ตอนที่22
ฮองเฮา: ปัดโธ่!! ข้าไม่คิดว่าข้าจะโมโหมากถึงเพียงนี้ เย็นไว้ หายใจเข้าลึกๆ หายใจออก
"ตำหนักฮองไทเฮา"
ฮองไทเฮา: มีเื่อันใดกันเ้าไปสืบได้ความว่าเช่นไร
ขันที: ฮองไทเฮาตำหนักหลวงฮ่องเต้
ฮองไทเฮา: ตำหนักหลวงฮ่องเต้ทำไมกัน
ขันที: ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะฮองเฮาและฮ่องเต้ทรงมีเื่บาดมางกันพ่ะย่ะค่ะ
ฮองไทเฮา: เื่อันใดกัน
ขันที: เื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อนพ่ะย่ะค่ะฮองเฮาทรงผลักตกน้ำพ่ะย่ะค่ะ
ฮองไทเฮา: ข้าก็สงสัยอยู่เช่นกันว่าเหตุใดฮองเฮาถึงได้ผลักตกน้ำด้วยสาเหตุใดก็ไม่มีใครทราบข้าได้ยินมาว่านางะโลงแม่น้ำเอง
ขันที: ฮองไทเฮากระหม่อมเกรงว่าทุกสิ่งอย่างไม่ใช่อย่างที่คิดอาจจะมีสิ่งที่ฮองไทเฮายังมิทราบกระหม่อมได้ยินมาว่าเป็ฝีมือพระสนม พ่ะย่ะค่ะ
ฮองไทเฮา: พระสนมอย่างงั้นรึ
ขันที: พ่ะย่ะค่ะพระนางเป็คนผลักฮองเฮาลงแม่น้ำพ่ะย่ะค่ะ
ฮองไทเฮา: เ้าจงไปสืบข่าวมาเื่เหล่านี้เป็เื่จริงหรือไม่ ข้าจะให้นางได้รับบทลงโทษอย่างสาสม
ขันที: พ่ะย่ะค่ะ
"ขันทีรีบเร่งรายงานฮ่องเต้"
ขันที: ฝ่าาเื่ถึงหูฮองไทเฮาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: สงสัยข้าจะเก็บเ้าไว้ไม่ได้แล้วฮองเฮา
นางกำนัล: องค์หญิงเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ว่าเยี่ยงไรหลัวชี
นางกำนัล: ฮองไทเฮาทรงทราบเื่แล้วเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ข้าคิดว่าจะไม่ให้เื่นี้ถึงหูฮองไทเฮาเร็วกว่าสี่จีไวไฟก็ขันทีนี่แหละ
นางกำนัล: หา!! อะไรนะเ้าค่ะ
ฮองเฮา: เปล่าไม่มีอะไร
"ฮองไทเฮาเสด็จตำหนักฮองเฮา"
ฮองเฮา: คารวะฮองไทเฮา
ฮองไทเฮา: ไม่ต้องมากพิธี
ฮองเฮา: เพฮ่า
ฮองไทเฮา: เ้าจะทำเช่นไรกับเื่ที่เ้าก่อขึ้นมันจบไปตั้งนานแล้วเ้าจะรื้อฟื้นอีกทำไมกัน
ฮองเฮา: ฮองไทเฮาเพฮ่าคนที่กระทำผิดก็ต้องปล่อยไปแบบนี้รึเพฮ่าแล้วความยุติธรรมอยู่ที่ไหนกันเพฮ่า
"ฮองไทเฮาเดินเข้าไปใกล้ๆฮองเฮาพยุงฮองเฮาลุกขึ้นยืน ฮองไทเฮาถอนหายใจ"
ฮองไทเฮา: ข้าก็อยากให้ความยุติธรรมต่อเ้าเช่นกันเอาละในเมื่อเ้า้าความเป็ธรรมให้แก่ตนเองดังนั้นข้าก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเื่ของพวกเ้าข้าจะให้เ้าลงโทษคนที่กระทำผิดต่อเ้าแล้วกัน
ฮองเฮา: ขอบพระทัยเพฮ่าฮองไทเฮา
ฮองไทเฮา: คนอย่างเ้าย่อมได้รับความยุติธรรมและย่อมได้รับสิ่งที่ดีตอบแทน
ฮองเฮา: ขอบพระทัยเพฮ่า
"ฮองเฮาคิดในใจ"
ฮองเฮา: เสร็จฉันแน่ข้าจะให้พวกเ้าทั้งสองได้ลิ้มรสของความชั่วช้าของพวกเ้า ฮ่า ฮ่า ทำไมข้ารู้สึกว่า ข้าเหมือนนางร้ายเข้าไปทุกทีเหมือนตัวข้าเองไม่ใช่นางเอก เฮ่ย!
"ตำหนักพระสนมรูอี้ฮองเฮาเสด็จ...."
พระสนมรูอี้: เ้ามาทำไมกัน
ฮองเฮา: อะ ข้าก็มาดูความพ่ายแพ้ของเ้ายังไงล่ะข้ายังไม่ได้ทำอะไรเ้าเลยพระสนมแต่เ้ากับร้อนตัวไปเอง
"จากนั้นพระสนมใช้มีดทำร้ายตนเองเพื่อสร้างสถานการณ์เสมือนว่าฮองเฮาเป็คนทำร้ายตนนั้นเอง ฮ่องเต้เสด็จ"
ฮ่องเต้: เ้าทำร้ายพระสนมรึน้องหญิง
ฮองเฮา: ข้าจะทำอะไรข้าก็ยืนดูพระสนมสุดที่รักของเ้าทำร้ายตนเองนะสิ
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายตนเองเลยนะเพฮ่า
ฮองเฮา: ยังอีก ยังไม่หยุดอีก
"ฮองเฮาพูดในใจ"
ฮองเฮา: แม่นางผู้นี้ เหลือเกินจริง จริง
ฮ่องเต้: ฮองเฮาเมื่อไหร่เ้าจะหยุดสักที
ฮองเฮา: ฝ่าาหม่อมฉันต้องเป็ฝ่ายถามพระองค์มากกว่านะเพฮ่าเมื่อไหร่พระองค์จะหยุดสักทีพระองค์ทรงเห็นกงจักรเป็ดอกบัวหรือเพฮ่า
ฮ่องเต้: หยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้วฮองเฮา เ้า รีบตามหมอหลวงเร็วเข้า
นางกำนัล: เ้าค่ะ
ฮ่องเต้: ลากฮองเฮาออกไปโบย
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: ปล่อยข้า ปล่อยข้าบอกให้ปล่อย
"ฮองเฮาโดนทหารเฆี่ยนตีาเ็สาหัด"
ฮองไทเฮา: หยุดเดี๋ยวนี้
ทหาร: ฮองไทเฮา
ฮองไทเฮา: นำตัวนางกลับตำหนัก บังอาจนักทำร้ายคนของข้า
"ฮองไทเฮาเสด็จตำหนักหลวงฮ่องเต้"
ฮองไทเฮา: ฝ่าาเ้าคิดจะทำอะไรกันแน่เ้าจะให้ฮองเฮาถึงตายเลยรึ
ฮ่องเต้: เสด็จแม่ลูก
ฮองไทเฮา: ฝ่าาเ้าเป็ห่วงเป็ใยพระสนมแต่เ้ากำลังทำลายสิ่งที่ข้ามอบให้กับเ้า
ฮ่องเต้: ลูกไม่ได้รักนาง
ฮองไทเฮา: เ้าอย่าลืมว่านางเป็ลูกน้องสาวของพ่อเ้าดังนั้นคนที่จะหนุนหลังให้บัลลังก์ของเ้าแข็งแกร่งได้ต้องเป็ตระกูลของนางเท่านั้น
ฮ่องเต้: เสด็จแม่
ฮองไทเฮา: เ้ามิอาจปกป้องนางไปได้ทุกครั้ง
"ฮองไทเฮาสะบัดหน้าเดินกลับตำหนักด้วยความโกรธเกรี้ยว..."
ฮ่องเต้: ทำไมข้าต้องมาเป็หุ่นให้เสด็จแม่เชิดกันนะข้าไม่้าบัลลังก์ ลัง ลัง
"เสียงสะท้อน..."
ฮ่องเต้: วี๋เซียนเ้าส่งคนของเราออกไป
วี๋เซียน: พ่ะย่ะค่ะฝ่าา เออ ฝ่าาให้กระหม่อมส่งทหารลับไปที่ใดกันพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ตำหนักฮองเฮา
วี๋เซียน: หา!! ฝ่าาจะดีรึพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ทำไม!! เ้ากล้าขัดคำสั่งข้ารึ
วี๋เซียน: พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปเดี๋ยวนี้
"ฝ่าามีรับสั่งให้วี๋เซียนส่งทหารลับของฝ่าาไปเพื่อให้ฮองเฮาหวาดกลัวต่ออันตรายที่จะเกิดแต่ความเป็จริงไม่ใช่อย่างที่คิด วี๋เซียนไม่ได้ทำร้ายฮองเฮาแม้แต่น้อยเพียงแค่สร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนว่าฮองเฮาได้รับาเ็สาหัด"
วี๋เซียน: ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: วี๋เซียน
วี๋เซียน: กระหม่อมไม่อยากทำร้ายพระองค์เอาเป็ว่าช่วยกระหม่อมด้วยเถอะพ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: ปัดโธ่!!!ข้าโดนทำโทษเจียนตายมิหนำซ้ำยังส่งทหารลับมาจัดการกับข้าอีก พวกเ้าไปรอข้าข้างนอก
วี๋เซียน: พ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: หลัวชี นำผ้าพันแผลมา
หลังชี: เ้าค่ะ
"จากนั้นฮองเฮานำผ้าพันแผลพันแขนขาพันรอบตัวจนกลายเป็มัมมี่"
ฮองเฮา: พอใจพวกเ้าแล้วรึยัง
"วี๋เซียนกั้นขำแทบไม่ไหว"
วี๋เซียน: รายงานฝ่าาตามแผนพ่ะย่ะค่ะ ตามแผน
ฮ่องเต้: ดี ฮ่า ฮ่า!!
"ฝ่าาเสด็จเยี่ยมฮองเฮา ฮ่องเต้เสด็จ"
ฮ่องเต้: โธ่ โธ่!! น้องหญิงใครกันทำร้ายเ้าถึงเพียงนี้ เป็แผลทั้งตัวเห็นแต่ลูกกระตา ฮ่า ฮ่า
"ฮองเฮาพูดในใจ.."
ฮองเฮา: ฝากไว้ก่อนเถอะถึงทีข้าเ้าจะหัวเราะไม่ออก
"หลังจากฮองเต้เสด็จกลับฮองเฮาลุกขึ้นจากที่บรรทม..."
ฮองเฮา: เฮ้ย!! ข้าแทบหายใจไม่ออกหลัวชีช่วยข้าที
หลัวชี: เ้าค่ะ
"หลัวชีนำผ้าพันแผลออกจากร่างกายฮองเฮา.."
ฮองเฮา: ค่อยยังชั่วหน่อยไอ้บ้าโจโฉเห็นทีข้าจะปล่อยเ้าไปไม่ได้แล้ว
"ตกกลางดึกฮองเฮาลักลอบเข้าตำหนักหลวง ฮ่องเต้นอนบรรทมสบายพระทัยอยู่บนเตียงฮองเฮายืนมองฮ่องเต้หลับ.."
ฮองเฮา: หน้าตาเ้าก็ดีอยู่หรอกนะแต่เสียอยู่อย่างนิสัยแย่ แย่
"ฮองเฮานำมีดที่ถืออยู่ในมือกำลังจะเสียบลงกางหน้าอกฮ่องเต้แต่ฮ่องเต้ไหวตัวทันกลึ่งหลบไปอีกด้านลุกขึ้นอย่างเร็วฮ่องเต้จับมีดอยู่ในมือฮองเฮาโยนทิ้ง.."
ฮองเฮา: ปล่อยข้า
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าไม่ต้องคิดถึงข้าถึงเพียงนี้ข้าไม่หนีเ้าไปไหน
"ฮ่องเต้จับฮองเฮากอดรัดอย่างแน่น"
ฮองเฮา: ปล่อยข้า ปัดโธ่เว่ย!!
ฮ่องเต้: เ้าอยากหลับนอนกับข้าทำไมไม่บอกข้าเล่าข้าจะไปพบเ้าที่ตำหนัก
ฮองเฮา: ปล่อยนะโว้ย!!! โจโฉปล่อยข้า
"และแล้วฮ่องเต้ก็กอดฮองเฮาหลับจนรุ่งเช้าพระสนมเสด็จตำหนักหลวงฮ่องเต้แต่กลับพบเห็นฮ่องเต้นอนกอดฮองเฮาอยู่บนเตียงบรรทมทำให้พระสนมรูอี้ไม่พอพระทัยเป็อย่างยิ่งพระนางเดินสะบัดหน้ากลับตำหนักน้ำตาไหลนองอาบเต็มหน้า..."
พระสนมรูอี้: ฝ่าาพระองค์บอกรัก รักแต่หม่อมฉันเพียงผู้เดียวนี่มันอะไรกันพระองค์บอกกล่าวกับหม่อมฉันจะปกป้องหม่อมฉันแต่เพียงผู้เดียวแต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็เช่นนี้ไปได้
"พระสนมรูอี้ทำลายข้าวของภายในห้อง"
นางกำนัล: พระสนมอย่าทำเช่นนี้เ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ออกไป ออกไปให้หมดข้าไม่้าเห็นหน้าพวกเ้า
"พระนางร้องไห้โวยวายเสียงดังด้วยที่พระนางเป็คนอารมณ์ร้อนไม่ได้ดั่งใจก็ทำลายข้าวของไม่ได้ดั่งใจก็สั่งฆ่า..."
พระสนมรูอี้: ใครก็ตามที่เป็ศัตรูข้ามันผู้นั้นต้องตาย
"ฮองเฮารู้สึกตัวตื่นเพราะอึดอัดเป็อย่างมากรู้สึกมีอะไรมารัดตัวไว้แน่นลืมตาขึ้นมากับพบว่าตนนั้นนอนบรรทมอยู่ตำหนักหลวงนั้นเอง ฮองเฮาะโอย่างเสียงดัง..."
ฮองเฮา: ปล่อยข้า ปล่อยข้า ข้า ข้า
ฮ่องเต้: เ้าจะไม่หุบปากใช่หรือไม่
ฮองเฮา: ปล่อยข้าโจโฉ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้
ฮ่องเต้: ข้าไม่ปล่อยเ้าจะทำไม
ฮองเฮา: ปล่อย
"ฮองเฮาพยายามขัดขืนฮ่องเต้แต่ไม่สำเร็จ และแล้วฮ่องเต้ก็โน้มหน้าลงมาจูบฮองเฮาทุกอย่างหยุดนิ่งภาพทุกอย่างในอดีตเข้ามาในหัวโจโฉ ภาพเ่าั้ ท่านเทพข้าขอพรท่านข้าอยากครองรักกับลู่ฉาง ข้าปวดขาเ้าแบกข้าที ตอนมาเ้ายังเดินมาเองตนกลับวังเ้าจะให้ข้าแบกเ้างั้นรึ นี่สะพานมิตรภาพ ดอกซากุระท้ายหมู่บ้าน เ้าทำอะไรโจโฉข้าปลูกผัก ผัก พ่อหนุ่มน้อยเ้านอนพักที่นี่เถอะพักกับลูกชายข้า ท่านพ่อข้าเป็ลูกในไส้ท่านนะ โรคระบาดโรงหมอ โจโฉตาค้างและลุกขึ้นจากที่บรรทมมึน งง กับภาพเ่าั้ที่ข้าเห็นผู้ชายคนนั้นช่างหน้าตาคล้ายชายหนุ่มที่ข้าฝันถึงเมื่อนานมาแล้วไม่จริง ไม่จริงต้องไม่ใช่คน คนเดียวกันไม่จริง จากนั้นฮองเฮารีบออกจากตำหนักหลวงและกลับตำหนักของตน"
โปรดติดตามตอนต่อไป......
7K
