ตอนท้ายตะวันเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินอะไรผิดสังเกตดังมาจากทางด้านหลังและเมื่อเขาหันไปมองก็เห็นผู้ชายสี่ห้าคนกำลังวิ่งตรงเข้ามา
“เฮ้ย จับมันเอาไว้”
เสียงชายคนหนึ่งะโสั่งแล้วที่เหลือก็เข้ามาถึงตัวของตะวันกับลลินอย่างรวดเร็วก่อนจะช่วยกันจับคนทั้งสองเอาไว้
“นี่พวกแกคิดจะทำอะไร”
ตะวันถามเมื่อถูกล๊อคตัวไว้จนหมดอิสรภาพแล้วพวกมันไม่มีใครให้คำตอบ แต่เ้าคนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้ารีบวิ่งเข้าไปรื้อค้นกระเป๋าเดินทางของตะวันออกจนกระจุยกระจาย ก่อนบ่นออกมาอย่างหัวเสีย
“ปั๊ดโธ่เอ๋ยมีแต่เสื้อผ้า เงินทองไม่มีบ้างเลยหรือไงว่ะ” ว่าแล้วมันก็เดินไปที่ลลินซึ่งถูกพวกของมันจับแขนล๊อคไว้อยู่มันจับคางของเธอเงยขึ้น “สวยดีนี่หว่า คงไม่เสียเทียวหรอกพวกเรา”
“เฮ้ยแกจะทำอะไรเธอว่ะ”
ตะวันดิ้นรนฮึดฮัดด้วยความเป็ห่วงคนรัก
“เงียบเถอะน่า”
เ้าคนที่ล๊อคแขนเขาอยู่พูดก่อนชกโครมเข้าที่ใบหน้าของเขา
“อย่าทำอะไรเขาน่ะ”
ลลินะโห้ามคนร้ายด้วยความเป็ห่วงเขา
“ไอ้มืดไอ้สอน มึงสองคนลากเอานังนี่ไปก่อน”
เ้าคนที่ท่าทางจะเป็หัวหน้าสั่งกับพรรคพวกที่จับตัวหญิงสาวอยู่
“อย่าทำอะไรเราเลยน่ะ สงสารเราเถอะ”
ลลินอ้อนวอนพวกคนร้ายจังหวะนั้นเองที่ตะวันสะบัดตัวหลุดจากการถูกจับ เขาวิ่งเข้าไปชกหน้าไอ้คนที่จับตัวหญิงสาวอยู่อย่างรวดเร็ว จนมันเสียหลักไป แล้วเขาก็รีบคว้าข้อมือของเธอพาวิ่งหนีไปจากที่ตรงนั้นอย่างเร็วสุดชีวิตโดยที่เมื่อตั้งหลักได้คนพวกนั้นก็วิ่งไล่ตามมาติดๆ
ตะวันพาลลินวิ่งหนีบุกป่าฝ่าดงไปจนเห็นจวนตัวกลัวไปไม่รอดจึงพากันหนีลงไปอยู่ในน้ำที่กอผักตบชวาขึ้นหนาทึบเมื่อบวกเข้ากับความมืดพวกนั้นจึงหาเขาไม่พบ พวกนั้นพากันเดินกลับไปแล้ว
“หนาวหรือเปล่าลลิน”
ดูเหมือนเขาจะถามคำถามเดิมกับเธออีกแล้ว เพราะเขากับเธอแช่อยู่ในน้ำลึกโผล่ขึ้นมาแค่ศีรษะเท่านั้น
“หนาวค่ะ”
ลลินตอบตามตรง
“อดทนหน่อยน่ะ รอให้พวกมันไปไกลๆจนมั่นใจได้ว่าปลอดภัยก่อน”
เขาบอกขณะกอดเธอไว้แนบอกและเมื่อเวลาผ่านไปจนรับรู้ได้ว่าร่างของเธอเริ่มสั่นเพราะความเหน็บหนาว เขาจึงตัดสินใจพาเธอขึ้นมาจากน้ำ
“เราคงอยู่ที่นี่กันไม่ได้แล้วไปที่ในหมู่บ้านโน้นดีกว่า”
ว่าแล้วตะวันก็พาลลินเดินตรงไปทางหมู่แสงไฟที่มองเห็นอยู่ลิบๆทั้งสองไม่ได้สวมรองเท้าเพราะตอนที่เกิดเื่ขึ้นนั้น ไม่มีเวลาได้ทันสวมรองเท้าผ้าใบที่ถอดวางเอาไว้ ทำให้ต้องเดินฝ่าความมืดไปบนดงหนามจนเท้าปวดระบมไปหมด แต่ก็ต้องทน
“โอ๊ย...”
เสียงของลลินร้องขึ้น
“เป็อะไรไปหรือลลิน”
ตะวันรีบถามอย่างห่วงใย
“ไม่รู้ว่าเหยียบอะไรเข้าค่ะเจ็บจัง”
ตะวันนั่งลงจับเท้าของลลินขึ้นมาพลิกดู แต่ความมืดก็ทำให้เขามองไม่เห็นอะไร มือของเขาััได้กับน้ำข้นๆที่ซึมออกมาจากฝ่าเท้าของเธอ เขาคิดว่าคงเป็เืจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอพาเดินต่อไป จนเข้าเขตหมู่บ้าน
“ช่วยด้วยครับ มีใครอยู่บ้างไหมครับ ช่วยผมด้วย”
ตะวันไปยืนะโอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
“ใครว่ะ”
เสียงถามดังมาจากในบ้าน
“ผมมาขอความช่วยเหลือครับ ผมมีคนเจ็บมาด้วย ช่วยผมหน่อยครับ”
เ้าของบ้านเปิดไฟหน้าบ้านแล้วเดินลงมาดู แต่ในมือของเขานั้นถือปืนออกมาด้วย อย่างไม่ไว้ใจในสถานการณ์
“มาจากไหนกัน แล้วเป็อะไรมา”
“แฟนผมได้รับาเ็มาครับ”
......................
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านกันมาถึงตรงนี้ อย่าลืมดาวน์โหลดอีบุคมาอ่านต่อให้จบตามรายละเอียดที่ให้ไว้ในหน้าแรกนะคะ
รักและขอบคุณทุกๆท่านค่ะ
1K
