ต้อนรักเจ้าอสูรทะเลทราย_End

        งานเลี้ยงสังสรรค์ได้มีขึ้นในช่วงเวลาค่ำ ภายในงานเลี้ยงก็มีการร่วมรับประทานอาหารกัน พูดคุยกัน และมีการร้องรำทำเพลงด้วย เพื่อให้ครึกครื้นสำเริงสำราญสนุกสนานกันถ้วนทั่ว ผกากาญจน์มีอาการดีขึ้นมาแล้ว จึงได้ออกมาร่วมงานเลี้ยงด้วย โดยชีคซาเรสให้ผกากาญจน์นั่งอยู่ใกล้ๆ ข้างๆ กันกับเขานั่นแหละ

        “อาหารแต่ละอย่างเป็นอาหารพื้นเมืองของชนเผ่า เคยทานไหม??”

        ชีคซาเรสเห็นคนตัวเล็กมองจดๆ จ้องอาหารที่ตั้งวางอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่เคยเห็นและไม่เคยทาน เขาก็รู้แหละว่าคนตัวเล็กไม่เคยทาน แต่ก็ถามไปอย่างงั้นแหละ ซึ่งผกากาญจน์ก็ไม่เคยทานอาหารพื้นเมืองนี้จริงๆ นั่นแหละ และก็ไม่รู้ว่าจะกินยังไงด้วย ซึ่งเมื่อตอนช่วงบ่ายที่เธอทานอาหารของที่นี่ได้ ก็เพราะมันเป็นอาหารง่ายๆ ไม่มีหลายอย่างเหมือนที่วางอยู่ตรงหน้านี้

        “ไม่เคยค่ะ หน้าตาน่าอร่อยนะคะ แต่ว่าทานกันยังไงหรือคะ??”

        ผกากาญจน์ละสายตาจากอาหารที่อยู่ตรงหน้า หันมาคลี่ยิ้มหวานให้คนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับถามอย่างไม่รู้ว่าจะทานอาหารอันไหนยังไงบ้าง ชีคซาเรสคลี่มองใบหน้าสวยหวาน และยิ้มบางๆ ส่งมาให้

        “ทานอย่างนี้!!”

        ชีคซาเรสยื่นมือใหญ่ไปหยิบโน้นจับนี้มาใส่จานของเขาอย่างช้าๆ และให้คนตัวเล็กทำตามกันไปด้วย ผกากาญจน์มองดูการกระทำของชีคซาเรส แล้วคอยทำตามกันไป

        “เป็นไงอร่อยไหม?” ชีคซาเรสถามขึ้นเมื่อผกากาญจน์เอาอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แล้ว

        “อร่อยค่ะ อร่อยมากเลยค่ะ” ผกากาญจน์พยักหน้าหงึกๆ พร้อมกับยิ้มตาหยีให้คนตัวโตที่ถาม

        “อร่อยก็ทานเยอะๆ จะได้หายไวๆ”

        ชีคซาเรสยิ้มตอบ ด้วยสายตาที่เปล่งประกายและมีสีหน้าที่ชวนอบอุ่นใจ จึงทำให้ผกากาญจน์มองอยู่อย่างนั้นอย่างเผลอไผล ก่อนจะหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาหวานเยิ้มที่ผสมปะปนมากับความกรุ้มกริ่มอยู่ในที ผกากาญจน์จึงเสหันมองไปทางที่คนกำลังร้องรำทำเพลงกันอยู่

        “เพลงเพราะดีนะคะ แต่เสียดายที่กาญฟังไม่เข้าใจ” และพูดไปอีกทาง

        “ถ้าอยากรู้ภาษาของที่นี่ เดี๋ยวผมจะสอนให้เอง”

        ชีคซาเรสก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเล็ก เพื่อให้ได้ยินคำที่เขาพูดบอกออกไปนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

        “จะสอนให้จริงๆ นะคะ” ผกากาญจน์หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มนั้นอย่างดีใจ

        “อืม! จริงสิ.... ถ้าเรากลับกันแล้ว ผมจะสอนให้หากว่าคุณอยากจะเรียนน่ะนะ”

        ชีคซาเรสพยักหน้าตอบรับยิ้ม ทั้งยังคงมองใบหน้าสวยหวานนั้นอย่างไม่วางตา

        “อยากเรียนสิคะ ขอบคุณนะคะ”

        ผกากาญจน์ยื่นมือเรียวเล็กมาจับแขนแกร่งอย่างดีอกดีใจ ก่อนจะผละหันกลับไปทานอาหารตรงหน้าต่อ ด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วย ความสุขยังไงบอกไม่ถูก จนอยากจะหยุดเวลาความสุขที่ได้รับอยู่นี้เอาไว้อย่างนี้

        แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อโลกยังคงหมุนรอบตัวเองอยู่ นาฬิกาก็ยังคงเดินวนอยู่อย่างนั้น วันเวลาก็ต้องเดินไปเรื่อยๆ เหมือนกัน ผกากาญจน์ มีสีหน้าเศร้าลงไปนิดหนึ่ง ก่อนจะคิดได้ว่า

        ‘ไม่เป็นไรนะ เรื่องในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ก็ให้มันเป็นเรื่องในอนาคตไป ไม่ต้องเก็บมาคิดไปก่อนล่วงหน้า แค่เราทำปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด และมีความสุขไปกับมันก็พอแล้ว’ เมื่อผกากาญจน์คิดได้ถึงตรงนั้น ก็ยิ้มให้กลับตัวเอง

        ผกากาญจน์ยื่นมือเรียวเล็กไปตักอาหาร มาใส่ลงไปในจากอาหารของชีคซาเรส เพื่อให้เขารับประทาน

        “คุณก็ทานเยอะๆ นะคะ” พร้อมกับพูดบอกไปด้วย ชีคซาเรสอมยิ้มให้กับการกระทำนั้นอย่างรู้สึกพึงพอใจ

        “ขอบใจนะ” ชีคซาเรสกล่าวพร้อมกับยื่นมือใหญ่ไปตักอาหาร มาใส่จานอาหารให้ผกากาญจน์บ้าง

        ซาฮัสซ่าที่นั่งอยู่ข้างๆ กันกับชีคซาเรส แอบลอบเมียงมองดูคนทั้งสองอยู่เป็นพักๆ เมื่อเห็นอากัปกิริยาที่คนทั้งสองกำลังกระทำกันอย่างกะหนุงกะหนิง ก็ให้รู้แน่แก่ใจยิ่งขึ้น ว่าคนทั้งสองนี้จะต้องใจตรงกันอย่างแน่นอนเลยทีเดียว

๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖