ในครั้งแรกที่ตั้งบริษัทใหม่ๆ พิบูลเป็ผู้บริหารเองแทบทั้งหมด... เมื่อพิบูลไม่สามารถทำงานได้คล่องแคล่ว เนื่องจากวัยชราภาพ คนที่มารับหน้าที่ประธานคนต่อไป คงหนีไม่พ้น ปรัชญา หลานชายของเขา
“คุณปรียาคะ พี่มีข่าวดีจะบอกค่ะ มิสเตอร์จางลูกค้าชาวจีนติดต่อมาแล้วค่ะ แต่ติดปัญหาตรงที่เราหาล่ามไม่ได้ ล่ามบริษัทเพิ่งลาออกไปต่างจังหวัดเมื่อวานนี้ หนำซ้ำเขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้อีกต่างหาก”
ปรียานีย์ยกมือก่ายหน้าผากทันที แผนธุรกิจส่งออกที่หล่อนเร่งโปรโมท ตอนนี้เริ่มมีลูกค้าต่างชาติสนใจและติดต่อเข้ามา หล่อนเคยจ้างล่ามจีนมาช่วยเื่ภาษา ตอนนี้ขาดคนช่วยแปลภาษา แล้วหล่อนจะสื่อสารกับลูกค้าจีนคนนั้นยังไงดี
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ” หล่อนถามแองจี้กลับ
“เขามารอที่ร้านกาแฟแล้วค่ะ ตั้งใจจะมาคุยธุรกิจกับคุณปรียา” วีรดามองหน้าปรียานีย์ หล่อนเห็นเพื่อนรักถอนหายใจมีสีหน้าวิตกกังวล
“ไปร้านกาแฟกันดา” ’ ปรียานีย์พูดขึ้นก่อน จับมือหล่อนเดินตามไปขึ้นรถ เมื่อมาถึงร้านกาแฟ หญิงสาวก็ถูกปรียานีย์กึ่งลากกึ่งจูงมือมายืนยิ้มตรงหน้า มิสเตอร์จาง สองสาวยกมือไหว้ลูกค้าตรงหน้า เมื่อมิสเตอร์จางทักทายหญิงสาวทั้งสองเป็ภาษาจีน แล้วตามด้วยประโยคยาวเื่การสั่งสินค้า ปรียานีย์นิ่งไปสักพักหันมามองหญิงสาว
“ดาเขาพูดว่าอะไร รู้ไหม”
“เขาบอกว่า สนใจสินค้าของบริษัทของปรียา จะนำเข้าไปขายในจีน” ปรียานีย์ยิ้มกว้าง เพิ่งนึกขึ้นได้
“ปรียา ลืมไปว่าดาพูดภาษาจีนได้นี่นา” จากนั้นการสนทนากันระหว่างหล่อนกับมิสเตอร์จางก็เริ่มขึ้น หล่อนคอยแปลเป็ระยะๆ ให้ปรียานีย์เข้าใจ ตลอดเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ของการคุยกัน ดูเหมือนมิสเตอร์จะถูกใจหล่อนมาก ทั้งการพรีเซ้นต์ สินค้าผ่านโทรศัพท์มือถือ รูปแบบผลิตภัณฑ์สินค้า
ที่มีปรียานีย์เป็ฝ่ายเปิดให้ดูเป็ฉากๆ เมื่อสนทนาไปสักพักเขามีความสนใจเพิ่มมากขึ้น จนอยากดูโรงงานผลิต สองสาวจึงพาเขาไปดูโรงงาน
ก่อนกลับปรียานีย์มอบผลิตภัณฑ์ให้เขาเป็ที่ระลึก การเจรจาการค้าครั้งนี้ ดูเหมือนจะสำเร็จไปด้วยดี และ ถูกใจมิสเตอร์จางไม่น้อย ก่อนจากกันเขาให้คำมั่นว่า จะมีการสั่งสินค้าในเร็วๆ นี้
...
ภานนท์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ในห้องทำงาน สายตาที่กำลังกวาดมองแฟ้มรายจ่ายที่ฝ่ายบัญชีส่งมาให้ สักพักก็ต้องละจากสายตา จากเอกสารตรงหน้า หันมามองผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามายืนตรงหน้า ที่เขาจ้างไปตามหาวีรดา
“เื่ที่ฉันให้สืบ ไปถึงไหนแล้ว” ภานนท์ถามนักสืบ
“ผู้หญิงที่ชื่อวีรดา เธอแต่งงานแล้ว และเห็นว่าเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดเมื่อเร็วๆ นี้ครับ” ภานนท์ยิ้มดีใจ
“และถ้า คุณภานนท์้าตัวเธอ พวกเราสามารถพามาได้ครับ” ภานนท์พยักหน้า แต่อดกังวลไม่ได้ว่า ปรัชญาจะยอมปล่อยหล่อนหรือไม่
“แต่ต้องไม่ทำร้ายเธอ!” ภานนท์กำชับ ท่าทีบ่งบอกว่าเป็ห่วงหล่อนมากขนาดไหน
“ครับ” นักสืบสองคนรับปากเขา
หลังจากที่นักสืบเดินออกจากห้องไปแล้ว ภานนท์ก็หันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ... แต่ทำไปได้แค่ห้านาทีเขาก็ต้องหยิบรูปของวีรดาขึ้นมาดู
‘น้องดาครับพี่คิดถึงน้องดาเสมอ หวังว่าเราคงจะได้เจอกันนะครับ’
“คุณนนท์คะ คุณหญิงท่านให้มาตามค่ะ” สาวใช้เคาะประตูพร้อมกับรายงาน
“ขอบใจมาก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ภานนท์เดินไปเรือนไม้ที่ปลูกไว้สำหรับ คุณหญิงพิมใจแม่ของเขา เมื่อมาถึงเขาก็เดินเข้ามานั่งข้างเตียง
“คุณแม่เป็ไงบ้างครับวันนี้”
“วันนี้ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ที่แม่เรียกลูกมา เพราะกลัวว่าจะโหมงานหนักเกิน”
“เปล่าครับแม่”
“แล้วมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” เขาส่ายหน้า
“คุณแม่ไม่สบายพักผ่อนให้มากๆ นะครับ”
“ถ้านนท์อยากให้แม่หายป่วยไวๆ มีอะไรในใจก็บอกมา”
“ผมคิดถึง น้องดาน่ะครับ ผู้หญิงที่ผมเคยเล่าให้แม่ฟัง”
“โถ นึกว่าอะไร ผู้หญิงที่นนท์เคยเล่า ถ้าลูกคิดถึงก็ไปหาเขาสิ” คุณหญิงแนะนำยกมือลูบแขน ลูกชายอย่างเข้าใจ หล่อนเองก็อยากเห็นลูกชายมีความสุข ได้อยู่กับผู้หญิงที่ลูกชายเลือก... และบ่อยครั้ง ที่ลูกชายเล่าเื่ราวของหญิงสาวที่ชื่อ วีรดา ให้หล่อนฟัง
“ผมจะพาน้องดามาให้คุณแม่รู้จักครับ รับรองคุณแม่ต้องชอบเธอ”
…
หลังจากเลิกงานแล้ว ปรียานีย์ก็ชวนหล่อนออกไปเดินเที่ยวห้างเพื่อผ่อนคลายก่อนกลับบ้าน... ปรียานีย์กุมมือหล่อนแน่น ถามขึ้น
“เป็ไงบ้างดา วันนี้ดีขึ้นไหม ขอบใจมากนะที่ช่วยคุยกับมิสเตอร์จางให้ เอาอย่างนี้นะ ปรียาจะให้ดารับผิดชอบด้านการค้าต่างประเทศ”
“ไม่ได้หรอกปรียา ดาแค่ช่วยคุยกับมิเตอร์จางเท่านั้น ไม่ได้หวังอะไร”
“ดามีความสามารถ ปรียาจะเสนอเื่นี้ให้คุณปู่ ยังไงคุณปู่ก็ต้องยอมรับในตัวดาอยู่แล้ว” เมื่อเห็นว่าปรียานีย์ไม่ยอมหยุดความคิดนี้แน่ หล่อนจึงหาโอกาสเปลี่ยนเื่
“ไปเดินดูของกันก่อนเถอะเื่นั้นค่อยว่ากัน”
“งั้นไปเดินดูเสื้อผ้ากันก่อนกลับนะ” สองสาวเดินดูเสื้อผ้าในโซนขายเสื้อผ้า สุภาพสตรี หญิงสาวไล่ดูเสื้อผ้าแบรนด์เนมชื่อดัง ที่แขวนโชว์ไว้ตามราว เมื่อดูราคาแล้วก็ต้องวางลง เพราะ รู้ดีว่าฐานะอย่างหล่อนคงไม่สามารถซื้อผ้าราคาสูงลิ่วได้อย่างแน่นอน... ปรียานีย์เดินมาหาหล่อน
“ดา อยากได้ตัวไหน เดี๋ยวปรียาซื้อให้” ปรียานีย์ยิ้มกว้างอย่างความจริงใจ หญิงสาวมองเพื่อนรักก็ต้องส่ายหน้าเพราะความเกรงใจ... หล่อนยอมรับว่า ฐานะระหว่างหล่อนกับปรียานีย์ต่างกันมาก... แต่ทั้งสองก็คบกัน โดยไม่ได้เอาเื่ฐานะมาเป็เงื่อนไข... ปรียานีย์เห็นหล่อนส่ายหน้าก็รู้ทันที
“ปรียารู้ว่ายังไงดาก็ต้องปฏิเสธอยู่ดี”
“ดาคิดว่ายังไม่เจอตัวที่ถูกใจต่างหาก” หล่อนพูดเพื่อไม่ให้ปรียานีย์ เสียใจ จากนั้นวีรดา ก็ชวนเพื่อนรักไปดูเสื้อผ้าแผนกอื่น สักพักสองสาวก็แวะไปนั่งร้านอาหาร กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนตัดสินใจกลับ ขณะที่สองสาวกำลังเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้า
หญิงสาวก็ขอตัวไปห้องน้ำ ปรียานีย์พยักหน้ารับปาก วีรดาเดินหายไปในห้องน้ำ ส่วนปรียาเดินไปหาร้านกาแฟใกล้ๆ เพื่อจะซื้อกาแฟระหว่างที่รอเพื่อนรัก... เมื่อสั่งกาแฟเสร็จ หล่อนก็เดินมารอจุดเดิม ระหว่างที่รอนั้น ได้มีชายฉกรรจ์สองคนเดินมาข้างหลังหล่อนยังไม่ทันที่ปรียานีย์จะรู้ตัว ผู้ชายอีกคนก็จับผ้าเช็ดหน้าประกบปิดจมูกของหล่อน นาทีต่อมาปรียานีย์ทรุดตัวลงด้วยฤทธิ์ยาสลบ ชายฉกรรจ์สองคนรีบพยุงร่างของหล่อนพยายามเดิน ออกมาจากห้างสรรพสินค้า ทำทีเหมือนหามคนเป็ลมออกมา โดยคนที่เดินผ่านไปมาในบริเวณนั้น ไม่สนใจอะไร หรือบางคนก็คิดว่ามีคนเป็ลมบุรุษทั้งสองคนคือพลเมืองดีอาสาช่วย
959
