พิภพเทพเจ้า

จ้าวหลงวิ่งลัดเลาะไปตามแนวป่า เขาตกใจกับภาพที่เห็น ภาพตรงหน้าเหมือนดังมีสายน้ำไหลเป็นทาง แต่สีของน้ำกลับเป็นสีแดงชาด ผู้คนที่เขาเคยพบเห็นในหมูบ้านไม่ว่าจะเป็นเด็กหนุ่มเด็กสาวชาวบ้านที่เขาเคยเจอ ไม่เว้นแม้แต่

ลูกบ้านตระกูลหวัง ที่เคยตอยตีด้วยอยู่ประจำแต่ถึงแม้จะต่อยตีกันแต่ก็เป็นเพียงการแสดงออกอย่างเพื่อนพ้องเพราะหลังตีกันเขาก็ยังไปนั่งกินข้าวที่บ้านตระกูลหวังอยู่เป็นประจำ
ภาพขณะกินข้าว เม็ดข้าวติดหน้าเด็กทั้งสองจนเปอะเปือนไปทั่ว เดือนร้อนป้าหวังต้องมาเก็บกวาดทำให้ทั่งสองโดนใล่หวดตะเพิดไปก็หลายครั้งแต่ตอนนี้เด็กชายคนนั้นกับนอนเป็นศพอยู่ตรงหน้าเขา ยังมีศพชาวบ้านที่สนิทกับเขาอยู่ตามรายทางที่เขาวิ่งลัดเลาะมา

ถึงด้านข้างหมูบ้านเขาเห็นทหารไร่ล่าฆ้าคนในหมูบ้านทำให้เขาแทบสติหลุดไปเขาพึ่งได้เห็นการฆ้าฟันจริงๆก็ครั้งนี้เอง แต่หน้าแปลกตรงที่ไม่มีทหารคนไหนสังเกตุเห็นเด็กหนุ่มคนนี้เลย
ความโหดเหี้ยมและจิตสังหาร คละคลุ้งไปทั่วผสมกลับกลิ่นคาวเลือด ลอยผสมไปมาทั่วหมู่บ้าน เขาซึ่ง เป็นแค่ปุถุชน ชาวบ้านธรรมดาไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ทำให้ใบหน้าซีดเผือกแข่งขาหมดแรง
แต่ด้วยความเป็นหวงแม่เฒ่าเขาฝืนความกลัวเดินเข้าหมู่บ้านมองหาร่างแม่เฒ่า ในใจภวนา ขอพรจากสวรรค์ซึ่งไม่รู้ว่า มีอยู่จริงใหม่ ขออย่าให้เกิดอะไรกับแม่เฒ่าไป๋หลิน ขึ้นเลย
เขาเดินมาได้ชั่วระยะหนึ่งกับเห็นแสงสว่างวาปอย่างสวยงามขึ้นบนฟ้า ของหมู่บ้านเขาเดินตามแสงนั้นไป

เขาพบกับการต่อสู้ ของคนกลุ่มหนึ่ง นี้เป็นครั่งแรกที่เขาได้เห็นการต่อสู้ของชาวยุทธเช่นนี้ กับหน้าแปลกที่
อาการตกใจจากอาการหวาดกลัวก่อนหน้านี้หายไปเขายืนมองด้วยใบหน้าเรียบเชย
เมื่อเขาได้ยินคนเรียกชื่อ ไป๋หลิน ทำให้สติเขากลับมา เขาพูดขึ้นมาเบาๆว่า
'ไป๋หลิน '
แต่เสียงเบาๆนี้ผู้ที่มีพลังยุธขึ้นผลึกกับดังชัด
ไป๋หลินเมื่อได้หยินเสียงนี้ในขณะปลดปลอยพลังออกไปทำให้นางมีสีหน้าตกใจพร้อมกับหันหน้าไปทาง
ชายหนุ่มประโยคหนึ่งหลุดออกมาจากปากนาง
"จ้าวหลง "
พร้อมกับดึงพลังกลับมาแล้วปลอยออกไปทางที่ชายหนุ่มยืนอยู่
ถัดออกไป จากที่ชายหนุ่มยืนอยู่นายกองทหารนายหนึ่งสังเกตุเห็นชายหนุ่มจึงเกิดจิตสังหารด้วยได้รับคำ
สั่งฆ้าให้สิ้น ปลดปล่อยจิตสังหารฟันออกไปด้วยรัศมีดาบ ด้วยขั้นนายกองการปล่อยรัศมีดาบได้เป็นเรื่องปกติ
แต่หลังจากที่เขาปล่อยรัศมีดาบออกไปกลับเกิดแสงวาบพุ่งเข้าหาเขา กับภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือรัศมีดาบของเขาพุ่งออกไปยังชายหนุ่มตรงหน้า
การกระทำของไป๋หลินทำให้นางต้องรับแรงที่จูโจมมาจากด้านหลังของ หม่าเป่าเฉินเข้าไปเต็มๆ
นางรู้สึกได้ถึงรสชาติของความหวานของกลิ่นทองแดงนางฝืนกลืนลงไป แล้วนางหายไปจากจุดนั้นไปโผล่ยังจุดที่ชายหนุ่มเคยยืนอยู่
แต่บัดนี้ชายหนุ่มโดนการโจมตีของนายกองคนนั้นเข้าไปเต็มๆ ทำให้อาการไม่ต่าง
จากคนใกล้ตายชายหนุ่มเป็นเพียงปุถุชนธรรมดาไม่มีพลังปราณหรือพลังวิญญาณใดๆ นางคิดว่าชายหนุ่มจะต้องตายแน่
แล้วระหวางที่ชายหนุ่มกำลังจะล้มลง นางเข้าไปรับร่างชายหนุ่มที่บัดนี้กำลังจะล้ม
" เจ้าหลานโง่มาทำไมที่นี้ " นางอุ้มเขาแล้วหายไปจากจุนนั้น
"ให้ข้าตามไปตัดหัวนางกลับมาใหม" เสียงของเจียงเฉินดังขึ้นข่างกาย หม่าเป่าเฉิน
"เจ้าไปไม่ต้องไป ฉิ่งหยวนเจ้าไป เจ้าคงรู้สินะว่าต้องทำอย่างไร" หม่าเป่าเฉิ่นมองไปด้วยสายตาดูถูกประกอปด้วยจิตสังหารเพียงชั่วครู่ก่อนสายตานั้นจะหายไป
นางเดินออกไปและหายไปในความมืด
"ท่านว่านางจะตัดใจลงมือได้หรือ ครั้งหนึ่งนางเคยปล่อยไป๋หลินไปแล้วหนึ่งครั้ง จะไว้ใจนางได้รึ"เสียงเหลาเฮ่ยดังขึ้น "ไม่ว่าอย่างไรครั่งนี้นางต้องทำ นางมีชีวิตบิดาและคนในตระกูลเป็นสิ่งเดิมพันหากครั้งนี้นางไม่สามารถนำหัวของไป๋หลินไปให้ท่านอ๋อง ชีวิตของบิดาและคนในตระกูลจะต้องตาย ที่นางมาในครั้งนี้เป็นภารกิจของนางที่ท่านอ๋องให้นางเลือก"
" ข่งยู่ เจ้าแอบตามนางไปหากนางตัดใจลงมือไม่ได้เจ้าจัดการแทน แล้วกลับมารายงานข้า "
ห่างออกจากหมู่บ้านไปยี่สิบลี่
ไป๋หลิน ยืนอยู่ในความมืด ด้านหน้าเขามีร่างของชายหนุ่มอยู่ ตอนนี้บาดแผลของเขากับหายไปแต่ร่างกายของไป๋หลินกับแก่ชราลงมากพลังชีวิตหายไปหลายส่วนไป๋หลินถ่ายพลังชีวิตให้ชายหนุ่ม ใบหน้าชายหนุ่มจากที่ซีดขาวกลับมีสีเลือดขึ้นมาอีกครั่ง
ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้าทำให้เขาตกใจกับสภาพของไป๋หลิน น้ำตาเขาเริ่มก่อตัวไหลเป็นสาย
"ท่านยาย ทำไมท่านถึงได้รับบาดเจ็บ แล้วคนพวกนั้นเป็นใครทำไมถึงต้องทำร้ายท่านยายด้วย"เด็กหนุ่มฟื้นตื่นขึ้นมาเห็นสภาพผู้เป็นยายน้ำตาไหลดังสายน้ำ
ไป๋หลินมองดูเด็กหนุ่มด้วยใบหน้าที่ออนโยน นางหยิบจี้หยก รูปพยัค แล้วปลดผนึกออกจี้หยกรอยออกจากมือกลายสภาพเป็นวิญญาณเสือขาวตัวใหญ่ตัวหนึ่ง นางยกร่างกายของเด็กหนุ่มขึ้นไป แล้วผนึกร่างกายเด็กหนุ่มทำให้เด็กหนุ่มขยับร่างกายไม่ได้
"ท่านยาย ท่านทำอะไร ท่านเป็นชาวยุทธรึ ใหนท่านไม่ให้ข้าฝึกยุทธไง " เด็กหนุ่มมองไปที่ผู้เป็นยาย ไป๋หลินมองกลับไปที่ชายหนุ่มด้วยใบหน้าอ่อนโยนพร้อมร้อยยิมของคนแก่ชรา
"เมื่อเจ้าโตขึ้นเจ้าจะเข้าใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะใช้ชีวิตเป็นเช่นดังเก่าก่อนไม่ต้องเข้ามาข้องเกี่ยวกับโลกยุทธภพใช้ชีวิตของเจ้าเช่นในอดีตนะหลานยาย อย่าเข้ามาข้องเกี่ยวกับบุญคุณความแค้น เจ้าไปได้แล้ว แล้วอย่ากลับมาที่นี้อีก นี้เป็นคำขอของยายข้าหวังว่าเจ้าจะเชื่อฟังยายนะ"
ห่างออกไปห้าสิบก้าวหญิงสาวในชุดแดงเพลิง มีหน้ากากปกปิดใบหน้าตั่งแต่จมูกลงมาเหลือไว้เพียงดวงตาเดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้
"ลงมือเถอะอย่าให้เรื่องมันยืดเยื่อไปอีกเลย ครอบครัวเจ้าลำบากมามากพอแล้ว"
ไป๋หลินมองไปทางหญิงสาวชุดแดงเพลิง พร้อมเดินเข้าหา ไป๋หลินระเบิดพลังเหือกสุดท้ายออกมากลับไปอยู่ในร่างกายหญิงสาวอีกครั่ง
จ้าวหลงมองไปทางหญิงสาวชุดแดงเพลิงที่กำลังเดินเข้ามา
"ท่านจะทำอะไร อย่าทำร้ายท่านยายข้า"
จ้าวหลงตระโกนเสียงดังอย่างสุดเสียง
หญิงสาวชุดแดงเพลิงเดินออกมาจากเงามืดพร้อมด้วยใบหน้าที่เปียกชื่นดวงตากับมีสายน้ำหนึ่งไหลร่วงหล่นทั่งคู่สบตากันอ่านความหมายของกันและกัน ไป๋หลิน พยักหน้าให้หญิงชุดแดงเพลิง หญิงชุดแดงเพลิงสบัดนิวหนึ่งครั่ง
แสงพุ่งตรงหาชายหนุ่มทำให้เขาสลบไปแต่ก่อนที่ดวงตาจะปิดไปเขาเห็นหัวผู้เป็นยายรอยขึ้นจากร่าง หัวใจของเขาเหมือนแตกสลายไปพร้อมกับการหลับไหลของเขา วิณญาณเสือขาวห้อตะบึงออกวิ่งไปใกล ไม่มีผู้ได้ทราบจุดหมายวิณญาณเสือขาวนี้ว่ามันวิ่งไปใกลเท่าได มันวิ่งไปที่แห่งได
หลังจากสงครามปิดล้อมโจรป่าแห่งหมู่บ้านเสือป่า ข่าวได้แพร่สพัดออกไป กลุ่มโจรป่าถูกฆ้าล้างหมู่บ้านทำให้ประชาชน ในเมืองมังกรทองกู่ก้องด้วยความดีใจ ขึ้นชื่อว่าโจรป่าไม่ว่าผู้ได้ก็ต้องเข้าใจว่าเป็นกลุ่มคนฆ้าตกรเลือดเย็นที่ฆ้าคนไม่กระพิบตา ชุดฆ้าข่มขืนหญิงสาว ปล้นชิงฆ้าผู้บริสุทธิ์ แต่ไฉนเลยจะมีใครเข้าใจตัวตนจริงๆ ของโจรป่าแห่งหมูบ้านเสือป่าว่าจริงๆแล้วเป็นเช่นไร กลุ่มหมู่บ้านเสือป่าถูกปกครองโดยตระกูลไป๋ปล้นแต่พวกขุนนางชั่ว ที่ต้องการเดินผ่านเมืองมังกรเท่านั้น แล้วของที่ปล้นได้ก็นำไปแจกจายแก่หมู่บ้านที่ยากไรกันดารตามชาณเมืองอย่างเป็นความลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ทะเลเลือดตอนที่ 14

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ทะเลเลือดตอนที่ 14

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้