ซุนนานหันซ้ายมองขวา พยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น ในที่สุดมันก็พบว่ามันกลับมาในโลกแห่งความจริงแล้วจริงๆ
เมื่อตัวมันนึกถึงวันเวลาที่ใช้ไปในห้วงมิติลึกลับใน [ศิลาสำราญรม] แล้ว ตัวมันราวกับได้รับประสบการณ์อันยิ่งใหญ่กลับมาแม้ร่างกายของมันจะไม่ได้แข็งแรงขึ้นแต่อย่างใด และยังเป็ดังเช่นคนปกติ หากแต่ไม่รู้ทำไมซุนนานตัวมันถึงรู้สึกได้ว่าจิติญญาภายในของมันช่างกล้าแกร่งอย่างแปลกประหลาด ราวกับเหล็กร้อนที่ผ่านการตีและทุบจนกลายเป็อาวุธที่ยอดเยี่ยม
จากนั้นตัวมันก็พลันนึกถึงเื่เคล็ดวิชา [มหารัญจวน] แก้มใบหน้าและหูของมันก็ถึงกับแดงก่ำในทันที ไม่มีใครรู้ได้ว่าในมวลความรู้ที่มารสำราญรมนั้นส่งผ่านมายังลำแสงนั้นมีอะไรในมวลความรู้นั้นบ้าง นอกจากตัวมันซุนนาน
"บ้าเอ้ย โลกใบนี้มันมีวิชาบ้าๆ แบบนี้ได้ยังไง และข้าจะฝึกมันได้อย่างไร" ตัวซุนนานขบคิดอย่างปวดหัวเป็ที่สุด มันไม่เคยคิดว่าการฝึกปราณของมันจะนำเื่ปวดศีรษะมาให้กับตัวมันได้มากมายถึงเพียงนี้
และที่มันต้องขบคิดมากมายถึงขนาดนี้ก็เพราะเคล็ดวิชามหารัญจวนนี้วิธีการฝึกฝนของมันช่าง... ช่าง... ช่างเลวร้ายยิ่งสำหรับบุรุษที่ไม่เคยผ่านสตรีเช่นตัวมัน แค่มันนึกถึงขั้นตอนวิธีการฝึกแต่ละขั้นแล้วตัวมันก็ถึงกับสั่นสะท้านราวกับมิอาจจะหาทางออกได้
ทำไม...
ทำไมถึงเป็อย่างนั้นนะเหรอก็แค่ขั้นแรกๆ ของเคล็ดวิชามหารัญจวนมันก็จำเป็ที่จะต้องใช้สตรีเพศมากมายมาเป็เครื่องมือในการช่วยบำเพ็ญอย่างมิอาจจะขาดได้
หากพูดถึงความยอดเยี่ยมของเคล็ดวิชานี้ก็นับว่ามีมากมายและร้ายกาจอย่างที่สุดและมันยังเหมาะกับตัวมันเป็ที่สุดแม้จะไม่ได้ช่วยรักษาแก่นกำเนิดของตัวมันโดยตรง หากแต่ถ้ามันฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนนี้ร่างกายของมันจะสร้าง [แก่นเสมือน] ขึ้นมา และทำให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เหมือนผู้ฝึกปราณปกติทั่วไป บางทีอาจจะแข็งแกร่งกว่าในบางมุมเสียด้วยซ้ำ หากแต่ขั้นตอนการฝึกและการจะฝึกได้นั้นมีเงื่อนไขที่ไม่ธรรมดาซ่อนอยู่ในเคล็ดวิชานี้
อย่างเช่นในการฝึกวิชานี้มีเงื่อนไขหลักสำคัญ 3 อย่าง และต้องเป็หนึ่งในสามอย่างนี้เท่านั้นจึงจะฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนได้
หนึ่งต้องทำลายแก่นกำเนิดทิ้งก่อนถึงฝึกได้และร่างกายต้องไม่เคยผ่านการฝึกวิชาฝึกปราณใดๆ มาก่อน ซึ่งสิ่งนี้ตรงกับตัวของมันซุนนานยิ่งจึงทำให้มันสามารถฝึกเคล็ดวิชานี้ได้
หากแต่ข้อสอง หากไม่ทำลายแก่นกำเนิดทิ้งก็ต้องเป็ระดับมหาเทพปรมัตถ์ขั้นสูงสุดเท่านั้นถึงจะฝึกได้ ซึ่งเื่นี้ดูจะไกลตัวผู้คนในโลกหล้าใบนี้เหลือเกิน
นอกจากนั้นในข้อสามถ้ามีร่างกายระดับชุบร่าง [ผู้ฝึกปราณระดับ 2] ขึ้นไปแม้จะทำลายแก่นกำเนิดตัวเองทิ้งก็จำเป็ต้องตามหาไฟหยินและไฟหยางบริสุทธิ์เพื่อดูดกลืนมันก่อนที่จะฝึกเคล็ดวิชานี้เท่านั้นถึงจะฝึกได้ ซึ่งแน่นอนไอ้ไฟหยินและไฟหยางบริสุทธิ์น่าจะไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายๆ ในโลกใบนี้แน่นอน ซุนนานไม่แน่ใจเสียด้วยซ้ำว่าในโลกใบนี้จะมีมันจากการตระหนักรู้จากส่วนลึกของมวลความรู้ที่ได้มาจากตัวตนที่ยิ่งใหญ่
ซึ่งจากในทั้งสามข้อนั้นล้วนแล้วแตกเป็เงื่อนไขที่ยากลำบากทั้งสิ้น คาดได้ว่าการเป็มหาเทพปรมัตถ์แล้วคงไม่้าวิชานี้ ส่วนสำหรับผู้ฝึกปราณระดับชุบร่างนั้นก็มีดาษดื่นเหลือเกิน หากผู้มีวาสนาพบคัมภีร์เคล็ดวิชามหารัญจวนนี้เข้าคาดว่าแต่ละคนต้องมีระดับร่างกายเกินระดับชุบร่างเป็แน่ และการตามหาไฟหยินและไฟหยางบริสุทธิ์แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่าเป็ของวิเศษหายากไม่ธรรมดาถึงเพียงไหน
หากแต่สำหรับตัวมันซุนนานนั้นกลับฝึกเคล็ดวิชานี้ได้ทันทีราวกับถูกเขียนมาเพื่อมัน
หากแต่ตัวมันก็รอบร้อง!!!บัดซบ ในใจเหตุเพราะวิธีการฝึกแต่ละขั้นนั้นทำให้มันปวดหัวเหลือเกิน เพราะศาสตร์นี้นั้นเป็ศาสตร์แห่งบุรุษและสตรีเพศอย่างแท้จริง
ขั้นแรก หลอมจิติญญาสร้าง [แก่นเสมือน] ใช้ความลึกลับของพลังิญญาในร่างก่อเกิดเป็แก่นเสมือนในขั้นตอนนี้แม้แต่ตัวมันซุนนานเอง หากมันไม่ได้รับปัญญารู้แจ้งจากมารสำราญรมโดยตรง ตัวมันก็คาดเดาได้เลยว่าจะต้องตกตายก่อนฝึกสำเร็จ ในห้วงแห่งปัญญานั้นมารสำราญรมได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาิญญามากมายให้แก่มัน [เนตริญญา] [ััใจ] [รู้ห้วงอารมณ์] [บังคับธาตุ] ซึ่งวิชาทั้งสี่นี่เมื่อออกมาจากห้วงมิติในศิลาสำราญรมตัวของมันซุนนานก็รู้ได้ทันทีว่ามันสามารถใช้เคล็ดวิชาทั้งสี่ได้ทันทีโดยไม่ต้องฝึกซ้ำในโลกใบนี้ และทำให้การหลอมจิติญญาสร้าง [แก่นเสมือน] เพื่อทดแทนแก่นกำเนิดไม่ใช่เื่ยากสำหรับมัน มันสามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้ในทันที
หากแต่ในขั้นต่อๆ มาตัวมันซุนนานต่างหากที่ต้องปวดหัว
ขั้นที่สอง ััปราณหยินของสตรี แม้ชื่อเคล็ดวิชาในขั้นตอนนี้จะไม่มีอะไร หากแต่ขั้นตอนการฝึกมันกับเป็การบีบนวลเคล้าคลึงเรือนกายแห่งอิสตรี นอกจากนั้นยังต้องเป็การบีบนวดอย่างแนบชิดถึงใจ และยังต้องทำให้สตรีเพศรู้สึกรัญจวนใจเป็ที่สุดด้วยอีกด้วย นิมันนับเป็การเล้าโลมสตรีอย่างแท้จริง
ความคาดหมายของขั้นตอนนี้ซุนนานตัวมันรับรู้ว่าเป็ไปเพื่อกลั่นปราณหยินในเรือนกายของสตรีให้ปะทุถึงขีดสุด จากนั้นตัวมันซึ่งเป็ผู้ฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนก็เป็ผู้ดูดซับแก่นหยินและไอปราณพลังของพวกนางพร้อมซึมซับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำแปรเปลี่ยนเป็พลังิญญาไปด้วย หากแต่...
หากแต่...
หากแต่...
ซุนนานตัวมันเป็ผู้ชำนาญสตรีเสียเมื่อไหร่ เรือนกายสตรีมันเคยจับต้องหรือ หากนับรวมห้วงมิติที่แล้วของมัน ตัวมันนั้นนับว่ามีอายุ 27+8 = 35 ปี แต่ใน 35 ปีนี้มันเป็บุรุษพรหมจรรย์เสมอมา คาดว่า่เวลาดีๆ ที่สุดในชีวิตที่ได้หากำไร ได้เค้าคลึงเรือนกายและเต้าอกของอิสตรีก็มีเพียงช่วยที่มันอาศัยร่างเด็กน้อยนี้เท่านั้น นอกจากนั้นมันเคยทำอะไรสตรีเสียที่ไหน
และตัวซุนนานมันนั้น ในที่แบบนี้มันจะหาสตรีที่ไหน ถ้าจะมีสตรีก็มีแค่...
"!!!เพี๊ยะ" ซุนนานเอามือตัวมันเองฟาดหน้าของตัวมันเอง ก่อนจะด่าว่าตัวมันว่าสาระเลวอยู่หลายคำ "สาระเลวสาระเลวที่สุด นิตัวเ้าซุนนานกำลังคิดอะไรอยู่นั้นมันแม่เจ็ดและแม่แปดนะ" พูดจบซุนนานก็เอามือกุมศีรษะพร้อมพลั่นนึกไปถึงเรือนกายของสตรีทั้งสอง จิตใจมันล่องลอยไปในห้วงจินตนาการอันล้ำลึก พร้อมกับหัวเราะเหอๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะสะบัดศีรษะไปมายกใหญ่ พร้อมพูดว่า "ไม่ไม่ ข้าทำไม่ได้ ข้าทำไม่ได้จริงๆ"
.
.
.
ก่อนที่ในไม่ช้าซุนนานตัวมันจะถอนหายใจเฮือกใหญ่และพบว่าตัวมันไม่มีทางออกแล้วจริงๆ ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเซื่องซึม
ในดงอสูรนี้มีสตรีเพศเพียงสองนางหนึ่งแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน อีกคนก็แม่แปดซุนเฟิ่งย่าหากไม่มีนางสองคนเป็ร่างช่วยบำเพ็ญในการช่วยฝึกฝน การฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนนี้ก็เป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน
แต่... แต่ตัวซุนนานมันจะทำได้อย่างไร แต่ละนางคือผู้ที่ตัวมันเรียกว่ามารดา เรียกว่าว่าท่านแม่ทั้งนั้น แม้ทั้งสองจะไม่ได้มีสายโลหิตเกี่ยวพันกับมันแม้แต่น้อยก็ตาม นอกจากนั้นแต่ละนางก็ยังงดงามตระการตาในรูปแบบที่แตกต่างกัน ผิวขาวเนื้อละเอียด ก้นงอน เต้าอกเด้งดึ้งๆ "เวรแล้วบัดซบในหัวข้ามีแต่ความคิดอะไรอยู่เนี้ย บัดซบ บัดซบที่สุด"
ซุนนานกล่าวบ่นอีกคราว พร้อมกับได้แต่ขบคิดหาทางออกที่ดีที่สุด "หรือข้าจะบอกท่านแม่ตรงๆ ดี แต่... แต่ถ้าข้าพูดตรงๆ และพวกนางไม่ยอม และถ้าพวกนางคิดว่าข้าเป็บุรุษต่ำช้า มองข้าด้วยสายตาหยามเกียรติ ข้าจะรับได้รึ" ไม่ช้าความเ็ปอันล้ำลึกจากการเห็นสายตาที่เหยียดหยามของสตรีทั้งสองกำลังจ้องมองมาที่มัน ก็ทำให้แผ่นหลังของซุนนานถึงกับเหงื่อซึม ร่างกายสั่นหวาดกลัวอย่างห้ามไม่ได้ ยามมันท่องในแดนนิรันดร์ในมิติเร้นลับมันยังไม่กังวลถึงเพียงนี้ "ไม่ได้ ไม่ได้ข้าจะบอกท่านแม่ทั้งสองไม่ได้ ไม่เช่นนั้นพวกนางจะเข้าใจข้าผิดได้ หากแต่...ถ้า"
"ใช่แล้ว" ซุนนานราวกับว่าคิดอุบายบางอย่างออก "ข้าสามารถบอกพวกนางได้ว่านิคือเคล็ดวิชาแพทย์ ยามข้านวดคลึงท่านแม่ ข้าจะแกล้งบอกว่าสิ่งเหล่านี้เป็ไปเพื่อสุขภาพ ใช่ ต้องใช้ได้ ถึงแม้วิธีนี้มันจะทำให้ข้าฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนช้าไปบ้าง อย่างน้อยๆ มันก็มีความคือหน้า หากผ่านไปหลายปี ข้ากับท่านแม่กลับเข้าเมืองได้ ข้าค่อยหานางโลมมาเป็ร่างฝึกฝนก็คงจะไม่เป็ไร หากแต่ตัวข้าก็ยังไม่มั่นใจว่าจะอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่นี่สิ"
ไม่ช้าซุนนานก็นึกถึงเคล็ดวิชามหารัญจวนในขั้นต่อไป
ขั้นที่สาม ชำระร่างบำเพ็ญ ในขั้นที่สามนี่เมื่อตัวของมันซุนนานสะสมแก่นหยินสตรีได้มากพอถึงจำนวนหนึ่ง แก่นเสมือนของตัวมันจะเริ่มมั่นคง หากมัน้าให้แก่นเสมือนของตัวเองสมบูรณ์ มันจำเป็ต้องใช้ร่างสตรีบริสุทธิ์ที่ผ่านการกลั่นปราณจนหยินสตรีบริสุทธิ์ถึงที่สุด ร่างของสตรีที่ผ่านการกลั่นหยินจนบริสุทธิ์นั้นนางจะมีกลิ่นกายหอม เรือนกายของนางจะเปล่งปลั่ง แม้แต่ฤดูของนางจากโลหิตก็จะแปรเปลี่ยนเป็ของเหลวสีเงินใสไร้ซึ่งกลิ่นคาวหยาบ นับว่าเป็นางในฝันของบุรุษทั้งมวลได้เลยทีเดียว
หากแต่หลังจากมันกลั่นหยินในร่างสตรีเพศจนบริสุทธิ์ถึงที่สุดแล้ว จากนั้นมันก็ทำการร่วมรักกับนาง พร้อมดึงหยินบริสุทธิ์ของนางมาสร้างรากฐานให้ [แก่นเสมือน] ของตัวเอง ไม่ช้าแก่นเสมือนของมันก็จะมั่นคง
แต่กว่ามันจะทำวิธีนี้ได้...
ตัวมันซุนนานก็ต้องสะสมแก่นหยินสตรีจำนวนมากให้สำเร็จก่อน เนื่องด้วยตัวมันที่มิมีแก่นกำเนิดได้สูญเสียความเป็บุรุษเพศไปเกือบสมบูรณ์ แม้ว่าร่างกายของมันจะหลั่งซึ่งน้ำกามของบุรุษเพศออกมาได้ หากแต่หนอนัน้อยของมันก็มิอาจจะผงาดง้ำค้ำโลกาทำกิจแห่งบุรุษและสตรีเพศได้
คาดหมายได้ว่าตัวมันจะต้องเคล้าคลึงสตรีนับพันนับหมื่นครั้งกว่าจะเรียกความเป็บุรุษเพศกลับมาได้ มันรับรู้ได้ว่าเมื่อแก่นเสมือนของมันอยู่ในสภาพกึ่งสมบูรณ์เมื่อไหร่ความเป็บุรุษเพศของมันก็จะคืนกลับมา
หากแต่ในขั้นตอนที่สามในการฝึกนี่ก็นับเป็ปัญหาโลกแตกของตัวมันเช่นกัน เนื่องจากสิ่งที่ใช้ [ชำระร่างบำเพ็ญ] นั้นคือแก่นหยางบริสุทธิ์ในร่างของตัวมันซึ่งก็คือน้ำกามของตัวมันเองดีๆ นี่เองหากจะเรียกมันให้หยาบคาย แน่นอนมันไม่สามารถส่งสิ่งนี่เข้าไปในร่างสตรีผ่านการร่วมรักปกติได้ เพราะต้องทำให้ร่างของสตรีเป็หยินบริสุทธิ์เสียก่อน
ซึ่งวิธีการนี้ก็มีวิธีเดียวต้องให้สตรีเพศที่ถือพรหมจรรย์นั้นดื่มน้ำหยางบริสุทธิ์จากร่างกายของมันให้ได้!!!บัดซบแล้วใครมันจะไปทำแบบนั้นได้ฟร่ะ ซุนนานได้แต่สบถด่าขั้นตอนการฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนบัดซบนี่ในใจ พร้อมกุมขมับอย่างปวดร้าวในศีรษะถึงที่สุด
ณ ตอนนี้มันแทบจะไม่ต้องคิดถึงขึ้นตอนที่เหลือ เพราะในโลกใบเล็กนี่ทำไม่ได้ เพราะในขั้นต่อไป หรือขั้นที่สี่จำเป็ต้องใช้สตรีที่ผนึกแก่นธาตุแล้ว ซึ่งในโลกใบนี้ไม่มีคนแบบนั้นอยู่
.
.
.
นะตอนนี้ซุนนานตัวมันเอาหัวตัวเองเขกผนังถ้ำเบาๆ พร้อมปากขยับไปมา "ข้าจะทำอย่างไรดี ข้าจะทำอย่างไรดี" จากนั้นหัวมันก็เข้าแนบชิดผนังถ้ำ ก่อนจะนึกถึงข้อดีของเคล็ดวิชามหารัญจวน ที่ก็มีประโยชน์มากมายต่อสตรีร่วมฝึกเช่นกัน
"หากข้าไม่นับถึงความบัดซบของขั้นตอนการฝึก ประโยชน์ของผู้ฝึกวิชานี้และสตรีที่ร่วมบำเพ็ญก็นับว่าไม่เลว มันอาจจะเรียกว่าท้าทาย์เลยก็ได้ แม้ร่างบำเพ็ญจะถูกข้าดึงแก่นหยินไป หากแต่ในเวลาไม่นานแก่นหยินของพวกนางก็จะกลับมามีจำนวนเท่าๆ เดิม นอกจากนั้นแก่นหยินจำนวน 3 ส่วนที่ข้าดูดกลืนได้ สองส่วนแรกจะถูกกลั่นเก็บไว้ในร่างข้า ส่วนที่เหลือจะกลั่นคืนร่างของสตรีผู้นั้น โดยหยินบริสุทธิ์ที่ร่างข้ากลั่นคืนให้สตรีนั้น จะทำให้พวกนางดูดซับปราณฟ้าดินได้เร็วขึ้น นอกจากนั้นหยินที่บริสุทธิ์จะทำให้ร่างของสตรีเพศถูกชำระทำให้พวกนางงดงามตระการตาขึ้นจนผิดหูผิดตาตามส่วนปราณหยินบริสุทธิ์ที่นางได้รับจากข้า ผิวพรรณของพวกนางจะกระจ่างใสกว่าสตรีในระดับเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด และยิ่งแก่นหยินของนางบริสุทธิ์มากเท่าไหร่เรือนกายของพวกนางก็จะยิ่งทอประกายความงดงามอันเหนือล้ำของสตรีเพศมากขึ้นเท่านั้น หากหยินบริสุทธิ์ถึงขั้นสุดเรือนกายของพวกนางจะมีกลิ่นหอมเย็นแม้แต่ฤดูของสตรีเพศก็จะเปลี่ยนสีจากโลหิตกลายเป็ของเหลวสีเงินใสแทน สิ่งนี่นับเป็ข้อดี"
ซุนนานพยักหน้าขบคิดพลางให้กำลังใจตัวเอง "แต่ใครจะไปสนใจเื่นี้เล่า กว่าจะกลั่นหยินในร่างพวกนางจนบริสุทธิ์ถึงที่สุดนางต้องได้รับหยางบริสุทธิ์ที่ข้ากลั่นจำนวนมากก่อน ช่างน่ากลุ้มใจ น่ากลุ้มใจจริงๆ ทำไมหนุ่มโสดไร้ประสบการณ์เช่นข้าต้องมาเจอเื่ยากลำบากใจเช่นนี้ด้วยนะ นอกจากนั้นในขั้นตอนฝึกแต่ละขั้นยังมีรายละเอียดปีกย่อสำคัญๆ อีกไม่น้อย"
"เช่นในขั้นที่สามหากข้าจะกลั่นหยางบริสุทธิ์ออกจากร่าง ข้ามิอาจจะใช้มือตัวกลั่นและแอบเอาไปให้สตรีบริสุทธิ์กินได้ ในเคล็ดวิชาบอกว่ามือบุรุษเป็หยางโดยกำเนิดก็จริง หากแต่เป็หยางที่ไม่บริสุทธิ์ ต้องใช้ร่างสตรีเพศจึงดึงดูดหยางบริสุทธิ์ได้ นอกจากนั้นในหยางบริสุทธิ์ของตัวข้า 1 ส่วนจะมี 9 ส่วนเป็หยินบริสุทธิ์ เนื่องจากตัวข้าตอนนี้ไม่มีแก่นกำเนิด การกลั่นหยางบริสุทธิ์ของข้าใช้แก่นเสมือนในการกลั่น หยางบริสุทธิ์ 1 ส่วนได้จากหยินบริสุทธิ์ 10 ส่วน"
"พูดง่ายๆ เลยก็คือในการจะหลั่งน้ำกามหรือหยางบริสุทธิ์ของข้าในแต่ละครั้งตัวข้าต้องใช้หยินบริสุทธิ์จำนวน 19 ส่วน, 10 แรกใช้กลั่นหยางบริสุทธิ์ 1 ส่วน, 9 ส่วนต่อมาจะถูกหลั่งพร้อมกับหยางบริสุทธิ์ 1 ส่วน ดังนั้นตัวข้าจะต้องหาแก่นหยินจากสตรีจำนวนมากเพื่อที่จะหลั่งได้ในแต่ละครั้ง!!!บัดซบ ในขั้นที่สามนี่มิใช่ข้าจะต้องถูกสูบน้ำจนหมดตัวรึ"
แม้ซุนนานจะพูดแบบนั้น หากแต่ตัวมันก็รู้ดีว่าเคล็ดมหารัญจวนนั้นสามารถกลั่นหยินจากสตรีได้ไม่มีที่สิ้นสุด เหลือเพียงแค่มันจะหาสตรีมากมายให้ตัวมันมากพอกลั่นแก่นหยินจากร่างพวกนางมาสะสมในร่างของมันได้รึเปล่าแต่เพียงเท่านั้น
นอกจากนั้นน้ำกามหยางบริสุทธิ์ของตัวมันก็นับว่าเป็โอสถบำรุงชั้นดีของสตรี คาดว่าในโลกใบนี้ หากเหล่าสตรีรู้ว่าแก่นหยางบริสุทธิ์ในร่างของมันมีประโยชน์และสรรพคุณถึงเพียงไหน เกรงว่าจะมีสตรีมากมายไม่น้อย พร้อมมาดูดกลืนย่ำยีมันเพื่อรับเอาแก่นหยางบริสุทธิ์จากร่างกายของมันคนแล้วคนเหล่านี้
แม้ซุนนานตัวมันจะรู้เช่นนี้ หากแต่ตัวมันก็ไม่คิดบอกเื่นี้แก่ใคร
ตอนนี้ตัวมันทำใจหยุดคิดก่อนจะเริ่มนั่งทำสมาธิ และเริ่มเข้าสู่ขั้นแรกของเคล็ดวิชามหารัญจวน หลอมจิติญญาสร้าง [แก่นเสมือน]
.
.
.
ไม่ช้าอนูิญญามากมายในร่างิญญาของมันก็ถูกกลั่นกลายเป็ดวงธาตุกลมขนาดพอดีมือ มันสถิตอยู่กลางกายบริเวณเดียวกับแก่นกำเนิดที่ถูกทำลายไป จากนั้นรากิญญาเล็กๆ มากมายที่มิอาจจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็ถูกถักทอเชื่อมโตไปกับเส้นชีพจรของแก่นกำเนิดที่ถูกทำลายไป
หากแต่แก่นเสมือนที่สร้างจากอณูิญญาเหล่านี้กลับมีความอัศจรรย์ของตัวมันเองอยู่อีกด้วย เนื่องด้วยมันมิอาจจะถูกตรวจพบด้วยตาเปล่า และวิธีการตรวจชีพจรใดๆ ทั้งสิ้น แม้แต่ยามซุนนานตายร่างของมันถูกผ่าท้องออกแก่นเสมือนนี้ก็มิอาจจะถูกหาพบ เพราะมันจะสลายหายไปกับดวงิญญาของซุนนานทันที
ณ ตอนนี้ซุนนานค่อยๆ ััถึงแก่นเสมือนมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
แม้แก่นเสมือนนั้นจะไม่มีกระแสปราณอยู่ภายในเลยแม้แต่น้อยก็ตาม
1K
