อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา

บทที่ 42 มีคนที่ฉันชอบแล้ว

        เยี่ยชิงหวนแสดงสายตาที่ห่างเหินและสุภาพ พูดตรงไปตรงมา

        “ถึงแม้ว่าหมอโม่จะเข้าออกตระกูลเส้าบ่อย ไม่นับว่าเป็นคนนอก แต่ฉันคิดว่าเรื่องการเรียกขานควรจะสุภาพไว้จะดีกว่า คนในบ้านจะได้ไม่เข้าใจผิด กลัวแต่คนนอกจะเข้าใจผิด”

        สีหน้าของโม่เฉียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอ...”

        “พี่โม่เฉียน!”

        ยังไม่ทันที่โม่เฉียนจะพูดจบ เสียงใส ๆ ก็ขัดจังหวะขึ้นมา

         เยี่ยชิงหวนรีบชักมือตัวเองกลับโดยไม่รู้ตัว มองตามเสียงไป เห็นเส้าอวี่ซินเพิ่งกลับมา เหมือนกับวิ่งมาเลยทีเดียว พอมาถึงก็คว้ามือของโม่เฉียนไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจจนเอ่อล้น

        “พี่โม่เฉียน พี่มาได้ยังไงคะ? มาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกฉันสักคำ”

        ถึงแม้จะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีต แต่พอเห็นภาพตรงหน้า เยี่ยชิงหวน ก็เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าทำไมเส้าอวี่ซินถึงมีท่าทีเป็นศัตรูกับเธอมาตลอด

        ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเป็นเพราะเส้าอวี่ซินรู้สึกว่าเส้าอวิ่นเฉิน พี่ชายของเธอนั้นดีเลิศจริง ๆ ถ้าไม่ขาพิการ คงไม่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงขี้ขลาดและธรรมดาอย่างเยี่ยชิงหวน เธอคงจะรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนพี่ชายของเธอ

        แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสาเหตุที่ใหญ่ที่สุดน่าจะเป็นเพราะโม่เฉียนคนนี้

        ผู้หญิงมักจะแสดงความเป็นศัตรูและก้าวร้าวออกมาอย่างเต็มที่ก็ต่อเมื่อแตะต้องผลประโยชน์ของตัวเอง

         เส้าอวี่ซินชอบโม่เฉียนชอบแบบไม่ปิดบัง

        ส่วนท่าทีของโม่เฉียน ดูเหมือนว่าเขาจะมีใจให้เยี่ยชิงหวนถึงแปดส่วน เส้าอวี่ซิน ไม่แน่ว่าจะรู้เรื่องนี้หรือเปล่า แต่ต้องสังเกตเห็นบ้างแล้วว่าโม่เฉียนดูแลเยี่ยชิงหวนเป็นพิเศษ ดังนั้นเธอถึงได้อิจฉาตาร้อนแบบนี้

        “เอ่อ พวกคุณคุยกันไปก่อนเถอะ ฉันจะออกไปดูข้างนอกว่าทำไมยุ่นเฉินถึงยังไม่กลับมา”

         เยี่ยชิงหวนลุกขึ้นยืนอย่างรู้จักกาละเทศะแล้วเดินออกไป

        เธอไม่อยากสร้างศัตรู เส้าอวี่ซินเป็นถึงคุณหนูรองของตระกูลเส้า ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันไม่ได้ แต่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ถ้าถูกคนอื่นเกลียดขี้หน้าก็ไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุดคือรักษาระยะห่างจากโม่เฉียน แม้ว่าจะต้องเสี่ยงกับการทำให้โม่เฉียนขุ่นเคืองก็ตาม

        “พี่โม่เฉียน ฉันไม่ได้เจอพี่มานานแล้ว โทรหาพี่ พี่ก็ไม่รับสาย ฉันไปหาพี่ที่โรงพยาบาลทุกครั้ง แพทย์ฝึกหัดที่พี่พาไปด้วยก็บอกว่าพี่กำลังยุ่ง ไม่ว่าง พี่ตั้งใจหลบหน้าฉันหรือเปล่าคะ?”

        พึ่งจะเดินไปถึงประตู เยี่ยชิงหวนก็ได้ยินเสียงบ่นแบบนั้น อ่อนหวานชวนหลงใหล ไหนยังเป็นคุณหนูรองของตระกูลเส้าที่เอาแต่ใจและไม่รู้เหตุผลเหมือนทุกที เธออดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ขนลุกไปครึ่งตัว

        “ไม่มีทาง” โม่เฉียนลุกขึ้นยืนอย่างอึดอัด ยกที่นั่งโซฟาให้ “คือ... มันไม่เช้าแล้ว ฉันไปก่อนนะ คุณหนูรอง”

        “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ชอบให้เรียกฉันว่าคุณหนูรอง เรียกฉันว่าอวี่ซินก็พอ”

        “ฉันต้องไปแล้ว” สายตาของโม่เฉียนมองตามร่างที่ประตูด้วยความเร่งรีบ

        “พี่โม่เฉียน...” 

        เส้าอวี่ซินกุมแขนเขาไว้แน่น กัดฟันพูด

        “พี่โม่เฉียน พี่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันคิดยังไงกับพี่ ตั้งหลายปีมานี้ฉันเฝ้ารอพี่มาตลอด ทำไมพี่ถึงไม่ยอมหันกลับมามองฉันสักครั้ง?”

        ได้ยินดังนั้น สีหน้าของโม่เฉียนก็ซีดลงเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่นึง ในที่สุดก็หันกลับมา

        “คุณหนูรอง เรื่องบางเรื่องฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าฉันพูดชัดเจนแล้ว เธอเป็นผู้หญิง ฉันไม่พูดตรง ๆ ก็ได้ แต่ฉันคิดว่าเธอเข้าใจ”

        “ฉันไม่เข้าใจ!” 

        เส้าอวี่ซินหน้าแดงก่ำ “ฉันไม่ดียังไง บอกฉันมา ฉันแก้ไขได้!”

        “เธอดี” โม่เฉียนขมวดคิ้ว “แค่เราไม่เหมาะสมกัน”

        “พี่มีคนที่ชอบแล้วใช่ไหม?” เส้าอวี่ซินถามอย่างไม่ยอมแพ้

        สีหน้าของโม่เฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ก็นึกถึงร่างที่อ่อนแอและขี้ขลาดในความทรงจำ

        ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมองตรง ๆ “ใช่ ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”

        เห็นได้ชัดว่าดวงตาของเส้าอวี่ซินแดงก่ำ จ้องมองไปที่โม่เฉียนอยู่นาน เห็นว่าเขาไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนคำพูดแม้แต่น้อย ก็ได้แต่กระทืบเท้าวิ่งขึ้นไปชั้นบน

        “ฉันเกลียดพี่!”

         ถึงเยี่ยชิงหวนจะยืนอยู่ในสวน แต่ประตูก็เปิดอยู่ ดังนั้นเธอได้ยินทุกอย่างชัดเจน แม้ว่าจะเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว แต่ท่าทีที่เส้าอวี่ซินพยายามยื้อแย่งแบบนี้ ต่อให้เป็นผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ได้ แต่พอได้ยินประโยคที่ว่า “ฉันเกลียดพี่” จากคุณหนูรองตระกูลเส้าแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะสงสารเธออยู่สองสามวินาที

        ในเรื่องความรัก เธอเองก็ถือว่าตรงไปตรงมาแล้ว

        ละครจบลง เยี่ยชิงหวนก็เตรียมตัวกลับบ้าน พอดีกับที่โม่เฉียนถือกล่องยาออกมา เธอจึงยิ้มอย่างสุภาพ

        “หมอโม่จะกลับแล้วเหรคะ? เดินทางปลอดภัยนะคะ”

        สีหน้าของโม่เฉียนซับซ้อน ไม่รู้ทำไมถึงหันกลับมามองอีกครั้ง พูดอย่างอึกอัก “เธอได้ยินหมดแล้วเหรอ?”

         เยี่ยชิงหวนรีบส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ยิน ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”

        เรื่องมากไปก็ไม่ดี

        โม่เฉียนขมวดคิ้ว “ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป?”

        “เปลี่ยนไปยังไงคะ?” เยี่ยชิงหวนแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ผอมลงเหรอ? หรืออ้วนขึ้น?”

        “ไม่ใช่” โม่เฉียนบอกเหตุผลไม่ออก แต่รู้สึกว่าเยี่ยชิงหวนตรงหน้าแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง “ชิงหวน หลังจากที่เธอออกจากคุก ทำไมถึงไม่ติดต่อฉันเลย ถ้าไม่ใช่ครั้งนี้คุณปู่เป็นลม ฉันมาตรวจอาการ ฉันคงคิดว่าเธอยังไม่ออกมา”

        “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” เยี่ยชิงหวน หลีกทางให้ ก้าวถอยห่างออกไป “เรื่องที่ฉันออกจากคุก เป็นเรื่องเล็ก ๆ คนในครอบครัวรู้ก็พอ ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้โลกรู้หรอกมั้งคะ? ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ”

        “เธอกลัวอะไร?”

        จู่ ๆ สีหน้าของโม่เฉียนก็ไม่พอใจ เดินเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่ง “เมื่อก่อนเธอไม่ได้สุภาพกับฉันขนาดนี้ ใครไปพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า?”

        “หมอโม่คะ!”

         เยี่ยชิงหวนจู่ ๆ ก็ขึ้นเสียง

        สีหน้าของโม่เฉียนชะงักฝีเท้าชะะงัก

        เยี่ยชิงหวนมองด้วยสายตาเย็นชา มีความห่างเหินที่ชัดเจน พูดอย่างจริงจัง

        “ฉันได้ยินที่คุณคุยกับเส้าอวี่ซิน เมื่อครู่นี้เห็นว่าคุณพูดจารู้เรื่อง รู้จักขอบเขต เลยไม่อยากพูดตรง ๆ ไม่ว่าแต่ก่อนฉันจะได้รับความช่วยเหลือจากหมอโม่มากแค่ไหน ทำให้หมอโม่เข้าใจผิดอะไรไป วันนี้ขออธิบายให้ชัดเจนไปเลย ฉันเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเส้า คุณเป็นหมอของตระกูลเส้า เมื่อก่อนเป็นแบบนี้ ต่อไปก็เป็นแบบนี้ได้เท่านั้น แค่นั้นเอง”

        แววตาที่อ่อนโยนของโม่เฉียนสั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนจะเจ็บปวด “ชิง...”

        “คุณนายเส้าค่ะ” เยี่ยชิงหวนแก้ไขด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        “คุณนายเส้า...” โม่เฉียนกำกล่องยาในมือแน่น ความงุนงงและไม่เข้าใจบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความสมเพชตัวเอง พึมพำเบา ๆ ว่า “ครับ คุณนายเส้า ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อน”

        พูดจบ โม่เฉียนก็รีบหันหลังเดินออกจากลานบ้านของตระกูลเส้า จากท่าทางเร่งรีบของเขา ทำให้เห็นได้ถึงความลนลาน

 เยี่ยชิงหวนรู้สึกหนักใจเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่แล้วโล่งใจมากกว่า

        กำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน หางตาก็มองไปที่นอกลานบ้าน เห็นเงาสีดำอยู่หลังต้นตั๋นที่กิ่งก้านใหญ่โต กำลังสั่นไหวเล็ก ๆ ตามแรงลม เธอตัวแข็งทื่อ ยืนนิ่งอยู่สองสามวินาที แต่ก็ไม่ได้หยุด เดินเข้าบ้านไป

        หลังจากกลับเข้าบ้านไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคนรับใช้จากชั้นล่าง

        “คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว ทานมื้อเย็นหรือยังคะ?”

        “……”

        เป็นเขาจริง ๆ ด้วย

         เยี่ยชิงหวน ยืนอยู่หลังประตูห้องนอน มองเห็นร่างบนรถเข็นในห้องนั่งเล่นจากช่องประตู

         เส้าอวิ่นเฉินเข้าประตูมาพร้อมกับเธอ ดังนั้นสิ่งที่เธอคุยกับโม่เฉียนที่หน้าประตู เขาคงได้ยินทั้งหมด แต่ตอนนี้เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น