ขุนปราบกามสวาท
ตอนที่ 18 | ชุมเสือไพรนารี
ทัพที่ลิ้มรสจูบอันหอมหวานของชบาจนพอใจแล้ว ก็ค่อยๆ ละริมฝีปากออกมาจูบนั้น ส่วนชบาที่ที่ถูกขับพิษกุหลาบไฟออกไปจากร่างกายจนหมดแล้ว ก็เริ่มได้สติขึ้นมา ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็ทำเอานางอายเป็อย่างมาก ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็ผู้หญิงด้วยกัน แต่แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเสียบริสุทธิ์ให้กับคนตรงหน้าเลย
"...." นางก็เลยได้แต่นั่งก้มหน้านิ่งเงียบ ไม่พูดไม่จาอะไรออกมา ทัพที่เห็นแบบนั้นก็เลยยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูนาง ก่อนที่จะจับกรอบใบหน้าสวยของนางให้เงยหน้ากลับขึ้นมาสบตาตัวเองอีกครั้ง
"ไม่ต้องอายไปหรอก ข้าสัญญาว่าเก็บเื่นี้เป็ความลับของสองเรา" จากนั้นเขาก็พูดกับนาง ซึ่งประโยคที่เขาพูดออกไปนั้นมันก็ทำเอานางเขินอายยิ่งกว่าเดิม จนแทบอยากจะม้วนแผ่นดินหนี แต่ก็รู้สึกขอบใจเขาไม่ใช่น้อย เพราะถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้ป่านนี้นางก็คงจะตายไปแล้ว
"....ขอบคุณนะแม่หญิง ที่ช่วยข้าเอาไว้" จากนั้นนางก็ค่อยๆ พูดขอบคุณทัพด้วยเสียงแ่เบา พลางหลบสายตาทัพอย่างเขินอายเล็กน้อย
"ไม่เป็ไรเลย แต่ถ้าแม่หญิงรู้สึกขอบคุณข้าจริงๆ ช่วยข้าเื่หนึ่งได้หรือไม่" พอพูดจบทับก็หยิบเสื้อขึ้นมาคลุมร่างบางของชบาเอาไว้ ก่อนที่จะเอื้อมมือลงไปหยิบผ้าคาดอกของตัวเองขึ้นมาใส่บ้าง ชบาที่ได้ฟังแบบนั้นก็มองหน้าทัพอย่างสงสัย ว่าเขา้าจะให้ตัวเองช่วยอะไร พลางขยับมือสวมเสื้อผ้าไปด้วย
"แม่หญิงอยากให้ข้าช่วยสิ่งใดกัน" จากนั้นนางก็ถามทัพถึงสิ่งที่เขา้า ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนหลังจากที่สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว แต่ทว่าในจังหวะที่นางลุกขึ้นนั้น ขาก็เกิดอ่อนลงมา ทำให้ร่างบางของนางเซเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของทัพ ซึ่งมันก็ทำเอานางเขินอายไม่ใช่น้อยเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ กับทัพแบบนี้
"ข้าอยากจะเข้าร่วมชุมเสือไพรนารีด้วย แม่หญิงพอจะช่วยข้าได้หรือไม่" ชบาที่ได้ฟังแบบนั้นก็ใไม่ใช่น้อย เพราะทั้งหน้าตาทั้งผิวพรรณของทัพที่อยู่ในร่างของบุษบานั้นดูบอบบางและน่าทะนุถนอมเป็อย่างมาก น่าทะนุถนอมซะจนนางคิดไม่ออกเลยว่าหญิงสาวที่งดงามเยี่ยงนี้จะเป็โจรได้อย่างไร
"แม่หญิงพูดจริงงั้นรึ ที่ว่าจะเป็โจร" นางก็เลยถามย้ำคำพูดของทัพอีกครั้ง เพราะกลัวว่าตัวเองจะได้ยินผิดไป
"ใช่ข้าพูดจริงๆ แม่หญิงช่วยให้ข้าเข้าไปเป็ส่วนหนึ่งของชุมเสือไพรนารีได้หรือไม่" ชบาที่ได้ฟังคำตอบแบบนั้นของทัพก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
"มันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอก แต่เ้าอยากเลือกทางนี้จริงๆ งั้นรึ" จากนั้นนางก็ถามทัพอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"ใช่ ข้าอยากที่จะเข้าร่วมกับชุมเสือไพรนารีด้วย" ทัพที่แน่วแน่ต่อภารกิจเป็อย่างมาก ก็ตอบนางกลับไปด้วยคำตอบเดิม
"ถ้าเช่นนั้น ข้าของถามได้หรือไม่ ว่าเหตุใดแม่หญิงถึง้าที่จะเข้าร่วมกับชุมเสือไพรนารี"
"พ่อแม่ของข้าถูกไอ้พวกข้าราชการชั่วใส่ความ จนสุดท้ายก็ถูกวิสามัญ แต่ข้ายังพอมีบุญอยู่บ้างก็เลยหนีมาได้ และข้าก็ได้ยินว่าชุมเสือไพรนารีนั้น เป็ชุมเสือดีที่ปล้นแต่พวกคนเลว แล้วเอาเงินมาช่วยเหลือคนจน ข้าก็เลยอยากจะเข้าร่วมด้วย ถึงจะไม่ได้แก้แค้นไอ้พวกที่มันทำลายครอบครัวข้า แต่อย่างน้อยๆ ข้าก็ไม่อยากให้ครอบครัวของคนอื่นต้องมาโดนอย่างครอบครัวข้า" ชบาที่ได้ฟังคำตอบแบบนั้นของทัพก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซึ่งเขาก็รับรู้ได้เลยว่าตอนนี้ชุมเสือไพรนารีนั้นเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เพราะแววตาของนางในตอนนี้นั้นดูกังวลเป็อย่างมาก
"ถ้าแม่หญิงพูดเช่นนั้นล่ะก็ ข้าก็คงไม่มีเหตุอันใดต้องปฏิเสธคำขอของแม่หญิง ตามข้ามาสิ เดี๋ยวข้าจะพาแม่หญิงไปที่ชุมเสือเอง" พอพูดจบชบาก็เดินนำหน้าทัพไป แต่ทว่าทัพก็เอื้อมมือไปความแขนนางเอาไว้ แล้วดึงร่างบางนั้นให้หมุนตัวกลับมาหาตัวเอง
"ขึ้นมาข้าไปดีกว่า เดินไปน่าจะนาน แม่หญิงเองก็ดูล้าไม่ใช่น้อยเลย" พอทัพพูดจบเ้าสีนิลที่รู้หน้าที่ตัวเองเป็อย่างดี ก็เดินออกมาจากโพรงหญ้า แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าของทัพกับชบา จากนั้นทัพก็ขึ้นไปบนตัวเ้าสีนิล ก่อนที่จะเอื้อมมือลงมารอจับมือของชบา
"ขึ้นมาสิชบา คอยบอกทางข้าก็พอ" ชบาที่ได้ฟังแบบนั้นก็ยื่นมือไปจับมือทัพอย่างเขินอาย นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงเป็แบบนี้ ทั้งๆ ที่นางก็ไม่เคยมีใจให้สตรีมาก่อนเลย แต่พ่อเป็หญิงคนนี้นั้น มันแตกต่างออกไปอย่างชัดเจน เพราะหัวใจมันเอาแต่เต้นไม่เป็จังหวะเพราะนางไม่หยุดเลย
จากนั้นทัพก็ดึงร่างบางของนางขึ้นมา ให้ขึ้นมานั่งควบม้าอยู่ที่ด้านหน้าของตัวเอง แล้วโอบกอดนางไว้ ก่อนที่จะค่อยๆ ควบเ้าสีนิลตรงไปตามทางที่ชบาบอก ส่วนชบาก็นั่งนิ่งหน้าแดงก่ำ เพราะนางเขินอายทัพไม่ใช่น้อย ที่ต้องมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาแบบนี้ ทัพที่ควบม้ามาได้สักพักหนึ่งก็สั่งให้เ้าสีนิลหยุด
"ย๊า!!!" เพราะว่าตอนนี้มาถึงหน้าทางเข้าของชุมเสือไพรนารีแล้ว มันเป็ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ยืนต้นอยู่คู่กัน ถ้ามองเผินๆ ก็คงจะเห็นเป็ต้นไม้ธรรมดาทั่วไป แต่ถ้ามองดูดีๆ ละก็ จะเห็นได้ว่ามันเป็ทางเข้าหมู่บ้านที่มีมนตร์บังตาร่ายเอาไว้
"จับมือข้าไว้สิ" ทัพที่ลงมาจากม้าก่อนแล้ว ก็ยื่นมือขึ้นไปหาชบาเพื่อให้นางจับมือตัวเองตอนลงมาจากม้า ชบาที่เห็นแบบนั้น ก็เอื้อมมือมาจับมือเขา แล้วค่อยๆ ขยับตัวลงมา ก่อนที่จะเดินตรงไปยังต้นไม่ที่ยืนต้นคู่กันอยู่
"นี่คือทางเข้าชุมเสืองั้นรึ" ทัพที่เดินตามนางมาก็พูดขึ้น พลางมองตรงไปยังต้นไม้คู่นั้น พร้อมกับท่องคาถาคลายมนตร์บังตาไปด้วย เขาจึงได้เห็นเข้ากับหมู่บ้านที่อยู่ข้างใน รวบไปถึงอิสตรีที่เป็สมาชิกของชุมเสือด้วย
"ใช่นี่แหละทางเข้าชุมเสือ" ชบาหันมาตอบทัพหลังจากที่ร่ายคาถาเข้าชุมเสือเสร็จแล้ว จากนั้นนางก็เดินนำทัพเข้าชุมเสือไป ส่วนทัพก็เดินตามนางไปติด พร้อมกับจูงเ้าสีนิลตาเข้าไปด้วย
ภายในชุมเสือนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับหมู่บ้านชายป่าเลย ที่ต่างก็คงจะเป็ที่นี่นั้นมีเพียงแค่อิสตรีเท่านั้น และสตรีทุกคนที่นี่ก็ดูแข็งกร้าวไม่ใช่น้อย พวกนางแต่งกายกันอย่างทะมัดทะแมง เพราะเกือบทุกคนนั้นนุ่มโจงกระเบนกันแทบทั้งหมด และก็ดูเหมือนว่าพวกนางจะดูสงสัยในผู้มาเยือนอย่างทัพไม่ใช่น้อยเลย เพราะทุกสายตาล้วงแต่มองมาที่เขากับชบา
"ที่นี่ก็แบบนี้แหละ พอมีคนใหม่เข้ามาคนในชุมเสือก็รู้ได้ทันที เพราะสมาชิกของเรามีน้อย ทุกคนก็เลยจำหน้ากันได้หมด" ชบาที่รับรู้ได้เป็อย่างดีว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่ทัพ ก็หันไปพูดกับเขา พร้อมกับเดินนำเขาต่อไป จนมาถึงบ้านพักหลังหนึ่ง ที่ดูใหญ่กว่าหลังอื่นเป็พิเศษ
"พี่บัว พี่ดาหลันอยู่ไหมคะ" ชบาที่เดินนำทัพมาถึงบ้านพักหลังนั้น ก็หันหน้าไปถามผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีร่างกายกำยำเกินกว่าสตรีทั่วไปเล็กน้อย และก็มีอักขระเลขยันต์อยู่ตามผิวกาย ทั้งหน้าท้อง แผ่นหลัง แล้วเรียวแขน
"ดาหลันหรอออกไปทำธุระข้างนอก ว่าแต่เ้าพาใครมาด้วย" บัวตอบชบาโดยที่สายตาของนางไม่ละออกไปจากทัพที่ยืนอยู่ข้างๆ ชบาเลย
"ข้ามีชื่อว่าบุษบา ข้าจะมาขอเข้าร่วมกับชุมเสือไพรนารีด้วยคน" ทัพที่ได้ฟังแบบนั้นก็ตอบนางกลับไป พลางเงยหน้าขึ้นไปสบสายตานาง และประเมินความแข็งแกร่งของนางไปด้วย
"บุษบางั้นหรอ" บัวพูดทวนชื่อทัพ ก่อนที่จะะโลงมาจากรั้วเรือน แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าของทัพ จากนั้นนางก็ขยับมือขึ้นมาจับกรอบใบหน้าสวยของทัพให้เงยหน้าขึ้นไปสบสายตาตัวเอง "หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวละเอียดอย่างกับลูกเ้าขุนมูลนาย จะมาเป็โจรจริงๆ งั้นรึ" จากนั้นนางก็พูดพลางมองสำรวจร่างกายทัพที่อยู่ในรูปลักษณ์ของบุษบาไปด้วย
"ใช่ข้าอยากจะเข้าร่วมชุมเสือไพรนารีเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกพวกข้าราชการชั่วรังแก" พอทัพพูดจบบัวก็คลี่ยิ้มออกมา
"พูดขนาดนี้ก็คงต้องรับเข้ากลุ่มละนะ แต่จะรับเลยมันก็ง่ายไป ของแบบนี้มันต้องทดสอบฝีมือกันสักหน่อย" พอพูดจบบัวก็หยิบดาบที่เหน็บเอาไว้ที่เอวขึ้นมาโจมตีทัพทันที
"บุษบา!!!!" ชบาที่เห็นแบบนั้นก็ร้องเสียวหลงทันที เคล้ง!!!! แต่ทว่าทัพก็รับคมดาบเล่มนั้น ด้วยดาบดำของเขาอย่างง่ายดาย ทำเอสบัวที่เห็นแบบนั้นถึงกลับยิ้มออกมาอีกครั้ง
"เก่งดีนี่ แต่มันยังไม่จบเท่านี้หรอกนะ" พอพูดจบนางก็ทำการฟาดฟันคมดาบใส่ทัพต่อเป็ชุดทันที
โปรดติดตามตอนต่อไป
4K
