# เมฆา สืบสู้ผี
*ตอนที่ 7: โรงงานผีสิง*
ฉับพลันจากตอนที่แล้ว
โกดังร้าง ตีสองกว่าๆ
หุ่นโชว์เก่าหลายตัวกำลังปีนบันไดไม้ขึ้นชั้นลอยที่ริต้าและนิชาอยู่ เสียงไม้แตกเป๊าะๆ ดังสนั่นผสมกับเสียงพลาสติกเก่าๆ กรีดเอี๊ยดอ๊าด
ริต้ายิงปืนใส่หุ่นตัวหน้าเต็มแม็ก ะุทะลุร่างพลาสติกแต่ไม่เกิดผล หุ่นยังคลานต่อ มือเรียวบางเอื้อมมาจะจับข้อเท้านิชา
นิชากรีดร้อง ถีบหุ่นเต็มแรง หัวหุ่นหลุดกระเด็นลงพื้นด้านล่าง แต่ลำตัวยังดิ้นคลานขึ้นมา
เมฆาวิ่งพุ่งขึ้นบันไดสามขั้นต่อก้าว ะโสุดเสียง
“ลิลลี่! พอได้แล้ว!”
ร่างกึ่งโปร่งแสงของลิลลี่ที่ยืนอยู่ด้านล่างหันมามองเขา แววตาเ็า
“พิสูจน์สิ… ว่าคุณเห็นฉันจริงๆ”
เมฆาพุ่งถึงชั้นลอยพอดี ดึงนิชากับริต้าถอยหลังสุดแรง หุ่นสี่ห้าตัวล้อมเข้ามาใกล้ แขนพลาสติกยกขึ้นพร้อมกันเหมือนจะโอบกอดทั้งสามคน
ริต้าหมดแม็กแล้ว มือสั่น
นิชาหยิบไฟฉายเหล็กหนักฟาดหุ่นตัวใกล้สุด หัวแตกกระจาย แต่หุ่นยังไม่หยุด
เมฆาปิดตาแน่น สูดลมหายใจลึก
เขาปล่อยพลังััทั้งหมดที่มีออกไป
อากาศในโกดังสั่นะเืเบาๆ
หุ่นทุกตัวชะงักค้าง
ลิลลี่เบิกตากว้าง มองเมฆาด้วยความใ
เมฆาพูดเสียงดังก้อง แต่ไม่ใช่ะโ
“ฉันเห็นเธอ… และฉันจะไม่ยอมให้เธอทำร้ายคนที่ฉันห่วง”
ลิลลี่ถอยหลังหนึ่งก้าว ร่างโปร่งแสงสั่นไหว
หุ่นทุกตัวล้มลงพร้อมกันเหมือนเชือกที่ควบคุมขาดผึง
ทั้งสามคนหอบหายใจ นั่งทรุดลงกับพื้น
ริต้ามองเมฆา “นาย… ทำได้ยังไง?”
เมฆาไม่ตอบ แค่หอบหายใจ เขารู้ว่าตอนนี้เขาอ่อนแอมาก การขัดขืนิญญารุนแรงขนาดนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเืในตัวเย็นลง
นิชาเช็กเครื่องวัด “ค่าพลังงานหายวับเลย… เหมือนมันถูกดึงกลับ”
แต่เมฆารู้ดีว่ามันไม่ได้จบ
“มันแค่ถอยชั่วคราว” เขาพูด “และตอนนี้มันโกรธกว่าที่เคย”
เช้าวันถัดมา ห้องชันสูตรศพ
นิชานั่งวิเคราะห์ข้อมูลจากกล้องอินฟราเรดเมื่อคืน เธอซูมภาพที่บันทึกได้ตอนหุ่นทุกตัวขยับพร้อมกัน
“ดูนี่สิ” เธอเรียกริต้าและเมฆาที่เพิ่งมาถึง
ในภาพอินฟราเรด หุ่นทุกตัวมีจุดความร้อนสูงผิดปกติตรงกลางอก เหมือนมีแหล่งพลังงานเดียวกันควบคุม
“มันไม่ใช่หุ่นหลายตัวที่ถูกสิง” นิชาพูด “มันเป็พลังงานจากแหล่งเดียวที่กระจายไปควบคุมหุ่นทุกตัวที่อยู่ในระยะ”
เมฆาพยักหน้า “แหล่งนั้นคือหุ่นหลัก… และกระดูกหรือเนื้อเยื่อของลิลลี่ที่ฝังอยู่ในนั้น”
ริต้าดันแผนที่โรงงานเก่ามา “งั้นเราต้องกลับไปที่นั่น มันอาจซ่อนตัวอยู่ที่นั่น”
เมฆามองหน้าเธอ “คราวนี้เราต้องบุกเต็มตัว”
คืนนั้น โรงงานร้างสมุทรปราการ อีกครั้ง
ทั้งสามคนมาพร้อมอาวุธและอุปกรณ์มากขึ้น ริต้ามีปืนลูกซอง นิชามีสเปรย์พริกไทยแรงสูงและเครื่องวัดสนามแม่เหล็กแบบพกพา เมฆาพกแค่ไฟฉายและความมุ่งมั่น
ภายในโรงงานมืดสนิทกว่าครั้งก่อน หุ่นโชว์เก่านับร้อยยังยืนเรียงกันเหมือนเดิม แต่คราวนี้… ทุกตัวหันหน้ามาทางประตูั้แ่พวกเขาเข้ามา
นิชาเช็กเครื่อง “สนามแม่เหล็กสูงมาก… และอุณหภูมิลดลงต่อเนื่อง”
เมฆาเดินนำตรงไปยังชั้นหล่อหุ่นกลางโรงงาน
แท่นหล่อเก่ายังอยู่
แต่คราวนี้… มีหุ่นโชว์ตัวหนึ่งยืนเด่นอยู่บนแท่น
ตัวเดียวกับที่ฆ่ามาทุกครั้ง
เดรสสีเงินเปื้อนคราบคล้ำ ตาแก้วข้างเดียวจ้องพวกเขานิ่ง
ริต้ายกปืนขึ้นทันที
แต่เมฆายกมือห้าม “อย่ายิง มันจะยิ่งกระจายพลัง”
หุ่นทุกตัวในโรงงานเริ่มขยับช้าๆ อีกครั้ง
แขนยกขึ้น เท้าก้าวพร้อมกัน
เสียงพลาสติกเก่าดังเอี๊ยดอ๊าดก้องไปทั้งโรงงาน
นิชาร้อง “มันควบคุมทุกตัวพร้อมกัน!”
ริต้าถอยหลัง “เราหนีดีกว่า!”
แต่เมฆาเดินตรงไปที่หุ่นหลัก
“ลิลลี่… ออกมาเผชิญหน้ากับฉัน”
หุ่นหลักขยับศีรษะเอียงช้าๆ
แล้วร่างโปร่งแสงของลิลลี่ปรากฏขึ้นข้างหุ่นจริงๆ
คราวนี้ชัดเจนกว่าทุกครั้ง ใบหน้าสวยแต่บิดเบี้ยวด้วยความเ็ป
“คุณอยากช่วยฉัน… แต่ทำไม่ได้หรอก”
เมฆาถามเสียงนิ่ง “ทำไม?”
ลิลลี่ชี้ไปที่แท่นหล่อ
ภาพวาบผ่านตาเมฆาอีกครั้ง
ภาพนายใหญ่เ้าของโรงงานเมื่อยี่สิบปีก่อน ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าโเี้ ลากร่างลิลลี่มาวางบนแท่น
เขาสั่งลูกน้องเทเรซินร้อนลงไปทับร่างเพื่อปกปิดศพ
แต่ก่อนตาย ลิลลี่สบตากับนายใหญ่และสาปเขา
“ฉันจะอยู่ที่นี่… จนกว่าคนที่ทำกับฉันจะตายหมด”
เมฆาลืมตาขึ้น “นายใหญ่คนนั้น… ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”
ลิลลี่ยิ้มเย็น “ใช่… และเขายังเป็เ้าของโรงงานนี้”
นิชาที่แอบฟังอยู่สะดุ้ง “หมายความว่า… คนที่สั่งฆ่าเธอยังอยู่?”
ริต้าทำหน้าจริงจัง “ถ้าเราจับนายใหญ่คนนั้นได้… เราอาจคลี่คลายทุกอย่าง”
แต่ลิลลี่หัวเราะเบาๆ เสียงดังก้องไปทั้งโรงงาน
“ช้าไปแล้ว”
หุ่นทุกตัวเร่งความเร็ว พุ่งเข้าหาทั้งสามคนพร้อมกัน
ริต้ายิงลูกซองใส่หุ่นหน้าเต็มๆ ร่างแตกกระจาย
นิชาใช้สเปรย์พริกไทยฉีดใส่หุ่นที่ใกล้สุด แต่ไม่มีผล
เมฆาถูกหุ่นสามตัวล้อม แขนพลาสติกโอบรัดเขาแน่น
เขารู้สึกกระดูกเริ่มกร๊อบแกร๊บ
นิชาร้องออกมาเมื่อหุ่นตัวหนึ่งฟาดเธอจนล้ม เธอได้รับาเ็ที่แขน เืไหล
ริต้าพยายามช่วย แต่ถูกหุ่นอีกตัวดึงปืนหลุดมือ
ลิลลี่ยืนดูนิ่งๆ ยิ้มบางๆ
“ไม่มีใครช่วยฉันได้… และฉันจะไม่มีวันปล่อยใครไป”
เมฆาใช้พลังสุดท้ายะโออกมา
“ลิลลี่! ถ้าเธอฆ่าเรา… เธอจะไม่มีวันได้รู้ความจริงเลย!”
ลิลลี่ชะงัก
หุ่นทุกตัวหยุดเคลื่อนไหวอีกครั้ง
เมฆาหายใจหอบ “นายใหญ่คนนั้น… เราจะทำให้เขาสารภาพ และทำให้โลกนี้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
ลิลลี่มองเขาแวบหนึ่ง น้ำตาไหลเป็เื
“สัญญา… นะ?”
เมฆาพยักหน้า “สัญญา”
ลิลลี่มองเขานิ่งๆ ครู่หนึ่ง
แล้วร่างเธอค่อยๆ จางลง
หุ่นทุกตัวล้มลงพร้อมกันอีกครั้ง
ความเงียบแผ่ไปทั่วโรงงาน
แต่ที่พื้นตรงหน้าเมฆา
มีรอยเท้าเปลือยเปียกน้ำคู่ใหม่
เริ่มจากจุดที่ลิลลี่ยืน
แล้วเดินออกไปทางประตูโรงงาน
รอยเท้าหยดน้ำตามทาง
ชัดเจน
และครั้งนี้… มุ่งหน้าไปยังบ้านของนายใหญ่ที่ยังมีชีวิตอยู่
จบตอนที่ 7
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
6K
![[จบ] ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1660529596_69231057.webp)
