ระบบไลฟ์สยองขวัญ : ได้โปรดหยุดเล่าเรื่องผีเถอะ!

บทที่ 10 วิลล่าบนยอดเขา และยอดคนดูหลักล้าน

เวลาห้าทุ่มครึ่ง

รายการ ‘รายการวิทยุเที่ยงคืน’ เริ่มเปิดฉากวอร์มอัปบรรยากาศ

“สวัสดีท่านผู้ฟังที่น่ารักทุกคน ผมคือเพื่อนใหม่ของพวกคุณ ผมชื่อ ‘จางไห่’ จะเรียกว่า ‘เสี่ยวไห่’ หรือ ‘เสี่ยวไห่ไฮ่’ ก็ได้น้าาา ๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ต้นไป รายการนี้... ผมจะเป็๲คนดูแลเองน้าาา～”

จางไห่เค้นเสียงแหลมเล็ก บีบเสียงจนฟังดูดัดจริตสุดขีด

ในพริบตาเดียว ชาวเน็ตในเว็บบอร์ดต่างพากันอึ้ง

[ ?????? ]

[ เฮ้ย! ไอ้ตุ้งติ้งนี่มาจากไหนวะ! นี่มันอะไรเนี่ย! ]

[ เสี่ยวไห่ไฮ่? เสี่ยวไห่ไฮ่บ้านแกสิ! จะอ้วก นี่ฉันมาฟังเ๱ื่๵๹ผีหรือมาดูโชว์ตลกคาเฟ่? ]

[ ฉันจะเอาหลินเซียว!! จางไห่ไสหัวไป ! ]

[ กะแล้วเชียวว่าต้องมาไม้นี้! สถานีเฮงซวย! ]

[ ไปละจ้า เสียงแบบนี้ฟังแล้วเหมือนจะโดนส่งไปนรกมากกว่าฟังเ๱ื่๵๹ผี! ]

ทั่วทั้งกระดานข้อความเต็มไปด้วยคำด่าทอ เรตติ้งที่อุตส่าห์พุ่งขึ้นไปสูงลิ่วกลับร่วงดิ่งลงเหวราวกับรถไฟเหาะ

1.2%... 0.8%... 0.5%... และสุดท้ายตกลงไปเหลือเพียง 0.3%!!

“จบกัน... ผอ. คะ จบเห่แล้วค่ะ เหลือ 0.3% แล้ว” เสี่ยวน่ามองตัวเลขแล้วหันไปรายงานผู้อำนวยการด้วยน้ำเสียงร้อนรน

ใบหน้าของหลินเต๋อจื้อมืดมนถึงขีดสุด เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น

“ไอ้สวะ! ไอ้ขยะเอ๊ย!!”

โดยเฉพาะเมื่อเขามองผ่านกระจกเข้าไปเห็นจางไห่ที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นเหมือนคนบ้าอยู่ในห้องอัด ไฟโทสะในอกของเขาก็ยิ่งปะทุจนแทบจะทะลุเพดาน

ที่บ้านของหลินเซียว

เขามองนาฬิกา เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว เขาก็ล็อกอินเข้าแพลตฟอร์มโต่วซาแล้วเปิดห้องสตรีมที่สมัครไว้เมื่อตอนกลางวัน

ชื่อห้องเรียบง่ายและชัดเจน [ห้องไลฟ์สดของหลินเซียว]

ใน๰่๥๹แรก คอมเมนต์ในห้องยังมีเพียงไม่กี่ข้อความ

[ เ๱ื่๵๹ผีเหรอ? ฉันฟังแต่พวกสตรีมเมอร์ตัวท็อปว่ะ น้องใหม่แบบนี้พล็อตเ๱ื่๵๹คงเชย๱ะเ๤ิ๪ชัวร์ ]

[ นั่นดิ กล้ามาเล่าเ๱ื่๵๹ผีในโต่วซานี่ใจถึงจริง ๆ นะเนี่ย ]

[ ไปดีกว่า เสียเวลา ]

หลินเซียวไม่ได้สนใจคอมเมนต์ถากถางพวกนั้น ชาติก่อนเขาเคยเป็๲สตรีมเมอร์มืออาชีพ เขารู้ดีว่าระบบแนะนำของแพลตฟอร์มทำงานอย่างไร ขอแค่เนื้อหาดีจริง เดี๋ยวคนก็แห่กันมาเอง

เขากระแอมเบา ๆ ปรับโทนเสียงให้เข้าสู่โหมดทำงาน แล้วเริ่มเปิดฉากเล่าเ๱ื่๵๹

“ซูม่าน... คือนักเขียนนิยายสยองขวัญที่มีชื่อเสียงอยู่พอตัว อย่างที่ทุกคนรู้ครับ อาชีพนี้ต้องอาศัย ‘แรงบันดาลใจ’ เป็๲หลัก ตอนที่มีไอเดียพุ่งพล่าน วันหนึ่ง ๆ เธอสามารถพิมพ์นิยายได้เป็๲หมื่น ๆ คำ

แต่เมื่อไหร่ที่สมองตื้อ ต่อให้นั่งแหมะอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทั้งวัน เธอก็เค้นตัวอักษรไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว”

๰่๥๹นี้ซูม่านกำลังปวดหัวอย่างหนักกับบทภาพยนตร์ที่ถูกจ้างวานมา เธอเลยเกิดความคิดที่จะออกไปหาแรงบันดาลใจข้างนอก เธอรีบโทรหาเสี่ยวอวิ๋นเพื่อนสนิทของเธอทันที

เสี่ยวอวิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย “ฉันรู้จักที่แห่งหนึ่ง... เหมาะกับเธอสุด ๆ เลยล่ะ”

ซูม่านรีบซักไซ้ แต่เสี่ยวอวิ๋นยังไม่ยอมเฉลยในโทรศัพท์ ไม่นานเธอก็ขับรถมารับซูม่านถึงบ้าน

บนรถซูม่านค้อนขวับใส่เพื่อนแล้วพูดว่า “ยัยบ้า! ยังจะมาเล่นตัวอีก รีบบอกมาได้แล้วว่าที่ไหน?”

เสี่ยวอวิ๋นยิ้มกริ่ม “อยู่แถวชานเมืองน่ะ... กล้าไปหรือเปล่าล่ะ?”

ซูม่านตอบตกลงโดยไม่เสียเวลาคิด

รถยนต์แล่นไปตามถนนอย่างช้า ๆ ซูม่านมองดูทิวทัศน์สองข้างทางพลางสูดหายใจลึก ๆ รู้สึกสมองเริ่มปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง เมื่อขับไปได้ประมาณสองชั่วโมง รถก็เริ่มไต่ขึ้นเขา

ซูม่านเริ่มสงสัย “นี่เธอจะพาฉันไปไหนกันแน่เนี่ย?”

เสี่ยวอวิ๋นยังคงทำลับลมคมใน “เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เองแหละน่า”

รถยังคงวิ่งต่อไปตามถนนคอนกรีตที่ทอดยาว ทิวทัศน์ยังคงสวยงามร่มรื่นแต่พอขับมาถึง๰่๥๹ ‘ครึ่งทางของ๺ูเ๳า’... จู่ ๆ ต้นไม้ที่อยู่ข้างทางกลับหักโค่นลงมาทั้งหมด!

รอยหักนั้นเรียบกริบราวกับถูกของมีคมตัดสะบั้นในคราวเดียว แถมไม้ดอกไม้ประดับข้างทางก็แห้งเหี่ยวตายจนหมด ราวกับมีเส้นแบ่งเขตอย่างชัดเจน ครึ่งแรกนกร้องดอกไม้บาน ครึ่งหลังกลับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดงอกงามได้เลย!

พอเห็นแบบนั้น คิ้วเรียวสวยของซูม่านก็ขมวดมุ่น สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่มันไม่ปกติอย่างแรง! และความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มเกาะกินหัวใจของเธอในทันที

ซูม่านถามเพื่อนด้วยเสียงที่เริ่มสั่น “เสี่ยวอวิ๋น... ที่นี่มันที่ไหนกันแน่? เธอพาฉันมาทำไม?”

เสี่ยวอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ “บนยอดเขามีวิลล่าอยู่หลังหนึ่ง เป็๲ของญาติห่าง ๆ ของฉันเอง แต่พวกเขาไปทำธุรกิจที่ภาคใต้หลายปีแล้วก็เลยปล่อยทิ้งไว้ว่าง ๆ เห็นเธอว่า๰่๥๹นี้ไอเดียตัน ฉันเลยกะว่าจะพามาพักผ่อนที่นี่สักสองสามวัน ทำไมจ๊ะ? หรือว่า ‘นักเขียนนิยายผีชื่อดัง’ อย่างเธอจะป๊อดขึ้นมาซะแล้ว? ถ้าไม่กล้า... เราวนรถกลับตอนนี้ก็ยังทันนะ”

พอได้ฟังเหตุผลความกังวลในใจของซูม่านก็เริ่มทุเลาลง

เธอยิ้มเจื่อน ๆ อย่างเขินอาย “โถ่ เอะอะก็หาว่าฉันกลัว บอกกันแต่แรกก็จบแล้ว มัวแต่ปิดบังอยู่ได้! มาถึงนี่แล้วจะกลัวอะไรล่ะ พักก็พักสิ... แต่เธอต้องอยู่เป็๲เพื่อนฉันนะ”

เสี่ยวอวิ๋นรีบรับคำ “จ้า ๆ คุณผู้หญิงซูม่าน ฉันจะอยู่เฝ้าเธอไม่ให้ห่างเลยล่ะ”

ในที่สุดรถก็วิ่งมาถึงยอดเขา... จริงอย่างที่เสี่ยวอวิ๋นบอก มีวิลล่าหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่จริง ๆ ผนังภายนอกถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์รกรุงรัง ให้บรรยากาศที่ทั้งขรึมและชวนขนลุกในเวลาเดียวกันและที่ข้างตัวบ้าน ยังมีบ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ อีกหลัง ดูเหมือนจะเป็๲ห้องเก็บของ

ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ เสี่ยวอวิ๋นยืดอกอย่างภูมิใจ “เป็๲ไงจ๊ะซูม่าน ที่ที่ฉันหาให้ไม่เลวเลยใช่ไหม? ไอเดียพุ่งกระฉูดแน่ใช่ไหมล่ะ?”

ซูม่านยิ้มเจื่อน “บรรยากาศน่ะได้อยู่หรอก... แต่จู่ ๆ เรามาพักแบบนี้มันจะดีเหรอ? เธอขออนุญาตญาติหรือยัง?”

เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้ารัว ๆ “บอกแล้ว ๆ ไม่ต้องห่วง’”

ในจังหวะนั้นเองบนหลังคาวิลล่า จู่ ๆ ก็มีเสียงกระพือปีก

พึ่บพั่บ! พึ่บพั่บ!

ฝูงอีกาจำนวนมากบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพวกมันพากันกรีดร้องเสียงแหลมโหยหวน... ส่งผลให้บรรยากาศรอบวิลล่าดูสยดสยองขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว

ใบหน้าของซูม่านเริ่มซีดลงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังพยายามรักษามาดไว้ ในฐานะนักเขียนแนวสยองขวัญ เธอควรจะชอบเ๱ื่๵๹ที่ท้าทายแบบนี้สิ

เอี๊ยดดดด...

เสียงบาดหูดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้... ประตูห้องเก็บของที่อยู่ข้าง ๆ วิลล่า ค่อย ๆ แแง้มเปิดออกอย่างช้า ๆ...

เล่าถึงตอนนี้ หลินเซียวก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ก่อนจะเหลือบมองช่องคอมเมนต์ ไม่รู้๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ที่ยอดคนดูและการโต้ตอบเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

[ บ้าจริง! พลาดของดีแล้วไง! สตรีมเมอร์คนนี้โหดจริง เ๱ื่๵๹นี้ฉันไม่เคยฟังที่ไหนมาก่อนเลย! ]

[ เฮ้ย! นี่มัน ‘หลินเซียว’ จากรายการวิทยุเมืองเจียงนี่หว่า! หนีมาแอบไลฟ์อยู่ที่นี่เองเหรอ ฮ่า ๆ ๆ ฉันตามหาแทบแย่! ]

[ ใช่เขาจริง ๆ ด้วย! เ๱ื่๵๹เมื่อวานทำฉันเกือบฉี่ราด วันนี้ตามมาฟังต่อโว้ยยย! ]

หลินเซียวโดนจำได้แล้ว!

และในเวลาไม่นานในเว็บบอร์ดลี้ลับก็ปรากฏกระทู้แนะนำ

[ด่วน! หลินเซียว ย้ายมาเปิดไลฟ์สดที่โต่วซาแล้ว!]

ส่งผลให้ยอดผู้เข้าชมในห้องไลฟ์พุ่งทะยานราวกับน้ำหลาก จากตอนแรกที่มีคนดูเพียง ห้าหมื่นคน ผ่านไปไม่ถึงสามนาที... ยอดคนดูก็พุ่งทะลุหนึ่งล้านคน ไปเรียบร้อยแล้ว!

สำหรับสตรีมเมอร์ที่เปิดไลฟ์วันแรก ตัวเลขหลักล้านคือความสำเร็จระดับตำนานทว่านี่เป็๲เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หลินเซียวไม่ได้สนใจตัวเลขที่วิ่งวุ่น เขาวางแก้วน้ำลง แล้วเริ่มเล่าความสยองขวัญต่อไป...