เดินวิถีเซียน (Water Qi immortal)

....หลินเซียนเดินจากหลุมศพหลันหลินมา ทุกย่างก้าวเหมือนเดินบนกองเพลิง เขายังเห็นเงาของหลันหลิง เด็กหญิงผู้เคยเรียกชื่อเขาด้วยรอยยิ้ม แต่อีกเพียงชั่วพริบตานั้น กลับถูกโลกอันโหดร้ายพรากไปต่อหน้า ภาพดวงตาเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความหวังยังตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด

เขาเดินเรื่อยไป ราวกับวิญญาณที่ไร้ที่พึ่งพิง นั่นทำให้เขาตัดสินใจก้าวเท้าก็พาเข้าสู่แดนรกร้างซึ่งผู้คนต่างหวาดกลัว "เทือกเขาเงามาร" สถานที่ต้องห้ามที่เล่าลือว่ามีเพียงภูตผีปีศาจและพลังมารดำมืดสิงสถิต ไม่มีผู้ใดปราถนาจะก้าวเข้าไป

หมอกสีเทาข้นหนาทึบปกคลุมจนไม่เห็นท้องฟ้า เสียงหอนของสัตว์ราตรีดังสะท้อนในหุบเหว ราวกับเสียงคำรามของผีสางที่กระหายโลหิต

หลินเซียนไม่มีแรงใจจะหวนกลับ เขาปล่อยร่างกายซวนเซเข้าไปในความมืดนั้นราวกับยอมรับชะตา

เขาพบโพรงถ้ำเย็นเยียบแห่งหนึ่ง มืดมิดจนไม่อาจมองเห็นมือที่ยกขึ้นมาเบื้องหน้า เพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของตนเองสะท้อนก้องอยู่ภายใน หลินเซียนนั่งลง ขัดสมาธิอย่างช้าๆ ปล่อยหัวใจที่หนักอึ้งจมลึกลงไปในความว่างเปล่า

เวลาผ่านไปช้าเหมือนหยดน้ำแข็งร่วงสู่ผืนน้ำ ทุกความทรงจำไหลบ่าผ่านหัวใจ

ความตายของชาวบ้าน รอยยิ้มของหลันหลิง เปลวไฟที่กลืนกินทุกสิ่ง น้ำตาของเขาหยดลงบนพื้นหินแข็งเย็นยะเยือก

กาลเวลาผ่านไป 1 ปี  ในความว่างเปล่าและเงียบงันของโพรงถ้ำแห่งนั้น บางสิ่งเริ่มเปลี่ยนไป

เสียงก้องในใจที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดค่อยๆ สงบเงียบ ราวกับสายน้ำที่ไหลเข้าสู่บึงกว้าง จิตใจของเขาเริ่มว่างโล่ง ไม่มีทั้งความรัก ความแค้น หรือความปรารถนา เหลือเพียงความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต

แล้วในห้วงความมืดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกระบี่ที่ไม่ใช่กระบี่โลหะที่ต้องหลอมจากแร่ แต่เป็นกระบี่ที่เกิดจากความว่างและสายน้ำในหัวใจ ใสสะอาด ไร้รูปร่าง ไร้เงื่อนไข มันคือ กระบี่ที่ไม่ใช่กระบี่

หลินเซียนสูดลมหายใจลึก ร่างกายเต็มไปด้วยพลังเย็นเยียบเหมือนสายน้ำที่ไหลริน เขารู้สึกว่าตนเองไม่จำเป็นต้องถืออาวุธใดอีกต่อไป เพราะทุกหยาดหยดของน้ำคือคมกระบี่ ทุกสายลมหายใจคือคมมีด และทุกความว่างในใจ คือดินแดนแห่งความไร้พ่าย

เคียวยมโลกยิ่งร้ายกาจกว่านั้น ตลอด 1 ปีนี้พลังหยินเข้มข้นจำนวนมากในหุบเขาถูกมันดูดเข้ามาจนมันกลายเป็นน้ำพุที่ 2 ไปแล้ว(มี 9 น้ำพุ) 

เคียวยมโลกน้ำพุที่ 2 ฟันของเคียวโค้งยาวราวกับเสี้ยวจันทร์ แต่เปล่งประกายด้วยรัศมีแห่งความตายเย็นเยียบ

ทุกครั้งที่มันกวาดผ่าน อากาศพลันแตกสลายราวถูกฉีกขาดเป็นผืนผ้าเก่า
เสียงกรีดร้องจากดวงวิญญาณนับพันแว่วก้องอยู่ในปราณรูปเคี้ยวนี้ ทำให้ผู้ฟังสั่นสะท้านถึงกระดูก
เพียงแค่สบตากับเคียวนี้ เซียนขั้นรวบรวมลมปราณก็มักเห็นเงาของตนถูกเกี่ยวลงสู่นรกก่อนร่างจริงจะตายเสียอีก

ความทรงพลังของมันนี่เองจึงน่ากลัวจนแม้แต่เซียนแกนปราณขั้นปลายยังต้องกังวล

เมื่อหลินเซียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับเปล่งประกายเยียบเย็นเหมือนผืนน้ำใต้แสงจันทร์ เงามารที่เฝ้ามองจากความมืดลึกรู้สึกถึงแรงกดดันแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่อาจอธิบายได้ ความมืดที่เคยโอบล้อมเขา กลับถอยห่างราวกับยำเกรง

ณ ที่นั้น หลินเซียนได้บรรลุสภาวะแกนปราณขั้นกลางสูงสุด

.....ณ บ้านที่แม่ วันนี้หลินเซียนขี่กระบี่ลองมาจากฟ้า ท่านแม่ยังคงนั่งอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน เมื่อเธอเห็นหน้าหลินเซียนเธอก็มีรอยยิ้ม

"กลับมาแล้วเหรอลูก..."

หลินเซียนคุกเข่าและเข้ากอดแม่ของเขา

"พี่ ท่านกลับมาแล้ว" คุณหนูร้านน้ำชาดีใจ รีบออกมาจากบ้าน

หลินเซียนยังคงคุกเข่า เขากุมมือแม่ไว้แน่น น้ำตาไหลรินโดยไม่รู้ตัว

“ท่านแม่…คุณหนู.... ข้าจะไม่ได้อยู่ข้างกายพวกท่านอีกต่อไป ข้าจะอยู่ในป่าหลังบ้านนี้ ข้าต้องไปฝึกฝนให้บรรลุแกนปราณขั้นปลาย ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่สิบปีหรือร้อยปี… หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ข้าย่อมไม่มีวันปกป้องผู้ใดได้อีก”

แม่ของเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเศร้าและลูบศีรษะลูกชาย

“แม่รู้… เจ้าแบกความเจ็บปวดเกินกว่าผู้ใด แม่ไม่รั้งเจ้าไว้ ขอเพียงเจ้าจงรักษาตัวเองให้รอดปลอดภัย นั่นคือสิ่งเดียวที่แม่ต้องการ”

“หลินเซียน…” คุณหนูร้านน้ำชาเอ่ยเสียงเบา แต่แฝงด้วยความเจ็บปวดที่กดทับไม่ไหว

“ท่านตัดสินใจดีแล้วจริงๆ หรือ?”

สายตาของเขาเบนไปสบกับนาง ราวกับต้องการจดจำทุกลมหายใจ ทุกเค้าโครงใบหน้าของหญิงผู้นี้ไว้ในใจไปชั่วกาล

“ข้าขอโทษขอรับคุณหนู หากข้ายังอ่อนแอ โลกนี้จะพรากทุกสิ่งที่สำคัญไปจากข้าอีก ข้าไม่อาจทนเห็นผู้ใดตายต่อหน้าข้าได้อีกแล้ว”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา

“แต่ท่านรู้หรือไม่… คราวนี้ถ้าท่านกักบริเวณฝึกฝนจริงๆ ข้ากับท่านแม่ของท่านอาจจากโลกนี้ไปก่อน ร่างมนุษย์นี้มิอาจยืนยาวรอคอยเซียนผู้จะฝึกฝนเป็นร้อยปีได้”

หลินเซียนนิ่ง ลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปใกล้ เอื้อมมือเช็ดน้ำตาของนางเบาๆ

"ข้าไม่ได้ไปไหนไกลขอรับ อยู่ป่าหลังบ้านนี้เท่านั้นเอง ถ้ามีเหตุด่วนอะไรท่านก็ไปเรียกข้าได้"

หญิงสาวสะอื้น เธออยากรั้งเขาไว้ แต่กลับไม่เอ่ยคำใด นางรู้ว่าชายที่เธอรักผู้นี้ย่อมเลือกเส้นทางที่โหดร้ายนี้อยู่ดี

หลินเซียนยกเงินทั้งหมดให้ท่านแม่ และมอบยาอายุวัฒนะที่ซื้อมาจากเถ้าแก่ร้านยามอบให้คุณหนูร้านน้ำชา

คืนนั้นเขานอนทานข้าวด้วยกัน 3 คน ก่อนจะเข้าห้องนอน เขาคิดสิ่งที่ผ่านมาต่างๆในชีวิตตั้งแต่ยังใช้ชีวิตแบบมนุษย์จนก้าวเข้าสู่วิถีเซียน

เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัดสินใจนี้ถูกไหม แต่หลังจากที่เขาเห็นความโหดร้ายของพวกเซียนที่มีต่อมนุษย์ธรรมดาแล้ว ...ที่พวกมันทำต่อหลันหลิน ข้าคงหัวใจแตกสลายถ้ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้งกับท่านแม่และคุณหนูร้านน้ำชา

หนทางเดียวคือข้าต้องบรรลุแกนปราณขั้นปลายให้จงได้!

.

.

.

หมายเหตุ : เจ้าสำนักที่หลินเซียนเคยอยู่และถูกสั่งขังลืมนั้น เป็นเซียนขั้นที่ 3 แกนปราณขั้นกลางเท่ากับหลินเซียนปัจจุบันนี้

ส่วนสำนักเซียนชั้นสูงในเมืองหลวงเจ้าสำนักเป็นเซียนขั้นแกนปราณขั้นปลาย แต่มีบรรพาจารย์ประจำสำนักเป็นขั้น 4 หยวนอิงอยู่ 1 คน และเซียนขั้นแนปราณขั้นปลายสูงสุด 2 คน แกนปราณขั้นปลายอีก 2 คน