ย้อนหลังไป 6 ปีที่แล้ว
“ไอ้จี้ตกลงพี่รหัสแกเป็เทวดาหรือไงหา คนอื่นเขาเจอพี่รหัสกันไปเป็ชาติแล้วแต่แกยังไม่เจอพี่รหัสของตัวเองสักที”
มาตากับจีจี้ สาวน้อยเฟรชชี่คณะบริหารธุรกิจ ที่จับพลัดจับผลูมาเป็รูมเมทกันโชคดีที่เป็คนเหนือเหมือนกันเลยใช้ชีวิตอยู่หอพักด้วยกันอย่างลงตัว และเป็เพื่อนซี้กันในที่สุด
พวกเธอเข้าเรียนมาได้เกือบสองเดือนแล้วและทุกคนในห้องยกเว้นจีจี้ ก็ได้เจอพี่รหัสเรียบร้อยแล้ว คงเหลือแต่จีจี้ที่ยังไม่เคยเจอพี่รหัสของตัวเองเลย ได้แต่ข้อความผ่านพี่รหัสของมาตาว่า่นี้ยุ่งๆ อยู่ เดียวว่างเมื่อไหร่จะมาหาเอง
“นั่นดิวะไม่เหมือนพี่รหัสแก เช้าถึงเย็นถึงตลอด”
เนื่องจากมาตาเป็คนสวย หุ่นดี ทำให้มีหนุ่ม ๆมาขายขนมจีบให้อยู่เสมอแต่มาตาไม่ค่อยชอบความวุ่นวายเลยไม่เคยให้ความหวังกับใครทั้งนั้นจะมีก็แต่พี่รหัสจอมวุ่นวายที่มาตายอมพูดคุยด้วยแต่เธอบอกไว้เลยว่าจะคุยก็ต่อเมื่อสถานะของพวกเขาคือพี่รหัสกับน้องรหัสเท่านั้น อีกฝ่ายก็เข้าใจดีและยอมทำตาม
“พี่ปั้นแค่เป็ห่วงไงเอาชีสเก่ามาให้แค่นั้นแหล่ะ แกก็รู้ว่าฉันไม่สนใจพี่เขาแบบนั้น”
“ย่ะ แม่คนสวยเลือกได้ว่าแต่เย็นนี้กินไรดี หมูทะไหม”
“ก็ดีเหมือนกันเดียวชวนไอ้แจงกับไอ้ข้าวไปด้วย หลายคนสนุกดี”
ร้านหมูกระทะ
“มาตานั่นใช่พี่ปั้นพี่รหัสแกป่ะวะพี่แกมากับใครหน่ะหล่อชะมัด” ขวัญข้าวกระซิบถามมาตา
“ใช่ไม่ใช่ก็ลุกมาโน่นแล้ว ...หวัดดีค่ะพี่ปั้น” จีจี้พูดจบสามสาวที่เหลือก็พร้อมใจกันยกมือไหว้พี่รหัสของเพื่อนทันที
“นัดใครไว้หรือเปล่าสาว ๆ ถ้าไม่มื้อนี้พี่ขอเป็เ้ามือนะ พอดีพี่ยังไม่ได้เลี้ยงข้าวมาตาสักมื้อ มา ๆ ตามมาทางนี้เลยจ้า”ไม่รอให้ใครปฏิเสธ ปั้นรีบพาสาว ๆมาที่โต๊ะตัวเอง พร้อมทั้งเรียกพนักงานมาต่อโต๊ะเพิ่มให้น้อง ๆ
“ไหน ๆ ก็ ไหน ๆแล้ววันนี้เป็วันดีจริง ๆ พี่ขอแนะนำเพื่อนผู้ตามหาตัวยากที่สุดในห้องให้น้อง ๆรู้จัก ....นี่คือไอ้พี่เมือง บุรินทร์ เลิศบูรณะกูลหรือก็คือพี่รหัสของน้องจีจี้นั่นเองจ้า และอีกคนก็คือพี่เชน คเชนทร์ นิติบูณณ์ ว่าที่คุณหมอสุดหล่อ”
ทั้งสี่คนได้แต่นั่งอึ้งจนกระทั่งมาตาสะกิดเพื่อนๆ ทุกคนจึงรีบสวัสดีสองหนุ่มอย่างรวดเร็ว
“หวัดดีครับน้อง ๆตามสบายเลยนะครับมื้อนี้พี่เมืองเขาจะเลี้ยงเองไม่ต้องห่วง” พี่เชนหนุ่มหล่อขี้เล่น อารมณ์ดี เอ่ยทักน้องอย่างเป็กันเอง
“ครับ ตามนั้นเลย” พี่เมืองพูดเสร็จก็ส่งยิ้มกระชากใจกลับมา
มาตารีบก้มหน้าลงแล้วยกมือกดหน้าอกตัวเองบริเวณหัวใจดวงน้อยที่ตอนนี้มันเต้นกระหน่ำอย่างไม่เคยเป็มาก่อน นี่เธอเป็อะไรกันแน่ ...หรือว่า....อาการแบบนี้ที่ยัยจีจี้บอกว่าเป็อาการของรักแรกพบกันนะ ตายละยัยมาตา เธอจะมาหลงเสน่ห์พี่รหัสของเพื่อนไม่ได้
“ขออนุญาตแนะนำตัวเองและเพื่อน ๆ นะคะ ชื่อจีจี้นะคะ เป็น้องรหัสพี่เมืองส่วนนี่มาตา เป็น้องรหัสพี่ปั้นค่ะ อีกสองสาว คนนี้ชื่อแจง เอกบัญชีคนนี้ชื่อขวัญข้าว เอกนิเทศค่ะ” ในระหว่างที่จีจี้กำลังแนะนำเพื่อน ๆ อยู่นั้นมาตารู้สึกว่าถูกพี่รหัสของเพื่อนมองมาจึงสบตากลับไป ไม่รู้ว่าเธอตาฝาดหรืออย่างไรจึงเห็นเขายกยิ้มที่มุมปากเหมือนถูกใจอะไรซักอย่าง
ในระหว่างที่ทั้งเจ็ดคนกำลังปิ้งย่างกันอยู่นั้นมาตาสังเกตเห็นพี่เมืองเหมือนจะแอบชำเลืองมาทางเธอบ่อย ๆ แต่พอเธอหันไปสบตาเขาก็ต้องกลายเป็เธอที่ต้องหลบสายตากลับมา คนอะไรแค่ตาก็เซ็กซี่แล้ว เธอจะกล้าไปมองนานๆได้อย่างไร เสียจริตกุลสตรีศรีสยามหมด
หลังจากนั้นมาเธอก็ไม่ได้เจอกับพี่เมืองบ่อยเท่าพี่ปั้นเห็นพี่ปั้นเล่าว่าพี่เมืองต้องช่วยที่บ้านทำธุรกิจหลายอย่างแค่มาเรียนได้ก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว การพบเจอกันแต่ละครั้งพี่ปั้นก็ไม่ค่อยพูดกับใครมากนัก
มีวันหนึ่งที่พวกเราทั้ง 4 คนมีเวลาว่าง พี่ปั้นกับพี่เมืองก็เลยชวนพวกเราไปเที่ยวในห้างกันและไม่รู้อะไรดลใจพี่เมือง พี่แกเกิดอยากซื้อแว่นใส่แล้วลากเอามาตาไปลองด้วยโดยให้เหตุผลว่าใส่แว่นไว้กันแสงแดดทำลายดวงตามาตาเลยได้แว่นทรงกลมที่ใหญ่เกือบเท่าครึ่งหน้าของเธอมาใส่แต่ของยัยจีจี้กลับเป็แว่นตาแฟชั่นทันสมัย
วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆตอนนี้พี่ปั้นเลิกหวังจะจีบเธอเป็แฟนแล้ว และคงคิดว่าเธอเป็น้องสาวของเขาจริง ๆจะเห็นได้ว่าจากที่พูดแสนสุภาพกับเธอ ตอนนี้พี่ปั้นเปลี่ยนไปแล้วกลายร่างเป็พี่ชายที่หวงน้องสาวสุด ๆ แม้กระทั่งพี่เมืองเองก็ไม่เว้น ทั้ง ๆที่พี่เมืองไม่เคยแสดงท่าทีว่าจีบเธอสักครั้ง
มาตาอยากะโบอกพี่ปั้นดังๆเหลือเกินว่า ‘พี่ปั้นคะพี่ไม่ต้องห่วงว่าพี่เมืองจะเข้าหาน้องหรอกค่ะ พี่เมืองเขาไม่ได้ชอบน้องแบบนั้นวันหนึ่ง ๆ คุยกันไม่ถึง10คำ จะเอาเวลาไหนไปปิ๊งกันคะ’
สิ่งที่มาตาคิดกับสิ่งที่มาตาเห็น รู้สึกว่ามันขัดกันหน่อยๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าพักนี้พี่เมืองแปลกไป แต่แปลกอย่างไรเธอก็บอกไม่ได้เช่นพักเที่ยงหากเธอกับจีจี้นั่งคุยกับเพื่อนผู้ชาย สักพักพี่ปั้นกับพี่เมือง ก็มักจะมาปรากฏกายแถวๆ นั้น แล้วทำเนียนเหมือนบังเอิญมาเจอกัน สุดท้ายมักลงเอยด้วยการชวนพวกเธอออกไปข้างนอก
สุดท้ายจีจี้ทนไม่ไหวเลยถามสองหนุ่มไปตรงๆว่ากำลังทำอะไรอยู่หรือเปล่าหรือคิดจะมาจีบเพื่อนเธอหรือไม่ ซึ่งแน่นอนว่าพี่ปั้น รีบปฏิเสธทันทีส่วนพี่เมืองนั้นก็ไม่ยอมตอบ ได้แต่เฉไฉไปว่า เป็ห่วงพวกเธอกลัวพวกเธอไม่มีสมาธิในการเรียนหากมีแฟนไปเสียก่อน
ทั้งพี่ปั้นและพี่เมืองต่างก็ทั้งหวงและห่วงพวกเธอสองคนเหลือเกินมาตาและจีจี้จึงพยายามเข้าใจว่าพวกเขาคงจะเห็นพวกเธอเป็น้องสาวไปเสียแล้วกระมังถึงได้เป็ห่วงเป็ไยพวกเธอถึงขนาดนี้
สถานการณ์อันคลุมเครือนี้เป็มาตลอดสามปีที่พวกเธอเรียนอยู่ที่นี่แต่เหตุการณ์ที่เป็จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้มาตาต้องตัดใจจากรักแรกพบก็คือ กุ้งนางสาวนิเทศ เพื่อนร่วมชั้นของขวัญข้าว
กุ้งนางเป็สาวสวย ดาวมหาลัยที่จีจี้มักเรียกลับหลังว่าดาวมหาประลัย เธอมักจะพาตัวเองมาอยู่ใกล้ ๆพวกเธอยามที่พี่รหัสทั้งสองมาหาแรก ๆ ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแอบแฝง แต่พอนานวันเข้าเธอก็สามารถพาตัวเองไปทุกที่ที่มีพี่เมืองอยู่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าตัวเองเป็คนพิเศษของพี่เมือง โดยที่พี่เมืองเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไรมากนักทำให้เธอยิ่งหน้ามั่นโหนกยิ่งกว่าเดิม
นานวันเข้า กุ้งนางก็เริ่มตามรังควานสาวๆ ที่เข้าใกล้กับพี่เมืองมากขึ้น คนที่โดนหนักสุดเห็นจะเป็มาตาเพราะพี่เมืองกับพี่ปั้นมักจะมาหาเธอกับจีจี้ทุกครั้งที่มีเวลา
ต่อหน้าสาวๆกุ้งนางมักจะพูดให้ฟังว่าวันนี้พี่เมืองทำอะไร อยู่ที่ไหน พี่เมืองชอบอันนั้นพี่เมืองไม่ชอบอันนี้ ทำเป็รู้ใจพี่เมืองเป็ที่สุด
ตอนนี้ทั้งจีจี้แจงและขวัญข้าวต่างมอบฉายาที่สองและสามให้แม่ดาวมหาประลัยว่า ยัยเหาฉลาม กับนางฟ้ามโนเวลาที่จะพูดถึงเธอแทนชื่อจริงๆไปเสียแล้ว
ทุกครั้งที่มาตานั่งอยู่คนเดียวหรือเข้าห้องน้ำคนเดียวกุ้งนางมักจะหาโอกาสเข้ามาต่อว่าเธอที่ทำตัวใกล้ชิดกับพี่เมืองอยู่เสมอ
“เธออย่าคิดว่าที่พี่เมืองเขามาสนิทสนมกับกลุ่มเธอเพราะพี่เขาชอบเธอนะมาตา เธอก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่พี่เมืองสนใจแค่ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น”
“ฉันไม่เข้าใจเธอเลยนะกุ้งนางในเมื่อเธอมั่นใจว่าเธอเป็ตัวจริงแล้วเธอจะมาหาเื่คนอื่นไปทั่วเพื่ออะไรอีกอย่างนะ ฉันไม่ได้สวยเหมือนเธอ รวยเหมือนเธอ ไม่มีอะไรสู้เธอได้หรอก และที่สำคัญที่สุดฉันกับพี่เมืองเราเป็แค่พี่น้องกันเท่านั้น เธอไม่ควรจะมากลัวว่าพี่เมืองจะมารักมาชอบฉันหรอกมันเสียเวลา”
มาตาพยายามพูดให้กุ้งนางเข้าใจและพูดเพื่อย้ำเตือนตัวเองไปด้วย
“พี่เมืองเขาคงสงสารเธอนะมาตา ก็นะเธอน่ะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่งตัวก็แสนเชย ไม่มีใครจะมาสนใจเธอหรอก แต่ก็นะ ของจริงตัวจริงของพี่เมืองมีเพียงแค่กุ้งนางคนนี้เท่านั้นจำใส่สมองน้อย ๆ ของเธอด้วยว่า เขาเป็ของฉัน”
พูดเสร็จก็สะบัดบ๊อบจากไปทันที
นั่นจึงเป็ครั้งสุดท้ายที่มาตาจะขอเจ็บจากการแอบรักต่อไปนี้ เธอควรจะตัดใจจากพี่เมืองเสียทีในเมื่อเขาเองก็ไม่เคยบอกว่าชอบเธอเสียหน่อย จะมัวมาคาดเดาเอาเองแบบนี้ไม่ได้
อีกไม่กี่เดือนพวกพี่ ๆก็จะจบออกไปกันแล้ว พวกเราก็คงไม่ได้พบกันอีกเพราะทั้งพี่ปั้นและพี่เมืองต่างคนต่างก็ต้องไปทำหน้าที่ของตนเองจะเอาเวลามาทิ้งไปกับน้องรหัสแบบพวกเธอตลอดไปไม่ได้
เธอควรใช้โอกาสนี้ตัดใจจากเขาอย่างจริงจัง ก็อย่างว่าล่ะ คนเราแค่รู้จักกัน แต่ไม่อาจจะรู้ใจกันได้ถึงแม้จะสนิทกันมากแค่ไหนก็ไม่อาจจะเข้าใจทุกเื่ที่เห็นหรือได้ยินมาก็ได้
1K
