พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 50 กลัว

“หรือว่าถ้า 4 วัน แผลอาจจะหายดีเลยหรือเปล่าครับหมอ” ปลายฝนเมินพี่ชายแล้วถามหมออย่างขอความเห็น หมอที่ถูกเรียกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สบสายตากับปลายฝนก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยากจะมีความสัมพันธ์ในเร็วๆนี้ แม้จะไม่รู้ว่าทำไม ขนาดเขาเองยังอยากได้เลย แต่ท้ายที่สุดก็รู้สึกว่าอยากช่วยเด็กคนนี้นิดหน่อย เพียงแต่เมื่อมองไปยังสายตามืดครึ้มของต้นหนาว อารมณ์อยากจะช่วยก็หายไปทันที

“จริงๆมีตั้งแต่คืนนี้ก็ได้ครับ แต่ระวังๆหน่อยก็พอ” ต้นหนาวได้ยินก็พอใจอย่างมาก เขาจะจำเอาไว้และให้เชษตบรางวัลให้อย่างดีเลยล่ะ

“นั่นสินะ เดี๋ยวคืนนี้พี่จะระวังๆก็แล้วกัน” คำพูดของคนเป็นพี่ทำให้ปลายฝนได้แต่มองหมออย่างจองกรรมจองเวร

​ไอ้หมอคนนี้! กวนประสาทกันหรือเปล่า

“เลื่อนไปเถอะครับ ผมไม่ต้องการ” ปลายฝนไม่อยากจะทำร้ายจิตใจของพี่ชาย แต่ถ้าไม่พูดตรงๆก็ต้องเถียงกันไปกันมาอีก เด็กน้อยจึงตัดสินใจที่จะบอกออกไปแบบนั้น แล้วมันก็ได้ผล ต้นหนาวชะงักไปทันที เขาหันมองน้องชายที่พูดออกมาอย่างจริงจังอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ

​หัวใจของเขาเหมือนถูกทำร้ายอย่างรุนแรงที่สุด

​เขาทำให้น้องเกลียดความสัมพันธ์กับตนเองแล้วจริงๆ

“ปลายฝน พี่ขอแก้ตัว...คืนนี้พี่สัญญา”

“พี่ครับ ผมไม่ต้องการมีคืนนี้”

“งั้นคืนต่อไปก็ได้ นะ....ขอร้องล่ะ” ต้นหนาวพูดไปเหมือนกับคนใจหาย เขาไม่ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้ เขากำลังกลัว นี่คือความหวาดกลัวที่เขากลัวมาโดนตลอด

​เขามีความสุขมาก และเขาเสียมันไปไม่ได้ ต่อให้ไม่ต้องสอดใส่เขาไป แต่อย่างน้อยๆเขาก็ขอได้สัมผัสร่างกายน้อง ไม่อยากให้น้องรังเกียจการแตะต้องของเขา

​มือของคนเป็นพี่สั่นสะท้าน เข้าไปแตะแขนของน้องชายที่อีกฝ่ายสะดุ้งหนี ยิ่งเหมือนกับเป็นการตอกย้ำว่าน้องเกลียดเขาจริงๆ

​แน่นอนว่าต้นหนาวคิดไปเองทั้งสิ้น ปลายฝนไม่ได้รังเกียจเขา แต่แค่รู้สึกเหมือนไฟช็อตก็เลยสะดุ้งชักมือออกไปเท่านั้นเอง มันเป็นจังหวะที่พอดีเกินไปจนทำให้คนกำลังจะบ้า

​คราแรกปลายฝนไม่เข้าใจว่าพี่ของเขากำลังเป็นอะไร คิดแค่ว่าพี่กำลังหื่นกามและอยากจะได้เขาอีก แต่ตอนนี้เมื่อเขาสังเกตดีๆ เหมือนพี่กำลังหวาดกลัวมากกว่า ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจว่าพี่กำลังหวาดกลัวอะไร ในเมื่อเขาเป็นของอีกฝ่ายแล้ว พี่ก็น่าจะเชื่อใจได้แล้วหรือเปล่าว่าเขารักพี่ขนาดไหน

​ถ้าเขารู้ว่าพี่ชายไปอ่านคำแนะนำบ้าๆในเน็ต เขาอาจจะหัวเราะออกมาก็เป็นได้

“พี่ เป็นอะไร” ปลายฝนเอ่ยถามออกมาตรงๆ เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมพี่ถึงแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาขนาดนั้น คนเป็นหมอเองก็ดูเหมือนไม่เข้าใจเหมือนกัน กระทั่งเชษที่อยู่ข้างหลังหมอถอนหายใจออกมา

​ให้ตายเถอะ ทำไมเป็นเขาที่ต้องรู้เรื่องนี้ด้วย

“คุณชายรองครับ ประธานน่าจะกลัวคุณชายรองเกลียดเรื่องเมื่อคืนจนไม่อยากจะร่วมนอนด้วยอีกน่ะครับ คุณชายรองรู้สึกรังเกียจหรือเปล่าครับ” เชษเอ่ยถามออกมาแทนประธานที่หวาดกลัวจนไม่กล้าพูดออกมา ต้นหนาวเบิกตากว้าง เขามองเชษอย่างคาดโทษ คนอย่างเขา...จะกล้าฟังคำตอบได้ยังไง

​แต่ปลายฝนที่ได้ยินเช่นนั้น รวมกับท่าทางของพี่ที่ร้อนรนแปลกๆ เขาก็เชื่อแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดแบบนั้นจริงๆ ปลายฝนเหลือกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้

​เขาเคยคิดมาหลายครั้งแล้วกับเรื่องพวกนี้ พี่ชายจอมเผด็จการของเขา ทำไมเวลาเรื่องเกี่ยวกับเขาทีไร ความไม่มั่นใจแปลกๆก็หายไปทุกทีเลย นี่มันเรื่องตลกอะไรกันครับเนี่ย

“หืม? ผมจะรังเกียจพี่ทำไม ผมรู้สึก...ดี...ดีเสียอีก” ปลายฝนเมื่อเห็นเชษเปิดทางมาให้ เขาก็พูดออกมาด้วยความเขินอายทันที ตอนแรกคิดว่าพี่กำลังบ้ากาม แต่ที่ไหนได้ พี่ของเขากำลังบ้า บ้าเพราะความไม่มั่นใจในตัวเองนี่แหละ

​ต้นหนาวที่กำลังบ้าในตอนแรก เมื่อได้ยินน้องชายบอกแบบนั้น พร้อมท่าทางเอียงอายที่น่ารังน่าชังนั่นอีก มันไม่ได้ดูเหมือนกับว่าน้องกำลังฝืนเลย ถ้าอย่างนั้นทำไมน้องถึงได้บ่ายเบี่ยงที่จะทำเรื่องแบบนั้นกับเขากันล่ะ

“คุณเหมันต์ครับ หมอว่าคุณปลายฝนไม่มีทางเกลียดคนที่ดูแลตัวเองดีขนาดนี้หรอกครับ คุณทั้งทำความสะอาดให้ ดูแลให้นอนหลับอย่างดีทั้งคืนแบบนี้ ปกติหาผู้ชายแบบนี้ยากนะครับ ผมยังอิจฉาเลย” หมอที่ได้ยินอดที่จะพูดแทรกขึ้นไม่ได้

​คิดดูว่าหากคนรักของเป็นคนแบบนี้ เขาจะมีความสุขมากขนาดไหนกันนะ

“ถะ ถ้าอย่างนั้น...” ต้นหนาวเหมือนกับติดปีก เขาลองจับแขนน้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ปลายฝนไม่ได้หนีอีกแล้ว

“ก็ผมเจ็บนี่! พี่ต้องโดนลงโทษบ้าง พี่ไม่ตีผมจนเจ็บ” ปลายฝนแว้ดขึ้นมา ผสมการแสดงไปพร้อมกับบอกความจริงไปด้วย เขาอยากจะโขกหัวพี่ชายจริงๆให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คนบ้าอะไรทำกันรุนแรงขนาดนั้นห๊ะ!

​จับเอวเขากระแทกไม่ยั่ง คิดว่าเขาจะเจ็บก้นบ้างไหม

“...........” ต้นหนาวนึกไปถึงตอนตัวเองหมันเขี้ยวน้องชาย แต่เขาก็รู้ว่าต่อให้ย้อนเวลากลับไปก็ไม่อาจจะอดกลั้นได้ ก็ก้นน้องนิ่มขนาดนั้น แถมยังฟิตมากๆจนเขาไม่อาจจะหยุดได้

“คืนนี้พี่นอนคนเดียวไปเลย กล้าทำร้ายก้นผม” ปลายฝนยังพูดไม่หยุด เขาชี้หน้าพี่ชายตนเองอย่างอาฆาตอีกด้วย

“พี่...” ต้นหนาวไม่กล้าพูดขอโทษออกมาแล้ว เขากลัวว่าถ้ามีอีก เขาก็จะใส่ไม่ยั้งเหมือนเดิมอีกเป็นแน่

“ใครกล้าทำร้ายลูกฉัน!!” ยังไม่ทันที่คนสองคนจะเคลียร์ปัญหากันจบ เสียงดังกังวานของคนมาเยือนก็ดังขึ้น อาเธอร์เดินเข้ามาก็เห็นสภาพลูกชายที่ยับยู่ยี่ เขามองไปยังคนที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจด้วยสายตาคาดโทษ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เข้าใจดีว่าครั้งแรกของเขากับภรรยาที่เขารักมากที่สุดก็ออกมาสภาพยับเยินแบบนี้เหมือนกัน

​ถ้ามันเป็นลูกของเขา คงจะบอกว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น แต่มันกลับเป็นแค่ว่าที่เขย แล้วมาย่ำยีลูกชายของเขาปางตายเนี่ย! จะไม่ให้เขาอาฆาตมันได้ยังไง

“ยะ อย่ามาว่าพี่นะ” ปลายฝนที่ตั้งหลักทะเลาะกับพี่ชาย เมื่อเห็นพ่อแท้ๆเข้ามาก็ทำเป็นปกป้องต้นหนาวแทน นี่ทำให้อาเธอร์ชะงักไป ที่จริงก็รู้อยู่หรอกว่าไม่ควรมาแทรกกลางระหว่างเรื่องเด็กๆ แต่มันอดที่จะหมันไส้ไม่ได้อยู่ดี

“เหมันต์ แกทำอะไรลงไปคงรู้สินะว่าต้องรับผิดชอบด้วยน่ะ”

“ผมรู้ จะแต่งงานเดือนหน้านี่แหละ” ต้นหนาวพูดออกมาอย่างจริงจัง คราแรกอาเธอร์แค่จะข่มขู่ว่าห้ามทำให้ลูกของเขาเสียใจ แต่จู่ๆเขาก็ถูกข่มขู่กลับมาแทนเสียอย่างนั้น

“ลูกฉันอายุยังน้อย ไม่มีทางให้แต่งงานเร็วขนาดนั้นแน่” อาเธอร์พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมแค่บอกให้รู้ ไม่ได้ขออนุญาต” ต้นหนาวไม่สนใจคนแก่ เขามองแค่น้องชายของเขาด้วยสายตารักใคร่เท่านั้น ตอนนี้ร่างกายของพวกเขาก็เป็นของกันและกันแล้ว ต่อไป...ในทางกฎหมาย พวกเขาก็จะเป็นของกันและกันด้วย

“นี่แก...”

“เอาน่าๆ ใจเย็นๆกันเถอะ นี่วันเกิดน้องชายผมนะ ใครมาทะเลาะกันต่อหน้าน้องผมได้ยังไง” ออเดรย์เข้ามาแทรกเสือสองตัว เขายิ้มหวานให้น้องชายพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญให้

“ถึงมันจะเล็ก แต่มันคือเพชรที่แพงที่สุดในโลกนะ” ออเดรย์พูดขึ้นมาพร้อมกับส่งกล่องของขวัญราคาหลายพันล้านให้

“สุขสันต์วันเกิด” ขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งกับการหาเรื่องเข้าตัว สุดท้ายกลายเป็นออเดรย์ที่อวยพรวันเกิดให้เป็นคนแรกเสียอย่างนั้น

“ขอบคุณครับ” ปลายฝนละสายตาจากสองคนตรงหน้าไปมองออเดรย์ เขายื่นมือไปรับเอาของขวัญกล่องเท่าฝ่ามือมาถือไว้ ไม่ได้เปิดออกแต่เก็บมันไว้ที่ตัวเพื่อให้คนรู้ว่าเขามองว่าของขวัญชิ้นนี้สำคัญขนาดไหน

​ต้นหนาวชะงักไป เขามั่วหมกหมุ่นกับเรื่องนี้จนไม่สามารถกลายเป็นคนแรกที่อวยพรให้น้องเหมือนทุกปี ใบหน้าของคนขี้หวงก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

“เชษ” คนออกคำสั่ง เชษเห็นว่าเจ้านายกำลังเสียหน้าก็รีบให้คนจัดเตรียมเค้กมาทันที

​ที่จริงงานฉลองนั้นเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทุกคนก็รอแค่หัวหน้าว่าจะพาคุณชายรองลงมาหรือเปล่า แน่นอนว่าเมื่อเห็นว่าเลยเวลา ทุกคนเลยเข้าใจได้ว่างานเลี้ยงเมื่อคืนคงต้องยกเลิก เพราะดูท่าแล้วคนเป็นนายจะทนไม่ไหวมาตั้งนานแล้ว

​ดังนั้นข้าวของทุกอย่างจึงเตรียมพร้อม รถเข็นขนาดใหญ่พร้อมกับเค้กสูงท่วมหัวค่อยๆถูกเข็นเข้ามา ตกแต่งลวดลายสวยงามเป็นตัวการ์ตูนนกน้อยสีเหลืองที่คุณชายรองชื่นชอบ

​เมื่อเห็นเค้กใหญ่โตขนาดนั้น ปลายฝนก็ตื่นเต้นอย่างยินดี อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาเป็นนักแสดงต้องถูกควบคุมอาหารการกินและการใช้ชีวิตทั้งหมด พอได้มาเป็นเด็กอีกครั้ง เขาก็อยากกินมันไปเสียทุกอย่างเลย ถึงจะกินแล้วอ้วนขึ้นมาหน่อยนึงก็เถอะ แต่เขาก็สามารถที่จะเอามันออกไปได้ ไม่อย่างนั้นน้ำหนักของเขาคงจะขึ้นมากกว่านี้แล้วล่ะ

“ว้าว น่ากินมากๆเลยครับ” ปลายฝนร้องออกมา เขาพยายามลุกขึ้นนั่งโดยมีต้นหนาวช่วยดันกายเล็กๆนั่นให้นั่งลงอีกแรง ต้นหนาวชอบเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของน้องชายมากๆ ดังนั้นแม้จะรู้ว่าไม่ดีต่อสุขภาพ เขาก็ยังอดที่จะเอาใจอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี ทำได้แค่บอกให้ลดน้ำตาลลงแต่คงความอร่อย ลดการใส่ครีมที่ไร้ประโยนช์และมีไขมัน ให้พ่อครัวทำเป็นของดีมาให้กินและลดสิ่งอันตรายลงไปให้ได้มากที่สุด

​ไม่อย่างนั้นปลายฝนคงไม่อาจจะกินขนมเค้กทุกวันติดต่อกันได้โดยไม่อันตรายหรอก เรียกได้ว่าพ่อครัวที่ต้นหนาวจ้างมานั้นควบคุมทุกอย่างเป็นพิเศษ เรื่องเงินนั้นไม่เป็นปัญหาเลย ดังนั้นวัตถุดิบจึงค่อนข้างดีและหลายๆอย่างมีประโยชน์ หากว่าคนซื้อเค้กจากข้างนอก 1 ปอนด์ อาจจะต้องได้รับไขมันจำนวนมาก แต่เค้กของปลายฝนที่สูงท่วมหัวนี้ ให้ไขมันเท่ากับเค้กหนึ่งปอนด์จากข้างนอกเท่านั้น

​จะเห็นได้ว่าความใส่ใจนี้ทำให้คนทั้งโลกต้องอิจฉาจริงๆ

“ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ก็สุขสันต์วันเกิดนะ” ต้นหนาวพูดก่อนจะก้มลงหอมหัวน้องน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของตนเอง

“ขอบคุณครับพี่”

“อะ แอ่ม งั้นก็มาเป่าเค้กก่อน” อาเธอร์ที่เห็นคนอื่นหอมลูกชายของเขาได้แบบนั้น ตัวเขาก็รู้สึกอิจฉาอยู่มากจริงๆ แม้ว่าปลายฝนจะเรียกเขาว่าพ่ออย่างไม่ได้เกลียดชังแล้ว ทว่าเขาก็ยังรู้สึกว่าเด็กน้อยมีกำแพงต่อเขามากอยู่ดี ไอ้คำว่าพ่อของอีกฝ่ายอาจจะแค่เป็นคำเรียกทั่วๆไปก็ได้

​ที่จริงแล้ว...เขาเองก็อยากกอดอยากหอมลูกสักครั้งบ้างจริงๆ

​ลูกที่เกิดจากความรักของเขาและศิวิมล

“ครับ” ปลายฝนรับคำอย่างตื่นเต้น แม่บ้านที่เข็นเค้กมาก็เตรียมจุดไฟแล้วก็ถอยหลังไป ปล่อยให้คนเป็นนายและแขกจัดการเรื่องเค้กกันต่อเอง

​ปลายฝนหยิบเอาโทรศัพท์ของเขามาถ่ายรูปเอาไว้ด้วยความพึงพอใจ อย่างน้อยๆปีหน้าเขาก็จะเทียบปริมาณได้ว่าเค้กขนาดมันลดลงไปหรือเปล่า ถ้าพี่ลดขนาดของเค้กลง เขาจะงอนไป 3 วันจริงๆคอยดู

“เราลองมาถ่ายรูปครอบครัวกันไหม” อาเธอร์เห็นปลายฝนชอบถ่ายรูป เขาก็เสนอตัวขึ้นมาอย่างถือโอกาส ซึ่งที่จริงเขาแค่อยากมีรูปลูกกับตนเองบ้างเท่านั้นเอง

​ข้อเสนอของเขาทำให้ปลายฝนนิ่งไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับ คนขยับเพื่อที่จะนั่งห้อยขาลง อาเธอร์เข้ามาประชิดตัวเด็กน้อยจนทำให้ออเดรย์เหมือนกับถูกกีดกัน ครั้นจะไปอีกฝั่งก็ถูกเจ้าพี่ชายบุญธรรมจองที่เอาไว้แล้ว เขาเบ้ปากเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ได้ยืนข้างๆคนเป็นพ่อเท่านั้น

​เชษรับหน้าที่เป็นช่างถ่ายรูปในตอนนี้ เขาถ่ายไว้หลายรูปมาก สร้างความพึงพอใจให้กับพ่อที่กำลังเห่อลูกคนใหม่ได้เป็นอย่างดี ในฐานะนักธุรกิจอันดับหนึ่ง ขอแค่ขยับขาหนึ่งก้าวก็กลายเป็นข่าวระดับโลกแล้ว จู่ๆเขาก็โพสต์รูปของเขาและลูกชายอย่างออเดรย์ที่เป็นคนสำคัญของโลก คู่กับนักธุรกิจระดับประเทศเล็กๆซึ่งมีทรัพย์สินมากติดอันดับโลกอย่างงงๆ ส่วนคนในรูปที่ตัวเล็กกว่าคนอื่น แต่ดูเหมือนสายตาของทุกคนจะจับจ้องไปที่เจ้าตัวเล็กด้วยความรักนั่นทำให้ผู้คนสนใจมากที่สุด

​ไหนจะแคปชั่น....สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก นั่นอีกเล่า ถ้านักข่าวไม่แตกตื่นกันทั้งสำนักเพื่อที่จะติดต่อไปเอาข่าว วันนั้นก็คงเป็นวันที่สิ้นโลกไปแล้ว ตราบใดที่สถานการณ์ยังสงบสุขอยู่ สิ่งที่เกิดขึ้นนี้นั้นเป็นข่าวใหญ่ที่สุดแล้ว

​ขณะที่ทั่วโลกกำลังสั่นสะเทือน วงการธุรกิจมากมายก็ต้องสืบเสาะหาข้อมูล ในประเทศเองก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่ากันเลย ยิ่งประเด็นที่ปลายฝนและต้นหนาวได้สร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็ใหญ่พอสมควร ขณะที่ปลายฝนได้รับแฟนๆที่แทนตัวเองว่าบรรดาแม่ๆคอยปกป้องนั้นกำลังเป็นที่สนใจ เมื่อมีข่าวออกมาเช่นนี้ เหล่าแม่ๆต่างก็ออกมาหวีดกันอีกเต็มที่ สร้างกระแสฮือฮาในสังคมมากมาย

​ในประเทศเล็กๆ ผู้ชายตัวเล็กกำลังนอนเอกขเนกอยู่บนเตียงใหญ่ในคอนโดหรู เขาจับจ้องไปยังหัวข้อข่าวของวันนี้ด้วยสายตาไม่พึงพอใจเท่าไรนัก แม้ว่าตัวเขานั้นจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นหลังจากที่ยอมเป็นคู่ขาของเสี่ยเสือหรือก็คือลุงคนที่สามของคุณเหมันต์ที่ป้าของเขาทำงานด้วย ทว่าเขาก็ยังไม่รู้สึกว่ามันเพียงพอ

​ก็อก ก็อก ก็อก

​เสียงเคาะประตูทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้น อารมณ์ขุ่นมัวอยู่แล้วยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก เขามองดูคนงานที่เข้ามาใหม่อย่างดูแคลน เท้าเล็กๆชี้ไปที่พื้น แสดงท่าทางดูถูกอย่างชัดเจน

“มาทำความสะอาด? ทำตรงนี้ด้วยแล้วกัน” ดูเหมือนการได้แสดงท่าทางเหนือกว่าใส่ใครบางคนจะทำให้นะโมรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เขาหันกลับมาดูเด็กกำพร้าที่ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่เด็กกำพร้าอีกต่อไปด้วยความหมันไส้ คนอะไรจะโชคดีขนาดนี้ที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง แถมยังเป็นคนใหญ่คนโตทั้งนั้น ไม่เหมือนกับแม่ของเขาที่ไปหาพ่อโง่ๆที่แสนจะยากจนทั้งๆที่มีหน้าตาดีแท้ๆแต่กลับใช้ไม่เป็นประโยชน์เอาเสียเลย​

​เขาเกลียดพ่อที่ยากจน และเกลียดแม่ที่เลือกพ่อเป็นคนจนมาเป็นพ่อของเขา แน่นอนว่าเป้าหมายของเขาคือจะต้องเป็นคนรวยที่มีเงินใช้ไม่ขาดสาย ตอนนี้เงินที่เขาได้น่ะมันยังไม่พอ เขาจะทำให้เสี่ยเสือไม่สามารถไปจากเขาได้ และยกเขาเป็นภรรยาที่ใหญ่ที่สุด ให้เงินเขาใช้มากที่สุด หลังจากนั้นก็จะให้เสี่ยเสือนั้นขโมยธุรกิจของเหมันต์ที่เป็นหลานของเขามาดูแลเอง หลังจากนั้นเขาก็จะเป็นคนรวยที่สุดในประเทศนี้!!

​กริ้ง กริ้ง

​เสียงโทรศัพท์เข้าทำให้หน้าข่าวหายไป นะโมมองเบอร์ไม่ได้บันทึกก่อนจะกดรับสาย

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออิมนะคะ ครั้งก่อนที่คุณติดต่อมา ยังสนใจอยู่ไหมคะ” เสียงปลายสายดังขึ้นทำให้นะโมแสยะยิ้มอย่างพอใจ เขาก็หลงนึกไปว่าอีกฝ่ายกลัวจนไม่กล้าออกมาทำอะไร ใครจะคิดว่าเจ้าตัวน่าจะเห็นข่าวดังนี้ขึ้นมาแล้วก็เปลี่ยนใจกระทันหัน

​ดูเหมือนความริษยาที่เพิ่มพูนนี้จะทำให้คนมีแรงผลักดันที่จะอยากเอาชนะสิ่งที่กลัวได้สินะ

.......................................