10
ภารกิจช่วยเหลือ
[แอบหลบมาร้องไห้อะไรตรงนี้เนี่ย]จินเบมองเด็กสาวที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มหัวเราะร่าเริงกับแฟนคลับแต่พอโบกมือลากันไปได้ไม่เท่าไร เด็กนี่ก็ขอลุงวินกับลุงยงยุทธมาเข้าห้องน้ำกะทันหันแต่แทนที่จะมาทำธุระส่วนตัวอย่างที่ปากว่า กลับหลบมาร้องไห้ในห้องน้ำเสียอย่างนั้น
‘…ก็มันดีใจแล้วก็เสียใจนี่นา อ้อ แล้วก็รู้สึกผิดด้วย…’
ฟืดดดดด
มอนเน่สูดน้ำมูกเข้าจมูกเสียงดัง ขณะหยิบทิชชูที่มักพกติดตัวอยู่เสมอออกมาเช็ดมันป้องกันไม่ให้เครื่องสำอางถูกน้ำนานเกินไปจนเลอะเปรอะเปื้อนไม่น่ามอง
ติ๊ง!
[ภารกิจ:ตามหาสตอล์กเกอร์ หากสำเร็จจะได้รับ 50 คะแนน]
แต่ยังไม่ทันจะได้เศร้าจนสุดระบบที่ไม่ได้แจกภารกิจให้ทำมาสักพักก็เด้งขึ้นมาขัดเสียก่อน ทำเอาเด็กสาวปรับอารมณ์แทบไม่ทัน
‘…ตามหาสตอล์กเกอร์? ตามที่ไหน??…’ มอนเน่ที่มีเครื่องหมายคำถามผุดเต็มสมองมองจินเบที่กำลังอ่านภารกิจด้วยแววตาสงสัยแถมขึ้นชื่อว่าสตอล์กเกอร์ด้วยแล้วก็หมายถึงคนน่ากลัว ๆ ที่ทำนิสัยโรคจิตน่ะสิ!
‘…ภารกิจนี้อันตรายเกินไปหรือเปล่า?...’
[ส่วนใหญ่ระบบจะคัดภารกิจที่ไม่อันตรายมาให้นะหรือถ้ามีอันตรายก็จะมีคนพร้อมให้ความช่วยเหลือ] จินเบเองก็แปลกใจเช่นกันมันหายไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม… ยิ้มแบบเหงื่อตกคล้ายกับว่าการกลับไปเมื่อครู่คือการที่เ้าตัวไปถูกต่อว่ากลับมามากกว่าได้คำอธิบาย[เอ่อ ถ้าไม่มั่นใจว่าจะทำได้ โฮสต์สามารถขอใช้แต้มคะแนนช่วยให้ภารกิจง่ายขึ้นได้อย่างตอนนี้มีอยู่ 38 คะแนน จะใช้เลยไหม]
‘…เอาสิก่อนหน้านี้ก็อนุญาตให้หักแต้มคะแนนอัตโนมัติไปแล้วไม่ใช่เหรอ…’ มอนเน่หรี่ตากับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รู้และการทำงานของระบบที่ดูเหมือนจะไม่เป็มืออาชีพสักเท่าไรนัก
[ได้ ๆจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ อะ... เฮ้ย! ภารกิจมาแล้ว เตรียมตัวให้ดี!]
ปึง!!
สิ้นเสียงเตือนของจินเบประตูทางเข้าที่เคยเปิดอ้าไว้ก็ถูกกระแทกปิดเสียงดังสนั่นทำเอามอนเน่ที่กำลังนั่งอยู่บนชักโครกในห้องน้ำด้านในสุดถึงกับสะดุ้งจนตัวโยน
“ทำไมถึงตามเข้ามาถึงในนี้ได้เนี่ย”หลังเสียงประตูปิดก็มีเสียงผู้หญิงดังตามมาติดๆ น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูกระวนกระวายใจเป็อย่างมาก
ติ๊ง! ติ๊ง!ติ๊ง! ติ๊ง!
จากนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนจากเครื่องมือสื่อสารดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง
“แม่คะ รับโทรศัพท์สิ หนูกลัวฮึก” เสียงที่ฟังดูร้อนใจนั้นเริ่มเจือสะอื้นหลังเสียงแจ้งเตือนปริศนาเงียบไป
“ขอโทษนะคะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”มอนเน่เห็นท่าไม่ดีจึงเปิดประตูห้องน้ำออกไปดู อย่างไรเธอก็ถูกหักคะแนนไปแล้วคงจะพอช่วยให้สถานการณ์ตรงนี้คลี่คลายลงได้บ้าง
“อ๊ะคือ… เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร ไม่ต้องใส่ใจก็ได้ค่ะ” โบนิตาไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้องน้ำด้วยเธอรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“คือ...จะหาว่าฉันยุ่งไม่เข้าเื่ก็ได้นะ แต่ถ้ามีอะไรที่ฉันพอทำได้ฉันยินดีช่วยค่ะ” ภารกิจของเธอจะได้สำเร็จแล้วได้ 50 คะแนนมาทดแทน 38 คะแนนที่เสียไป
“…” มอนเน่มองคนที่เธออาสาอยากช่วยด้วยใจเต้นตุ้มๆ ต่อม ๆ กลัวว่าจะถูกด่าใส่เกือกกลับมา แต่เมื่อเห็นแววตาลังเลของอีกฝ่าย เธอก็น่าจะมีหวัง…ละมั้ง
“คือฉันถูกคนสตอล์กค่ะขนาดมาทำงานในสตูดิโอที่มีการตรวจคนก่อนเข้ามาก็ยังตามมาได้ ขอโทษค่ะขอตั้งสติแป๊บหนึ่ง"
และเหมือนความหวังดีของเธอจะส่งไปถึงเมื่ออีกฝ่ายยอมบอกสิ่งที่กังวลใจออกมาเองแต่คล้ายจะยังเรียบเรียงได้ไม่ดีนัก จึงเงียบไปแล้วสูดหายใจเข้าออกสองสามครั้งก่อนจะเริ่มพูดใหม่
“ฉันชื่อโบนิตาค่ะเป็เน็ตไอดอลสายร้องเต้นในช่อง ‘โบนิตาไม่กินแคร์รอต’เมื่อไม่นานมานี้มีคนส่งอีเมลมาหาฉันบ่อย ๆ ค่ะ ตอนแรกก็คิดว่าน่าจะเป็คนจ้างงานหรือไม่ก็อาจจะเป็แฟนคลับที่ติดตามกันอยู่แต่สิ่งที่ฉันเจอกลับเป็รูปตัวเองในอิริยาบถต่างๆ…” เอ่ยมาถึงตรงนี้คนพูดก็หน้าซีดเผือดลงถนัดตา
“ฉันไปแจ้งความแล้วค่ะแต่เ้าหน้าที่บอกว่าเหตุยังไม่เกิด และฉันก็ยังไม่เป็อะไรอีกทั้งยังไม่มีหลักฐานที่สามารถบ่งชี้ระบุตัวคนร้ายได้อย่างชัดเจน”หญิงสาวเม้มปาก เธอรู้สึกอับจนหนทาง ส่วนมารดาที่อยู่ต่างประเทศกับบิดาก็ไม่มีเวลารับโทรศัพท์ของเธอเลยั้แ่เกิดเื่จนถึงเมื่อครู่
“วันนี้ฉันมีถ่ายรายการที่สตูดิโอนี้ทั้งที่คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร...”โบนิตาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา จากนั้นก็เปิดอีเมล 5ฉบับล่าสุดที่มีรูปของหญิงสาวั้แ่ที่เริ่มเดินเข้าประตูสตูดิโอจนกระทั่งวิ่งเข้ามาหลบในห้องน้ำแห่งนี้
นี่มัน… โคตรน่ากลัวเลย!
“เอาแบบนี้ไหมคะคือฉันมีคนรู้จักอยู่ในตึกนี้ เดี๋ยวฉันจะลองแจ้งให้เขาหาทางช่วยอีกแรงเผื่อว่าจะสามารถระบุตัวคนที่ทำได้”
ตึกนี้เป็สตูดิโอให้เช่าของหลายรายการแต่ก็มีการคัดกรองคนเข้าออกตลอดเวลาหากไม่ใช่เ้าหน้าที่หรือแขกรับเชิญที่ได้รับอนุญาตจะไม่สามารถเข้าออกตามอำเภอใจได้เลยอย่างลุงวินที่มาส่งเธอก็ต้องได้รับคำยืนยันจากลุงยงยุทธว่าเป็ผู้ปกครองให้เธอชั่วคราวถึงจะสามารถตามเธอที่เป็แขกรับเชิญของรายการได้
“ได้เหรอคะทำได้เหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงสั่นเครือ ทว่าแววตากลับมีความหวังเพิ่มขึ้นมา
“เดี๋ยวฉันขอโทร. ไปหาคุณลุงที่ฉันรู้จักก่อนนะคะ”มอนเน่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนของบิดาทันที
ซึ่งยงยุทธก็ยังไม่ได้ไปไหนกำลังยืนรอให้มอนเน่ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับลุงวินที่ล็อบบีด้านล่างเพราะสัญญากับเพื่อนไปแล้วว่าจะดูแลให้ ถ้ากลับไปก่อนก็ถือว่าผิดคำพูดแล้ว
“มีอะไรเหรอมอนเน่หรือว่าทิชชูในห้องน้ำหมด” ยงยุทธเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อเห็นว่าหลานสาวโทร. มาหา “ฮะ?อะไรนะ ได้ ๆ เดี๋ยวลุงขึ้นไปหาเดี๋ยวนี้เลย” ชายวัยกลางคนลุกพรวดขึ้นเตรียมไปยังที่ห้องน้ำชั้นบนก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวยังมีลุงวินที่เพื่อนฝากให้รอรับลูกสาวกลับไปพร้อมกันอยู่ด้วย“ลุงรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ พอดีว่าเกิดเื่นิดหน่อยเดี๋ยวเสร็จแล้วจะรีบพามอนเน่มาส่ง”
“ผมไปด้วย เผื่อเกิดเื่ที่ต้องใช้แรงผมช่วยได้” ถึงจะเรียกลุง แต่ชายคนนี้ก็เพิ่งจะมีอายุเพียง 48 ปีเท่านั้น ยังมีกำลังวังชาเหลือล้น
วันก่อนยังช่วยไปกระทืบนักท่องเที่ยวที่เมาแล้วลวนลามนักศึกษาที่ยืนรอรถเมล์อยู่เลยดีที่พอสร่างเมาแล้วยังจำวีรกรรมตัวเองได้ นอกจากจะขอโทษเด็กนักศึกษาคนนั้นก็มาขอบคุณลุงวินที่ทำให้เขาไม่ต้องโดนคดีอยู่ต่างประเทศส่วนเื่ทำร้ายร่างกายจะไม่เอาเื่เพราะตนสมควรโดนแล้ว
“ได้ ๆ ลุงตามมาด้วยก็ดี”เผื่อเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเอาคนโรคจิตไม่อยู่
ไม่นานยงยุทธกับลุงวิน และเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกติดต่อให้มาดูเหตุการณ์ก็มาถึงห้องน้ำหญิงที่ถูกปิดล็อกจากด้านใน
ก๊อก ก๊อก
“มอนเน่ นี่ลุงยงยุทธเองนะมีลุงวินกับรปภ. มาด้วย”
ได้ยินอย่างนั้นประตูห้องน้ำที่เคยปิดตายก็ค่อยๆ แง้มออกทีละนิดซึ่งคนที่เปิดไม่ใช่มอนเน่ แต่เป็โบนิตาที่บอกว่าตัวเองอายุมากกว่าและเื่นี้เป็ปัญหาของเธอ หากคนที่มาเป็ผู้ไม่ประสงค์ดีคนที่ถูกทำร้ายก่อนจะได้เป็เธอ ไม่ใช่มอนเน่ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย
“คนนี้เป็ลุงของฉันจริง ๆค่ะ” เด็กสาวช่วยยืนยัน ทำให้สีหน้าของโบนิตาคลายความหวาดระแวงลง
“เอาละเื่มันเป็ยังไงมายังไงช่วยเล่าให้ลุงกับรปภ. ฟังหน่อยได้ไหม”
“เื่มันเป็แบบนี้ค่ะ…”โบนิตาเริ่มเล่าเื่ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง คราแรกยงยุทธคิดจะโยนเื่นี้ให้ทีมเ้าหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัยของตึกนี้จัดการต่อแต่ในจังหวะที่เด็กสาวตรงหน้ากำลังเล่าเื่พร้อมกับโชว์หลักฐานให้ดูคนที่เดินสวนมาดันเป็เ้าของตึกที่ทำงานอยู่ที่ต่างประเทศเป็หลักเสียอย่างนั้น
“คุณพิชัย ๆ เชิญตรงนี้สักครู่ก่อนครับ”ถ้าเ้าของตึกติดตามเื่ด้วยตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องได้ดูกล้องวงจรปิดแล้วละ!!
ตอนนั้นเองมอนเน่ก็ได้เข้าใจว่า 38คะแนนที่ถูกหักไปนั้นถูกนำไปใช้กับอะไร เธอเคยเข้าออกตึกนี้บ่อย ๆแต่ไม่เคยพบทีมบริหารหรือเ้าของตึกเลยสักครั้ง
แต่พอใช้แต้มคะแนนก็ได้เจอเอาดื้อ ๆเสียอย่างนั้น
เห็นผลทันตามันเป็แบบนี้นี่เอง!
“เกิดเื่อะไรขึ้น”พิชัยที่มีกำหนดการมาตรวจดูงานประจำปีเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ขมวดคิ้วด้วยความโกรธเมื่อรู้ว่ามีคนแหกกฎที่เขาตั้งไว้
พิชัยนำผู้เสียหายและผู้เกี่ยวข้องไปยังห้องรักษาความปลอดภัยและสั่งให้เ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ในห้องนั้นไล่ดูกล้องวงจรปิดั้แ่วินาทีแรกที่โบนิตาก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้ว่ามีใครที่มีท่าทางน่าสงสัยบ้างหรือไม่
“เจอแล้วครับ เป็ชายคนนี้”ฝั่งคนเฝ้ามอนิเตอร์ก็ไม่ทำงานชักช้า เจอเข้ากับบุคคลต้องสงสัยที่มีพฤติกรรมตามติดโบนิตาอย่างชัดเจน
“หมอนี่แสดงออกทนโท่แบบนี้ พวกนายมัวแต่เอาตาไปไถนาอยู่หรือไง”พิชัยเอ็ดลูกน้องเสียงเข้ม ทำให้หลายคนที่นั่งอยู่ในนั้นหน้าเจื่อนกล้องในตึกนี้มีเป็ร้อยตัว ถ้าไม่ใช่เหตุการณ์ที่มีคนสับเท้าวิ่งหนีจนสะดุดตา พวกเขาก็ไม่เอะใจหรอกว่ามีเื่ไม่ดีเกิดขึ้น
“เป็ความสะเพร่าของเราเองที่ปล่อยให้คนโรคจิตเข้ามาในตึกได้อย่างไรทางเราขอไถ่โทษด้วยการช่วยดำเนินคดีเื่นี้จนถึงที่สุดและจ่ายค่าทำขวัญให้นะครับ”พิชัยโค้งศีรษะขอโทษจากใจจริง ทำเอาหญิงสาวต้องโบกมือห้ามเป็พัลวัน
และวันนั้นสตอล์กเกอร์ก็โดนจับได้ในที่สุดทันทีที่ได้รูปพรรณสัณฐานที่ชัดเจน พิชัยก็สั่งให้เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยออกตามล่าตัวทันทีซึ่งอีกฝ่ายก็กำลังหลบหนีเช่นกัน ทว่าหนีไม่ทันจึงถูกจับกุมได้ในเวลาต่อมา
หลังจากจับกุมและทำการสอบสวนอย่างหนักก็สามารถลากผู้สมรู้ร่วมคิดที่เป็หนึ่งในพนักงานของสตูดิโอแห่งนี้ออกมาได้อีกหนึ่งคนโดยอีกฝ่ายอ้างว่าได้จ่ายเงินให้ไปก้อนใหญ่เพื่อแลกกับการเข้าออกที่นี่ได้สะดวกเมื่อ้าเพราะส่วนใหญ่โบนิตามักมาถ่ายรายการที่นี่เป็ประจำ
เมื่อได้ทั้งคนร้ายและผู้สมรู้ร่วมคิดรวมถึงหลักฐานการกระทำที่แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็สตอล์กเกอร์ก่อความวุ่นวายจริงพิชัยก็แจ้งตำรวจให้มารับตัวคนร้ายไปรวมถึงเรียกทีมทนายมาให้ความช่วยเหลือโบนิตาเื่การดำเนินคดีตามที่ได้ลั่นวาจาไว้
[ภารกิจสำเร็จ! ได้รับ 50 คะแนน]
“ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเราก็กลับบ้านกันเถอะค่ะคุณลุง” มอนเน่เห็นว่ามีทั้งเ้าหน้าที่ตำรวจและเ้าของตึกอยู่จัดการเื่นี้แล้วเธอก็ไม่มีหน้าที่ที่จะต้องอยู่ตรงนี้อีกแล้ว
[ยิ้มหน้าบานเชียว]จินเบเอ่ยแซวขณะที่มอนเน่กำลังซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของลุงวินกลับบ้าน
‘…มันรู้สึกฟู ๆ ในอกอะก็เลยยิ้มออกมา…’ มอนเน่ตอบทั้งที่ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ที่ริมฝีปาก
[อิ่มอกอิ่มใจก็เป็แบบนี้แหละนอกจากได้แต้มคะแนนแล้ว ถือว่าได้ทำความดีช่วยเหลือคนเลยนะ]
‘…ขอให้พี่สาวคนนั้นไม่เจอคนโรคจิตอีกจะดีมาก…’
[เื่นั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน]จินเบยักไหล่
“ถึงแล้วละ ส่วนค่าวินไม่ต้องจ่ายนะพ่อเราจ่ายเหมาทั้งวันให้ลุงแล้ว”ลุงวินจอดรถให้ผู้โดยสารลงเมื่อถึงที่หมายโดยไม่ลืมแจ้งเื่ค่าบริการที่ถูกชำระล่วงหน้าไว้แล้วจากบิดาของอีกฝ่าย
“ขอบคุณลุงวินมากนะคะที่เป็ธุระอยู่กับมอนเน่ทั้งวันเลย”เด็กสาวยกมือไหว้
“ไม่เป็ไร ๆ คนกันเองทั้งนั้นเอ้อ ลืมบอก ตอนที่ออกมาจากห้องมอนิเตอร์ ลุงได้โทร. คุยกับพ่อเราด้วยนะยังไงก็อย่าลืมเล่ารายละเอียดที่เหลือให้เขาฟังด้วยล่ะไม่อย่างนั้นเมธัสคงเป็ห่วงมาก”
“!!!!” มอนเน่ใหน้าตาตื่นหันขวับไปทางหน้าต่างตรงห้องนั่งเล่นทันทีซึ่งก็บังเอิญไปสบตาเข้ากับบิดาที่ยืนรออยู่พอดี
“เคลียร์กันเองนะ ลุงไปก่อนแล้ว”ทางฝั่งลุงวินเองก็รู้สึกท่าไม่ดี รีบเผ่นหนีก่อนใครฝ่ายคนถูกทิ้งก็ได้แต่เดินคอตกเข้าไปในบ้าน ส่วนจินเบนั้นหายไปั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้
ไม่อยู่ให้คำปรึกษากันเลย!!
“ไงครับคนเก่งของพ่อได้ข่าวว่าช่วยจับสตอล์กเกอร์เลยเหรอ”เมธัสยิ้มแย้มต้อนรับลูกสาวเมื่อเ้าตัวเดินคอตกเข้ามาในบ้าน
“พ่อคะ คือ…คือเื่นี้หนูอธิบายได้นะ เื่มันมีอยู่ว่า…”มอนเน่เริ่มเล่าเื่ั้แ่ต้นจนจบให้พ่อฟังแม้แต่เหตุผลที่แอบหลบไปร้องไห้หลังจากได้เจอแฟนคลับก็ไม่มีปิดบัง
“ลูกสาวของพ่อเป็พลเมืองดีนี่เอง”ฝ่ามือหนาของบิดาเอื้อมไปลูบศีรษะลูกสาวอย่างจนใจเขาดีใจที่ลูกสาวเป็พลเมืองดี เห็นคนเดือดร้อนก็ช่วยเหลือเท่าที่ตัวจะช่วยได้แต่ก็อดเป็กังวลไม่ได้ว่าหากลูกสาวเป็คนประสบเหตุเสียเองอีกฝ่ายจะสามารถรับมือได้เหมือนอย่างตอนนี้หรือไม่
698
