บทที่ 8
"จางกงกง เื่จริงหรือเ้าคะ เื่จริงใช่หรือไม่" หนิงเฟิงที่ออกมาจากบ้านก็มุ่งไปหาจางกงกงทันทีด้วยความตื่นเต้นเพราะ้ายืนยันว่าสิ่งที่นางเห็นเป็เื่จริง
"แน่นอนว่าเป็เื่จริง นายท่านกลับมาแล้ว อีกไม่นานนายท่านจะกลับมาเป็นายท่านคนเดิมที่ลุกขึ้นมาใช้ชีวิตได้อย่างเมื่อก่อน" จางกงกงพูดออกมาน้ำตาคลอ
"ดีเหลือเกินเ้าค่ะ ดีเหลือเกิน" หนิงเฟิงร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือหนิงเฟิง เมื่อกี้เ้าพูดถึงนายท่านอย่างนั้นหรือ" เว่ยฉู่ที่กำลังคุมคนขนของเข้ามาถามขึ้น
"พี่เว่ยฉู่ นายท่าน นายท่านฟื้นขึ้นมา นายท่านยังมีชีวิตอยู่" หนิงเฟิงบอกกับเว่ยฉู่ด้วยความตื่นเต้นและดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"อะไรนะ" ทั้งเว่ยฉู่และองครักษ์ถามขึ้นมาพร้อม ๆ กันด้วยความใกับสิ่งที่ได้ยินแต่นั่นทำให้หัวใจของพวกเขาเต้นแรงขึ้นมา
"นายท่านยังมีชีวิตอยู่ นายท่านนอนอยู่ด้านใน นายท่านยังมีชีวิตอยู่" หนิงเฟิงบอกกับทุกคนด้วยความตื่นเต้น
"เป็เื่จริงหรือท่านกงกง นายท่านยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ น่ะหรือ" เว่ยฉู่ถามจางกงกงด้วยความตื่นเต้น
"เป็เื่จริง ที่พวกเ้าไม่เจอพระศพของนายท่าน เพราะนายท่านพักรักษาตัวอยู่ที่นี่" จางกงกงตอบด้วยรอยยิ้ม เขาเข้าใจในความรู้สึกของทุกคนดีว่าดีใจมากแค่ไหน
"นายท่านฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่อย่างนั้นหรือ" หนิงเฟิงถามด้วยความตื่นเต้น
"เมื่อสองปีก่อน เพราะมีพวกโจรเข้าไปจะขโมยสมบัติข้าจึงเข้าไปดูก็เจอกับนายท่านที่กำลังเคาะโลงศพอยู่พอดีข้าเลยช่วยนายท่านออกมา..." จางกงกงเล่าเื่ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นให้ทุกคนฟัง
"โชคดีแล้ว ถือว่า์เมตตาแล้ว" เว่ยฉู่พูดออกมา
"ใช่ ถือว่า์เมตตาแล้ว เอาล่ะ เรารีบไปจัดการเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเถอะ นายหญิงต้องพักนะ" จางกงกงเตือน
"เ้าค่ะ/ขอรับ" ทุกคนตอบรับขึ้นพร้อม ๆ กันช่วยกันอย่างกระตือรือร้น นี่เป็ข่าวดีที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว
"หัวหน้า หัวหน้าหลี่มาถึงแล้วขอรับ" องครักษ์คนหนึ่งเข้ามารายงาน
"ดี ข้าจะไปพบกับเขาเดี๋ยวนี้ เพราะเรายังมีเื่้ากันอีกเยอะ" เว่ยฉู่พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น เขามีเื่จะพูดกับหลี่หานเยอะเลย
"คารวะนายท่านขอรับ" เว่ยฉู่และหลี่หานคุกเข่าคารวะหลงเจิ้นอี้ด้วยความยินดี ยิ่งมาเห็นหลงเจิ้นอี้นั่งพิงหัวเตียงแบบนี้ พวกเขาแทบไม่เชื่อว่านี่เป็เื่จริง
"ลุกขึ้นเถอะ พวกเ้าสบายดีหรือไม่" หลงเจิ้นอี้ถามด้วยความเป็ห่วง เพราะในตอนนั้นเขาจำได้ว่าทั้งเว่ยฉู่และหลี่หานต้องตายเช่นไร การที่ได้มาเจอกับพวกเขาอีกครั้งถือว่าเป็เื่ที่ดีมาก ๆ เลย
"สบายดีขอรับ นายท่านเป็อย่างไรบ้างขอรับ" เว่ยฉู่น้ำตาคลอ
"ข้าหรือ ตอนนี้อาจจะดูเป็คนพิกลพิการอยู่บ้าง แต่อีกไม่นานข้าจะกลับมาปกติเหมือนเดิมแล้ว" หลงเจิ้นอี้ยกแขนขึ้นมาดู เมื่อก่อนแม้แต่จะกระดิกนิ้วเขายังทำไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาสามารถขยับแขนได้แล้วนะ อีกไม่นานเขาจะดีขึ้นเป็ปกติแน่นอน
"พูดอย่างนี้ได้อย่างไรเล่าขอรับนายท่าน" หลี่หานพูดออกมา เพราะสำหรับพวกเขาแล้วขอแค่นายท่านยังมีชีวิตอยู่แค่นี้ก็พอแล้ว
"เอาล่ะ หลินเอ๋อร์เล่าให้ข้าฟังว่า ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาเ้าดูแลกิจการการค้าให้เป็อย่างดีใช่หรือไม่ ลำบากเ้าแล้ว" หลงเจิ้นอี้เอ่ยชม
"เป็หน้าที่ของข้าน้อยขอรับ นายท่านไม่ต้องห่วง ข้าน้อยได้พูดคุยกับเว่ยฉู่และจางกงกงแล้ว เื่บ้านและเื่การค้าต่าง ๆ ทุกอย่างจะเรียบร้อยแน่นอน เรามีคนเยอะ จัดการทุกอย่างไม่ยากเลย
เมื่อก่อนนายท่านและนายหญิงช่วยกันวางแผนที่จะมาอยู่ที่นี่ได้ออกแบบพื้นที่ต่าง ๆ และกับดักเอาไว้ ข้าน้อยรับรองว่าจะทำตามที่นายท่านและนายหญิง้าแน่นอนขอรับ" หลี่หานพูดออกมาอย่างยินดี
"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ พวกเ้าพักผ่อนก่อนเถอะ อย่าเพิ่งทำอะไรเลยพักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อน" หลงเจิ้นอี้บอก
"พวกเราไม่เหนื่อยเลยขอรับ แค่นายท่านและนายหญิงใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขพวกเราก็มีความสุขแล้วขอรับ" เว่ยฉู่พูดออกมานี่คือสิ่งที่พวกเขา้า
"ข้าเองก็อยากให้พวกเ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเช่นกัน เมื่อคนของเรามาครบหมดแล้วก็ให้พักผ่อนกันให้สบายแล้วค่อยทำงานกัน ูเาหย่งอันหนิงคือบ้านของพวกเรา พวกเราจะต้องปกป้องบ้านของตัวเอง" หลงเจิ้นอี้พูดออกมา เขามองไปที่จางชิงหลินที่กำลังมองมาที่เขาเหมือนกัน
"ขอรับ แล้วเื่ของทหารและขันทีพวกนั้นล่ะขอรับจะจัดการเช่นไร ให้พวกข้าน้อยไปจับตัวมาลงโทษเลยหรือไม่" หลี่หานถามขึ้น
"ปล่อยให้พวกเขาได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกสักหน่อยเถอะหลี่หาน แล้วข้าจะให้พวกเขารู้ว่าการที่พวกเขาทรยศข้าและท่านพี่จะต้องเจอกับอะไร" จางชิงหลินพูดเสียงเรียบ
"ขอรับ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อน" เว่ยฉู่และหลี่หานบอกและค่อย ๆ ออกจากห้องไป
"นายท่าน ถึงเวลาทานข้าวแล้วเ้าค่ะ จางกงกงกำลังไปต้มยาอยู่" หนิงเฟิงถือโจ๊กไก่ฉีกละเอียดเข้ามานางตั้งใจทำเต็มที่ นี่เป็ของโปรดที่หลงเจิ้นอี้ชอบทาน และยิ่งถ้าเป็ฝีมือของจางชิงหลินแล้วหลงเจิ้นอี้ยิ่งชอบใจ
"ข้าป้อนท่านพี่เองนะเ้าคะ" จางชิงหลินรับชามโจ๊กมาด้วยรอยยิ้ม
"ลำบากหลินเอ๋อร์แล้ว" หลงเจิ้นอี้มองจางชิงหลินด้วยสายตาอ่อนโยนและคิดถึง
"ไม่เลยเ้าค่ะ เื่แค่นี้เอง ข้าถามจางกงกงแล้วว่าท่านพี่จะต้องกายภาพบำบัดตอนเย็น เดี๋ยวข้าจะให้จางกงกงสอนข้านะเ้าคะ ท่านพี่จะได้มีกำลังใจดีหรือไม่"
"ดีสิ แค่มีหลินเอ๋อร์อยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะต้องดื่มยาขมแค่ไหน หรือเ็ปอย่างไรข้าจะต้องพยายามให้มาก ๆ เพื่อที่วันหนึ่งจะได้อยู่ข้าง ๆ กับหลินเอ๋อร์อย่างมีความสุข"
"ดูแล้วอีกไม่นานนายท่านคงจะหายอย่างรวดเร็วแน่นอน" จางกงกงเดินถือถ้วยยาเข้ามาพูดด้วยรอยยิ้ม
"นั่นสิเ้าคะจางกงกง อีกไม่นานนายท่านก็จะหายดีแน่นอน" หนิงเฟิงที่นั่งยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น
"พวกเ้านี่น้า" หลงเจิ้นอี้ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ยอมทานโจ๊กที่จางชิงหลินป้อน
"เ้าว่าอย่างไรนะ พระศพของเสด็จพ่อถูกขโมยอย่างนั้นหรือ และยังไม่ใช่แค่นั้นสมบัติทุกอย่างที่อยู่ในสุสานก็ถูกขโมยไปด้วย พวกทหารและขันทีไปไหนหมดทำไมเกิดเื่แบบนี้ขึ้นมาได้" หลงอันจวิ้นตบโต๊ะดังปังถามด้วยความโกรธ เมื่อสองเดือนก่อนเขายังได้รับรายงานว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไร
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าา พอไปถึงสุสานฮองไทเฮาพร้อมกับองครักษ์เข้าไปในสุสาน หายไปอยู่นาน จนเว่ยฉู่พาคนมาพาพวกกระหม่อมเข้าไปในสุสานจึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ
และอีกอย่าง สุสานของอดีตฮ่องเต้ไม่ได้รับการดูแลแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ มีต้นไม้หญ้ารกเต็มไปหมดราวกับไม่เคยได้รับการดูแลมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ
ฮองไทเฮารับสั่งว่า ข้า ซึ่งยังเป็ฮองไทเฮาอยู่จะไม่มีทางยอมให้ใครมาหยามเกียรติสามีข้าได้ และคนเป็ลูกอย่างฝ่าาก็ไม่สมควรที่จะอยู่เฉย
ไปบอกกับฝ่าาของพวกเ้า ใครก็ตามที่กล้าละเลยไม่ดูแลสุสานแห่งนี้ให้ดี โทษของพวกมันต้องตาย แม้แต่โจรพวกนั้นเองก็ตาม นี่เป็คำพูดของฮองไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์คนนั้นลอบถอนหายใจออกมาเมื่อได้พูดออกไปจนหมด
"ใช่ ข้าจะยอมอยู่เฉยได้อย่างไรเล่า พวกมันกล้าลบหลู่เกียรติของเสด็จพ่อข้า และยังไม่ใช่แค่นั้นยังลบหลู่มาถึงข้าด้วย ให้คนไปสืบมาว่าพวกโจรเป็ใคร และตามหาพวกทหารและขันทีพวกนั้นด้วย
และให้คนทำความสะอาดและดูแลสุสานของเสด็จพ่อให้ดี ให้สมพระเกียรติของท่าน ข้าจะเขียนจดหมายถึงเสด็จแม่พวกเ้าไปส่งจดหมายให้กับเสด็จแม่ด้วย" หลงอันจวิ้นสั่งเสียงเข้ม
"ฝ่าา พวกกระหม่อมกลับไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ"
"ทำไมกลับไปไม่ได้หรือพวกเ้าจะขัดคำสั่งข้า"
"ไม่ใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ฮองไทเฮารับสั่งเอาไว้ว่าห้ามพวกกระหม่อมกลับไปให้ฮองไทเฮาเห็นหน้าอีกไม่อย่างนั้นจะปะาพวกกระหม่อม ฝ่าาโปรดไว้ชีวิตกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าองครักษ์เอ่ยขอร้อง
"ไม่ได้เื่ พวกเ้าไม่ได้เื่" หลงอันจวิ้นตกคอกออกมาด้วยความไม่พอใจ ทำไมคนของเขาถึงไม่ได้เื่แบบนี้นะ
212
