ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70

        ใต้แสงไฟสลัวใบหน้าของเจียงตั่วไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ยากจะคาดเดาความรู้สึก

        หมิงจูจึงตัดสินใจเลิกมองเขาแล้วพูดด้วยอย่างตรงไปตรงมา “ประเด็นก็คือ...วันนั้นในห้องใต้ดินเก็บเสบียงฉันวู่วามเกินไป พอเอาเข้าจริงก็...เจ็บไปหมดเลยค่ะ...”

        ใจของเจียงตั่ววูบดิ่งลง“เจ็บมากไหม?”

        เมื่อครู่เขายังรู้สึกอึดอัดใจกับข้อเสนอของหมิงจูเรื่องระดับขั้นของชีวิตคู่แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความรู้สึกผิด หมิงจูเป็นเพียงหญิงสาวบอบบางจะทนความเจ็บปวดจากเขาได้นานแค่ไหนกัน?

        วันนั้นเขา...ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย และไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ

        หมิงจูโบกมือ“ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ เลือดหยุดไหลไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ก็ยังปวดอยู่บ้าง ฉันแค่อยากพักฟื้นสักหน่อยก่อนน่ะค่ะ...”

        “ฉันเข้าใจ แล้วก็จะเคารพการตัดสินใจของเธอ” เจียงตั่วพูดจบก็เดินไปข้างหน้าหยิบผ้าห่มที่หมิงจูเพิ่งปูบนเตียงเสร็จเมื่อครู่ขึ้นมาหนึ่งผืน แล้ววางลงบนพื้น

        หมิงจูตกตะลึงทำถึงขนาดนี้มันก็เกินไปหน่อยน่ะสิ

        “คุณขึ้นมานอนบนเตียงอุ่นๆ เถอะค่ะ พื้นมีความชื้นสูง ไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”

        คนที่เป็นหมอย่อมรู้เรื่องการดูแลสุขภาพเป็นอย่างดีอะไรดีต่อร่างกาย อะไรไม่ดี ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าหมิงจู

        แต่เจียงตั่วกลับยืนกรานว่า“ไม่เป็นไร ฉันชินแล้ว เข้านอนแต่หัวค่ำเถอะ”

        หมิงจูเห็นว่าเธอไม่อาจโต้เถียงเขาได้จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

        แต่เมื่อดับตะเกียงน้ำมันและนอนลงบนเตียงเธอก็รู้สึกเสียใจทันที!

        เตียงอุ่นวันนี้...โคตรร้อนเลย!

        เธอ...หลับ... ไม่... ลง!

        เธอพลิกไปพลิกมาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงจนในที่สุดหมิงจูก็ทนไม่ไหว

        เธอกลิ้งไปที่ขอบเตียงอุ่นอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่มองเจียงตั่วที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น แล้วถามเสียงแผ่วเบา“เจียงตั่ว คุณหลับหรือยังคะ?”

        เจียงตั่วตอบรับเสียงอู้อี้ในลำคอ“ยัง”

        “พื้นเย็นดีไหมคะ?”

        “ได้อยู่”

        ได้ยินเช่นนั้นหมิงจูก็รู้สึกอิจฉา อยากลงไปนอนกับเขามาก “ฉันก็อยากลงไปนอนกับคุณที่พื้นเหมือนกันค่ะ”

        เจียงตั่ว“...”

        เขาลืมตาแล้วหันไปมองหมิงจูที่อยู่บนเตียงอุ่น เขาเห็นเธอทำหน้ามุ่ยแล้วพูดเสียงเศร้า“บนเตียงมันร้อนมากเลยค่ะ ร้อนจนฉันนอนไม่หลับเลย”

        เมื่อเห็นหญิงสาวร่างเล็กบ่นด้วยความน้อยใจเจียงตั่วก็นึกย้อนไปถึงตอนที่เธอดูเหนื่อยล้าตอนที่ให้เขาดมกลิ่น‘หมิงจูทอดกรอบ’ 

        วันนั้นเธอก็นอนไม่หลับเพราะเตียงร้อนดังนั้นวันรุ่งขึ้นจึงดูอ่อนเพลียมาก

        เขากำลังคิดหาวิธีคลายร้อนให้แต่หญิงสาวบนเตียงอุ่นกลับทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธออุ้มหมอนไว้กับอกจรดเท้าเปล่าลงพื้น และเลื่อนตัวลงมาบนผ้าปูที่นอนของเขาอย่างรวดเร็ว

        หมิงจูวางหมอนของเธอข้างหมอนของเจียงตั่วเรียบร้อยจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนข้างชายหนุ่มบนพื้น

        ความร้อนที่แผ่ขึ้นมาจากด้านล่างหายไปหมิงจูถอนหายใจอย่างโล่งอก “ดีจัง”

        แต่...

        ตอนนี้เจียงตั่วกลับรู้สึกไม่ค่อยดีเอาเสียเลย!

        หมิงจูสังเกตได้ว่าลมหายใจของชายหนุ่มข้างกายหนักขึ้นแขนของเขาก็แข็งเกร็ง ราวกับร่างกายกำลังตึงไปหมด

        ใช่แล้วเจียงตั่วเป็นชายหนุ่มเลือดร้อน ตอนนี้มีสาวงามอยู่ข้างกายแต่ไม่อาจแตะต้องได้ไม่ว่าจะมีจิตใจแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยากที่จะต้านทาน...

        หมิงจูคิดเช่นนั้นจึงตบแขนเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณก็แค่คิดซะว่าฉันเป็นเฉียวปินก็พอ”

        เจียงตั่วตอบด้วยเสียงแหบพร่า“ฉันไม่นอนกับเฉียวปิน”

        “งั้นคุณก็แค่คิดซะว่าฉันไม่มีตัวตนไปเลยก็ได้ค่ะ รีบเข้านอนเถอะ”

        เจียงตั่ว“...”

        กลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจวนเวียนอยู่ข้างจมูกเช่นนี้เขาจะแสร้งทำเหมือนว่าเธอไม่มีตัวตนได้อย่างไร?

        เขาหายใจออกช้าๆใช้พลังใจอันแข็งแกร่งพยายามระงับความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นทั่วร่างในขณะนี้...

        ตอนนี้หมิงจูรู้สึกไม่ร้อนอีกต่อไปแล้วแต่ก็รู้ว่าการนอนบนพื้นไม่ใช่ทางแก้ปัญหาในระยะยาว

        ไม่ได้การแล้วช่วงนี้ต้องหาเวลาไปสร้างห้องครัวเล็กๆ ด้านนอกช่วงหน้าร้อนในอนาคตจะได้ทำอาหารข้างนอกได้ไม่อย่างนั้นเตียงดินนี้คงจะร้อนเกินไป!

        คิดไปคิดมาเธอก็ผล็อยหลับไป...

        เช้าวันรุ่งขึ้นหมิงจูลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงไก่ขันร้องระงม

        สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าหล่อเหลาและคมคายของเจียงตั่วที่อยู่ใกล้มากขณะนี้เธอกำลังหนุนหมอนของเขาครึ่งหนึ่ง พร้อมกับกอดเกี่ยวแขนขากับตัวอีกฝ่ายแน่น

        ที่แย่ไปกว่านั้นคือมือข้างหนึ่งของเธอกำลังพาดอยู่บน... ท้องน้อยของเขา

        และท่าทางตอนนอนของเจียงตั่วก็แข็งทื่อเห็นได้ชัดว่าเขานอนไม่สบายเอาเสียเลย

        หมิงจูกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวรู้สึกอับอายถึงที่สุด... นี่จะถือว่าเธอกำลังล่วงเกินผู้กองเจียงหรือไม่?

        เธอรีบหดฝ่ามือที่อยู่ไม่สุขของเธอกลับมาก่อนที่เขาจะตื่น!

        เธอกำลังค่อยๆถอนมือที่พาดอยู่บนท้องน้อยของเขากลับมา พอดีกับที่เจียงตั่วลืมตาขึ้น...

        เมื่อทั้งสองสบตากันหมิงจูก็ลุกขึ้นนั่งทันที เธอหันหลังให้เขาแล้วยิ้มแห้ง“ขอโทษนะคะ คือฉัน... นอนดิ้นไปหน่อย”

        เจียงตั่วก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกันแล้วบิดขี้เกียจหมุนคอที่แข็งเกร็ง “อืมดิ้นมากไปหน่อยจริงๆ”

        กลางดึกเธอนอนไปนอนมาก็คลานขึ้นมาทับตัวเขา จนเขาต้องตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกกดทับ

        แล้ว...พอเขาดันออก เธอก็จะคลานขึ้นมาอีกครั้ง...

        เขาต้องทนทรมานอยู่ตลอดทั้งคืนเลย!

        ในตอนนี้หมิงจูรู้สึกอับอาย ไม่จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้สุภาพกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง? เธอเป็นผู้หญิงนะหน้าบางจะตายไป!

        เธอรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “คุณเก็บที่นอนเถอะฉันจะไปทำอาหารเช้าให้ค่ะ”

        ไม่รอคำตอบจากเจียงตั่วเธอก็รีบวิ่งออกไปทันที แล้วหายตัวไปในพริบตา...

        อาหารเช้าคือขนมปังแป้งข้าวโพดอุ่นๆกับผักดองที่หมิงจูทำไว้

        ในยุคนี้ทุกครอบครัวกินแบบนี้ ไม่มีให้เลือกมาก

        หมิงชุนนีออกไปทำงานแล้วหลังกินข้าวเสร็จส่วนหมิงจูมาที่มุมลานบ้านแล้วตั้งใจว่าจะปลูกผักที่นี่

        ฤดูกาลนี้พืชผักกินได้ที่บ้านมีแค่มันฝรั่งและบวบเพียงไม่กี่ลูกที่เลื้อยอยู่บนผนังกำแพงนอกบ้าน ซึ่งมันน้อยเกินไปคนเราต้องได้รับสารอาหารครบถ้วนมากกว่านี้

        นึกถึงลานบ้านที่กว้างขวางของเธอเธอคงจะสามารถปลูกผักเองได้สบายๆ

        นี่คือลานบ้านในฝันของเธอเลยนะ!

        ใครบ้างที่ไม่อยากมีพื้นที่เล็กๆที่สามารถวางแผนจัดแจงเองได้อย่างอิสระแบบนี้?

        วันนั้นที่เธอเข้าไปในเมืองก่อนที่เจียงตั่วกลับมาได้คิดเรื่องซื้อเมล็ดพันธุ์ไว้

        ตอนนี้หมิงจูได้วางแผนสร้างแปลงผักหลายแปลงที่ริมกำแพงเตี้ยของลานบ้านแต่ละแปลงยาวประมาณสามเมตร แล้วก็ถือจอบลงมือพรวนดินทันที!

        แต่...ดินตรงนี้มันแข็งจริงๆ! ขุดแงะลงไปยากมาก!

        เจียงตั่วกินข้าวเช้าและล้างจานเสร็จกำลังจะออกไปทำงาน เขาออกมาก็เห็นภรรยาตัวน้อยกำลังขุดดินอยู่ไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็เหงื่อแตกพลั่กไปหมดทั้งตัวแล้ว...

        “เธอกำลังทำอะไรอยู่?”

        หมิงจูไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำเธอเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วตอบกลับมาว่า “วันที่เราสองคนเข้าเมืองฉันซื้อเมล็ดพันธุ์มานิดหน่อยค่ะตั้งใจว่าจะปลูกผักในสวน อีกหนึ่งเดือนก็จะได้กินผักสดๆ ที่ปลูกเองแล้ว...สุดยอดเลยใช่ไหมคะ?”

        เธอยิ้มกว้างพร้อมกับดีดนิ้วจากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาลงไปใหม่ สองมือกำด้ามจอบแน่น เท้าเหยียบหัวจอบอย่างแรงแล้วขุดดินอย่างตั้งใจ!

        แต่ดินก็แค่ขยับไปได้เพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น...

        เจียงตั่วเลิกคิ้วขึ้นหญิงสาวร่างเล็กที่เขาแต่งงานด้วยนี่บอบบางเหลือเกิน... ทำอะไรก็ไม่ค่อยได้เรื่อง!