หลังจากที่ตลอดทั้งคืนผ่านค่ำคืนที่
แสนโรแมนติกมาแล้ว ลู่หาญก็ได้ตื่นแต่เช้า มานั่งเฝ้าอิงอิงภรรยาของตนอยู่ข้างๆเตียง
มองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม มีความสุข
สักพักก็ออกจากจวนไปเรียกบ่าวรับใช้คนหนึ่งไปต้มยาบำรุงและเตรียมอาหารแล้วยกมาทานในจวน หลังจากที่อิงอิงตื่น
สักพักอิงอิงตื่นมาพร้อมความปวดเมื่อยไปทั้งตัว บ่าวรับใช้ก็นั่งยิ้มแล้วพูดว่า
เมื่อคืนเป็อย่างไรบ้างเพคะนายหญิง
อิงอิงที่ได้ยินก็เขินอาย และพูดขึ้นว่า
ข้าเมื่อยนิดหน่อย แล้วคุณชายเ้าละ
คุณชายตื่นแต่เช้าให้บ่าวต้มยาบำรุงและยกอาหารมาให้ท่านทานในนี้
พอบ่าวรับใข้พูดจบ ก็ออกไป อิงอิง ที่กำลังปวดเมื่อยนั้น ก็ขยับร่างกายไปมา
ลู่หาญที่ มองมาทางหน้าต่างก็ เห็นด้วยความเอ็นดู เลยเข้ามาและบอกคนรับใช้ เอาอาหารมาเพิ่ม จะกินกับนายหญิง
ซึ่งยิ่งทำให้อิงอิงเขินอาย ไม่กล้าพูดอะไร
ลู่หาญจึงถามขึ้นมาว่า เ้ายังไม่หายดีก็นอนพักผ่อน ทานเยอะๆนะ ข้าขอโทษเื่เมื่อคืนนะ และถ้าเ้าไม่อยากย้ายมายู่เรือนเดียวกับข้า ข้าก็จะไม่ฝืนใจเ้า
อิงอิง จึงพูดขึ้นมาว่า ที่จริงข้าก็ไม่ได้โกรธเ้าหรอก เพียงแต่ บ่าวรับใช้ยกอาหารมา อิงอิงก็ไม่พูดต่อ เลยบอกอาหารมาแล้ว รีบทาน ลู่หาญที่รอฟังอยู่นั้น ก็ไม่ถามอะไรก็ตักอาหารให้อิงอิง ทั้งสองก็ทานข้าวพูดคุยกัน หลังจากทานข้าวเสร็จ ลู่หาญจึงบอกอิงอิงภรรยาของตนไปว่า เ้าพักผ่อนให้มากๆนะ วันหลังข้าจะมาใหม่ ถ้าเ้าไม่อยากย้ายมาอยู่กับข้าที่เรือนข้าก็กม่ฝืนใจเ้าพอพูดจบลู่หาญก็เดินออกไป
611
