เลน่าชิมเค้กและให้ความสนใจไปกับของอร่อยตรงหน้าจนรู้ตัวอีกทีเธอก็เห็นว่าวินเทอร์นั้นวางช้อนจากเค้กพลางกำลังมองมาที่เธอเงียบ ๆ อยู่เป็ที่เรียบร้อยแล้วเสียอย่างนั้น
“พี่วินเทอร์้าพูดเื่สำคัญอะไรกับเลน่าเหรอคะ พูดมาได้เลยค่ะ เลน่าพร้อมฟังแล้ว” หญิงสาวถามอีกฝ่ายอย่าง้าเปลี่ยนประเด็นด้วยสีหน้าเก้อเขิน
“เื่เราครับ”
“เื่เรา เื่อะไรงั้นเหรอคะ”
“พี่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน”
“หืม ทำไมพี่ถึง้าแบบนั้นคะ มีเื่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” เลน่าถามขึ้น
เธอแสดงสีหน้าห่วงใยออกไปโดยมองข้ามเื่ในเชิงชู้สาวที่ควรจะคิดเป็อันดับแรกไปโดยสิ้นเชิง
เลน่าคิดว่าเื่ที่วินเทอร์กำลังบอกเธออยู่ในนั้นตอนนี้ น่าจะเป็เื่ที่เกี่ยวข้องกับข้อตกลงของเขาและเธอที่กำลังทำอยู่อย่างแน่นอน แต่เธอเองก็ไม่ได้รู้แน่ชัดนักว่าเป็เื่อะไร เพราะเื่ความปลอดภัยของเขาและเธอ หรือเื่ที่้าให้คนอื่นรู้เห็นในสิ่งที่พวกเธอกำลังทำชัดขึ้นเพื่อความแเีกันแน่เลน่าก็ไม่อาจรู้ได้เช่นกัน
“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรครับ แต่หลังจากเกิดเื่ที่เลน่ามีคนตาม พี่ก็รู้สึกว่าเื่ที่เราทำกันอยู่น่ากังวลกว่าที่พี่คิดเอาไว้ในตอนแรก” วินเทอร์ตอบกลับตามตรงด้วยความพึงพอใจในความหัวไวของเลน่า
แต่ถึงเขาจะพึงพอใจในความเฉลียวฉลาดของเธอ แต่เขาก็อดที่จะเสียดายไม่ได้ที่เธอไม่เขินอายและคิดถึงเื่ที่เขากำลังพูดไปในเชิงชู้สาวหรือเชิญชวนเลยสักนิดแบบนี้ เพราะนั่นหมายความว่าเลน่าไว้ใจเขามากเกินไปและไม่ได้มองเขาไปในทิศทางนั้นอย่างสิ้นเชิงเลยนั่นเอง
“พี่เป็ห่วงว่าจะมีคนมาก่อกวนเลน่าอีกเหรอคะ” ร่างบอบบางของหญิงสาวเ้าของห้องเอียงคอถามชายหนุ่ม
“ครับ อีกอย่างคือ ถ้าเราอยู่ด้วยกันเวลาไปไหนหรือออกไปเจอผู้คนก็เป็เื่ที่ง่ายขึ้น อีกอย่างพี่เองก็จะได้เบาใจเื่ความปลอดภัยของเลน่าหลังจากนี้ด้วย” วินเทอร์ตอบ
“แล้วพี่วินเทอร์อยากให้เราอยู่ด้วยกันที่ไหนคะ ที่นี่ก็มีสองห้องนอนถ้าพี่อยากย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่เื่ยากเลยค่ะ” เลน่าเสนอความคิดอย่างสบาย ๆ
“เลน่าเลือกดีไหม ว่าอยากอยู่ที่ไหน เพราะที่คอนโดของพี่เองก็มีสองห้องนอนเหมือนกัน แต่จะใหญ่กว่านี้นิดหน่อย แล้วก็มีมุมอ่านหนังสือที่เงียบสงบมาก ๆ ด้วย” วินเทอร์ถามกลับก่อนนำเสนอด้วยรอยยิ้ม
เขาไม่คิดเลยสักนิดว่าการมาปรึกษาเื่นี้กับเลน่าจะเป็ไปด้วยความง่ายดายขนาดนี้ เขาคิดว่าเธอจะต้องหนักใจและต้องใช้เวลาในการตัดสินใจเื่นี้อยู่หลายวันแน่ แต่เลน่ากลับคุยเื่นี้กับเขาอย่างลื่นไหลเหมือนคุยเื่งานไม่ต่างจากเื่ทั่วไปเสียอย่างนั้น
“ที่คอนโดพี่น่าจะใกล้กับบริษัทของพี่ด้วยใช่ไหมคะ” เลน่าถาม
“ใช่ครับ ใกล้บริษัท ใกล้ห้างสรรพสินค้า แล้วก็อยู่ไม่ไกลย่านตลาดกลางคืนด้วย” เขาตอบอย่างละเอียด
“เลน่าอยู่ที่นี่ ยังไม่มีงานที่ต้องทำมากนัก แต่พี่ต้องทำงานและเข้าบริษัทเป็ประจำ อืม...” เลน่าพึมพำออกมาอย่างไม่รีบร้อน
“งั้นเลน่าย้ายไปอยู่กับพี่วินเทอร์ที่คอนโดดีกว่าค่ะ ที่นี่น่าจะไกลจากที่ทำงานของพี่มากเกินไป การเดินทางจากคอนโดเลน่าอาจเสียเวลาของพี่โดยไม่จำเป็” เธอให้คำตอบเขาอย่างมีเหตุผล
“แล้วเลน่าไม่อยากอยู่ที่นี่เหรอครับ น้องน่าจะคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่า” วินเทอร์ถามกลับ เมื่อเขาได้ฟังเหตุผลที่เธอตัดสินใจแบบนั้นออกมา
“ที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้นค่ะ” เธอตอบออกมาด้วยแววตาหม่นลงอย่างสังเกตได้
“ไม่เหมือน เพราะหลังจากนี้ ทุก ๆ ที่ที่เลน่าไปจะมีพี่และคุณแม่ของพี่เสมอ” วินเทอร์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มปลอบโยน
“ขอบคุณนะคะ แล้วพี่วินเทอร์อยากให้เลน่าเก็บของย้ายไปที่นั่นตอนไหนดีคะ” เลน่าเปลี่ยนเื่ด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น
“เลน่าสะดวกตอนไหนก็บอกพี่ได้เลยครับ พี่ให้คนของพี่ทำความสะอาดห้องนั้นเอาไว้ตลอดอยู่แล้ว สามารถย้ายไปได้ทันทีเลย” เขาตอบ
“ห้องนั้นมีคนมาใช้บ่อยเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงซุกซน
“ไม่บ่อยครับ แค่คุณแม่ชอบมาเซอร์ไพรส์บ่อย ๆ น่ะ เลยต้องเตรียมเอาไว้ให้พร้อมอยู่ตลอด ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคุณนายแคลร์เขาจะบ่นเอา” วินเทอร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มขบขัน
“อ๋อ คุณป้านี่เอง” เลน่าพยักหน้าฟังอย่างเข้าใจ
“เลน่าคิดว่าใครงั้นเหรอ” วินเทอร์ถามด้วยสีหน้าจับผิด
“คิดว่า..คุณป้านั่นแหละค่ะ พี่วินเทอร์เคยให้ใครคนอื่นเข้าใกล้เมื่อไหร่กัน” เลน่าตอบตามความจริง
“หึ หึ รู้ดีจริง ๆ” วินเทอร์หัวเราะขึ้นเบา ๆ พลางยอมรับด้วยรอยยิ้ม
ที่เธอถามแกล้งเื่มีคนมาใช้ห้องเยอะในตอนแรกเป็เพราะเธอ้าหยอกเย้าเขาดูเท่านั้น เพราะเลน่าพอจะทราบอยู่พอสมควร ว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้นั้นมีพื้นฐานนิสัยเป็อย่างไรและรักความเป็ส่วนตัวมากแค่ไหน
การที่เธอได้ยินว่าเขาชวนเธอไปอยู่ด้วยในวันนี้จึงนับเป็หนึ่งในเื่ที่สร้างความแปลกใจและอยู่เหนือความคาดหมายของเธอไปมากเลยก็ว่าได้
“งั้นเลน่าย้ายไปที่คอนโดพี่วินเทอร์วันนี้เลยก็ได้ค่ะ เพราะวันนี้เลน่าไม่มีอะไรที่จะต้องทำแล้วเหมือนกัน” หญิงสาวเปลี่ยนเื่
ซึ่งสิ่งที่เธอบอกกับวินเทอร์นั้นเป็เื่จริงอย่างมากในเื่ที่เธอไม่มีอะไรต้องทำแล้วในวันนี้ เพราะหลังจากที่เธอเลื่อนแผนในการเดินทางกลับไปเมืองนอกั้แ่สัญญาของเธอและชายหนุ่มตรงหน้าเกิดขึ้น เลน่าก็กลายเป็คนว่างงานใน่นี้ไปโดยปริยายทันที
“งั้นเลน่าก็เก็บของที่จำเป็ได้เลยนะครับ วันนี้พี่ว่าง รอเลน่าทั้งวันยังได้” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม
“หืม พี่ไม่ต้องรอเลน่าหรอกค่ะ เดี๋ยวเลน่าเก็บของเรียบร้อยแล้ว เลน่าค่อยโทรเรียกรถไปเองก็ได้”
“ทำไมล่ะ พี่รบกวนเหรอ” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ค่อยเข้าใจความ้าของหญิงสาวตรงหน้าของเขาเสียเท่าไหร่
“เปล่าค่ะ วันนี้เป็วันหยุดของพี่ พี่ก็ควรได้พักผ่อนให้เต็มที่สิคะ จะมาเสียเวลานั่งรอเลน่าแบบนี้ได้ยังไง” ร่างบางบอกเหตุผลของเธอด้วยความใส่ใจ
“ไม่เสียเวลา วันนี้พี่ยกเวลาให้กับคนรักของพี่ได้ทั้งวัน” วินเทอร์ตอบ
“โอ้ มีปาปารัสซี่แอบติดกล้องในห้องเลน่าแล้วเหรอคะเนี่ย พี่วินเทอร์ถึงสวมบทบาทเร็วขนาดนี้” เลน่าหยอกล้อพลางหันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ ห้องของตัวเองด้วยรอยยิ้มซุกซน
“ถ้ามีจริง ๆ แล้วจะยิ้มไม่ออกเอานะตัวแสบ”
“แหะ ๆ งั้นเลน่าไปเก็บของก่อนนะคะ พี่วินเทอร์จะได้กลับไปพักเร็วขึ้น”
“ไม่ต้องรีบครับ นั่งรอเลน่าพี่ก็พักผ่อนเหมือนกัน” ชายหนุ่มตอบอย่างสบาย ๆ
#ชวนเ้าเลน่าไปอยู่ด้วยให้มันจบ ๆ ไปฮะ อยู่ไกลตาแล้วห่วงเขาล่ะสิ
>_<#
#ความสปอยล์ของคนพี่กับความคิดเผื่ออีกฝ่ายของคนน้องนั้น…เป็เอ็นดูมากค่ะ
｡:.ﾟヽ(｡◕‿◕｡)ﾉﾟ.:｡+ﾟ
#หยอดเขาไปเรื่อยเลยนะตาวินเทอร์ ส่วนยัยน้องก็คือซนไม่ไหวค่ะ
(⁎˃ᴗ˂⁎)
#ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
( ´͈ ᵕ `͈ )◞♡
691
![พันธนาการมังกร [ท้องได้] (ทดลองอ่าน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614832771_41075775.webp)
