เวลานี้ที่ด้านนอกยังมีเสียงกรีดร้องเสียงทุบตี เสียงสตาร์ตรถ กำแพงไม้ถูกกระแทกหลายครั้ง ดูเหมือนว่าสถานการณ์ด้านนอกคงไม่ดีนัก
“ดะ... ด้านนอกคงมีซอมบี้ไม่น้อย ไม่แน่อาจจะมีสัตว์กลายพันธุ์ด้วยแต่ทำยังไงได้ล่ะ ผมก็ต้องออกไปอยู่ดี”เฮ่อจื่อชงพูดแล้วเหลือบตามองซือหย่า
ไม่เห็นเธอจะมีท่าทีอะไรทั้งที่ปลุกต้นไม้ ต้นใหญ่ได้โหดขนาดนั้น
“แต่เจ้ไม่ต้องห่วงนะ ผมออกไปคนเดียว เด็กตัวเท่านี้ จะไปหาอาหารมาเอง”
เหตุการณ์ความไม่สงบนี้ซือหย่าคิดว่าคงไม่ต่างจาก่สถานการณ์ไม่สงบเวลาที่ทหารปลอกแขนแดงปะทะพวกปัญญาชนเคยสร้างความตึงเครียดขนาดชาวบ้านไม่ออกจากหมู่บ้านมาแล้ว
ฝ่ายปู่เฮ่อเห็นท่าทีหลานชายแล้วคงปล่อยให้ออกไปคนเดียวไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้น
“ปู่จะไปด้วย”
“ปู่จะให้ผมแบกปู่ไปด้วย รื้อค้นหาข้าวของไปด้วย สู้กับซอมบี้ไปด้วยหรือปู่อยู่กับพี่ซือหย่าที่นี่เถอะ ผมเป็ผู้ชาย ผมจะเสี่ยงชีวิตออกไปเอง” เฮ่อจื่อชงถอนหายใจ เมื่อซือหย่าไม่ออกตัว ส่วนเขาก็ดันหลุดปากเสนอตัวไปแล้วได้แต่ขยับหมุนไหล่ หมุนข้อมือข้อขา
สงสัยต้องแสดงด้านมืดให้เจ้ดูก่อน
“น้องชายจื่อชง พี่สาวคนนี้จะไปด้วย”ซือหย่านับถือในความกล้าหาญของเฮ่อจื่อชงไม่น้อย ไม่ว่ายุคไหน เด็กก็มักจะถูกบีบคั้นให้เติบโตเพื่อจะได้มีชีวิตรอด ดังนั้นเธอจะให้เขาเติบโตอยู่เคียงข้างไปด้วยก็แล้วกัน“ต้องรบกวนพ่อเฒ่าให้อยู่ที่นี่ตามลำพังก่อนฉันคิดว่าคงไม่มีใครเข้ามาในนี้ได้”
พ่อเฒ่า...
“เอ่อ... ระ... ระวังตัวกันด้วย”ปู่เฮ่อได้ยินหลานชายบ่นว่าซือหย่าแปลกไป แต่นี่ไม่แปลกไปมากหรอกหรือ
แท้จริงซือหย่าอาจจะพึ่งออกมาจากป่าเหมือนที่เฮ่อจื่อชงสงสัยก็ได้ตาแก่ยายแก่บ้านซือถึงห่วงเธอมาก ฝากฝังเอาไว้กับเขาและหลานชาย เฮ้อ ! ช่างน่าเห็นใจจริง ๆ
“พี่ซือหย่า ผมรู้ว่าพูดแบบนี้ออกจะเห็นแก่ตัวแต่พี่พอมีอาหารทิ้งไว้ให้ปู่ผมสักนิดไหม เกิดพวกเรากลับมาช้า หรือว่าตายไปปู่ยังพอจะมีอะไรให้กิน”
ตาย !
ซือหย่าคาดว่าสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้น่าจะอันตรายและรุนแรงถึงชีวิต จนไม่มีหน่วยงาน หรือนโยบายออกมาช่วยเหลือ
“ได้”
ซือหย่าพยักหน้าก่อนตรงเข้าครัวเธอกำลังคิดว่าจะเอาพวกผัก ผลไม้ ไข่เป็ด ไข่ไก่ ในพื้นที่วิเศษออกมาพอดี
เมื่อเอาออกมาแล้วก็คิดว่ายังน้อยอยู่สักหน่อยเลยเอาธัญพืช เนื้อตากแห้ง กุนเชียง ออกมา อย่างไรคนเราก็ต้องกินเนื้อบ้างถึงจะดี
จากนั้นเอาผลไม้ใส่ถาดออกมาวางที่ห้องด้านนอก
“พ่อเฒ่าเฮ่อ กินผลไม้รองท้องไปก่อน ถ้าเรากลับมาช้าในครัวของฉันพอมีเสบียงอยู่บ้าง ธัญพืชอาจจะไม่มาก แต่ก็ประทังความหิวได้”
เห็นแบบนั้นเฮ่อจื่อชงก็วิ่งเข้าครัว ในครัวยังมีผักสดผลไม้ ไข่ไก่ เนื้อ แป้ง ข้าว วางไว้ในครัว
เอาละ เจ้อาจจะมีพลังพิเศษอื่นด้วย
เพราะก่อนนั้นเขาสำรวจทุกซอกมุมในบ้านนี้แล้ว บ้านนี้ไม่น่าจะมีตรงไหนในที่จะซ่อนของพวกนี้ได้มันเหมือนซือหย่าเสกออกมาจากอากาศ
จำได้ในกระทู้แนะนำการใช้พลังพิเศษมีคนที่มาแนะนำพลังของตนเองไว้ว่า มีพลังมิติ ที่มีช่องซ่อน หรือเก็บของอยู่ คนโพสต์ยังเขียนเย้ยหยันพวกมีพลังพิเศษอื่นว่าต่อให้มีพลังพิเศษอันตรายแล้วอย่างไร ในเมื่อตนมีของกิน หรือเจ้มีทั้งพลังธาตุไม้ และพลังมิติ
คิดแล้วเฮ่อจื่อชงก็ได้แต่คิดว่า
ต้องเกาะเจ้ให้แน่นแล้ว !!
“ไม่ต้องห่วงฉัน” พ่อเฒ่าบอก
เฮ่อจื่อชงเอาเสื้อกันฝนที่คว้ามาจากร้านข้างทางพร้อมหน้ากากพลาสติกใส ตอนที่พาปู่มาที่นี่ออกมาส่งให้ซือหย่า
“พี่ต้องสวมชุดพวกนี้ เราต้องป้องกันเอาไว้ก่อนแม้ชุดนี้จะไม่มีประสิทธิภาพนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรป้องกันเลย”
หลังเตรียมตัวเสร็จ สองคนก็ยืนหน้าปราการกำแพงไม้ ซือหย่าส่งจิตเข้าไปในพื้นที่ด้านในบอกความ้า ไม่นานกำแพงไม้ก็แหวกออก สองคนก้าวออกจากเขตบ้านพอออกมาแล้วกำแพงไม้ก็ปิด และกลายเป็เนื้อไม้เดียวกันเช่นเดิม
“หูย !ประตูระบบสั่งการด้วยพลังล้วน ๆ แถมแ่ามาก ถ้ามีอาหารขอเพียงเราไม่ออกจากบ้านก็รอด”
พอออกมาด้านหน้าบ้าน แปลกมากที่หน้าบ้านคนอื่นเต็มไปด้วยข้าวของรถ หรืออะไรสักอย่างพังระเนระนาด แต่ที่หน้าบ้านเธอกลับไม่มีของระเกะระกะทั้งสะอาดราบเรียบ
นับแต่เกิดการแพร่ระบาดของไวรัสกลายพันธุ์นี่ก็ผ่านมาแล้วสามวันเวลานี้เหตุการณ์วุ่นวายเริ่มสงบลง บางส่วนหนีเอาตัวรอดไปแล้วบางส่วนเก็บซ่อนตัวเอง บางส่วนกลายเป็ซอมบี้ หรือถูกซอมบี้กัดกิน
มีศพของซอมบี้บางตัวถูกทิ้งเอาไว้ตามรายทางมีซอมบี้ที่ยืนโงนเงนตามมุมถนน พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว มันก็หันหน้ามาตามเป้าหมายแม้สภาพซอมบี้พวกนั้นจะดูน่ากลัว แต่มันยังมีท่าทีเชื่องช้าเหมือนเครื่องยนต์รุ่นเก่า
พอเจอซอมบี้ต้นอ่อนในจิตของเธอ ก็ราวกับตื่นเต้น เอาแต่โบกใบอ่อนไปมาไม่เท่านั้นเถาวัลย์ก็ผุดขึ้นมาจากดินเจาะกะโหลกของซอมบี้เก็บคริสตัลสีวาวเอาไว้
พอมีกลิ่นคาวน้ำเืน้ำหนอง และการต่อสู้ ซอมบี้ที่เดินโงนเงนอยู่แถวๆ นั้น ก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่น มันแห่แหนกันมา
เฮ่อจื่อชงกำท่อนไม้ในมือ “พี่ซือหย่าในกระทู้เอาตัวรอดในวันสิ้นโลกเขาบอกให้ทำลายส่วนหัวของซอมบี้”
เฮ่อจื่อชงแขนขาสั่น แต่ตอนที่ซอมบี้เข้ามาก็หวดเข้าที่หัวของซอมบี้อย่างแม่นยำคนในชุมชนไม่กี่คนที่กลายสภาพเป็ซอมบี้ เฮ่อจื่อชงคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง “ลุงครับไปดีมาดีนะครับ”
ซือหย่าเองในมือก็มีท่อนไม้อยู่เช่นกันแม้เธอจะไม่เคยปราบผี แต่คิดเสียว่านี่คือหมูป่าออกมาทำลายธัญพืช และเป็ศัตรูคู่อาฆาตของเธอพวกซอมบี้ที่ดาหน้าเข้ามาราวกับมีของแจก ก็ถูกไม้ที่เหวี่ยงออกไปฟาดเข้าที่ส่วนหัวจนหงายหลังล้มจากนั้นเถาวัลย์ก็จะผุดขึ้นมาจากพื้นเจาะกะโหลกคว้าเอาคริสตัลออกมาเก็บรวบรวมมาให้ซือหย่าก่อนที่มันจะถูกส่งต่อไปที่มิติด้านใน กลืนกินส่วนสีเหลืองออกไปทิ้งคริสตัลที่แสนบริสุทธิ์เอาไว้ ด้านใน
“พี่ซือหย่า พี่เก็บเ้าสิ่งนี้ไปทำไม” เฮ่อจื่อชงเห็นเข้าก็ถามอย่างสงสัย
ซือหย่าส่ายหน้า “ไม่ได้ทำ เถาวัลย์นี้มันทำเอง”
“พี่ควบคุมพลังพิเศษไม่ได้หรือ”
“ทำยังไง” สีหน้าของซือหย่ามีความยุ่งเหยิงเล็กน้อยเด็กคนนี้เข้าสู่่โกลาหลนี้พร้อมตนแท้ ๆ แต่สามารถปรับตัวได้ทันที
“ก็... แบบเพ่งสมาธิไปที่มือ ปล่อยมันออกมา”เฮ่อจื่อชงกางมือออกบนฝ่ามือของเขามีกลุ่มน้ำขนาดเท่าผลไม้อยู่กลางฝ่ามือ
ซือหย่าลองกางมือออก ไม่มีอะไรออกมาจากมือเธอ ยิ่งเพ่งสมาธิไปที่ฝ่ามือเท่าไหร่ก็มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นออกมา แต่กลับกัน ถ้าลองเพ่งสมาธิเข้าไปในจิตดูเถาวัลย์พวกนั้นก็ผุดขึ้นมาจากดิน หรือว่าควบคุมไม้ได้เอง
ซือหย่าลองสั่งให้เถาวัลย์พุ่งไปเจาะร่างของซอมบี้เถาวัลย์นั้นก็พุ่งออกไปตามคำสั่ง ก่อนเจาะเข้าร่างซอมบี้
ฉึก!
“ว้าว พี่ซือหย่าเถาวัลย์ของพี่สุดยอดมาก”เฮ่อจื่อชงลองบังคับให้น้ำของเขาเป็เส้นน้ำในมือก็เริ่มบิดไปมาก่อนจะเปลี่ยนรูปร่าง พอพุ่งออกไปมันกลับไม่มีความคม
เฮ่อจื่อชงพยายามอีก บังคับให้น้ำกลายเป็เส้นแหลม ๆหลายเส้น พุ่งออกไปด้วยความเร็ว ก่อนมันจะเจาะร่างของซอมบี้ได้ในที่สุดแต่กระนั้นเขาถึงกับต้องปาดเหงื่อบนหน้าเลยทีเดียว
พวกเขาใช้ซอมบี้ที่ดาหน้ามาเป็ที่ฝึกการใช้งานพลังโดยบางทีเกือบพลาด เถาวัลย์จะเข้ามาซัดซอมบี้รอบ ๆ ออกไปก่อน
ในที่สุดก็หลุดพ้นวงล้อมซอมบี้แถวซอยบ้านออกมาได้พร้อมการควบคุมพลังที่เริ่มเสถียรขึ้น
ประตูทางเข้าชุมชนถูกเปิดกว้าง มีคราบเืกระเซ็น ทั้งซากศพคนที่ถูกกัดกินจนแหว่งเว้าด้านในป้อมทางเข้าออก เ้าหน้าที่เฝ้าประตูถูกขังอยู่ด้านใน พร้อมเดินโงนเงน ทั้งส่งเสียงคำรามออกมาถี่ๆ พอเห็นสองคนผ่านประตู ก็เริ่มหันมาตะกุยเล็บกับกระจก
แกรก ๆ
“ลุงยามเขาทำงานที่นี่มามากกว่าอายุผมอีกตอนผมไปโรงเรียน แกจะให้ขนมผมกินทุกวัน ไม่คิดเลยว่าแกจะกลายเป็ซอมบี้ไปแล้ว”เฮ่อจื่อชงหันมาบอกแบบเศร้า ๆ “พี่ซือหย่าให้เถาวัลย์พี่ฆ่าเขาให้หน่อยครับผมเคารพศพเขาไม่ได้ แต่ไม่อยากให้เขาไปทำร้ายใครอีก”
ไม่นานเถาวัลย์ก็พุ่งออกไปพังกระจกที่ป้อม เสียงกระจกแตกดังลั่นซอยก่อนที่เถาวัลย์จะพุ่งเข้าไปแล้วเจาะที่หัวของซอมบี้ เก็บคริสตัลออกมาส่งต่อให้ซือหย่าพอเธอรับคริสตัลไว้ มันจะถูกส่งต่อไปที่พื้นที่ในพืช แล้วถูกดูดกลืนหมอกควันสีเหลืองออกไป
ตอนนี้ด้านในพื้นที่พืชวิเศษ มีคริสตัลไม่น้อยกองอยู่คิดว่าเถาวัลย์คงเก็บสะสมมาั้แ่เกิดเื่ไวรัสระบาด
นี่หรือเปล่า ที่ทำให้พื้นที่วิเศษขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดเท่าหมู่บ้านซือของเธอ
89
