หง่าง! หง่าง! หง่าง!
เสียงระฆังไม้ไผ่จากหอสังเกตการณ์หน้าหมู่บ้านดังก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในแคว้นเวอร์ดันต์ มันไม่ใช่เสียงระฆังเตือนภัยธรรมดา แต่เป็จังหวะรัวเร็วที่สื่อถึงหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาในระยะประชิด
ทิม เด็กชายวัยสิบสองปียืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้าลอยด์ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเขามีน้ำตาไหลอาบแก้ม
"นายท่าน... พวกเราจะตายกันหมดใช่ไหมขอรับ?" ทิมสะอื้นถาม เสียงเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เมื่อปีกลายตอนหมาป่ากลายพันธุ์บุกมาแค่สามตัว ลุงช่างไม้ก็โดนกัดจนขาขาด แต่นี่... ทหารยามบอกว่ามันมาเป็ฝูงเลยนะขอรับ!"
ลอยด์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความตื่นตระหนกของร่างเดิมที่กำลังทำให้มือของเขาสั่น
"ใจเย็นก่อนทิม" ลอยด์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้คุมลูกทีมในรอบชิงแชมป์ "ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครต้องตายทั้งนั้น"
ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเพ่งสมาธิเรียกใช้งานระบบที่เพิ่งตื่นขึ้นมาในหัวของเขา
"เปิดหน้าต่าง [Mini-Map] "
สิ้นคำสั่ง หน้าจอโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นในลานสายตา ภาพมุมสูงของแคว้นเวอร์ดันต์ปรากฏขึ้นพร้อมกับรายละเอียดที่ชัดเจนราวกับมองจากดาวเทียม
ลอยด์เพ่งมองไปที่ขอบแผนที่ด้านทิศเหนือ จุดสีแดงสว่างวาบราวสิบห้าจุดกำลังเคลื่อนที่ฝ่าหมอกสีดำสนิทที่ระบบเรียกว่า 'หมอกแห่งา' (Fog of War) พวกมันพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วที่น่าขนลุก
"ความเร็วระดับนี้... อีกไม่เกินสิบนาที พวกมันจะทะลวงแนวรั้วไม้เข้ามาถึงใจกลางหมู่บ้าน" ลอยด์พึมพำกับตัวเอง ฟันกรามขบกันแน่น
เขาละสายตาจากภัยคุกคาม หันมาตรวจสอบทรัพยากรฝั่งตัวเอง จุดสีเขียวสามสิบสี่จุดบนแผนที่กำลังวิ่งพล่านไปมาอย่างไร้ทิศทาง บ่งบอกถึงความโกลาหลขั้นสุดของชาวบ้าน
ลอยด์ลองใช้ความคิดเพ่งไปที่กลุ่มจุดสีเขียวเ่าั้ หน้าต่างข้อมูลเล็กๆ ก็เด้งขึ้นมา
[ข้อมูลยูนิตโดยรวม: ชาวบ้านแคว้นเวอร์ดันต์]
จำนวน: 34 ยูนิต
สถานะเฉลี่ย: หวาดกลัวสุดขีด, ขาดสารอาหารเรื้อรัง
อาวุธประจำกาย: จอบพัง, เคียวเกี่ยวข้าว, ท่อนไม้
พลังต่อสู้โดยประเมิน: 2/100
"ให้ตายเถอะ..." อดีตแชมป์โลกสบถเบาๆ "นี่มันยิ่งกว่าโหมด Nightmare อีก จะให้ฉันใช้ชาวนาเลเวลหนึ่งถือจอบบิ่นๆ ไปตีมอนสเตอร์เนี่ยนะ? ผู้เล่นระดับบรอนซ์ยังไม่ปล่อยให้ฐานทัพตัวเองอนาถาขนาดนี้เลย!"
แปล๊บ!
จู่ๆ อาการปวดจี๊ดก็แล่นพล่านขึ้นมาที่ขมับราวกับถูกเข็มเล่มใหญ่แทงทะลุ ลอยด์เซไปด้านหลังเล็กน้อยจนต้องเอามือยันกรอบประตูคฤหาสน์ไว้
เขาเหลือบมองแถบสถานะมุมซ้ายล่าง ค่า 'มานา' ของเขาลดลงจาก 15 เหลือเพียง 13 หน่วยภายในเวลาไม่ถึงสองนาที!
นี่คือกฎเหล็กของโลกใบนี้ที่ความทรงจำร่างเดิมตอกย้ำเตือน... พลังทุกอย่างมีต้นทุน สกิลการสอดส่องและประมวลผลของ [RTS Master System] ไม่ได้เปิดใช้ฟรีๆ มันสูบมานาในร่างกายของเขาตลอดเวลาที่หน้าจอยังคงทำงานอยู่
"ถ้ามานาต่ำกว่า 20% ร่างกายจะเข้าสู่สภาวะอ่อนแอ..." ลอยด์กัดริมฝีปากจนห้อเื "และถ้าฉันฝืนใช้จนมานาไหม้ ฉันคงสลบเป็ผักไปสามวันแน่ๆ ต้องรีบปิดแผนที่"
เขาสะบัดมือเบาๆ ปิดหน้าจอ [Mini-Map] ลง อาการปวดหัวทุเลาลงเล็กน้อย แต่สถานการณ์จริงตรงหน้าไม่ได้ดีขึ้นเลย
ลอยด์หันไปจับบ่าของเด็กชายส่งข่าว ออกแรงบีบเบาๆ เพื่อเรียกสติ "ทิม ฟังฉันให้ดี วิ่งไปที่ลานจัตุรัสกลางหมู่บ้าน บอกให้ผู้หญิง คนแก่ และเด็ก ไปหลบในห้องใต้ดินของวิหารเทพป่าเก่าซะ ส่วนผู้ชายที่พอมีแรงให้ไปรวมกันที่แนวรั้วทิศเหนือ เข้าใจไหม?"
"ตะ... แต่ว่านายท่าน พวกเราสู้มันไม่ได้หรอกขอรับ! รั้วไม้ทิศเหนือมันผุหมดแล้ว!" ทิมแย้งเสียงสั่น
"ฉันไม่ได้ให้ไปสู้ ฉันให้ไปเตรียมถ่วงเวลา!" ลอยด์ตวาดเสียงเข้ม แววตาของเขาคมกริบจนทิมชะงัก "ไปเดี๋ยวนี้! ถ้านายช้ากว่านี้ น้องสาวนายที่อยู่กลางหมู่บ้านก็จะไม่รอด!"
คำว่าน้องสาวทำให้ทิมสะดุ้งเฮือก เด็กชายปาดน้ำตาก่อนจะพยักหน้ารัวๆ "ขะ... เข้าใจแล้วขอรับ!"
เมื่อทิมออกตัววิ่งสุดฝีเท้าะโโหวกเหวกไปตลอดทาง ลอยด์ก็ไม่รอช้า เขาสาวเท้าเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังพื้นที่ไร่นาชายขอบหมู่บ้านทิศเหนือทันที
"การนั่งสั่งการหลังโต๊ะแล้วมองจุดเขียวจุดแดง มันใช้ได้แค่ในเกมเท่านั้นแหละ" ลอยด์คิดในใจขณะหอบหายใจหนัก ร่างกายของเขากำลังประท้วงอย่างหนัก "ในโลกจริง ถ้า [Mini-Map] บอกว่าพลังต่อสู้คือ 2 ฉันก็ต้องลงไปดูให้เห็นกับตาว่าทำไมมันถึงต่ำขนาดนั้น... ผู้นำที่ไม่อยู่แนวหน้าตอนเกิดวิกฤต กองทัพก็แตกพ่ายั้แ่ยังไม่ทันชักดาบ"
ใช้เวลาเกือบห้านาที ลอยด์ก็ลากสังขารที่หอบโยนมาถึงบริเวณแนวรั้วไม้ทิศเหนือของหมู่บ้าน
สภาพที่เขาเห็นคือความวุ่นวายอย่างแท้จริง ฝุ่นดินแห้งแล้งคลุ้งกระจายไปทั่ว ชาวบ้านที่เป็ชายฉกรรจ์ราวสิบคนกำลังวิ่งชนกันเอง บางคนพยายามขนท่อนไม้และกระสอบดินมากั้นรั้วที่ผุพัง แต่ก็ทำด้วยความลุกลี้ลุกลนจนข้าวของหล่นกระจัดกระจาย
"ไอ้บ้าเอ๊ย! ข้าบอกให้เอาท่อนไม้นั่นไปกั้นช่องโหว่ตรงมุมขวาสิวะ! เอ็งหูหนวกหรือไง!"
เสียงตะคอกดุดันของชาวบ้านวัยกลางคนคนหนึ่งดังแหวกความวุ่นวายขึ้นมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและความหวาดกลัวที่พร้อมจะะเิเป็ความโกรธได้ทุกเมื่อ
ลอยด์หยุดชะงัก สายตามองข้ามฝูงชนไปยังต้นเสียง ภาพที่ปรากฏทำให้แววตาของอดีตนักวางแผนต้องหรี่ลงด้วยความสนใจ
ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านที่ผอมแห้งแรงน้อย มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่โดดเด่นออกมาอย่างชัดเจน รูปร่างของเขาสูงใหญ่ผิดมนุษย์มฤตนา น่าจะสูงทะลุ 185 เิเ กล้ามเนื้อใต้เสื้อผ้าเก่าๆ นั้นหนาแน่นเป็มัดๆ จากการทำงานหนัก ผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นลุ่มๆ และที่แขนซ้ายมีแผลเป็รูปกากบาทขนาดใหญ่เด่นชัด
เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังแบกท่อนซุงขนาดใหญ่—ขนาดที่ต้องใช้ผู้ชายสองคนช่วยกันหาม—ไว้บนบ่าเพียงคนเดียว!
มันคือน้ำหนักที่คนปกติไม่มีทางแบกเดินได้ แต่เขากลับแบกมันก้าวเดินอย่างมั่นคง ราวกับกำลังถือตะกร้าใส่ผัก
"ข้าบอกให้วางลงตรงนี้ไงเล่า! ไอ้ทึ่มแฟรงค์ วันๆ เอาแต่ใช้แรงไม่เคยใช้สมองเลยหรือไง!" ชาวบ้านอีกคนวิ่งหัวเสียเข้ามาผลักไหล่ของเด็กหนุ่มร่างั์อย่างแรง แต่คนที่เซกลับเป็ฝ่ายผลักเสียเอง
'แฟรงค์' ไม่ตอบโต้แม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่วางท่อนซุงลงตรงจุดที่ถูกสั่งอย่างเงียบๆ ก้มลงพับแขนเสื้อที่หลุดลุ่ยขึ้นอย่างเป็ระเบียบ แล้วหมุนตัวเดินไปแบกกระสอบดินที่กองอยู่บนพื้นต่อ
"ดูมันสิ มอนสเตอร์จะบุกมาฆ่าพวกเราอยู่แล้ว มันยังทำหน้าตายไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ได้" ชายคนแรกบ่นกระปอดกระแปดพลางถ่มน้ำลายลงพื้น "นอกจากแรงควายกับความโง่แล้ว ไอ้นี่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริงๆ!"
ลอยด์ยืนกอดอกพิงต้นไม้ มองประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
"ความกลัวมักทำให้คนเราหาแพะรับบาปเสมอ..." ลอยด์พึมพำกับตัวเอง "พวกเขาด่าทอหมอนั่นเพื่อระบายความเครียดที่ตัวเองกำลังจะตาย"
แต่สิ่งที่ทำให้ลอยด์สะดุดใจไม่ใช่พฤติกรรมของชาวบ้าน มันคือพฤติกรรมของ 'แฟรงค์' ต่างหาก
ชายร่างใหญ่คนนี้ถูกด่าทอและใช้งานเยี่ยงทาส แต่กลับไม่มีท่าทีโกรธเคือง ซ้ำยังพยายามขนของมาเสริมแนวป้องกันเงียบๆ อย่างเป็ระบบ แววตาของเขาไม่ได้เหม่อลอยเหมือนคนโง่ แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอยู่ตลอดเวลา
ที่สำคัญที่สุดคือ... อัตราการหายใจของเขาแทบไม่เปลี่ยนเลยแม้จะแบกของหนักขนาดนั้น
"ความแข็งแกร่งทางกายภาพขนาดนั้น... ไม่มีทางที่ระบบจะประเมินค่าพลังต่อสู้ไว้แค่ 2 แน่ๆ"
สัญชาตญาณของนักกีฬาอีสปอร์ตกระซิบบอกลอยด์ ตัวเลขบน [Mini-Map] อาจประเมินจาก 'สถานะปัจจุบัน' ที่ไร้อาวุธและขาดแรงจูงใจ แต่มันไม่ได้ประเมิน 'ศักยภาพที่แท้จริง' ที่ซ่อนอยู่ข้างใน!
ลอยด์สูดหายใจลึก เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือใคร
"ระบบ..." ลอยด์เพ่งสายตาไปที่ร่างของแฟรงค์ ทนรับความปวดแปล๊บที่ขมับล่วงหน้า "เปิดใช้งานสกิล [Inspect] !"
ติ๊ง!
เสียงระบบตอบรับคำสั่งดังขึ้นในหัวของเขา แต่คราวนี้หน้าต่างโฮโลแกรมที่เด้งพรวดขึ้นมาซ้อนทับบนร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้า ไม่ใช่สีฟ้าหม่นเหมือน [Mini-Map]
แต่มันคือหน้าต่างข้อมูลสีทองอร่าม แผ่รัศมีจางๆ ที่มีเพียงลอยด์คนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น!
อดีตแชมป์โลกกวาดสายตาอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าเข้มของเขาจะเบิกกว้างจนแทบถลน ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ
[ข้อมูลยูนิตเป้าหมาย]
ชื่อ: แฟรงค์ ฮาวเวิร์ธ
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
อายุ: 19 ปี
อาชีพปัจจุบัน: ชาวนาประจำหมู่บ้าน (เลเวล 5)
[พร์แฝง (Talent) ]
ระดับ: SSR
ชื่อพร์: แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ (Holy Vanguard)
สถานะ: [ถูกล็อก - Unawakened]
[พารามิเตอร์พื้นฐาน]
พลังกาย: 85 (เกินเพดานของมนุษย์ทั่วไปในวัยเดียวกัน)
ความทนทาน: 78
มานา: 10
สติปัญญา: 65 (ซ่อนเร้น: ความฉลาดทางยุทธวิธี)
[รายละเอียดพร์ SSR]
เมื่อทำการปลดล็อก ยูนิตนี้จะได้รับสกิล [ปราการเหล็กกล้า] เพิ่มพลังป้องกันให้ตนเองและเพื่อนร่วมทีมในรัศมี 10 เมตรขึ้น 300%
[เงื่อนไขการปลดล็อก (Awakening) ]
ยูนิตขาดความเชื่อมั่นในตนเองอย่างรุนแรงเนื่องจากถูกกดทับจากสังคม
เงื่อนไข: ต้องได้รับ 'ความไว้วางใจ' ในฐานะผู้นำ หรือเผชิญหน้ากับ 'สถานการณ์กดดันสุดขีด' โดยมีผู้บังคับบัญชาที่เชื่อใจเขาสั่งการ
...
ลอยด์แทบจะหยุดหายใจ มือที่ยันกรอบประตูอยู่สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็ความตื่นเต้นที่อัดแน่นจนอกแทบะเิ
"เอส... เอสเอสอาร์..." เขาครางในลำคอ แววตาที่เคยนิ่งสงบแบบผู้ใหญ่บัดนี้มีประกายไฟของเกมเมอร์ลุกโชน "นี่มันยูนิตระดับ SSR ชัดๆ! ยูนิตสาย Tanker ที่มาพร้อมบัฟป้องกันหมู่ แถมสเตตัสพลังกายทะลุหลอดั้แ่ยังไม่ปลดล็อก!"
นี่มันอภิมหาโชคยิ่งกว่าการกดกาชาครั้งเดียวแล้วได้หน้าตู้!
ท่ามกลางเศษซากของดินแดนที่ไม่มีใครอยากได้ ท่ามกลางชาวบ้านเลเวล 1 ที่ถือจอบบิ่นๆ ลอยด์กลับค้นพบเพชรเม็ดงามที่สุดซ่อนอยู่ในกองโคลน
เขามองทะลุหน้าต่างสีทองกลับไปที่แฟรงค์ เด็กหนุ่มร่างั์ยังคงถูกชาวบ้านคนอื่นสบถด่าและโยนความผิดให้ แต่เขาก็ยังก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปเงียบๆ
ลอยด์เข้าใจแล้ว... ในสายตาของโลกที่วัดคุณค่าคนด้วยปริมาณ 'มานา' เด็กหนุ่มที่มีมานาเพียงแค่ 10 หน่วยอย่างแฟรงค์ ย่อมถูกตีตราว่าเป็ขยะไร้ค่า เป็เพียงกรรมกรใช้แรงงานที่ไม่มีใครเหลียวแล
แต่ในมุมมองของนักวางแผนเกม [RTS Master System] แฟรงค์คือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่สุด! เขาคือยูนิตระดับลอร์ดที่จะเป็รากฐานของกองทัพทั้งหมดในอนาคต!
อึก...!
แต่ความตื่นเต้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็พุ่งจู่โจมสมองของลอยด์อีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิมจนเขาเผลอกัดริมฝีปากตัวเองจนเืซิบ รสคาวเืฝาดๆ แตะที่ปลายลิ้น
ลอยด์ปรายตามองแถบสถานะมุมจอ
[มานาคงเหลือ: 11/100]
"ให้ตายเถอะ สกิลประเมินขั้นสูงมันกินมานามากกว่าเปิดแผนที่อีกหรือเนี่ย..."
ชายหนุ่มรีบสับสวิตช์ปิดหน้าต่าง [Inspect] ทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรักษาสติที่กำลังจะเลือนราง ร่างกายของบารอนหนุ่มคนนี้อ่อนแอเกินกว่าจะรองรับการใช้พลังต่อเนื่อง หากเขาลดมานาไปแตะหลักสิบ เขาอาจจะช็อกหมดสติไปเลยก็ได้
โบร๋วววว!
เสียงหอนเยือกเย็นของหมาป่าดังแว่วมาจากแนวป่าทึบด้านหน้า คราวนี้มันไม่ได้ดังไกลๆ อีกต่อไป แต่มันดังก้องจนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นะเืบนพื้นดิน
ใบไม้แห้งตามขอบป่าปลิวว่อน ฝุ่นดินคลุ้งกระจายราวกับมีพายุขนาดเล็กกำลังก่อตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่
"พะ... พวกมันมาแล้ว! หนี! วิ่งหนีเร็วเข้า!"
ชาวบ้านคนหนึ่งที่เมื่อครู่ยังตะคอกใส่แฟรงค์ บัดนี้ทิ้งท่อนไม้ในมือลงพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวขีดสุด เขาหมุนตัวเตรียมจะวิ่งหนีกลับไปทางคฤหาสน์
"จะหนีไปไหนวะไอ้ขี้ขลาด! ข้างหลังนั่นมีเมียกับลูกเอ็งอยู่นะโว้ย!" ชาวบ้านอีกคนกระชากคอเสื้อเขาไว้ ทั้งสองคนเริ่มชกต่อยกันเองด้วยความตื่นตระหนก แนวรั้วที่เพิ่งสร้างได้ครึ่งๆ กลางๆ ล้มครืนลงมาเป็ช่องโหว่ขนาดใหญ่
ลอยด์มองความโกลาหลตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบ เขาไม่ได้โกรธชาวบ้าน พวกเขาแค่ชาวนา ไม่ใช่ทหาร การแตกพ่ายเมื่อเจอกับภัยคุกคามคือเื่ปกติของจิตวิทยามนุษย์
แต่สิ่งที่ทำให้ลอยด์ประทับใจคือ 'แฟรงค์'
ท่ามกลางชาวบ้านที่กำลังตีกันเองและวิ่งหนี เด็กหนุ่มร่างั์เพียงแค่เดินไปหยิบ 'สามง่ามขึ้นสนิม' ที่ตกอยู่บนพื้น เขาเดินก้าวไปยืนขวางอยู่ตรงช่องโหว่ของแนวรั้วไม้ที่พังทลายอย่างเงียบเชียบ
ไม่มีเสียงะโปลุกใจ ไม่มีท่าทีหวาดกลัว มีเพียงแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงมนุษย์ แฟรงค์ตั้งท่าเตรียมรับการปะทะ แววตาของเขาจับจ้องไปที่ความมืดในแนวป่าอย่างไม่ลดละ
"หมอนี่... กะจะตายพร้อมกับรั้วพังๆ นี่เพื่อซื้อเวลาให้คนอื่นงั้นสินะ" ลอยด์พึมพำ
เด็กหนุ่มที่ถูกด่าว่าโง่และไร้ค่ามาตลอดชีวิต กลับเป็คนเดียวที่เลือกจะยืนหยัดปกป้องคนที่ด่าทอเขา นี่คือ 'ศักยภาพที่ถูกล็อก' ที่ระบบกล่าวถึงอย่างไม่ต้องสงสัย
แกรก... แซ่ก!
เสียงกิ่งไม้หักดังลั่นมาจากชายป่า เงาดำทะมึนหลายสิบสายเริ่มปรากฏตัวขึ้นหลังพุ่มไม้ ดวงตาสีแดงฉานราวกับเืนับสิบคู่จ้องมองมาที่หมู่บ้านเวอร์ดันต์ เสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของหมาป่ากลายพันธุ์ดังก้องราวกับเสียงมัจจุราช
[Mini-Map] ที่ลอยด์ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ได้เลยว่า... จุดสีแดงพวกนั้นมาถึงขอบรั้วแล้ว!
"อีกไม่เกินสองนาที พวกมันจะพุ่งเข้ามาฉีกเนื้อทุกคนที่นี่" ลอยด์ประเมินสถานการณ์ในหัวอย่างเยือกเย็น
สมองของอดีตแชมป์โลกกำลังทำงานอย่างหนัก ทะลุขีดจำกัดความเ็ปของร่างกาย เขาต้องตัดสินใจ... และต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้!
หากเขา้าชัยชนะที่เด็ดขาด เขาต้องดึงแฟรงค์เข้าร่วมและ 'ปลดล็อก' พร์ SSR ของเด็กหนุ่มให้ได้ แต่เงื่อนไขการปลดล็อกคือต้องทำให้แฟรงค์ 'เชื่อใจ' ในฐานะผู้นำ
ลอยด์มองไปที่แผ่นหลังของแฟรงค์... เด็กหนุ่มที่ถูกโลกนี้เหยียบย่ำมาทั้งชีวิต จะยอมเปิดใจเชื่อใจขุนนางแปลกหน้าอย่างเขาภายในเวลาไม่ถึงสองนาทีได้อย่างไร? มันต้องใช้การพูดคุย ต้องใช้จังหวะ ต้องใช้เวลาเกลี้ยกล่อม
เวลา... คือสิ่งที่ลอยด์ไม่มีเหลือแล้ว!
ถ้าเขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาแฟรงค์ ใช้เวลาไปกับการพยายามซื้อใจยูนิต SSR ตัวนี้ แล้วเกิดแฟรงค์ไม่ตอบสนอง หรือเงื่อนไขไม่ผ่านตามที่ระบบ้าล่ะ?
ผลลัพธ์คือ... ชาวบ้านที่เหลือจะวิ่งหนีแตกกระเจิง แนวป้องกันจะพังทลาย และหมาป่าจะทะลวงเข้ามาขย้ำคอเขากับแฟรงค์ตายคาที่ เพราะเขาไม่ได้ใช้เวลาไปกับการจัดกระบวนทัพรับมือเลย
แต่ในทางกลับกัน...
ถ้าเขาละทิ้งความเสี่ยงที่จะปลดล็อกแฟรงค์ เพิกเฉยต่อยูนิตระดับตำนาน แล้วหันไปตะคอกสั่งการชาวบ้านสิบคนให้เลิกตีกัน จัดแถวหน้ากระดานถือจอบถือเคียวตั้งรับแบบ 'เพลย์เซฟ'
โอกาสชนะด้วยกำลังของชาวบ้านเลเวล 1 นั้นริบหรี่พอๆ กับงมเข็มในมหาสมุทร พวกเขาอาจจะถ่วงเวลาได้สักหนึ่งหรือสองนาที แต่นั่นหมายถึงเขาต้องทนดูชาวบ้านถูกกัดตายทีละคนๆ จนกว่ามอนสเตอร์จะหมดแรงไปเอง ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่แชมป์โลก RTS อย่างเขาจะยอมรับได้!
"จะยอมเสี่ยงเทหมดหน้าตักเพื่อซื้อใจยูนิต SSR ในเวลาสองนาทีสุดท้าย... หรือจะเพลย์เซฟสั่งการยูนิตกากๆ ไปตามยถากรรมเพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองรอด!"
เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามกรอบหน้าของลอยด์ อาการหอบหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้น
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝูงหมาป่ากลายพันธุ์เริ่มพุ่งตัวออกจากแนวป่าแล้ว! พวกมันแยกเขี้ยวที่เต็มไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืด พุ่งทะยานเข้าหาช่องโหว่ที่แฟรงค์ยืนขวางอยู่เพียงลำพัง!
ลอยด์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
"แคว้นบ้าบอนี่... ไม่ให้เวลาคิดกันเลยใช่ไหม!"
(จบตอนที่ 2)
11K
