
“ขนมครับ ผมซื้อมาฝากพอดีเห็นว่าอร่อยดีผมก็เลยนึกถึงคุณ”
“ขอบคุณนะคะ ทีหลังไม่ต้องลำบากเลยคุณเป็ลูกค้าไม่จำเป็ต้องทำอะไรแบบนี้ก็ได้”
“อะแฮ่ม!! มีอะไรกันเหรอครับ”ปฐีรีบเข้าไปหาทั้งสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่
“พอดีคุณลูกค้าท่านนี้เขาซื้อขนมมาฝากหนูนาค่ะ”หนูนาบอกไปตามความจริง...ก็เขาถาม
“อ่อครับถ้าแค่ซื้อขนมมาฝากผมไม่ว่าแต่ถ้ามากกว่านั้น เราคงต้องคุยกันหน่อยแล้วมั้งครับ” ผีย่อมเห็นผีปฐีมองแป๊บเดียวเขาก็รู้ว่าลูกค้าคนนี้คิดอะไรกับหนูนาแต่คำพูดของปฐีที่บอกว่าต้องคุยกัน เขาพูดกับลูกค้าไม่ใช่หนูนา
“ขอบคุณสำหรับขนมมากนะคะงั้นหนูนาขอตัวไปทำงานต่อก่อนค่ะ” จากนั้นหนูนาก็เดินออกไปพร้อมกับถือถุงขนมไปด้วยเพราะคำพูดของพี่ดิน ทำให้เธอคิดว่าเธอโดนตำหนิ เพราะเวลานี้เป็เวลางานเธอคิดว่าเขาแอบว่าเธออู้
‘ออกไปทำงานแค่ครึ่งวันก็มีหนุ่มมาจีบอีกแล้วมันน่าจับตีก้นซะให้เข็ดจริงๆ’…ปฐีคิดในใจพร้อมกับมองตามหลังหนูนาไป
“ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าคุณเป็ใครเหรอครับ”ชายหนุ่มหน้าตาดีคนที่ยืนคุยอยู่กับหนูนาเมื่อสักครู่เอ่ยถามขึ้นปฐีก็เลยหันกลับมาสนใจผู้ชายตรงหน้าต่อ
“ผม...ปฐีเ้าของรีสอร์ทที่นี่ครับส่วนผู้หญิงคนนั้นเธอเป็ของผม” ประโยคแรกเขาแนะนำตัวเองแต่ประโยคต่อมา ทำให้ลูกค้าคนนี้อึ้งไปเลย
“ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับคือผมไม่รู้ว่าเธอมีเ้าของแล้ว” จากนั้นชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้ก็เดินจากไปทิ้งไว้แต่ความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นในใจของปฐี
“ไอ้วินมึงมานี่ซิ” ปฐีกวักมือเรียกวินให้เดินมาหาเขาวินก็คือลูกน้องในรีสอร์ทนั่นแหละพอดีจัดสวนหย่อมพรวนดินลดน้ำต้นไม้อยู่แถวนี้พอดี
“ครับคุณดิน” วินรีบวิ่งมาหาเ้านายหนุ่มทันทีที่เขาเรียก
“มึงไปสืบมาสิว่าลูกค้าคนที่ยืนคุยกับกูเมื่อกี้นี้พักอยู่โซนไหน”
“ได้ครับ” เมื่อเขาสั่งลูกน้องเสร็จเขาก็เดินเข้าบ้านของเขาไป...
อยากรู้จริงๆว่าไอ้หน้าเหลี่ยมนั่นมันซื้อขนมอะไรมาให้หนูนาถ้าเห็นอีกนะ จะไล่มันออกจากรีสอร์ทไปเลยคอยดู ให้มันรู้ซะบ้างว่าของใครเป็ของใคร
“ไอ้ต้าร์...ไอ้ต้าร์โว้ย!”ต้าร์เป็เด็กรับใช้คนสนิทที่เขาจ้างไว้ให้ทำงานเล็กๆน้อยๆภายในบ้านและรอบๆบ้าน
“ครับคุณดิน ต้าร์มาแล้วครับ” ต้าร์รีบวิ่งมาหาเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเ้านายหนุ่ม
“มึงหายหัวไปไหนมาวะ” คนอารมณ์ไม่ดีพูดขึ้นแบบเซ็งๆเห็นอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด อากาศก็ร้อน จิตใจนี่ไม่ต้องพูดถึงร้อนยิ่งกว่าอากาศซะอีก
“ปกติวันนี้คุณดินจะไม่กลับมานอนที่นี่ไม่ใช่เหรอครับ” ต้าร์เดินเข้ามาตาแดงๆเหมือนกับคนที่พึ่งจะตื่น
“กูถามว่า...มึงหายหัวไปไหนมาอย่าบอกนะว่าแอบหลับ”ดูจากหน้าตาของต้าร์ตอนนี้แล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพึ่งตื่น
“แฮะๆ พักสายตานิดหน่อยเองครับ” เอาเถอะมันเลยเวลาพักมานิดหน่อยเองเขาไม่อยากจะพูดเื่ไร้สาระให้มันวุ่นวาย
“มึงไปเอาน้ำเย็นๆมาให้กูแก้วนึงสิเอาเย็นจัดๆเลยนะ กูร้อน”
“ร้อนหรือครับผมว่าอากาศกำลังดีเลยนะครับ”ก็ที่ต้าร์เผลอหลับไปก็เพราะลมเย็นๆ นี่แหละ แต่ที่ปฐีบอกว่าร้อนไม่ใช่แค่ร่างกายของเขาเท่านั้นที่ร้อน แต่เป็ใจของเขาต่างหากที่ร้อนยิ่งกว่า
“อย่าถามมากอารมณ์ไม่ดีบอกให้ไปเอาก็ไม่เอามา”
“ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”
ทางด้านหนูนา
“พี่ๆคะลูกค้าซื้อขนมมาฝากเยอะเลยแบ่งกันค่ะ”หนูนาเดินถือถุงขนมที่ลูกค้าคนนั้นซื้อมาฝากส่งให้พี่ๆที่นั่งอยู่ด้วยกันรวมถึงพี่เจี๊ยบด้วย
“ลูกค้า...ลูกค้าคนไหนหรือจ๊ะ”เจี๊ยบแอบแซวหนูนา
“พี่เจี๊ยบจำคนเมื่อวันก่อนได้ไหมคะคนนั้นแหละ” หนูนาพยักหน้าให้พี่เจี๊ยบพลางรู้กันแล้วหนูนากับพี่เจี๊ยบก็ยังรู้อีกว่าลูกค้าคนนั้นสนใจหนูนา
“แล้วเขาได้ขอเบอร์หนูนาไหม” พี่เจี๊ยบถาม แล้วเธอก็แอบเชียร์ ไม่ได้อยากให้ชอบกันนะแต่อยากให้ใครบางคนกล้าเดินหน้าแบบจริงๆจังๆสักที
“ยังเลยพี่ พอดีพี่ดินเข้ามาขัดจังหวะซะก่อนหนูนาก็เลยรีบเดินกลับมานี่แหละเวลางานด้วย” หนูนาแอบเสียดายเล็กๆพี่ดินนะพี่ดินไม่น่ารีบเข้ามาขัดจังหวะเลย
“ว่าแต่วันนี้คุณดินต้องเข้าไปดูงานที่โรงแรมไม่ใช่เหรอ” เจี๊ยบสงสัยเพราะปกติมันจะต้องเป็แบบนั้น
“ก็ใช่ค่ะแต่เขากลับมาแล้ว” หนูนาพูดไป ก็ทำหน้าเซ็งๆไป
“กลับมา!! เขาไม่เคยกลับมานะปกติถ้าวันไหนคุณดินเข้าโรงแรม วันนั้นเขาก็จะนอนที่บ้านกับคุณแม่ของเขา” พี่คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ด้วยกันเอ่ยขึ้น และนั่นก็ยิ่งทำให้เจี๊ยบมั่นใจว่าคุณดินเ้านายของพวกเธอนั้น ต้องคิดอะไรกับหนูนาแน่ๆในใจก็แอบลุ้นอยู่ว่าเมื่อไหร่เขาจะเลิกวางท่าแล้ว กล้าเปิดใจบอกหนูนาสักที
“จริงด้วย แล้วเขากลับมาทำไม” หนูนาสงสัย
“แต่ช่างเถอะๆกินขนมกันดีกว่าดูสิมีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย”
2K
![ย้อนเวลาล่าแค้น [นิยายแปลเกาหลี] อัพ 4 ตอนทุกวัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765813628_6148569.webp)