เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        นางหลิวเบิกตากว้างก่อนจะพูดเย้ย "ใช่ ข้ามันบ้า ครอบครัวยากไร้จนเสียสติไงล่ะ” นางลุกขึ้นเดินรอบห้อง ความโกรธในใจพัดโหมขึ้นเรื่อยๆ "หลายปีมานี้หลี่ชิงหลิงได้เงินเยอะขนาดนั้น ทำให้ชาวบ้านมีชีวิตดี เราที่เป็นปู่กับย่าแท้ๆ กลับไม่ได้อะไรเลย เด็กนั่นไม่มีเราในใจเลย ถ้านางกตัญญูต่อเราตั้งแต่แรก ข้าจะใช้วิธีนี้รึ”

        หากหลี่ชิงหลิงรู้จักปฏิบัติตัว ในยามปกติให้เงินให้อะไรแก่พวกนางบ้าง นางก็คงไม่สนใจสินสอดนั่น

        หากจะโทษก็ต้องโทษหลี่ชิงหลิงเอง ไม่ใช่ใครอื่น

        เมื่อได้ยินคำพูดของนางหลิว ผู้เฒ่าหลี่ก็หลับตาสูบยาสูบเงียบๆ

        เดิมทีเขาแน่วแน่ แต่ได้ยินแบบนี้ก็ชักลังเล

        หลี่ไหลฝูเห็นสีหน้าผู้เฒ่าหลี่ก็รู้สึกมีโอกาส เขาใช้ขาสะกิดนางหลิว นางหลิวรีบเดินไปนั่งข้างผู้เฒ่าหลี่ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ตาเฒ่า เราเหลือไหลฝูคนเดียวแล้ว จะให้ลูกไร้คู่ครองไปตลอดจริงๆ หรือ ข้าอยากมีหลานอีกสักคนสองคนนะ!"

        ในใจของนางมีเพียงลูกชายและลูกสาวของหลี่ไหลฝูเท่านั้นที่เป็นหลานแท้ๆ นางไม่เคยสนใจสามพี่น้องหลี่ชิงหลิงเลย

        นางอยากให้ลูกชายรีบแต่งงาน รีบคลอดหลานเพิ่มสักสองคน

        นั่นเป็นเหตุผลที่นางพยายามหาวิธีสู่ขอหญิงสาวตระกูลหวง

        ผู้เฒ่าหลี่เงยหน้ามอง สูบยาสูบเฮือกใหญ่ก่อนกล่าว "งั้นข้าจะไปยืมเงินจากเสี่ยวหลิง ข้าเป็นปู่ของเขา หลานคงจะให้ยืม” เขาไม่ได้หน้าหนาพอจะฮุบสินสอดของหลานสาว

        หลายปีมานี้ เขาก็พอจะรู้นิสัยหลี่ชิงหลิงบ้าง นางไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ

        หากรู้ว่าถูกฮุบสินสอดละก็ ไม่รู้ว่าจะถูกเล่นงานอย่างไรด้วยซ้ำ

        ถึงตอนนั้นครอบครัวเขาคงต้องเสียหน้าอีกครั้ง

        "ไม่ได้..." ทันทีที่ผู้เฒ่าหลี่พูดจบ นางหลิวก็โต้กลับเสียงดัง "ยืมเงินก็ต้องคืน ไว้ไม่ต้องคืนก็ค่อยไปยืมมา!"

        หากต้องการยืมเงิน นางจะคิดหาวิธีฮุบสินสอดหลี่ชิงหลิงทำไม

        ผู้เฒ่าไม่เข้าใจความลำบากของนางเลย

        เขาไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่านางทำสิ่งนี้เพื่อใคร?

        ผู้เฒ่าหลี่อารมณ์เสีย เคาะยาสูบบนโต๊ะ เงยหน้ามองนางหลิวอย่างเย็นชา “พูดไปพูดมา สุดท้ายก็แค่จะเอาสินสอดของเสี่ยวหลิงใช่หรือไม่"

        แม้ว่านางหลิวจะทำเพื่อลูกชาย แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยนัก

        "ตาเฒ่า... คิดว่าข้าอยากทำแบบนี้รึ? ถ้าไม่ใช่เพื่อครอบครัวนี้ เพื่อลูกชาย ข้าจะโลภขนาดนี้รึ” นางหลิวร้องไห้เสียใจเพราะโดนทำร้ายจิตใจ “ข้าแต่งงานกับเจ้ามาหลายสิบปีแล้ว ไม่เคยได้มีความสุขแม้แต่วันเดียว ต้องคอยทุ่มเทดูแลครอบครัว แต่ยังจะโดนด่าแบบนี้อีก ข้าลำบากจริงๆ”

        หลี่ไหลฝูเห็นโอกาส รีบไปนั่งข้างนางหลิว ลูบหลังเบาๆ และพูดอย่างรู้สึกผิดว่า "ท่านแม่ อย่าร้องไห้ไปเลย เป็นข้าที่ผิดเอง" พูดจบก็เงยหน้ามองผู้เฒ่าหลี่อีกครั้ง "ท่านเลิกต่อว่าท่านแม่ได้แล้ว อยากด่าก็ด่าข้า! ข้ามันไร้น้ำยา ไม่สามารถสู่ขอหญิงสาวได้เอง”

        เมื่อเห็นคู่แม่และลูกชายร้องไห้ ผู้เฒ่าหลี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง

        “พอแล้ว หยุดร้องได้แล้ว ว่าเรื่องสินสอดมา”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางหลิวหยุดทันที นางรีบเช็ดน้ำตา และอธิบายอย่างรวดเร็ว พูดจบก็มองผู้เฒ่าหลี่อย่างกระตือรือร้น เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะตอบสนองอย่างไร

        ผู้เฒ่าหลี่ชำเลืองมองนางหลิว นางต้องคิดมาอย่างดีแล้วถึงมาบอกกับเขา มิฉะนั้นนางจะเล่าได้คล่องปากขนาดนี้ได้อย่างไร?

        “ไม่ใช่ไม่รู้นิสัยเสี่ยวหลิงเสียหน่อย อยากเอาสินสอดมาน่ะ ไม่ง่าย…”

        หลี่ชิงหลิงไม่ใช่คนโง่ จะถูกพวกเขาหลอกง่ายๆ ได้อย่างไร?

        ถ้านางไร้สมองจริงๆ คงทำธุรกิจครอบครัวไม่ได้

        นางหลิวไร้เดียงสาเกินไป

        "เช่นนั้นพวกเราควรทำอย่างไร” นางหลิวถาม "หรือจะไปคุยกับผู้นำหมู่บ้าน ให้เขามาเกลี้ยกล่อมเสี่ยวหลิง"

        หากผู้นำหมู่บ้านออกหน้าละก็ หลี่ชิงหลิงต้องเชื่อฟังแน่

        นางคงไม่สามารถหักหน้าแม้กระทั่งเขาหรอกกระมัง?

        เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าหลี่เงียบ นางหลิวจึงเกลี้ยกล่อมเขาต่อไป "ลองคิดดูสิตาเฒ่า ไหลกุ้ยกับภรรยาไม่อยู่แล้ว ครอบครัวที่เหลือก็มีแต่เรา เราก็ต้องช่วยสิ ลองไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านดีๆ เขาต้องเห็นด้วยกับเราแน่”

        ผู้เฒ่าหลี่วางยาสูบ ลุกขึ้นตบกางเกงแล้วกล่าวเสียงเรียบ "รออยู่บ้านเถอะ ข้าจะไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านเอง" พูดจบก็เดินออกไป

        ทันทีที่เขาจากไป นางหลิวและหลี่ไหลฝูก็หัวเราะ พวกเขารู้ว่าแค่พูดกล่อมนิดหน่อย ผู้เฒ่าหลี่ก็จะเห็นด้วย

        เขาไม่ใช่คนใจแข็งขนาดนั้น

        ผู้เฒ่าหลี่ไม่รู้ว่านางหลิวและหลี่ไหลฝูกำลังวางแผนอะไร เขาเดินมือไพล่หลังมาที่บ้านของผู้นำหมู่บ้าน

        ผู้นำหมู่บ้านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แล้วถามเขาว่ามีธุระอะไร

        ผู้เฒ่าหลี่กระแอม "พี่สี่ ข้าอยากมาคุยเรื่องการแต่งงานของเสี่ยวหลิง" พูดไปก็รู้สึกไม่สบายใจ เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจเลย

        แต่เพื่อลูกชายแล้ว เขาต้องพูด

        "การแต่งงานของเสี่ยวหลิง? ทำไมหรือ?"

        ผู้เฒ่าหลี่รู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม เขาบิดมุมเสื้อและหัวเราะ “พี่สี่ คือแบบนี้ ลูกชายคนสุดท้องและลูกสะใภ้ของข้าจากไปแล้ว ข้าเป็นญาติที่สนิทที่สุดของเสี่ยวหลิง" ถึงตรงนี้ เขาถอนหายใจเล็กน้อย "แต่ถ้าข้าบอกเสี่ยวหลิงตรงๆ ก็กลัวว่านางจะเข้าใจผิด ข้าเลยอยากให้พี่เป็นตัวกลาง ช่วยคุยหน่อย”

        ผู้นำหมู่บ้านมองอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ในที่สุดก็ทำถูกต้องได้สักเรื่อง"

        ผู้เฒ่าหลี่รู้สึกละอายใจเล็กน้อย "พี่สี่ตกลงสินะ?" ถ้าผู้นำหมู่บ้านอยู่ เสี่ยวหลิงจะไม่สงสัยเขา

        "ได้สิ ในเมื่อเจ้าตั้งใจจะช่วยเสี่ยวหลิงจัดงานแต่ง ข้าก็จะช่วยคุยให้!"

        ผู้นำหมู่บ้านไม่ได้คิดไม่ดี เขาคิดว่าผู้เฒ่าหลี่ต้องการจัดงานแต่งงานให้หลี่ชิงหลิงจากใจจริง

        ไม่ได้รู้เลยว่าผู้เฒ่าหลี่มีความคิดที่จะครอบครองสินสอดทองหมั้นของหลี่ชิงหลิง

        “ถ้างั้นก็ต้องขอบคุณพี่สี่แล้ว”

        ผู้นำหมู่บ้านยันโต๊ะยืนขึ้นช้าๆ เขาชำเลืองมองผู้เฒ่าหลี่ บอกยังไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ไปช่วยคุย จะได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับเสี่ยวหลิง

        ผู้เฒ่าหลี่พยักหน้าย้ำๆ เหมือนถูกสอน

        ผู้นำหมู่บ้านและผู้เฒ่าหลี่ไปหาหลี่ชิงหลิง บังเอิญเจอเด็กสาวกำลังจะออกไปข้างนอก

        "ท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน มาทำไมหรือ?” หลี่ชิงหลิงเดาว่าพวกเขาอาจมาเพราะเรื่องแต่งงาน เพราะนางนึกเรื่องอื่นที่จะทำให้ทั้งสองมาพร้อมกันไม่ออก

        เมื่อผู้นำหมู่บ้านเห็นหลี่ชิงหลิง เขาก็ยิ้มกว้าง สองสามปีมานี้หมู่บ้านแห่งนี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ทั้งหมดก็เป็นผลงานของหลี่ชิงหลิง

        เขารู้สึกขอบคุณหลี่ชิงหลิงจากก้นบึ้งของหัวใจ

        “แม่หนูกำลังจะออกไปข้างนอกหรือ? เรามาผิดจังหวะสินะ”

        หลี่ชิงหลิงยังคงเคารพผู้นำหมู่บ้าน จึงส่ายหัวพร้อมหัวเราะ บอกไม่เป็นไรและเชิญพวกเขาเข้าไปนั่ง

        “ผู้นำหมู่บ้านมาหาข้ามีเรื่องอะไรรึ”

        ผู้นำหมู่บ้านจิบชา หายใจออกด้วยความพึงพอใจ เขาวางถ้วยชาลงมองหลี่ชิงหลิงและพูด "ข้าได้ยินเรื่องมงคลของเจ้ากับจือโม่แล้ว กำหนดวันแล้วหรือยัง"

        พวกเขามาเพื่อเรื่องนี้จริงๆ

        หลี่ชิงหลิงบอกว่ายังไม่ได้ตัดสินใจ แต่เพิ่งให้ดวงวันเกิดกับแม่สื่อไปคำนวณ

        "เวลาผ่านไปเร็วมาก พริบตาเดียวเจ้ากับจือโม่ก็กำลังจะแต่งงาน และเป็นผู้ใหญ่แล้ว" น้ำเสียงของผู้นำหมู่บ้านเต็มไปด้วยอารมณ์ เด็กโตขนาดนี้ เขาเองก็แก่แล้ว

        เขาได้เห็นคนในหมู่บ้านมีชีวิตที่ดีก็ตายตาหลับแล้ว

        ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงไม่รู้จะตอบกลับประโยคนี้อย่างไร นางจึงยิ้มรอฟังคำพูดต่อไป

        ผู้นำหมู่บ้านมองหลี่ชิงหลิงอย่างใจดี พูดอีกเล็กน้อยจึงตัดเข้าเรื่อง "เสี่ยวหลิง แต่งงานรอบนี้ได้วางแผนอะไรไว้ไหม” หากไม่ใช่เพราะหลี่ไหลกุ้ยและภรรยาไม่อยู่แล้ว เขาก็คงไม่ถามตรงๆ เช่นนี้

        ในที่สุดก็เข้าเรื่อง รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ชิงหลิงยังคงเหมือนเดิม นางบอกผู้นำหมู่บ้านอย่างสุภาพว่าตนไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก จึงต้องขอคำแนะนำจากผู้หญิงในหมู่บ้าน

        ผู้นำหมู่บ้านมองผู้เฒ่าหลี่ผู้ซึ่งกำลังดื่มชาในความเงียบ เขาเม้มริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้ "ที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องที่พ่อแม่เจ้าควรทำ แต่พ่อแม่เจ้าไม่อยู่แล้วก็ควรเป็นปู่ย่า ให้พวกเขาช่วยจัดงาน เจ้าคงไม่ขัดข้องใช่ไหม” อย่างครอบครัวเขาก็ไม่มีการแบ่งแยก เขาเป็นคนจัดการงานแต่งงานของลูกชาย และหลานๆ ทั้งหมด

        อย่างไรก็ตามหลี่ชิงหลิงแยกจากครอบครัวผู้เฒ่าหลี่แล้ว สถานการณ์แตกต่างจากครอบครัวของเขา เขาจึงต้องถามความคิดเห็นของหลี่ชิงหลิงก่อน

        หลี่ชิงหลิงชำเลืองมองผู้เฒ่าหลี่แวบหนึ่ง ส่งเสียงหึในใจ ไม่คิดเลยว่าจะขอให้ผู้นำหมู่บ้านมาเป็นคนช่วยพูด หากนางปฏิเสธผู้นำหมู่บ้านละก็ นี่ก็เหมือนไม่ไว้หน้าเขา

        “ท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน ข้ารู้สึกไม่ดีที่จะให้ปู่ย่าช่วยออกสินเดิมน่ะสิ!”

        เดิมทีนางคิดว่าถ้าผู้เฒ่าหลี่รู้เรื่องนางหลิวแล้วจะห้าม ไม่คิดเลยว่าจะร่วมมือกันขึ้นมา