ข้าว แป้ง ข้าวฟ่าง และเกลือบริโภค มูลค่าสองพันล้านหยวน...
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป คุกกี้ ขนมปัง อาหารกระป๋อง และเค้ก มูลค่าสองพันล้านหยวน...
เสื้อกันฝน รองเท้ากันฝน ไฟฉาย เทียนไข ไม้ขีด เต็นท์ ผ้าห่ม เสื้อคลุมทหาร เชือก หน้ากากช่วยหายใจ และมีดพับสวิส มูลค่าสองพันล้านหยวน...
น้ำแร่ นมเปรี้ยว และนมวัว มูลค่าสองพันล้านหยวน...
ยังมีเภสัชภัณฑ์มูลค่าสองพันล้านหยวน ทั้งแอสไพริน ไอบูโพรเฟน (ยาลดการอักเสบของกล้ามเนื้อและเส้นเอ็น) ยาแก้อักเสบ ยาแก้หวัด เพนิซิลลิน ยาแก้ท้องเสีย ไอโอดีน แอลกอฮอล์ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ ยาแดง ยารักษาโรคิั และยาสามัญประจำบ้านต่าง ๆ ตลอดจนยาสตรี (แก้รอบเดือนไม่ปกติและบำรุงโลหิต) ปรอทวัดไข้ ผ้าก๊อซ และแผ่นสำลีชุบแอลกอฮอล์
แต่ละรายการจะระบุตัวเลขตามหลัง ซึ่งหมายถึงจำนวนสุทธิของสินค้านั้น ๆ
ถังฉีลองกดที่ปุ่มบวกลบถัดจากจำนวนน้ำแร่บรรจุขวด ก่อนที่จู่ ๆ ขวดน้ำแร่จะปรากฏขึ้น เมื่อตรวจดูรายการสินค้าอีกครั้ง จำนวนขวดน้ำแร่ก็ลดลงไปหนึ่งขวด
นางดีใจอย่างยิ่ง!
นางกังวลมาตลอดว่าจะจัดการกับสิ่งของเหล่านี้อย่างไร ไม่คาดคิดเลยว่าโทรศัพท์มือถือของนางจะสามารถจัดส่งสินค้าที่้าได้ในคลิกเดียว ์เมตตานางแล้ว!
นางกดที่รายการขนมปังครั้งหนึ่ง และขนมปังชิ้นนั้นก็ปรากฏขึ้นในมือ หลังจากกินและดื่มน้ำแร่จนหมดขวด นางก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
ความรู้สึกเมื่อได้กินจนอิ่มท้องช่างน่ายินดีเหลือเกิน!
นางไม่รู้ว่าตนเองมาที่นี่ได้อย่างไร และจะนำสิ่งของเหล่านี้ออกไปได้หรือไม่
พลันนั้น นางจึงลองนึกถึงที่ที่จากมา และเพียงชั่วอึดใจเดียว นางก็กลับมาอยู่ในบ้านอิฐที่ทรุดโทรมหลังเดิม โดยมีถังเหอตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขน มือเล็ก ๆ พยายามคว้าช้อนไม้จากมือของนาง
ถังฉีจึงตระหนักว่า นางมีห้วงมิติของตนเองเช่นเดียวกับตัวเอกในนิยายทะลุมิติที่เคยอ่าน
นางไม่เพียงมีเนตร์ที่มองเห็นลางดีและลางร้าย แต่นางยังมีห้วงมิติของตัวเอง... ช่างน่าตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุด!
อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์มือถือไม่ได้ตามนางกลับมาสู่ความเป็จริง หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งและมองว่าถังเหอยังเด็กเกินกว่าจะจำอะไรได้ นางจึงลองคิดในใจว่า 'นมหนึ่งขวด'
ทันใดนั้น นมสดขวดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง
ถังฉีดีใจจนเนื้อเต้น พลางมองดูถังเหอกะพริบตากลมโตไร้เดียงสา นางตั้งใจจะอุ่นนมใน่กลางคืน บำรุงทารกน้อยผู้นี้อย่างลับ ๆ
หลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง ถังฉีจึงมั่นใจแล้วว่า นางสามารถใช้ห้วงมิตินั้นได้ตาม้า นางจึงรู้สึกโล่งใจอย่างมาก
หลังจากให้นมทารกน้อยและระงับความตื่นเต้นดีใจ ถังฉีก็เริ่มนึกถึงวิธีใช้สิ่งของเหล่านี้โดยไม่ทำให้น้องชายทั้งสามของนางสงสัย
อย่างไรเสีย สิ่งของเหล่านี้ก็ไม่ควรปรากฏในยุคสมัยโบราณที่ล้าหลังเช่นนี้
หากนางไม่สามารถอธิบายได้ นางอาจถูกกล่าวหาว่าเป็ปีศาจและถูกจับไปเผาทั้งเป็
ถังฉีไม่้าเสี่ยงอะไรทั้งนั้น หลังจากกล่อมถังเหอจนหลับแล้ว นางก็กลับไปที่ห้องครัว และพบว่าพวกถังซานไม่ได้แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย ทุกอย่างยังเหมือนตอนที่นางเพิ่งออกจากห้องครัวไป
“เหตุใดจึงไม่กินล่ะ? พวกเ้าหิวไม่ใช่หรือ?”
ถังซานเอ่ยตอบ “พี่ใหญ่ พวกเรารอกินพร้อมกับท่านขอรับ!”
ถังสุ่ยและถังเฟิงเสริมทันที
“ถ้าท่านยังไม่กิน เราก็ไม่กิน”
มองไปยังน้องชายผู้เป็ห่วงเป็ใยทั้งสาม ดวงตาของถังฉีพลันรื้นด้วยน้ำตาอุ่น ๆ และรู้สึกจุกในลำคอ
เด็กที่รู้ความเช่นนี้ โชคชะตาอันโหดร้ายกลับพรากมารดาพวกเขาเร็วเกินไป!
ช่างน่าสงสารจริง ๆ
นางลูบศีรษะทั้งสามคนอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยขึ้น "เอาละ มากินข้าวด้วยกันเถอะ!"
ถังซานลุกขึ้นไปตักโจ๊กทันที ขณะที่ถังสุ่ยและถังเฟิงวิ่งไปหยิบเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ พี่น้องทั้งสี่คนรวมตัวกันรอบเตาและกินมื้อเย็นอันแสนเรียบง่าย เวลานั้น ถังฉีรู้สึกเป็ส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้อย่างแท้จริง จึงตั้งมั่นว่าจะดูแลพวกเขาเสมือนพี่น้องในสายเืเดียวกัน
หลังจากกินอาหารเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันล้างหม้อและกระทะ พวกถังซานตื่นมาทั้งวันทั้งคืนจนไม่อาจฝืนได้อีกต่อไป ถังฉีจึงบอกให้พวกเขาเข้านอน โดยที่นางจะเป็คนเฝ้าในครึ่งคืนแรก แล้วค่อยผลัดกันกับน้องชายที่ตื่นมาทีหลัง
เมื่อทั้งสามหลับไปแล้ว ถังฉีจึงวิ่งไปที่ห้องครัว นางเรียกน้ำแร่จากห้วงมิติและเติมน้ำในถังเก็บน้ำจนเต็ม นางยังเรียกข้าวสารสองถุง แป้งและลูกเดือยหนึ่งถุง นำมาใส่ตะกร้าและคลุมด้วยฟางแห้ง และเติมเกลือหนึ่งถุงลงในหม้อดิน เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย นางก็กลับไปที่ห้องโถง
แม้ร่างกายจะเฝ้ายามอยู่ในห้องโถง ทว่าดวงจิตของนางหลุดเข้าไปในห้วงมิติ พักผ่อนอยู่ในรถบรรทุก
เช้าวันรุ่งขึ้น ตระกูลหวังทั้งหกคนก็มาถึงบ้านตระกูลถัง ผู้เป็ตาแม้ไม่ช่างเจรจา ทว่าไม่สามารถเก็บซ่อนความเ็ปที่สูญเสียบุตรสาวของตนเองได้
ส่วนผู้เป็ลุงและป้าดูโศกเศร้าจากใจจริง พวกเขาเสียใจแทนถังฉีและน้อง ๆ หากไม่ใช่เพราะนางจางห้ามไว้ หวังต้าจู้คงไปพลิกหลังคาบ้านเก่าตระกูลถังด้วยความเกรี้ยวกราดแล้ว
ด้วยความช่วยเหลือของนางจาง พวกเขาจึงตกแต่งห้องไว้ทุกข์จนแล้วเสร็จ คนจากตระกูลถังเริ่มทยอยกันมาเคารพศพ พวกเขาก็เสนอให้บุตรชายคนที่สามของตระกูลถังและภรรยามาคอยช่วยงาน โดยมีกำหนดเคลื่อนย้ายร่างลงบรรจุในโลงในอีกสองวัน ทั่วทั้งห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้
โดยปกติแล้ว บุตรชายคนโตจะเป็ผู้แบกโลงศพ ทว่าถังซานยังเด็กและโศกเศร้าเกินกว่าจะช่วยเหลือได้ อีกทั้งยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ใน่สองวันที่ผ่านมา ดังนั้น ถังฉีจึงต้องทำหน้าที่แทน
ขณะที่ถังฉียกศีรษะของมารดา นางััได้ถึงาแและของมีคมตรงท้ายทอยโดยไม่คาดคิด
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางจึงดึงมันออกมา ปรากฏว่าเป็เข็มเงินสีดำคล้ำเล่มหนึ่ง
ก่อนที่ถังฉีจะทันได้ไตร่ตรองต่อไป ผู้แบกโลงศพคนอื่น ๆ ก็กระตุ้นให้นางวางศพไว้ในโลงทันที
ถังฉีสอดเข็มเงินเข้าไปในแขนเสื้ออย่างรวดเร็วและช่วยวางศพลงในโลง ขณะที่ตะปูสะกดิญญาถูกตอกลงไป ห้องโถงก็เต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้
นางให้คำมั่นในใจ
‘ท่านอาหวัง หลับให้สบายเถอะ ข้าจะดูแลลูก ๆ ของท่านให้เอง’
หลังจากงานศพ คนตระกูลหวังก็กลับไปที่หมู่บ้านของตนเอง ทว่านางจางรู้สึกเป็ห่วงเด็ก ๆ ที่ต้องอยู่กันตามลำพัง นางจึงคิดจะพักอยู่ที่บ้านตระกูลถังอีกสักสองสามวัน แต่เมื่อถูกคนในตระกูลรบเร้า นางจึงต้องกลับไปอย่างไม่เต็มใจนัก
ก่อนออกเดินทาง นางจางทำอาหารเช้าและเรียกถังฉีเข้าไปในครัวเพื่อฝากฝังอีกครั้ง
“ฉีเอ๋อร์ เ้าอายุสิบสามปีแล้ว อีกไม่กี่ปีก็ถึงวัยที่ต้องออกเรือน แต่ด้วยสภาพของครอบครัวเ้า คงยากจะหาคู่ครองที่เหมาะสม เวลานี้เ้าต้องดูแลน้อง ๆ ให้ดี แล้วข้าจะหาคนดี ๆ จากหมู่บ้านตระกูลหวังให้เอง อย่าหลงคารมใครง่าย ๆ ข้ารู้ว่ามันยากสำหรับเ้า แต่ในฐานะพี่สาวคนโต และชะตากรรมของพ่อเ้าก็ยังรางเลือนนัก เ้าจำต้องแบกรับภาระที่หนักหนากว่าใคร!”
ถังฉีเข้าใจในเจตนาของนางจาง จึงผงกศีรษะอย่างว่าง่าย “ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะท่านยาย”
หลังจากเฝ้าสังเกตมาสองสามวัน นางจางก็ตระหนักได้ว่าหลานสาวของตนเป็เด็กหญิงที่รอบคอบและเชื่อถือได้ไม่น้อย
จากนั้น นางก็หยิบเงินพวงหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วมอบให้ถังฉี
“งานศพแม่เ้าใช้เงินไปไม่น้อย และเ้าเองก็เหลือเงินไม่มาก ข้าให้เ้าได้เพียงเท่านี้ ใช้ให้ดี ถ้าเงินหมดก็ให้ซานเอ๋อร์มาบอกข้า ข้าจะพยายามหาเงินมาให้เ้า เราจะไม่ปล่อยให้พวกเ้าต้องอดอยาก ส่วนทางนี้ มีเพียงอาสามของเ้าเท่านั้นที่พอจะพึ่งพาได้ ส่วนคนอื่น ๆ เ้าต้องระวังให้มาก!”
ถังฉีมองไปยังเหรียญทองแดงในมือของนางจาง ตระหนักดีว่าเงินจำนวนนี้คงถูกหยิบยืมมา เพราะตระกูลหวังไม่ได้มีฐานะร่ำรวยและไม่ได้ถือครองที่ดินมากนัก
นางคืนเงินให้นางจางทันที
“ท่านยาย ข้ายังเหลือเงินอยู่สองตำลึง เวลานี้อาหารที่บ้านยังพอมีพอกิน หลังจากนี้ข้าจะพยายามหาเงินด้วยตัวเอง ท่านเอาคืนไปเถอะเ้าค่ะ สำหรับพวกท่านปู่ ข้ามีวิธีรับมือกับพวกเขาแล้ว จะไม่ปล่อยให้ใครมารังแกข้ากับน้อง ๆ เด็ดขาด!”
นางจางปฏิเสธไม่รับเงินคืนและยืนกราน “ดีมาก เ้าต้องดูแลตัวเองและน้อง ๆ ให้ดี ข้าต้องไปก่อน จำไว้ว่ากินอาหารต้องอุ่นร้อนจากหม้อ เพราะกินของเย็นจะทำให้ป่วยได้ เราจะไม่มีเงินค่าหมอ!”
**********************************
14K
