[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า

บทที่ 36 เจ้าของแมวขาวเป็นคนหน้าตาดี

แมวขาวเดินไปที่หน้าถังโย่วโย่วแล้วยื่นอุ้งเท้าเล็ก ๆ ออกไปแตะหัวเธออย่างเบามือ

คิ้วของถังโย่วโย่วขมวดเล็กน้อย ยกมือขึ้นปัดเบา ๆ แล้วหมุนตัวนอนหลับต่อ

แมวขาวเห็นเช่นนั้นก็ยื่นลิ้นสีชมพูออกมาเลียหน้าถังโย่วโย่ว

เลียไปมาหลายครั้งราวกับว่าแก้มเล็ก ๆ ของถังโย่วโย่วเป็นลูกอมแสนอร่อย สุดท้ายฟองน้ำลายบนปากของถังโย่วโย่วก็แตกออก

ถังโย่วโย่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย และทันทีที่ลืมตา เธอก็เห็นใบหน้าแมวขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า

เธอรีบตื่นและลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว พลันหันไปมองแมวขาวที่นั่งอยู่ข้างหมอนด้วยสีหน้าบริสุทธิ์

ถังโย่วโย่วตบอกตัวเองเบา ๆ แล้วพูดว่า "พอฉันไม่ระวังก็กลายเป็นหนูไปซะแล้ว"

เพราะเพิ่งตื่นนอนก็เห็นหน้าแมวขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า ใคร ๆ ก็ต้องตกใจสิ

เธอยกมือลูบแก้มชื้น ๆ ของตัวเอง พลางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน "ทำไมต้องเลียฉันด้วย"

"เมี๊ยว~"

ในความฝันถังโย่วโย่วฝันเห็นตัวเองกำลังกินขาหมูชิ้นใหญ่ และยังเป็นขาหมูทอดราดซอสสีแดง น่าอร่อยจนน้ำลายไหล!

น่าเสียดายที่เธอยังไม่ทันได้กิน ก็ถูกแมวขาวปลุกเสียก่อน

ถังโย่วโย่วเพิ่งตื่นนอนแล้วรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยมาก เธอกระโดดลงจากเตียง รีบล้างหน้าแปรงฟัน แล้ววิ่งลงไปทานอาหารเช้า

เดิมคิดว่าตื่นสายแล้ว แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะเห็นชางจื่อกำลังนั่งดูข่าวบนโซฟา ในห้องนั่งเล่น

"พี่ชาย อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

"วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ?"

ชางจื่อได้ยินเสียงถังโย่วโย่วก็หันกลับมาพูดอย่างเย็นชา "วันนี้เป็นวันหยุด"

"โอ้! วันหยุดแล้วเหรอเนี่ย! ฮ่า ๆ ๆ..."

ถังโย่วโย่วเล่นทุกวัน จนลืมวันลืมคืนไปแล้ว

ขณะนั้นสองสิ่งมีชีวิตน่ารักสองตัวใหญ่และเล็กก็เดินตามมาจากชั้นบน

พอชางจื่อเห็นเฮยจ่างก็ตาสว่าง วิ่งเข้าไปกอดอย่างรวดเร็ว "เฮยจ่าง เป็นอย่างไรบ้าง มานี่เร็ว ฉันจะไปหั่นเนื้อวัวให้!"

หลังพูดจบชางจื่อก็พาเฮยจ่างออกไป เหลือเพียงแมวขาวที่ดูไม่น่าสนใจ

ถังโย่วโย่วเรียกด้วยเสียงอ่อนหวานน่ารัก "มานี่มา"

"เมี้ยว~"

แมวขาวเดินไปยืนข้าง ๆ ถังโย่วโย่ว

ถังโย่วโย่วใช้มือทั้งสองข้างอุ้มมันและนำมันไปยังโต๊ะอาหาร

พ่อบ้านเห็นถังโย่วโย่วตื่นแล้ว จึงรีบเตรียมอาหารเช้าที่ร้อน ๆ มาเสิร์ฟ

ในขณะที่เขากำลังนำอาหารเช้ามา เขาเห็นแมวที่ถังโย่วโย่วกำลังอุ้มอยู่ก็ชะงักไปชั่วขณะ

"คุณหนูอุ้มแมวตัวนี้มาจากที่ไหนครับ?"

มีแมวตัวหนึ่งโผล่มาอีกได้อย่างไร มีเสือดำตัวหนึ่งยังไม่พอเหรอ?

"คุณปู่พ่อบ้าน เมื่อวานหนูเจอแมวตัวนี้ตอนฝนตก มันวิ่งมาหลบใต้หน้าต่างห้องหนู หนูเลยพาเข้ามาข้างใน" ถังโย่วโย่วพูดเสียงอ่อนหวานพร้อมลูบแมวขาว

แน่นอนว่าเธอจะไม่บอกหรอกว่านี่คือแมวที่เธอพบใต้หน้าต่างตอนที่ลอบเข้าไปในห้องสมุดเมื่อคืน ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนสถานที่เป็นห้องนอนของตัวเอง

พ่อบ้านได้ฟังคำพูดของถังโย่วโย่วแล้ว จึงพยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แมวตัวนี้น่าจะเป็นของเพื่อนบ้านนะครับ"

ความจริงแล้วในพื้นที่นี้ไม่ได้มีเพียงครอบครัวพวกเขาเท่านั้น

เพียงแต่บ้านที่นี่มีพื้นที่กว้างมาก แม้จะมีเพื่อนบ้านก็ไม่สามารถเห็นกันได้ และทุกครัวเรือนที่นี่ล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่ร่ำรวยหรือมีตระกูล

การที่แมวขาวหลงทางถือเป็นเรื่องปกติ

"เมื่อวันก่อนได้ยินมาว่ามีครอบครัวหนึ่งย้ายเข้ามาอยู่ข้าง ๆ เรา ไม่รู้ว่าแมวตัวนี้เป็นของพวกเขาหรือเปล่า"

"คุณปู่พ่อบ้านช่วยส่งใครสักคนไปสอบถามหน่อยนะคะ ถ้าเป็นของพวกเขาจริงก็ส่งคืนไปเลย"

พ่อบ้านพยักหน้า "ครับคุณหนู ผมจะส่งคนไปสอบถามทันที"

ถังโย่วโย่วเอ่ยขึ้นอีกว่า "คุณปู่พ่อบ้าน มีอะไรที่แมวกินได้บ้างไหมคะ?"

"ห้องครัวไม่มีอาหารแมวครับ มีแต่เนื้อวัว"

ชางโหยวสั่งซื้อเนื้อวัวคุณภาพดีจากประเทศญี่ปุ่นมาให้เฮยจ่างกินตลอด เพราะเฮยจ่างกินแต่เนื้อวัว

"เนื้อวัว? มัน... กินได้เหรอ?"

"คุณปู่พ่อบ้านลองดูสิคะ"

ถังโย่วโย่วยกแมวขาวขึ้นส่งให้พ่อบ้าน

แมวขาวน่ารักมาก มันนอนสงบในอ้อมกอดของถังโย่วโย่วแล้วมองไปที่พ่อบ้านด้วยดวงตากลมโต ส่งเสียงร้องเบา ๆ ราวกับกำลังออดอ้อน "เมี๊ยว~"

ไม่เสียชื่อสัตว์ตระกูลแมวเลยสักนิด เสียงร้องนี่ทำให้ใจละลายไปถึงกระดูก

พ่อบ้านรีบรับแมวขาวมาอุ้มทันที

หลังจากนั้นถังโย่วโย่วก็เริ่มรับประทานอาหารเช้า

...

ยี่สิบนาทีต่อมา

ถังโย่วโย่วกินอาหารเช้าเสร็จจนท้องกลมมน เธอนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความพึงพอใจ พลางถอนหายใจออกมา

"อ๊ะ~ ชีวิตแบบนี้มันวิเศษมากเลย"

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หลิวชิงออกไปช้อปปิ้งกับเพื่อนสาวแต่เช้าตรู่ ชางโหยวเป็นคนที่ทำงานตลอดทั้งปี 365 วันไม่มีวันหยุด ดังนั้น ภายในบ้านจึงมีเพียงชางจื่อและถังโย่วโย่วเท่านั้น

หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว ถังโย่วโย่วก้าวเท้าสั้น ๆ เดินออกจากคฤหาสน์ มายังบริเวณน้ำพุด้านนอก เพื่อย่อยอาหาร

ที่ประตูคฤหาสน์ชางจื่อถือถาดเหล็กอยู่ในมือ

ในถาดเหล็กบรรจุชิ้นเนื้อวัวที่เปื้อนเลือดสด ๆ ชางจื่อฉวยชิ้นเนื้อวัวแล้วโยนออกไป เฮยจ่างก็กระโดดขึ้นมากินทันทีราวกับสุนัขของนักฝึก พวกเขากำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน

ถังโย่วโย่วเดินไปยืนข้างหลังชางจื่อแล้วเอ่ยเสียงอ่อนนุ่ม "พี่ชาย พี่ใส่ถุงมือไม่ได้เหรอ มือพี่เปื้อนเลือดวัวไปหมดแล้ว"

จากมุมมองของเธอ ชางจื่อกำลังหยิบเนื้อวัวด้วยมือเปล่า มือเล็ก ๆ เปื้อนเลือดไปทั่ว

"เธอจะรู้อะไร นี่คือวิธีป้อนอาหารที่ถูกต้องต่างหาก"

"จริงเหรอ? เฮยจ่าง!" ถังโย่วโย่วกะพริบตาและตะโกนไปยังเจ้าตัวสีดำที่อยู่ไกลออกไป

เฮยจ่างได้ยินเสียงของถังโย่วโย่วก็วิ่งมาทันที

ถังโย่วโย่วกางมือต่อหน้าเฮยจ่างแล้วพูดว่า "เฮยจ่าง คายออกมา ห้ามกิน"

พอเธอพูดจบ เฮยจ่างก็คายเนื้อวัวออกมาทันที

ชางจื่อที่อยู่ข้าง ๆ มองตาค้าง

"โอ๊ย!"

เขาเพียงแค่ให้อาหารเฮยจ่าง เฮยจ่างถึงจะสนใจเขา นอกนั้นเฮยจ่างก็จะวนเวียนอยู่รอบ ๆ ถังโย่วโย่ว

ในขณะที่ถังโย่วโย่วกำลังอวดอ้างอย่างภาคภูมิต่อชางจื่อ

จากด้านหลังของพวกเขา ก็มีผู้ชายหน้าตาดี บุคลิกสง่างามเดินผ่านมา

ผู้ชายหน้าตาดีคนนั้นสวมเสื้อกันหนาวสีขาว ด้านในใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงยีนสีฟ้าอ่อน การแต่งตัวเรียบง่ายและดูดี เขามีใบหน้าที่ดูสงบ ราวกับเทพเซียนที่ลงมาจากสวรรค์ ดูบริสุทธิ์ราวกับไม่เคยแปดเปื้อนสิ่งใดเลย

ดูเหมือนจะอายุมากกว่าถังโย่วโย่วราวแปดเก้าปี ดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ แล้ว

"สวัสดี ขอโทษที่รบกวน พวกคุณเห็นแมวของผมบ้างหรือเปล่า?"

"หือ?"

ทั้งสองหันมาตามเสียงเรียก